อดีตราชันย์วีรบุรุษ จะขอใช้ชีวิตในชาตินี้ให้คุ้มละน่ะ!!

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 762
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    28 ต.ค. 62


ณ กลางสนามรบที่ รอบๆข้างถูกแผดเผาด้วยผลกระทบจากการค่อสู้


ได้มีเทพมาร ตนนึงจึงกล่าวขึ้นมาว่า...
 
       "ราชันย์วีรบุรุษเอย ทำไมเจ้าถึงต้องทำขนาดนี้ด้วย"

       "ไม่รู้สิ.... คงเพราะหน้าที่ละมั้ง"

ราชันย์วีรบุรุษกล่าวตอบด้วยน่ำเสียงเหนื่อยล้า และ เบื่อหน่าย

       "มาจบ เรื่องนี้กันเถอะ..."

       "ได้สิ.. ราชันย์เอย"

เทพมารตอบกลับพร้อมกับร่ายเวทมนตร์

       "เปิดตำราเวทใช้งาน... เวทระดับ <<ผู้สร้าง>> ร่าย...(พลังเวทหลอมรวมเป็นหนึ่งรวมธาตุศักดิ์สิทธิ์ 
ขอพลังแห่งเทพโปรดนำพาข้าและทำลายความมืดมิดทั้งหมด)

        "ใช้งานเวทมาร... ระดับ <<ผู้ทำลาย>> ร่าย...

        "ใช้งาน เวทบทสาบสูญ....."

        "ใช้งาน พลังเทพมารขั้นสูงสุด!!"

ทั้งสองร่ายเวทมนตร์ ระดับพระเจ้าพร้อมกัน หากพลังทั้งสองนี้้ปะทะกันจะก่อให้เกิด
ภูมิประเทศใหม่ขึ้น

        "-=มหาเวท จักพรรดิศักดิ์สิทธิ์ ที่ 1 (CREATER)=-  (RANK:???)"

        "-=เวทมารขั้นสุดยอด (DARK EMPULSE)=-  (RANK:???)"  

        "ปลดปล่อย!!"

หลังจากทั้งสองพูดจบ ก้อนพลังเวทมหาศาล เข้าปะทะกัน ก่อให้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ที่สุด
ในประวัติศาสตร์....

ไม่นานหลังการระเบิดจบลงทิวทัศน์โดยรอบถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นผลึกเวท 
ดินแถบนั้นดูดซับพลังเพลงเข้าไปจำนวนมากจึงทำให้เกิดการเปลี่ยนสีเป็นสีฟ้าอ่อน...

แล้วจู่ๆ ก็มีร่างของชายคนหนึ่งลุกขึ้นมา แล้วกล่าวขึ้นว่า

        "มันจบแล้วสิน่ะ หึๆ"

และคนที่ลุกขึ้นมานั้นก็คือ ราชันย์วีรบุรุษนั้นเอง นั้นก็หมายความว่า ผู้ชนะในศึกนีศึกนี้ก็คือ
เขา  และ เทพมารตนสุดท้ายของโลกก็โดนจัดการลงสำเร็จ...

ทันใดนั้นตัวของเขาก็ล้มลงกับพื้นเนื่องด้วยความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้มาตลอด 2 ปีโดยไม่หยุดพัก

        "ในที่สุด... หน้าที่ของฉัน.. ก็จบแล้วสินะ.."

เขาหลับตาลงและนอน แหน่นิ้วอยู่ตรงนั้น และจบตำนาน ราชันย์วีรบุรุษ..



         "และ นี้ก็คือเรื่องราวการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของนายยังไงละ ราชันย์เอยยย"

         "คราบๆ ว่าแต่....จะลากดวงวิญญาณของผมมา ที่นี้ทำไมกันละเนี่ย!?"

คู่สนทนาของราชันย์ วีรบุรุษตอนนี้ก็ คือ มหาเทพธิดา โอเลเซีย 
เธอผู้นี้คอยทำหน้าที่ส่ง ผู้คนที่ถูกเลือกไปเกิดใหม่ในที่ ประสบปัญหาหนัก อย่างเช่น การที่มี
เทพมาร ปรากฎตัวขึ้นเป็นต้น 

          "ข้านะ เห็นว่าเจ้าทำงานหนักมาโดนตลอด แถมเจ้ายัง ทำงานเสริมให้ข้าด้วย 
         โดยการ ไปกำจัดจอมมาร ที่ก่อความวุ่นวายสุดน่ารำคาญให้ด้วย"

          "คราบๆ ตอนกำจัดจอมมาร ผมก็ไม่ไปจัดการมันด้วยตัวคนเดียวสักหน่อยยังมี
          คนในปาร์ตี้ของผมคอยช่วยอยู่ ถ้าไม่มีพวกเขา ผมก็คงทำไม่ได้หรอกครับ"

          "ก็จริงน้าา แล้วทำไมตอนเจ้าออก ไปกำจัดเทพมารถึงเดินทางคนเดียวละ ทำไม่ไม่นำปาร์ตี้
          ของเจ้าให้มาช่วยละ "

           "เรื่องเทพมาร มันก็คือหน้าที่ของผม ผมก็ต้องจัดการด้วยตัวคนเดียวสิครับ
            ไม่อยากให้ คนที่ไม่เกี่ยวข้องมาเสี่ยงอันตรายด้วยหรอกน่ะ .. ท่านยังไม่ตอบคำถาม
            ของผมเลยนะ ทำไมพาทำไมพาผมมาที่นี้อีกล่ะ?"

ราชันย์วีรบุรุษคุงก็เริ่มยิงคำถามใส่เทพธิดาด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายยอย่างหาที่สุดมิได้           

           "อย่า พูดด้วยน้ำเสียงแบบนั้นสิ ที่ข้าพาเจ้ามาที่นี้ ก็เพื่อที่ส่งเจ้าไปเกิดใหม่อีกรอบยังไงละ"

หลังจากท่านเทพธิดาพูดเสร็จ ราชันย์วีรบุรุษนั้นทำสีหน้าสงสัย เล็กน้อยกับสิ่งที่ท่านเทพธิดาพูดมา
เนื่องด้วยการที่คนตายเกิดใหม่ 2 รอบนั้นมันผิดกฎโดยสิ้นเชิง

           "เธอคงจะสงสัยสิน่ะว่า ทำไม นั้นก็เพราะว่าฉันคือ มหาเทพธิดา โอเลเซีย ยังไงล่ะ!!"

           "เพราะเหตุผล แค่นี้หรครับ !?"

           "เอาน่า ฉันรู้ว่าใจจริงนายก็อยากกลับไปใช้ชีวิตในโลกนั้นละน่ะ ว่าไงละตกลงไหม"

           "ไม่มีปัญหาครับ ผมก็อยากไปใช้ชีวิตในโลกนั้นเหมือนกัน"

สาเหตุที่ เขานั้นอยากกลับไปที่โลกนั้นเนื่องด้วยมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาไม่เคยทำ
หลังจากเขาถูกส่งตัวไปที่โลกนั้นก็ได้แต่ฝึกฝนฟีมือ เพื่อเดินทางไปกำจัดจอมมาร 
และ เทพมารอย่างเดียว แม้แต่ กิลล์ ยังไม่เคยได้เข้าสักครั้ง.
       
           "ถ้างั้นฉันจะร่ายเวทส่งเธอไปล่ะ วีรบุรุษคุง"

หลังพูดเสร็จ ราชันย์วีรบุรุษก็ล้มตัวลงไป หรือก็คือถูกส่งไปต่างโลกแล้วนั้นเอง..

           "ขอให้โชคดีละ ราชันย์วีรบุรุษเอย...."
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น