อดีตราชันย์วีรบุรุษ จะขอใช้ชีวิตในชาตินี้ให้คุ้มละน่ะ!!

ตอนที่ 3 : กริชบอล ละน่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    5 พ.ย. 62

เสียงขวบม้าเงียบลง และคนที่ขวบม้ามาทำให้ อดีตราชันย์วีรุบุษ ผู้นี้ถึงกับตกใจ

          "แกเป็นใครน่ะ!?"

มังกรแดงในร่างหญิงสาวกล่าวถาม

          "ก่อนจะถามคนอื่นต้อง แนะนำตนเองก่อนไม่ใช้หรือไง?"

          "ชื่อของข้า คือ  เบลเซลัส มังกรโบราณแดง แห่งโลก"

          "โฮ โห้ นี้น่ะหรอ มังกรโบราณแดง 
          ข้าคือ เอล์เฟย์ คาร์วาร์ด   อดีต วีรบุรุษ ทั้ง 7 แต่ก็เป็นแค่อดีตละน่ะ ฮาๆๆ"

หลังจากที่ เบลเซลัสได้ ยินดังนั้นก็ทำสีหน้าตกใจเล็กน้อย

          "จริงหรอคะ ท่าราชันย์วีรบุรุษ(ทรจิต)"

          "จริงแท้แน่นอน ต่อให้จะดูโตขึ้น จนแทบจำไม่ได้ก็ตาม
          ตอนแรกผมก็ ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ตอนนี้มั้นใจได้เลย มันคือเจ้า วาร์ด(ทรจิต)"

ใช้งานสกิล (วัดค่าพลัง) ... กำลังประมวลพลัง

ค่าพลังของ   เอล์เฟย์ คาร์วาร์ด "189,599"  

แกร่งขึ้นเยอะเลยละน่ะ 

          "นี้ แม่สาวมังกรแดง ข้ามาที่นี้แค่จะพา ลูกสาวของข้ากลับละน่ะ
          ขอตัวละ"

          "นี้แกหมายความว่าไง กันน่ะ!!"

          "ก็เด็กทารกคนนั้นไงที่อยู่หลังข้า เจ้าช่วยคืนมาได้หรือไม่ อย่าให้ข้าต้องใช้
          พลังเลย"

          "ถ้าหากเป็นลูกสาวของเจ้าจริง ข้าคืนก็ได้ แต่...
          ใครมันจะบ้าเอาลูกสาวตนเองมาทิ้งไว้กลางป่า ที่ล้อมรอบด้วย สัตว์เวทมนตร์ สุดอันตรายกัน
          เจ้าต้องโกหกข้าแน่ๆ!!"

          "ฮาๆ ฮา ถ้าเป็นคนปกติ ข้าไม่ทำหรอกน่ะ แต่.... 
          ตอนนั้นอาณาจักรวุ่นวายนิดหน่อยข้า จึงต้องพา ลูกสาวสุดที่รักของข้ามาไว้ในป่า
          แต่ข้าก็ กลาง บาเรีย ศักสิทธ์แล้วละน่ะ และ....
          มันคงไม่มีใครทำลายได้หากไม่ใช้ RANK EW ขึ้นไป"

          "หึ ใช้แล้วละ ข้าเบเซลัส ผู้นี้ นะ RANK EW ยังไงล่ะ"

หลังจากฟังไปสักทำให้ ราชันย์วีรบุรุษผู้นี้เกิดคำถามมากมาย 1. RANK EW   มันคือ RANK ห่าไรวะ
2.นี้เราเป็นลูกของเจ้า วาร์ด เรอะ และอย่างสุดท้าย นี้เราเกิดมาเป็น ผู้หญิงเนี่ยน่ะ!! อะไรฟะเนี่ย

          "เบลเซลัส พาผม ไปกับเขาซะ(ทรจิต)"

          "แต่....(ทรจิต)"

เบเซลัสเริ่มทำสีหน้าหนักใจเล็กน้อย

          "ได้สิ ข้าจะเอาลูกของท่านคืนให้ แต่ท่านต้องรับข้าเป็นคนคุ้มกันของ คุณหนู คนนี้"

          "ไม่มีปัญหา ว่าแต่ทำไมเจ้าถึงอยากตามเป็น คนคุ้มกันของ ลูกสาวข้า ข้าต้องการทราบเหตุผล
          ข้าก็ เรื่องนี้ข้าไม่สามารถบอกได้ตอนนี้"

          "ไม่เป็นไรข้าไม่ว่า เพราะข้าจะจัดการ เจ้าตอนไหนเมื่อไหร่ก็ได้"

          "ชิ"

เสียง หมั้นไส้เบาๆ ของ เบลเซลัส

เบเซลัสค่อยๆ ยื่นผมให้กับ วาร์ด หลังจากนั้น วาร์ดก็ ขวบม้า และมุ่งหน้า ออกมาจากป่าและเบลเซลัสตามมาติดๆ

เนื่องด้วย เบลเซลัสชื่อมันดู เด่นไป วาร์ดจึงให้ใช้ ชื่่อ เอล์เฟย์ เบล แทน เพื่อ ความ ปลอดภัย





         "อืมมมมม"

เสียงหาวของเด็กสาวคนหนึ่งดังขึ้น

         "เรื่องราวของ เราก่อนที่จะมาอยู่ที่นี้ เมื่อ 6 ปีก่อน"

ในมือของเด็กสาวคนนั้นมี ไดอารี่เล่ม หนึ่งอยู่ เธอ ถือมันไว้แทบตลอดเวลา
แม้กระทั้งตอน อาบน้ำ ตอนนั้น เธอก็ยังถือและเหมือนจะหวง หนังสือเล่มนั้นมาก
เพราะ อะไรกันน่า...

เพราะหนังสือเล่มนั้นก็ คือบันทึกเรื่องราวของเธอยังไงล่ะ!!

         "ท่านเรฟีน่าค่ะ อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ"

เสียงที่คุ้นเคย ดังขึ้น นั้นคือเสียง ของ เบลเซลัส หรือ เบล นั้นเอง ตอนนี้เธอทำงานเป็น Maid
อยู่ที่ กระท่อมเล็กๆ แห่งหนึ่งยังไงล่ะ

        "ค่าๆ กำลังไป"

ตอนนี้ ผมคือ เอล์เฟย์ เรฟีน่า บุตรสาวของ เอล์เฟย์ คาร์วาร์ด และ... ค่อยเขียนต่อดีกว่า
ตอนนี้ ต้องไปกินข้าว ก่อนละน่ะจะได้รีบไปห้องสมุด

ไม่นานเด็กสาวก็ลงจากเก้าอี้แล้ว ถือหนังสือ สุดที่รักของเธอ แล้วมุ่งหน้าไปยัง ห้องครัว
ด้วยท่าทางเรียบรอย

        "มาแล้ว ค่ะ"

ข้างหน้าของเธอ คือ เอล์เฟย์ คาร์วาร์ด ผู้เป็นพ่อของเธอ และ....
เอล์เฟย์ จาลเซียร์ ผู้เป็นแม่ของเธอ และเป็น 1 ใน 7 อดีต วีรบุรุษ เช่นกัน
ครั้งแรกที่ผมเห็นเธอ ผมนั้นรู้สึกตกใจมาก แต่ก็ไม่แปลกที่ 2 คนนี้จะลงเอย กัน

        "มาแล้วหรอ ลูกสาวผู้น่ารักของพ่อออ"

วาร์ดพุ่งเข้ามา กอดด้วยความเร็วสูง แต่ ก็ MISS เนื่องด้วยสกิลการหลบสุดขั้นเทพของ ผม

        "พ่อ ลูกคู่นี้ คึกคักแต่เช้าเลยน่ะ"

เซียร์ ผู้เป็นแม่กล่าวขึ้น

        "หลังกินข้าวเสร็จ ลูกสนใจฝึกเวท กับพ่อ หรือเปล่า
        พ่อ น่ะนะ เป็นสุดยอดจอมเวท เลยนะ!!"

        "ไร้สาระ ค่ะ"

ผมตัดบทสนธนานั้นราวกับเป็นเพียงเส้นดาย ทำให้ วาร์ดผู้เป็นพ่อนั้นทำหน้าหงอยเหมือนหมาข้างถนนไปเลย

        "หนูกินเสร็จแล้ว ขออนุญาติ ไปห้องสมุดนะคะ"

        "ได้สิ จ้ะไม่มีปัญหา แต่ให้ เบลจังตามไปด้วยนะ"

เซียร์ กล่าวตอบ

        "ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา"

พูดเสร็จผมก็เดินออกมาจากบ้านและมุ่งหน้าไปยังห้องสมุดพร้อมกับเบล 
ปล่อยให้วาร์ดผู้เป็นพ่อนั้งหงอยต่อไป

       "วันนี้เป็นยังไงมั้งคะ ท่านอดีตราชันย์วีรบุรุษ(ทรจิต)"

       "เหมือนทุกๆวันแหละ.... ผมจะใช้เวทเคลื่อนย้ายละน่ะ(ทรจิต)"

       "ทราบแล้วค่ะ(ทรจิต)"

เวทไร้ร่าย บทที่ 101 หน้าที่ 6 ขั้นที่ 6 (เคลื่อนย้ายระดับสูง) 

หลังใช้เวทเคลื่อนย้ายเสร็จ ผมกับ เบลก็ย้ายมาอยู่ตรงพุ่มข้างหน้าหมู่บ้าน

       "ยังใช้เวท ได้ผิดสามัญสำนึก เหมือนเดิมเลยนะคะ(ทรจิต)"

       "เดิมทีเวท นี้ก็เป็นเวท ที่ผมคิดค้นเองอยู่แล้วหล่ะ(ทรจิต)"

เวท ที่ผมใช้คื่อเวท เคลื่อนย้ายที่ในสมัยก่อนผมใช้คิดค้น เพื่อวาร์ปไปยัง สถานที่ ที่เคยไป
หรือ จินตนาการ ออก แต่ในสมัยนี้ดูเหมือนเวท นี้จะเป็นเวท ระดับ เทพไปซะแล้ว 
ขนาด วีรบุรุษ หรือ มหาปราชญ์ ยังยากที่จะใช้งานเวท นี้ แต่สำหรับผมการใช้งานเวทนี้ 
ก็เหมือนกับการใช้ มือขวา นั้นแหละนะ

ตอนนี้ข้างหน้าของผมและเบลจังคือ หมู่บ้าน "เอ็นวัล" หมู่บ้านเล็กๆที่ห่างไกลตัวเมือง
เนื่องด้วย วาร์ล และ เซียร์ ต้องการตัดขาดจาก การเมือง หรือ อะไรที่ ยังเป็นโซ่ตรึงพวกเขาไว้
ด้วยคำว่า วีรบุรุษ พวกเขาจึงตัดสินใจออกห่างจากตัวเมืองและไม่ยุ่งเกี่ยวหากไม่จำเป็น

หลังจากที่ผมเดินเข้าหมู่บ้านไม่นานก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อของผม

       "เรฟีน่าจังงงงง"

ทันใดนั้นก็ได้มี เด็กสาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาจะกอด ผม แต่ด้วยสกิล การหลบของผม นั้น 
ก็ทำให้เด็กสาวคนนั้น MISS แล้ว ล้มลงไปกองกับ พื้น

       "ยังทำตัวน่ารำคาญไม่หายนะ ฟีน่าจัง.."

เด็กสาวคนนี้มีชื่อว่า ฟีน่า เธอเป็นเด็กสาวตัวน้อยๆ แต่พ่อของเธอนั้นเป็น Hunter RANK A อยู่ที่อาณาจักรใหญ่ ใกล้ๆนี้ 

       "ยังเย็นชา เหมือนเดิมเลยน่ะ เรฟีน่าจัง... วันนี้ไปเล่นกลิชบอลด้วยกันไหมเด็กคนอื่นๆในหมู่บ้าน
       เขาก็เล่นอยู่ด้วย"

       "ไร้สาระ จริงๆ กลิชบอลอะไร ฉันไม่รู้จักหรอกนะ แต่ฉันจะไปอ่านหนังสือก่อนล่ะ"

ผมพูดด้วยท่าทางเย็นชาแล้วเดินตรงไปยังห้องสมุด...

ปรากฎว่าวันนี้ ห้องสมุดปิดทำการ

สีหน้าของผมในตอนนี้ รู้สีกเหมือน บางสิ่งบางอย่างหายไป

       "นี้มันอะไรกันละเนี่ยย ฟีน่าจังทำไมห้องสมุด มันปิดล่ะ"

ผมกล่าวถามด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย

       "วันนี้คุณ เว็นตัล ไปที่ อาณาจักร นะสิ เหมือนมีเรื่องสำคัญบางอย่างนะจิ
       เพราะงั้นวันนี้ ไปเล่น กลิชชชบอลลล กันนนนน"

       "บางที่ ท่านราชันย์วีรบุรุษ ก็ลองเล่นอะไรที่เหมือนเด็กๆมั้งนะคะ
       อยากเห็นมุม น่ารักๆ ของท่านมั้ง(ทรจิต)"

       "ชิ ก็ได้เห็นว่าไม่มีอะไรทำด้วย ว่าแต่ไอ้ กริชบอลมันคือไร ผมไม่เคยเล่น
       ไม่รู้จักด้วย(ทรจิต)"

       "ฉันก็ไม่ทราบค่ะ เพราะ ปกติตอนเป็นมังกรก็หมกตัวนอนเล่นอยู่แต่ในถ้ำ
       แทบไม่ได้ออกมาภายนอกเลยถ้าไม่จำเป็น(ทรจิต)"

       "ไร้ประโยชษ์จริงๆเลย เธอเนี่ย(ทรจิต)"

       "เล่น ก็ เล่น ไหนมันเล่นยังไง กริชบอล อะไรนั้นนะ"

พอผมพูดเสร็จ ฟีน่าจังก็จับมือผมแล้ววิ่งไป ยังลานกว้างที่อยู่หลังหมู่บ้านเล็กน้อย

ตรงลานกว้างนั้นมีเด็กผู้ชาย 2-3 คนกำลังเล่น กันอยู่

       "ทุกคนนนน เรามีเพื่อนมาแนะนำให้รู้จัก คนนี้ชื่อ เรฟีน่าจัง เธอมาจากหมู่บ้านไม่ไกลนี้แหละ
       แต่ปกติ เวลา เธอมา เธอก็จะบอกว่า ไม่เอาอะ ฉันเจ้าของห้องสมุด แล้วก็เดินเข้าห้องสมุดอย่างนั้น           ตลอด แต่วันนี้เธอจะมาเล่นกับพวกเราละน่ะ"

พอ ฟีน่าจัง แนะนำตัวผมเสร็จก็มี เด็กชายผมทองคนหนึ่งพูดเบาๆ

       "น่ารัก..."

       "เมื่อกี่มีใครพูดอะไรไหม?"

ทุกคนต่างเงียบกริบ ราวกับไม่มีใครกล้ายอมรับ

       "ช่างมันเถอะ ทุกคนแนะนำตัวหน่อยสิ"

       "ฉันชื่อ เอริค ความฝันอยากเป็น Hunter RANK S"

เด็กผมสีแดง ชื่อ เอริค สินะ ดูท่าทางจะเป็นนักเลงห้าวเปงเลยมั้ง

       "ผมชื่อ นิวตัล ความฝันอยากเป็นมหาปราชญ์ที่ยิ่งใหญ่ครับ"

ส่วนคนที่ผมสีขาวชื่อ นิวตัล สินะ เป็นคนที่ดูฉลาดดีนี้

       "ผะ..ผะ ผม ชื่อ ชิน ครับ ความฝัน อยากเป็นราชันย์วีรบุรุษครับบ!!"

เด็กผมสีทอง คนที่พูดว่า น่ารักเมื่อกี่สินะ ดูเป็นคนที่ อืมมมมม ขี้กลัวดีแหะ

       "ฮาๆ ฮา แก้ ยังจะกล้่าพูดอีกนะ ชิน ว่าจะเป็น ราชันย์วีรบุรุษ อย่างแกนะ
       เป็น Hunter ยังไม่ได้เลย"

เอริค พูดแกล้งชิน เล็กน้อย หรือ เสียดสีดีนะ

       "อย่า พูดแบบนั้นสิ ใครๆ เขาก็มี ความฝัน ละน่ะ ขนาดนายยังมีความฝันเลย
       มันก็ขึ้นอยู่กับว่า จะได้ แค่ฝัน หรือ ทำมันเป็นจริงได้ก็แค่นั้น"

ผมพูดเพื่อช่วยให้ เอริค เลิกดูถูกชิน

       "เด็กใหม่อย่างเธอนะจะไปรู้อะไร ไอ้เจ้านี้นะ ทั้งขี้กลัว อ่อนก็อ่อนแอ
       ทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอันเลย"

ว่าแล้วเป็นพวก ห้าวเปงจริงๆ ด้วย

       "ถ้าอย่างงั้นมาแข่ง กันด้วย กริชบอลไหมละฮะว่าไง!! ใครแพ้ต้องทำตามคนที่ชนะ"

เอริค กล่าวท้าผม ด้วยสีหน้ามั้นใจ

       "อย่าไปรับ คำถามน่า เรฟีน่าจัง เอริคเขา เล่น กริชบอล เก่งมากๆเลย 
       อีกอย่างเธอยังไม่เคยเล่น กริชบอล ด้วย"

       "จะ กริชบง กริชบอลอะไรชั้นไม่สนหรอก แต่มาดูถูกความฝันคนอื่นแบบนี้ฉันไม่ชอบใจเลย
       ได้สิ ฉันรับคำท้า กติการ เล่นมันคืออะไรละ?"

       "หึ กล้า ดีนี้หว่า ทั้งๆที่ไม่เคย เล่น แต่ก็ได้ กติกา ง่ายๆ
       เห็นบอลในมือ ฉันไหม ใครใส่เวท มนลงไปใน บอลนี่้แล้ว ทำให้มันพุ่งไปไกลคนนั้นชนะ
       ถ้าปล่อยน้อยไป บอลก็ไม่พุ่งปปล่อยเยอะไป บอล ก็แตก ต้องปล่อยให้พอดี และคง ปริมาณ
       ของเวทมนตร์ให้คงที่ ว่าไง ยังจะแข่งไหม"

หึกติกา เด็กชิปหาย 

       "ก็มาสิ ของแค่นี้ฉันจะเล่นให้ดู"

       "งั้นเริ่มที่ฉัน ก็ละกัน!!"

เอริคกล่าว

       "ย็ากกกกกกกกกกกก ไปเล่น พลังเวทของ ฉัน กริชบอล ULTRA IMPACT!!"

พูดเสร็จ บอล ลูกนั้นก็ พุ่งไป ไกลประมาณ 3 ต้น 

       "หึ เป็นไงถึงกับตัวสั้น ละสิิ ฮา ฮาๆๆ"

ถูกอย่างที่มันพูดที่ผมตัวสั้นแต่ที่สั้นไม่ใช้เพราะกลัว นะ แม่งโครต กระจอกเลยย

       "ยังสุดยอดเหมือนเดิมเลย... เรฟีน่าจังจะสู้ไหวไหมนะ"

ฟีน่าจัง กล่าว

หลังพูดเสร็จ เอริคก็ยื่น กริชบอลให้ ผม

       "ถึงตาเธอแล้วไหน โชว์หน่อยสิว่าจะได้ สักแค่ไหน
       อย่างเธอที่ไม่เคยเล่นก็คงทำแตกไม่ ก็ ไม่พุ่งละนะ ฮา ฮาๆๆ"

       "สู้ๆ นะ เรฟีน่าจัง"

ชิน นั้น เชีร์ยให้ กำลังใจผม

       "หึ ของแค่นี้ นะ ใครๆ ก็ทำได้ ดูนี้ไว้ซะ"

ผมรวบรวมพลังเวท และยัดเข้าใส่บอล คำนวณ ปริมาณที่บอลรับได้
ควบคุมการคงที่ของ พลังเวท โอเคละ 

       "SHOOT"

หลังจากผมพูดเสร็จ ลูกกริชบอลนั้นพุ่งไปด้วยความเร็วสูง จนไปชนกับพูดเขา ลูกที่อยู่ อีกฝั่งของลาน กว้างแล้ว ระดับ เป็น หลุมระเบิดเล็ก ด้วยพลังเวท ที่เข้มข้นที่ ผมยัดเข้าไป

มันทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้น อึ้งกันเป็นแถบ 


       

   

       





  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น