อดีตราชันย์วีรบุรุษ จะขอใช้ชีวิตในชาตินี้ให้คุ้มละน่ะ!!

ตอนที่ 8 : มังกรดำแห่งหายนะ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    8 ม.ค. 63

รังมังกร สถานที่ ที่รวบรวมมังกรจำนวนมากเอาไว้
สิ่งมีชีวิตเวทมน ถูกเรียกว่าแข็งแกร่งที่สุด..

รูัสึกไม่ดียังไงไม่รู้แหะ ทั้งๆที่ไม่อยากทำเรื่องไร้สาระแท้ๆ
อย่างน้อยก็ขอไปเช็ค เพื่อความสบายใจหน่อยละกัน.. 

     "ไม่ได้สิน่ะ.. "

ผมพูดขึ้นมาพร้อมกับสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าระยะห่างจากจุดตรงนี้จะมากเกินไปสิน่ะ
หรือว่าพลังเวทในตอนนี้ไม่เพียงพอ.. 

ไม่น่าจะเป็นไปได้ ตัวเราที่เป็นถึงราชันวีรบุรุษแต่ใช้เวทเคลื่อนย้ายไม่ได้
เซนส์ ของผมในชาติก่อนสั่งว่าให้ไปเช็คเพื่อความแน่ใจว่าทุกอย่างปกติ

เปิดใช้งาน <ปกคลุม ขั้นสูง RANK S>

ไม่นานร่างกายของเด็กสาว(?) ตัวน้อยก็ปกคลุมไปด้วยเวทสีขาวรอบตัว

     "ใช้ได้เลย ละน่ะ"

เปิดใช้งาน <ลบตัวต้น ขั้นสูง RANK S>

     "เท่านี้ก็คงจะไม่ถูกเห็นตัวแล้งละน่ะ

ดูเหมือน เบล ก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้วสิน่ะ คงต้องรีบหน่อยละน่ะ.. 

ผมพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็ว ราวๆ 100 กิโลเมตร ต่อ ชม ได้
ถ้าเป็นคนปกติก็คงจะแรงลมกระแทกหน้าไปละน่ะ แต่ด้วยผลของ <เวท ปกคลุม>

ทำให้ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ.. 

ไม่นานก็มาถึงด้านหน้าของรังมังกร 
ดูเหมือนบริเวณรอบๆ ป่า จะไม่เจอ สัตว์เวทมน เลยแหะ
ทั้งๆที่ขึ้นชื่อเรื่องความอันตรายแท้ๆ

ผมเข้าไปยังรังมังกร แต่กลับไม่พบ มังกร สักตัว
มันจะแปลกเกินไปแล้วน่ะ ทั้งๆที่เป็นถ้ำมังกรแท้ๆ

เบล อยู่อีกไม่ไกลสิน่ะ.. 
    
     "อะไรกัน!?"

ผมที่จับสัญญาณ เวท ของเบลเมื่อส้กครู่ จู่ๆ ก็เพิ่มขึ้นสูงผิดปกติ

ผมรีบเร่งฝีเท้าไปด้วยความว่องไว แต่ทันใดนั้น.. 

   เปรี้ยง!! 

เสียงของ ลำแสงสีดำ ขนาดใหญ่พุ่งขึ้นไปยังท้องฟ้า
ขนาด ใหญ่พอ ที่จะทำลายหมู่บ้านเล็กๆ ได้เลยทีเดียว

ไม่นาน ผมก็พบกับเบล และ... 

มังกรดำ!? 

ข้างหน้าของผมคือ มังกรสีแดง และ มังกรสีดำ
มังกร ทั้ง สอง นั้นเหมือนไม่รู้สึกถึงตัวตนของผม เนื่องจากสกิล

มังกร ทั้งสอง จ้องหน้ากัน ตัวของทั้งสอง ขนาดใหญ่เท่า ปราสาท
เลยก็ว่า ได้

นี้คงเป็นร่างที่แท้จริงของมังกรโบราณ สิน่ะ.. 
เมื่อชาติก่อนก็เคย เจอ ไอ้ตัวประมาณนี้แหละ แต่ใหญ่กว่านี้สัก 4 เท่าก็ว่าได้

ทันใดนั้น ฝ่าย ของเบล ก็เปิด ฉาก โจมตีก่อนด้วย ลำแสงขนาดใหญ่
ลำแสงนั้น หาก โดยเข้าไป คงจะ ร่างสลายหายไปเลยละน่ะ

แต่มังกรดำ นั้นก็สวน กลับด้วย สายฟ้าสีดำเช่นกัน
แรงปะทะ นั้นทำให้ รังมังกรเสียหายอย่างมาก

     "ถ้าปล่อยไปป่าคงได้หายไปละน่ะ"

ผมพูดพึมพำเล็กน้อย.. 

แต่ไม่นานนักเหมือนทั้งสอง จะเริ่มจู่โจมใส่กันอีกรอบ

รอบนี้หากปะทะกันอีกรอบ รับประกัน รังมังกร ได้กลายเป็นบ้านสุนัขแน่

ใช้งานสกิล <วิเคราะห์ ฉับพลัน>

เห็น CODE ของเวท แล้ว ทำการแก้ ไข ตั้งค่า เป็น 0!! 

เวทของ มังกร ทั้งสองนั้น แตกสลายหายไป 
ด้วยเวท นี้สามารถ แก้ไข ปรับปรุงเวท ได้ แต่ก็แค่บางเวท เท่านั้น

      "เกิดอะไรขึ้นกัน!? "

มังกรดำ กล่าวขึ้นด้วยความตกใจ พร้อมกับสีหน้า มึนงง

ทันใดนั้นร่างของเด็กสาว(?) ตัวน้อย ผมสีขาว ดวงตาสีแดง รูบี้ก็ปรากฎขึ้น

      "ฝั่งนี้ต่างหากที่อยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"

สีหน้าของเบล ซีด และตกใจทันที ที่เห็นตัวผม

      "ท่าน เรฟีน่า!!"

      "อย่างทำหน้า อย่างกับเห็นผีแบบนั้นสิ.. 
      แล้วนี้มันเรื่องบ้า บอ อะไรกัน ถ้าชั้น ไม่มาหยุดไว้  ป่าคงหายไปเป็นแถบ"

       "แก เป็น คนสลายเวทมน ของ..  ข้าอย่าง.. นั้นเรอะ!!"

มังกรดำ ถามด้วย เสียง สั้นกลัวเล็กน้อย

       "ก็ใช้นะสิ เห็นคนอื่นนอกจาก ชั้น ด้วยหรอ คะ? "

ผมตอบแบบ กวนๆเล็กน้อยถึงปานกลาง 

       "ทำได้ ยังไงกัน แกเป็นแค่มนุษย์แท้ ทำไมถึงสลายเวท โบราณได้ละ!?"

       "ก็ แค่แก้ไข CODE ของเวทมน ละน่ะมันจะไปยากอะไรกัน"

       "กะ..  แก้ไข อย่างงั้นเรอะเจ้าต้อง โกหก ข้าแน่ๆ การแก้ไขเวทมน
       มันมีแค่ ระดับ เทพธิดาขึ้นไป ค่อยทำได้ไม่ใช้หรือไงกัน.. 

ขนาดนั่นเลยหรอ  เมื่อก่อน เราก็ออกจะ แก้ไข บ่อยจะตายไปละน่ะ.. 
หรือว่า..  เพราะเราเป็นเด็กเลยแปลกที่ใช้ได้สิน่ะ  ออ อย่างนี้ นี้เอง

แต่ทันใดนั้น เบล ก็พูดออกมา.. 

        "ข้าขอ แนะนำให้เจ้ารู้จักกับ ท่าน เรฟีน่า!!  
        ลูกสาว ของ วีรบุรุษ คาล์วาร์ด และ นักบุญ เซีย
         แถมชาติ ก่อนยังเป็นถึ-

เวทฉับพลัน <MUTE> 
นี้คือเวท ถ้าหาก ผู้ใดโดนเข้าจะทำให้พูดไม่ได้

      "ไหนว่าเธอ จะไม่บอกคนอื่นละ(ทรจิต) "

      "ขอโทษค่ะ ท่าน เรฟีน่า ข้าแค่อยากให้รู้ถึงความยิ่งใหญ่ของท่าน
       (ทรจิต) "

เห้อ แล้วอย่างนี้จะไว้ใจ ได้ไหม เนี่ย.. 

คงต้องอธิบาย ยาวแล้วละน่ะ

คำพูดของ เบล ทำให้ มังกรดำ ตนนั้นตกใจไปสักพัก
แต่นั้นไม่สำคัญหรอกนะ ตอนนี้นะ ผมอยากรูัว่าทำไม เจ้าพวกนี้ถึงสู้กันมากกว่า





==============================

ผม Monamin เองนะครับ ขอโทษที่หายไปนานนะครับ
ถ้าว่าง เมื่อไหร่ จะมานั่งเขียนให้ครับ 
ขอขอบคุณที่ อ่านมาถึงตอนนี้ นะครับ 
หากเขียน แล้วมันขัดตรงไหนก็ขอโทษด้วย เนื่องด้วยตอนมันห่างกัน
ทำให้ Feeling มันขาดๆ หายๆ เล็กน้อย 
ยังไงก้ขอขอลคุณอีกครั้งที่มาอ่านนะครับ 
หากไม่รบกวนก็ช่วยกัน คอมเมนส์ หน่อยนะครับ จะได้มีกำลังใจเขียนต่อ
ขอบคุณครับ

==============================

       















 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #18 Manga-Otaku//Comic (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 16:26
    ต้องทีฮาเร็มเพิ่มสิคะ!
    #18
    0