[YAOI] สุดรักที่ปลายฟ้า MPREG | END

ตอนที่ 3 : สุดรักที่ปลายฟ้า - [EP.03]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,965
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,596 ครั้ง
    23 ส.ค. 62

สุดรักที่ปลายฟ้า

[EP.03]

 

...

 

เดือนสามย่างกรายเข้ากลางเดือนสี่ หากนับตามหลักเกณฑ์ก็สิบห้าสัปดาห์[1] ของการตั้งครรภ์ เป็นตามจริงดั่งคำกล่าวตักเตือนล่วงหน้าของคุณหมอสาว แพทย์หญิงประจำแผนกสูตินารี หรืออีกนัยหนึ่งคือเจ้าของไข้ผู้ดูแลคชาอย่างใกล้ชิด ในฐานะเคสพิเศษเหนือใคร ด้วยร่างกายและเพศสภาพไม่ปกติอย่างสตรีตั้งครรภ์โดยทั่วไป ย่อมเกิดความสุ่มเสี่ยงได้ง่าย

คชารู้ดีและเฝ้าระวัง ทว่าสิ่งเดียวกำลังสร้างปัญหาให้กับว่าที่คุณแม่ท้องอ่อนในทุกเช้าหลังตื่นนอน อย่างห้ามปรามหรือควบคุมไม่ได้ เจ้าตัวเริ่มก้าวเข้าสู่ช่วงวิกฤติมากกว่าแปดสัปดาห์[2] แรก ด้วยอาการแพ้ท้องขั้นหนัก ร่างกายไร้เรี่ยวแรงพยุงรั้งให้ยืนตัวตรงดูโรยรา

ใบหน้ากลมกลึงขาวสดใสบัดนี้ซีดเซียวจนหมดสีเลือดฝาด ดวงตากลมโตฉายแววอ่อนล้า ริมฝีปากกระจับเป็นเอกลักษณ์แห้งผากจนน่ากลัว เขาหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ยามโก่งคออาเจียนตั้งแต่ย่ำรุ่งจวบจนถึงแปดโมงเช้า

เหนื่อยแสนเหนื่อย แต่ยอมอดทนเพื่อพบเจอสิ่งวิเศษในท้อง

สิ่งกำเนิดเล็ก ๆ ในท้องไม่ผิดที่เกิดมา เจ้าตัวน้อยอาจมาผิดที่ผิดเวลาไปเสียหน่อย กระนั้นไม่ได้สร้างปัญหาจนคชาคิดทำลายสายเลือดของตนเอง ถึงแม้สิ่งมีชีวิตอัศจรรย์เหนือความคาดหมาย จะโผล่พรวดเข้าทำแบบแผนในชีวิตรวนไปหมดก็ตาม

ไม่มีใครล่วงรู้อนาคตที่จะเกิด เช่นเดียวกับไม่มีใครสามารถแก้ไขอนาคตได้ล่วงหน้า

“อ้วก...” เสียงโฮกฮากดังระงมลั่นห้องน้ำส่วนตัวในห้องนอนเป็นรอบสุดท้าย หลังจากลำคอระหงไม่มีอะไรจะให้ขย้อนออกมา นอกเสียจากน้ำย่อยใส ๆ เหนียวหนืด คชาเหนื่อยหอบ ผละใบหน้าออกจากชักโครก ดันตัวขึ้นเต็มความสูง พยายามประคับประคองฝีเท้าไม่ให้โอนเอนตามแรงถ่วง ฝ่ามือบอบบางค้ำยันเข้าฝาผนังห้องเป็นการช่วย ค่อย ๆ ก้าวเดินเชื่องช้าอย่างระมัดระรังไม่ให้เกิดอันตราย จนพ้นขอบประตู

 

แกร็ก

 

เป็นช่วงเวลาเดียวกันกับประตูห้องถูกแง้มออก เปิดเผยร่างสมส่วนไข้กุญแจเดินเข้ามา มือหนึ่งผลักดันบานไม้หนาสีขาวแปะเลขห้อง มือหนึ่งถือถุงอาหารเช้าของบำรุงสำหรับว่าที่คุณแม่ตั้งครรภ์และส่วนของตนเอง

เพื่อนรักทั้งสองเผชิญหน้ากันอีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากเมื่อคืนแยกย้ายกันไป หากแต่ความรู้สึกเดิม ๆ ย้อนกลับ พวกเขายังคงสีหน้าตื่นตระหนกตกใจได้ทุกครั้งทุกคราวไม่เปลี่ยนแปลง แผ่นดินเบิกตาเล็กโพลง รีบสับปลายเท้าเดินตรงเข้าหา เร่งวางของทุกชิ้นลงโต๊ะกลางห้อง วิ่งปรี่เข้าประคองร่างเพื่อน

“มึงไหวไหมเนี่ยคชา?” แผ่นดินรีบถาม สองมือยื่นจับพยุงเพื่อนให้เดินทิ้งตัวที่โซฟาตัวยาว ยืนค้ำหัวมองสำรวจทุกตารางนิ้วบนใบหน้ากลมกลึงไร้สีและร่างกายอ่อนเพลีย คชาปิดเปลือกตาลงช้า ๆ เอนกายซบพนักโฟซาตัวนุ่ม ผงกหัวสองสามทีส่งสัญญาณให้เพื่อนรักเพื่อกลบเกลื่อนอาการแพ้ท้องเข้าขั้นรุนแรง

“คิดว่าไหว”

“โกหกเถอะมึง สภาพไม่ต่างจากผีตายซากแบบนี้ ไหวตรงไหนของมึง?” แผ่นดินขมวดคิ้ว แทรกประโยคเหน็บแนมใส่ คชาหัวเราะในลำคอไม่คิดโกรธวาจาต่อว่า เจ้าตัวยกยิ้มเจือความเหนื่อย

“แสบใช่เล่น ทำเอากูอ่อนปวกเปียกเชียวล่ะ” ก้มหน้าปลายคางชิดอก ทอดสายตากลมโตจ้องมองหน้าท้องเนินนูนไม่มาก หากไม่สังเกตดูดี ๆ คงไม่รู้ว่าในครรภ์นี้มีทารกน้อยฝังตัวนอนคุดคู้สบายใจอยู่ ฝ่ามือลูบไล้หยอกล้อ คลี่ยิ้มหมดแรงส่งให้เจ้าตัวน้อยในท้อง ด้วยท่าทางอ่อนเปลี้ยเพลียแรง หลังจากนั้นจึงเงยหน้าคุยกับเพื่อนต่อ

 “ทำกูตื่นมาอ้วกตั้งแต่ตีสี่ครึ่งจนถึงตอนนี้”

“แล้วเมื่อคืนได้นอนบ้างหรือเปล่า?” แผ่นเดินได้ฟังคำบอกเล่าจากปากเพื่อน จึงเปลี่ยนสีหน้าที่ดุดันเป็นความกังวลแทน ร่างสมส่วนทิ้งก้นนั่งลงเคียงข้าง ยื่นมือจับแขนเพื่อนไว้

คชาระบายยิ้มเคย ๆ หลับตาลงนึกช้า ๆ พลางส่ายหน้าปฏิเสธ เจ้าตัวไม่รู้จะเริ่มโกหกเพื่อนรักไปทำไม แผ่นดินเป็นคนหูตาไว ต่อให้พูดปดอีกสักสิบยี่สิบรอบก็ถูกจับได้อยู่ดี เขาถอนหายใจด้วยท่าทีเหนื่อย ๆ มือที่ว่างคว้าเอาสิ่งบรรเทาอาการแนบชิดปลายจมูก สูดดมเยียวยา

“นอนไม่ค่อยหลับ ปวดขา ปวดหลัง เหมือนจะเหน็บชา[3] หน่อย ๆ” คชาเล่าอาการสารพัดสารเพที่จะเกิดขึ้นได้กับคุณแม่ตั้งครรภ์ เรื่องนี้พวกเขาไม่ใช่ไม่รู้ ถูกเตือนเอาไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ในช่วงระยะครรภ์ยังไม่สูง บวกกับแผ่นดินที่ชอบศึกษาโน่นนี่ไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งหนังสือ ทั้งอินเตอร์เน็ต โดยคนเป็นเพื่อนให้เหตุผลว่า เป็นห่วงหลานในท้อง

อืม..เขาก็ห่วงเหมือนกัน

“บอกให้กูอยู่เป็นเพื่อนก็ไม่ยอม ถ้ามึงกับหลานเป็นไรขึ้นมาทำไง”

“ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากนี่หว่า แค่อาการที่คนท้องทุกคนต้องเจอ” คชาแย้ง แผ่นดินแยกเขี้ยวใส่

“เก่งจริ๊ง ๆ เพื่อนกูเนี่ย กูรู้ว่ามึงเก่งคชา...แต่ช่วยรับความหวังดีจากคนอื่นหน่อย แค่ช่วงที่มึงท้องเนี่ยก็ยังดี”

“กูอยู่ได้” คชายังยืนยันความสามารถจนเพื่อนอ่อนใจ แผ่นดินเข่นเขี้ยวในความรู้สึก ถ้าเป็นแต่ก่อนคงมีได้ลงไม้ลงมือกันบ้าง แต่นี่ละเว้นเพราะกลัวหลานจะเป็นอันตรายหรอก ร่างสมส่วนขยับขยุกขยิกปรับเปลี่ยนท่านั่ง

“อยู่ได้ของมึงกูเชื่อ แต่ถ้ามึงเป็นตะคริวขึ้นมาใครจะช่วยนวด ท้องก็เริ่มใหญ่ขึ้นทุกวัน” เอ่ยเสียงดุไม่จริงจัง แอบแฝงความเป็นห่วงมากกว่า คชาช้อนดวงตากลมโตมองเพื่อนสลับกับหน้าท้องไปมา

ก็คงเป็นจริงอย่างแผ่นดินว่า หน้าท้องของคชาเริ่มขยับขยายโตขึ้นเรื่อย ๆ ตามอายุครรภ์ที่มากเดือน จากทีแรกก้มมองปลายเท้าได้ ทว่าบัดนี้ค่อย ๆ เลือนรางไปทีละนิด ๆ อีกไม่ช้านานคงก้มมองอะไรไม่เห็น และเป็นที่สงสัยกันอยู่มาก ว่าทำไมเจ้าตัวยังเก็บงำความลับเรื่องท้องเอาไว้ได้ โดยที่เพื่อน ๆ ทั้งในกลุ่ม คลาสเรียนและทั่วมหาวิทยาลัยยังไม่ล่วงรู้ถึงความผิดปกตินี้ รวมถึงพ่อของลูกด้วยเช่นกัน

ซึ่งคชามีคำตอบรองรับ...

ต้องขอบคุณเสื้อคลุมแจ็คเก็ตวอร์มสีดำตัวโคร่งที่ใส่อยู่ประจำ มันช่วยปกติเนื้อท้องกลมได้เป็นอย่างดี อีกทั้งประจวบเหมาะที่ช่วงนี้เริ่มเข้าสู่ฤดูหนาวอย่างเต็มขั้น จึงไม่ใช่เรื่องยากที่ความลับยังไม่แตก ว่าที่คุณแม่ยิ้มร่า เมื่อไม่เกิดปัญหาให้ปวดหัว

“ถ้าเป็นแต่ก่อนกูไม่ว่าเลย”

“แต่ก่อนตอนไหน?” คชาหลุดออกจากภวังค์ความคิด บิดใบหน้าจ้องคนพูดอยู่ข้าง ๆ แผ่นดินครุ่นคิดว่าควรเอ่ยชื่อบุคคลปริศนาติดอยู่ที่ปากดีไหม? แต่เห็นคิ้วของเพื่อนเลิกขึ้นคาดคั้นเอาคำตอบ จึงจนปัญญา ถอนหายใจค่อย ๆ เอ่ยชื่อคนนั้นออกมา

“ก็ตอนไอ้ภูผาอยู่ ถ้ามึงท้องตอนที่ยังคบกันอยู่ กูคงเบาใจไม่ห่วงมึงขนาดนี้ เป็นอะไร..เหน็บชาตรงไหน ก็ยังมีมันควรนวดคอยบรรเทาได้” ก็จริง...แต่ตอนนี้ทำได้แค่ฝันเฟื่องตามอารมณ์แปรปรวนไม่คงที่

“ไม่มีมันก็ช่วยตัวเอง”

“ทำอย่างกับตัวเองนั่งนวดได้ตลอด”

“ขี้บ่นว่ะแผ่นดิน” เบื่อจะฟัง คชาส่ออาการเหม็นเบื่อใส่เพื่อน เบะปากคว่ำทำเป็นไม่สนใจ เจ้าตัวเปลี่ยนจุดโฟกัสทันที จับวางดวงตากลมโตยังถุงอาหารบนโต๊ะกลางห้องจำนวนมาก มือบางสาละวนอยู่กับข้าวของ เสมือนกับมีสิ่งน่าใส่ใจกว่ากันเยอะ

แผ่นดินสูดอากาศเข้าปอดลึก ๆ สะกดกั้นความเดือดดาลเอาแต่ใจของคชา เขาพยายามบอกกับตัวเองเสมอว่านั่นเกิดจากอาการแปรปรวนของว่าที่คุณแม่มือใหม่ อย่าใส่ใจนัก พยายามปรับอารมณ์ความรู้สึกให้เย็นลงเพื่อรับมือ ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างพยักหน้าหงึกหงัก ทั้งที่ในใจแสนจะหมั่นเขี้ยวเพื่อนเป็นทุนเดิม

เย็นไว้...แผ่นดินมึงต้องใจเย็น

“เอาเถอะ...กูไม่บังคับใจมึงอยู่แล้ว แต่กูขอพูดไว้อย่าง” คชาหยุดมือชะงัก เหลียวใบหน้ามองเพื่อน เลิกคิ้วประกอบ แผ่นดินเว้นระยะห่างของถ้อยประโยค จ้องตาเพื่อนรักกลับ

ถ้าไม่ไหว...มึงเหนื่อยล้า จนพยุงตัวเองไม่ได้แล้ว บอกมันเถอะ...บอกไอ้ภูผา อย่างน้อยมันก็ช่วยแบ่งเบาทุก ๆ ความรู้สึกและความเหนื่อยยากในตอนนี้ของมึงได้

“...”

“ไม่ใช่ในฐานะความสัมพันธ์แบบแฟน จะแฟนเก่าหรือแฟนปัจจุบัน...แต่ในฐานะที่มันเป็นพ่อของลูกในท้องมึง

“...”

“มึงเก่งได้คชา ไม่มีใครว่ามึงอ่อนแอหรอกถ้ามึงจะยอมให้ไอ้ภูผารู้เรื่องลูก มึงก็รู้ไม่ใช่หรือ...ว่าในสายตามัน มึงเก่งกาจแค่ไหน?” แผ่นดินเอ่ยด้วยความจริงทั้งหมด ตลอดระยะเวลาที่เขาเป็นทั้งเพื่อน ควรรับฟังปัญหา ช่วยแก้ไขปัญหาในทุกช่วงความสัมพันธ์ของบุคคลทั้งสอง คชาในสายตาของภูผา คือที่หนึ่งในใจ...แต่แม้จะเลิกกัน

คชาก็ยังเป็นตลอดมา

“จะยอมลงให้มันสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร เก่งได้...แต่ต้องพอประมาณ มึงท้องและคนที่ควรรับรู้ คอยอยู่ดูแลมึงกับลูกแบบใกล้ชิด ต้องเป็นไอ้ภูผาถูกไหม?” แผ่นดินเสี่ยงดวงถาม ในใจคิดว่าเพื่อนไม่น่าเห็นด้วย ทว่าผิดคาด คชาพยักหน้าเม้มปากแน่น ดวงตากลมโตสั่นไหว

“คงงั้น” ตอบกลับเสียงแผ่วปลาย

“ไม่ไหวก็บอกมันไปเถอะ เชื่อกู” แผ่นดินย้ำความมั่นใจ ตบฝ่ามือลงบ่าเพื่อนส่งกำลังใจ คชาฉุกคิดครู่ใหญ่ เขาย้อนทบทวนอยู่หลายต่อหลายตลบจึงได้คำตอบที่ชัดเจน

“ถ้าไม่ไหวจะบอกแล้วกัน”

เออ! พูดง่าย ๆ แบบนี้ค่อยหายเหนื่อยหน่อย” ร่ำร้องเพราะดีใจ ใบหน้าเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวยิ้มสดชื่น พรูลมหายใจโล่งอกไปเปราะหนึ่ง ก่อนต่อบทสนทนาเพิ่มเติมเมื่อก้มมองหน้าปัดนาฬิกาเรือนโปรด ตีบอกเวลาล่วงเลยจวนเจียนใกล้เข้าคลาสเรียนสำหรับวันนี้

“ตกลงมึงไปเรียนไหวไหม?” แผ่นดินเงยหน้าถาม คชาหยุดส่งผลไม้มีรสเปรี้ยวเข้าปาก นิ่งค้างกลางอากาศพลางตอบคำถามเพื่อน

“ไปไหวอยู่ ได้กินมะม่วงเปรี้ยวอันนี้ค่อยยังชั่วขึ้น อร่อยดี” ชูชันพยักพเยิดชิ้นมะม่วงสีขาวแซมเขียวให้เพื่อนดู

“กูลงทุนค้นในเน็ตเลยมึง ถ้าชอบกูจะซื้อมาให้กินอีก ว่าแต่ช่วงนี้มีอาการอยากอะไรเป็นพิเศษไหม?” แผ่นดินสอบถาม คชาทำท่าคิด ส่ายหน้าไม่ได้มีอะไรพิเศษ

“นอกจากเปรี้ยวปาก ก็ไม่มีอะไร...เดี๋ยวกูไปอาบน้ำก่อน มึงรอสักสิบนาทีจะรีบออกมา”

“เออ ๆ เดินระวัง ๆ นะมึง ไม่ต้องรีบมากหรอก มีคลาสตอนสิบโมงโน่น...เหลือเวลาอีกครั้งชั่วโมง เดี๋ยวกูจัดจานข้าวรอมึงมากินพร้อมกัน”

“โอเค กูไปอาบน้ำล่ะ” คชาว่าเช่นนั้นเสร็จสรรพ พยายามดันตัวค่อนข้างอวบมีน้ำมีนวลมากขึ้นจากโซฟาตัวยาว โดยได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนรักที่คอยประคบประหงมไม่ห่าง ก่อนฝีเท้าขับเคลื่อนเดินเลี่ยงเข้าห้องน้ำไป เพื่อจัดการชำระล้างคราบความสกปรกต่าง ๆ

ด้านแผ่นดินเองก็เริ่มจัดเตรียมอาหารเช้ารอเช่นกัน

 

------------------

 

คชาข้ามผ่านมรสุมแรกในคลาสเรียนของวันอย่างหนักหน่วงจนอ่อนเพลีย เจ้าตัวหมดพลังงานชีวิตไปมากโขตลอดชั่วโมงที่คร่ำเคร่ง อาจารย์ผู้สอนไม่เคยปรานีหรือผ่อนปรนให้แก่นิสิตของตนเอง บทเรียนเข้มข้นจนโอดครวญร้องขอชีวิตกันเป็นแถบ ๆ กว่าจะหมดคาบเล่นเอาแทบสลบเหมือดกันถ้วนหน้า

เคราะห์ซ้ำกรรมซัดภาระหนักอึ้งตกอยู่กับว่าที่คุณแม่ท้องอ่อน นอกจากต้องตั้งสมาธิกับการเล่าเรียนและบทสนทนาต่าง ๆ วิ่งออกจากปากอาจารย์ผู้สอนแล้ว เจ้าตัวยังต้องอดทนต่อสู้กับอาการแพ้ท้องรุนแรงที่ชอบตีรวนจนจุอกไม่รู้เวล่ำเวลา เจ้าตัวน้อยแผลงฤทธิ์แผลงเดชให้เกิดความลำบากใจอยู่มาก จนเพื่อนรักนั่งข้างกันอดห่วงไม่ได้

“โอเคป้ะมึง?”

“เล่นกูหนักพอตัวเลยหลานมึงอ่ะ แผลงฤทธิ์จนกูอยากเดินไปให้พ่อเขากำราบ” แผ่นดินยื่นมือแตะเบา ๆ ที่หัวไหล่คล้ายอยากถาม คชาแค่นยิ้มพูดติดตลก ปรายตามองหาแผ่นหลังกว้างของคนที่คุ้นเคย วางทาบฝ่ามือข้างที่เป็นอิสระลงบนท้อง ลูบเล้าเบา ๆ ขณะพูด

“ก็เอาดิ ดูดิจะซ่าแกล้งแม่ได้อีกเท่าไหร่?” พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง แอบเหลือบสายตาเล็กมองหน้าท้องของเพื่อนรัก แกมยิ้มท้าท้าย แผ่นดินนึกสนุกท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมของการเรียน วันนี้พวกเขาทั้งสองเลือกนั่งอยู่หลังห้อง ถัดขึ้นจากแถวของกลุ่มเพื่อนสนิทและกลุ่มเพื่อนคนอื่น ๆ เพื่อง่ายต่อการหลีกเลี่ยงสายตาจับผิดนานาประการ

“เนี่ยพูดถึงก็สงบ”

“เออ ไม่ไหวมึงก็ฟุบหลับไปเลยก็ได้ เดี๋ยวกูจดเลคเชอร์ให้เอง” ไม่ทันขาดคำ อาการแพ้ท้องรุนแรงที่เคยเกิดขึ้น หยุดชะงักทันทีที่คชาหยอกเย้าด้วยคำพูด เจ้าตัวเล็กสงบนิ่งไม่สร้างเรื่องจนความแตก แต่กระนั้นใช่ว่าอาการทั้งหมดทั้งมวลจะจางหายสนิท เจ้าตัวยังคงอาการอยู่บ้าง

“อืม รบกวนมึงที...กูเพลียจนตาจะปิด”

“นอนไปเถอะ อาจารย์แกไม่ทันเห็นหรอก เรานั่งกันหลังห้องขนาดนี้” แผ่นดินว่า คชาพยักหน้าให้พร้อมกับฟุบหน้าหลับตาทันที ท่ามกลางเสียงเสนวนาตามบทเรียน ไม่นานเจ้าตัวกลับก้าวเข้าสู่ห้วงนิทราจวบจนเลิกคลาสที่สอง อาจารย์ปล่อยออกจากห้องนั่นแหละถึงได้ตื่นเต็มตา

“ไปหาโต๊ะใต้ตึกนอนแล้วกันมึง ช่วงบ่ายอาจารย์สมศรียกคลาส มีเรียนอีกทีตอนใกล้ ๆ สี่โมงเย็น” คชายกหัวออกจากโต๊ะที่ใช้แทนเตียงนอนร่วมชั่วโมงครึ่ง ใบหูรับรู้น้ำเสียงของเพื่อนสนิทที่บอกข้อความสำคัญยามบ่าย เจ้าตัวพยักหน้างัวเงียขึ้นลงรับทราบ เปลือกตากลมโตค่อย ๆ เปิดกว้างกวาดมองทุกอิริยาบถรอบห้อง เพื่อนในคลาสคนอื่น ๆ ต่างทยอยออกจากห้อง เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงไม่ชักช้าให้เพื่อนรักต้องคอยนาน

“ตามมึงว่าแล้วกัน แต่ไปหาอะไรมาไว้กินก่อนได้ไหม หิวชะมัด” คชากวาดเก็บอุปกรณ์การเรียนทุกสิ่งทุกอย่างบนโต๊ะลงกระเป๋าสะพาย หันยู่ปากใส่แผ่นดินเพราะตัวเองหิวโหยมากจริง ๆ และแน่นอนว่ามันเป็นอาการปกติของว่าที่คุณแม่ช่วงระยะตั้งครรภ์

“เอาตามนั้น” แผ่นดินตอบรับไม่ขัดใจเพราะรู้ดีอยู่ก่อนแล้ว สองเพื่อนซี้ยิ้มใส่กันอย่างเข้าใจ เตรียมก้าวออกจากห้องทันทีที่ของทุกอย่างถูกเก็บจนหมดสิ้น สองคู่ฝีเท้ากำลังย่ำเดินออกจากห้อง หยุดชะงักเพราะเสียงตะโกนจากด้านหลัง

เฮ้!! เดี๋ยวก่อนแผ่นดิน คชา!” คชาและแผ่นดินพร้อมใจมองหาต้นเสียง พร้อมกับร่างสูงโย่งของเพื่อนสนิทหนึ่งในกลุ่มปรากฏตัวภายใต้กรอบสายตาของเขาทั้งสอง เจ้าตัวเลิกคิ้วไม่เข้าใจ ขณะที่เพื่อนรักข้างกันเอ่ยปากถาม

“มีไรชาญคุณ?”

“ไปกินข้าวไหนกันวะเที่ยงนี้ ไปแดกชาบูหน้ามอกับพวกกูไหม?” เจ้าของชื่อชั่งใจหยั่งเชิง คาดหวังว่าเพื่อนทั้งสองจะตกปากรับคำ จนเผยสีหน้าเป็นกังวลจนปิดไม่มิด ชาญคุณยกฝ่ามือขึ้นลูบท้ายทอยแก้เก้อ ช้อนสายตาแลบเลียกลีบปากแห้งผาก

“นึกไงมาชวน?” แผ่นดินถามเพราะแปลกใจ คชายังเก็บปากเงียบไม่พูดคุยอะไร แอบลอบมองใครบางคนอยู่ไกล ๆ แต่กลับต้องสะดุ้งตัวโหยงปรับอารมณ์แทบไม่ทัน เจ้าตัวรีบหลบตาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พลางเม้มปาก ยามดวงตากลมโตสบนัยน์ตาคมจ้องอยู่ก่อนแล้ว

“ไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันนานแล้ว อีกอย่างคลาสบ่ายอาจารย์ยกอีก กว่าจะได้เข้าเรียนก็ตอนสี่โมงเย็นโน่น กูเลยคิดว่าชวนกันไปกินชาบู เนี่ยไอ้ภูผาก็ให้มาลองชวน พวกมันคิดถึงมึงจะตาย” ชาญคุณเร่งอธิบาย พูดโน้มน้าวใจ

“เอาชื่อไอ้ภูผามาอ้างนี่คิดว่ากูสองคนจะไปไหม?” แผ่นดินเลิกคิ้วถาม พลาดแล้วชาญคุณ ร่างสูงโย่งยิ้มแหยไม่ทันคิด ยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเอง เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนทั้งสอง เพื่อนตัวขนาดพอกันจึงหันถามความเห็น

“เอาไงมึงอ่ะคชา?”

“อะไร?”  ริมฝีปากกระจับหยุดส่งเสียงหัวเราะ พลางถามทวน

“ก็เรื่องที่กูชวนไปกินชาบู ตอนแรกกูกะอ้างสายนทีว่าชวน...แต่ไม่เอาดีกว่า ไหน ๆ ไอ้ภูผาก็เสนอมาเอง” ชาญคุณละล่ำละลักพูดแทนแผ่นดินที่เตรียมอ้าปากอธิบาย ส่งรอยยิ้มแห้งให้เพื่อนตัวเล็กกะทัดรัดอดีตคนรักของเพื่อนสนิทตัวเองเช่นกัน ก่อนเอี้ยวใบหน้ามองภูผาและสายนทีที่คอยอยู่ที่โต๊ะถัดลงไป

คชาไร้กิริยาตอบสนอง ร่างกายนิ่งขนัดไม่ไหวติง ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ นอกจากช่วงล่างที่มีอาการปวดหน่วง ๆ ขมวดปลายคิ้วนึกอะไรสักอย่างในหัว

“ไม่ไปก็ได้นะ กูแล้วแต่มึง” แผ่นดินว่า ขณะชาญคุณขัด

“ไม่เอาดิ ไปเหอะ...แดกกันเยอะ ๆ สนุกดี รับรองได้ว่างานนี้ไม่มีตัวปัญหาไปด้วย” ชาญคุณรีบบอกและกล่าวถึงตัวปัญหา

“ใครวะ?” แผ่นดินย้อนถาม แกล้งทำเป็นไม่รู้ ทั้งที่เข้าใจเต็มอก ไม่มีใครในบรรดาเพื่อนสนิทที่ชอบในตัวของเด็กหนุ่มที่ชื่อชญานิมท์สักคน เข้าขั้นรังเกียจเดียดฉันท์ซะด้วยซ้ำ

“ก็นิมท์ไง ไม่มารบกวนสร้างปัญหาให้อย่างแน่นอน กูเอาหัวไอ้ภูผาเป็นประกัน ไปเถอะคชา แผ่นดิน” ชาญคุณคะยั้นคะยอให้จงได้ เขาอยากให้เพื่อน ๆ กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง หลังจากที่ไมได้ใช้ชีวิตร่วมกันมาเกือบสามสี่เดือนได้ หลังจากที่คชาและภูผาเลิกกัน กระทั่งภูผามีแฟนใหม่นั่นแหละ ถึงคราวที่กลุ่มต้องแยกกันไปคนละทิศละทาง ด้วยเหตุผลของความสบายใจ

“อ้าวมันไปไหนซะล่ะ เห็นทำตัวเป็นเหาฉลามติดไอ้ภูผาแจ” หนึ่งในคำถามที่ติดอยู่ในใจของคชาเช่นกัน พักหลังมานี้...เจ้าตัวไม่เห็นชญานิมท์มาปรากฏกายสร้างความเดือดร้อนให้เขาหรือแม้จะตามติดอดีตคนรัก

เหมือนกับว่า....ตั้งแต่เกิดเรื่องเกิดราวคราวนั้น ชญานิมท์ก็หายหน้าหายตาออกจากวงจรชีวิตเขาและภูผาไปเลย

“เห็นว่าเกิดเรื่องคราวนั้น ไอ้ภูผาจัดการขั้นเด็ดขาด”

“หืม...อย่างมันอะนะ? กูนึกว่าดีแต่ให้ท้าย...เห็นทุกทีอยู่เฉยไม่จัดการอะไร” แผ่นดินค่อนแคะไม่ได้

“กูเองก็ไม่รู้ว่าในใจมันคิดอะไรอยู่ แต่คราวนั้นที่นิมท์เอาน้ำร้อนราดคชา ภูผาแม่งสติแตก อาละวาดฉิบหาย ไม่มีใครเข้าหน้าติดสักคน”

“มันเลิกกันหรอวะ?” นึกสงสัยก็ถามไปเรื่อย ไม่นึกว่าคชาจะใจกระตุกจนเผลอคว้ามือเขาไปกุมไว้ แผ่นดินแอบเหลือบมอง แต่ไม่ได้พูดปลอบอะไร นอกจากกระชับฝ่ามือลงบนฝ่ามือว่าที่คุณแม่ตั้งครรภ์เงียบ ๆ

“ไม่รู้ว่ะ ก็ยังเห็นมันมาหาไอ้ภูผาอยู่บ้าง แต่คนของเราหน้าตึงใส่ตลอด ถ้าไล่ตะเพิดไปได้ ไอ้นี่ก็ทำแบบไม่ไว้หน้าใครเลยจริง ๆ”

“งั้นก็ยัง”

“คงงั้น แต่มันคงไม่แย่จนพวกมึงปฏิเสธพวกกู?” ชาญคุณถามเพื่อหวังคำตอบ แผ่นดินเบะปากเผินหน้ามองคนข้าง ๆ ยักไหล่ส่งไม้ต่อให้เพื่อนรัก

“กูแล้วแต่คชา ถ้ามันตกลงกูก็ไป...เอาไงมึง?” คชากะพริบตาถอนหายใจ ฉุกใจคิดนิ่ง ๆ ระยะหนึ่ง

“ก็ได้...แต่กูขอเวลาไปห้องน้ำก่อนได้ป้ะ ปวดฉี่ว่ะ” พยักหน้าตอบตกลงไป คชาไม่ได้มีปัญหาอะไร เจ้าตัวยังสามารถคบหากับเพื่อนได้เหมือนเดิม เพียงแค่ไม่ยุ่งวุ่นวายกับอดีตคนรักก็เท่านั้น ชาญคุณฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงตัวสวย แสดงสีหน้าดีอกดีใจ

“ได้มึง งั้นพวกกูไปรอที่ลานจอดรถแล้วกัน” ชาญคุณนัดแนะเสร็จสรรพแล้ววิ่งกลับไปทางเดิม พูดคุยกับเพื่อนอีกสองคนที่รออยู่นาน ปล่อยทิ้งให้เพื่อนรักทั้งสองต่อบทสนทนากันอยู่ครู่ใหญ่

“เดินไหวไหม ให้กูเดินไปเป็นเพื่อนป้ะมึง?”

“ไม่เป็นไร ห้องน้ำอยู่ใกล้ ๆ แค่นี้เอง...ฝากกระเป๋าหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวกลับมา”

“เออ ๆ เดินดี ๆ ระวังด้วยล่ะ...ยิ่งหน้ามืดอยู่ด้วย” แผ่นดินกำชับเพื่อนหน้ากังวล คชาพยักหน้าหัวเราะกลบเกลื่อนอาการแพ้ท้องที่เริ่มปะทุขึ้นอีกระลอก พร้อมโชว์ตัวช่วย

“มีไอ้นี่คอยยัดจมูกอยู่ ไม่ต้องห่วง...ไปล่ะ ปวดฉี่จะแตก”

“เออ ๆ รีบไป” พอพูดจบ ว่าที่คุณแม่ท้องอ่อนก็เร่งฝีเท้าออกไปทันที โดยไม่ทันสังเกตว่าเบื้องหลังมีใครคนหนึ่งเดินตามไปติด ๆ

.

.

.

To Be Continued

E-Book

Sky you สุดรักที่ปลายฟ้า
อินน์ทุ
www.mebmarket.com
หากวันหนึ่งคุณพึ่งรู้ตัวว่ากำลัง ‘ตั้งท้อง’ กับ ‘แฟนเก่า’ที่เป็นเพื่อนสนิทของตัวเองคุณควรรู้สึกยังไง———‘ภูผา’‘ว่าไง?’‘กูว่า...กูท้องกับมึงว่ะ’‘...’



[1]  อายุครรภ์ 14-17 สัปดาห์ เท่ากับท้อง เดือน (ตั้งครรภ์ ช่วง 2)

[2]  อายุครรภ์ 5-8 สัปดาห์ เท่ากับท้อง เดือน

[3] อาการนี้เกิดจากฮอร์โมนต่าง ๆ ในร่างกายเปลี่ยนแปลง ทำให้มีน้ำในร่างกายมากกว่าปกติ ยิ่งในช่วงเดือนสุดท้ายของการตั้งครรภ์จะมีน้ำในร่างกายอยู่มากกว่าช่วงอื่น ๆ ทำให้ช่องหรืออุโมงค์ตรงข้อมือแคบลง ส่งผลให้เส้นบริเวณข้อมือ ข้อเท้าถูกกดทับ คุณแม่ตั้งครรภ์จึงมีอาการปวดนิ้วมือนิ้วเท้า หรือมือเท้าชานั้นเองอาการที่เกิดขึ้นนี้จะหายไปเองหลังคลอด

อาการ มือชา เท้าช้า หรือปวดนิ้วมือนิ้วเท้านี้คุณแม่ตั้งครรภ์ สามารถลดอาการปวดได้ด้วยตัวเอง คุณแม่ต้องดูก่อนว่าคุณแม่ทำกิจกรรมอะไรที่ต้องใช้มือมากเกินไปหรือไม่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.596K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

696 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #668 platinumpinin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 23:28
    คนรู้จักเราท้องคือเนียนๆได้ถึง8เดือนเลยนะ​

    ท้องแรกอะ​ คือมีคนสงสัย​แหละแต่มันเห็นไม่ชัดขนาดนั้น​ ตอนคลอดปิดเทอมพอดีสรุปมีคนรู้แค่พวกช่างสังเกต​กับพวกรอบรู้เรื่องชาวบ้านจริงๆอะถึงจะรู้ว่านางท้อง​

    อันนี้ผู้ชาย​ด้วย​ อยากให้ปิดยันคลอด5555
    #668
    0
  2. #655 Ploy74 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 05:50
    อะะะะ ใครตาม
    #655
    0
  3. #613 Sqwer (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 01:41

    ใครตามน้องมาคะ​ เสนอตัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ

    #613
    0
  4. #608 Sunfhjj (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 22:21
    ต้องเป็นอินิมเเน่ๆเลย ฮึ่ย! อย่าให้คชากับลูกเป็นอะไรเลยนะ
    #608
    0
  5. #591 poopo555 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 13:20
    ใครเอ่ย
    #591
    0
  6. #589 mmmmay2311 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 13:10
    อะไรคือ3-4มีแฟนใหม่ว่ะ ภูผานี่ยังไงกัน
    #589
    0
  7. #576 chompoo--- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 19:49

    ไรท์สู้ๆ
    #576
    0
  8. #507 Miki_milky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 20:55
    ใครเดินตามละ อย่าบอกว่าเป็นภูผา
    #507
    0
  9. #504 darkpluslight11 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 16:24
    โอ๊ยคชาดื้อใช่เล่นเลย น่าจับมาตีให้ก้นลาย

    ใครตามคชาไป!
    #504
    0
  10. #471 zcmiew09 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 20:51
    ฮื่ออ ตื่นเต้นกับตอนต่อไป
    #471
    0
  11. #459 nam6530 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 11:54

    มารจริงๆ
    #459
    0
  12. #441 Xialyu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 16:42
    เดี๋ยวก็เกิดเรื่องอีกหรอกลูก
    #441
    0
  13. #254 OhsehunB29 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 02:05
    สู้ๆนะคุณแม่ เอาใจช่วย
    #254
    0
  14. #193 kedvarin1234 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 23:57
    คือไม่ต้องเน้นตัวหนาบ่อยก็ได้อ่ะเราว่า
    #193
    0
  15. #187 MARKTUAN190 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 23:06
    ใครมันตามมม ถ้าภูผาก็ค่อยยังชั่วแต่ถ้าเป็นแฟนใหม่นางนี้ไม่ดีแล้วหน่าาา
    #187
    0
  16. #174 janmy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 18:21
    ชอบที่มีอธิบายความรู้มากเลยยยย แต่ตอนนี้ลุ้นก่อนว่าว่าที่คุณพ่อจะรู้ยังไง
    #174
    0
  17. #130 AissaraPholyiam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 19:19

    เรื่องราวก็ดีดี๊ ให้ความรู้อีกด้วย!
    #130
    0
  18. #115 devilgirl_Alis (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 18:25
    งงๆ กะไทม์ไลน์ ตกลงเลิกกันกี่เดือน ท้องกี่เดือนอ่าาา
    แต่โดยรวมก็น่าติดตามจ้าา
    #115
    0
  19. #31 discouraged (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 17:34
    บอกกกกเถอะคชา
    #31
    0
  20. #24 minthunnies9994 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 14:45
    ฮือ สงสารคชา อยากให้รีเทิร์นนนนนนน
    #24
    0
  21. #21 lovemintja (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 13:00
    ผาหรอ ?
    #21
    0
  22. #10 daimon77 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 15:32
    รอน่าค่ะ
    #10
    0
  23. #8 Black-color (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 09:10
    ใครหวาาาา
    #8
    0
  24. #7 0831014783 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 00:36
    คนที่เดินตามมาขอให้เป็นคุณพ่อเถอะ หวังว่าจะไม่ใช่แฟนใหม่คุณพ่อ โฮกกก
    #7
    0
  25. #6 TookkyCartoon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 21:55
    รอจร้าาาา สนุกดี
    #6
    0
  26. #5 ดินสอ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 20:55

    เอ่าคุณพ่อเดินตามหลังมาแล้วจะรู้เปล่าเนี่ย


    ตอนนี้การบรรยายดีขึ้นจากตอนแรกๆที่เหมือนไรท์เขียนพีเรียดมาก่อนหน้านี้แล้วยังปรับสำนวยไม่ได้

    #5
    0