จบแล้ว(EXO) ดอกไม้ของเจ้านาย❀ (Kaihun Chanbaek Ft.Kris)

ตอนที่ 45 : ✿✿ Special

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    15 ก.ย. 63



-แก่แค่ไหนก็รัก-

 

 

โรงแรม  ฝรั่งเศส

12  ปีผ่านไป......

 

08.00 น.

แกร๊กกก!!!

 

 

            “...............”

 

            เป็นบรรยากาศในการทานมื้อเช้าที่น่าอึดอัดและเงียบที่สุด...แล้วเสียงที่ได้ยินอยู่ตอนนี้ก็เป็นเสียงของมีดกับส้อมที่กระทบกันไปมาอยู่บนจานกระเบื้อง  คนเป็นพ่อในวัยใกล้ห้าสิบทำได้เพียงสบตาลูกบุญธรรมก่อนยกเครื่องดื่มรสเข้มกลืนลงคอเพราะต้นเหตุของความเงียบในเช้านี้ก็คือ....ภรรยา  มือหนาวางแก้วเซรามิคลงบนจานรองก่อนคว้ามีดขนาดเล็กมาปาดเนยทาขนมปัง  แต่....

 

            “ไม่กินครับ...”

 

            ยังไม่ทันจะได้วางขนมปังทาเนยลงบนจานเปล่าของคนรัก...เจ้าของเสียงหวานก็เอ่ยปฏิเสธออกมาเสียก่อน  ลูกบุญธรรมจำเป็นต้องคว้าขนมปังมาอีกหนึ่งชิ้นก่อนเปลี่ยนจากการทาเนยเป็นทาแยมและขออ้อนด้วยการส่งความอร่อยให้ถึงปากผู้เป็นแม่

 

            “ทานหน่อยนะฮะแม่  นมแค่แก้วเดียวมันไม่อิ่มหรอกฮะ”

 

            เด็กน้อยวัยเพียงแปดปี...แต่ตอนนี้กลับโตเป็นหนุ่มค่อยๆซับคราบเครื่องดื่มสีขาวออกจากปากของคุณแม่อย่างแผ่วเบาและพยายามพูดให้ท่านทานอย่างอื่นบ้างเพราะนมเพียงแก้วเดียวมันไม่ได้ช่วยให้อยู่ท้องเลยสักนิด 

 

            “ถ้าอยากให้แม่ทานเยอะๆ  วันนี้ฮิโรกิก็ต้องให้แม่ไปส่งที่มหาลัย”

 

            โตเป็นหนุ่มแล้ว...ใครจะยอมให้ผู้ปกครองไปส่งที่มหาวิทยาลัยกันล่ะ?  สาวๆเห็นคงถูกล้อว่าเป็นลูกแหง่  และด้วยเหตุผลข้อนี้...ทั้งลูกทั้งพ่อจึงถูกคุณแม่งอนเป็นการใหญ่  แถมเมื่อคืนก็ยังล็อคห้องจนสามีต้องออกมานอนที่โซฟา  เฮ้อออ!!...ยิ่งแก่ก็ยิ่งขี้น้อยใจ  แต่ยิ่งรักก็ยิ่งห่วง  แล้วการที่ลูกชายต้องมาเรียนไกลถึงฝรั่งเศสก็ทำให้แม่อย่างเขายิ่งเป็นห่วงมากขึ้นไปอีก  ที่ญี่ปุ่นก็มีที่เรียนดีๆดังๆเยอะแยะ  แต่ทำไมฮิโรกิถึงต้องมาเรียนที่นี่  ไม่รักแม่แล้วใช่ไหม?  แอบมีแฟนหรือเปล่า??หรือว่า...ไปทำผู้หญิงท้อง???

 

            “แต่ผมไม่อยากให้แม่ไปส่งนิฮะ  เพื่อนๆล้อแย่เลย”

 

            “กลัวเพื่อนล้อ...หรือว่าแอบซุกเมียไว้กันแน่  หึ!!

 

            “โถ่แม่!...มงเมียที่ไหนกัน  เพื่อนๆทั้งนั้น”

 

            อายุเพียงแค่  20  ปี...จะรีบมีแฟนไปทำไม  แถมยังต้องเรียนรู้การบริหารโรงแรมจากคุณพ่ออีกตั้งแยะ  งานก็ต้องทำ  เรียนก็ต้องเรียน  จะไปมีเวลาที่ไหนไปหาแฟนกันล่ะ??  แล้วสาเหตุที่ไม่อยากให้คุณแม่ไปส่งที่มหาวิทยาลัยก็คืออออ...หวง!!!!  มีแม่สวยก็ต้องหวงเป็นธรรมดา  ขนาดอายุจะห้าสิบทั้งเพื่อนทั้งอาจารย์ยังพากันให้ความสนใจ  แล้วแบบนี้ใครมันจะอยากให้แม่ไปส่ง???!!!

 

            “เซฮุนนน  พี่วะ...ว่า”

 

            “พี่จงอินไม่ต้องมาห้ามเลยครับ  ยังไงเซฮุนก็จะไปส่งลูก...ถ้าไม่ได้ไปส่ง  เซฮุนก็จะไม่กลับญี่ปุ่น!!

 

            “แก่แล้วยังดื้อเป็นเด็กๆ”

 

            “ไม่มีใครรักแม่แล้วใช่ไหม?!!

 

            โลกแตกยังไม่น่ากลัวเท่าเมียงอน...แต่ใครมันจะยอมให้เมียของตัวเองตกเป็นเป้าสายตาของพวกนักศึกษากับครูชาวต่างชาติกันล่ะ???!!!  ไม่มีทางงงง!!!  เซฮุนยังคงดูดีเหมือนเมื่อก่อน  ผิวเคยขาวยังไงก็ยังขาวอยู่แบบนั้น  เอวเล็กแค่ไหนก็ยังเล็กอยู่เหมือนเดิม  และสะโพกกับความกลมกลึงก็ยังเป็นเช่นนั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง  รักกว่านี้ก็คงต้องจับขังเอาไว้  หวงกว่านี้ก็คงไม่ยอมปล่อยให้ออกมาจากบ้านหรือถ้ามีคำไหนที่มากกว่าคำว่ารักหรือหวง...คิมจงอินก็คงอยากจะพูดมันออกมาให้หมด

 

 

            เดินทางมาที่ฝรั่งเศสตั้งแต่เมื่อวาน  มีปากเสียงกันเรื่องไปส่งลูกตั้งแต่เมื่อคืนและพรุ่งนี้ก็ต้องกลับไปญี่ปุ่นเพื่อเก็บความสวยงามในสวนในไร่ส่งให้ลูกค้า  แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันกำลังยุ่งยากไปหมดเพราะเจ้าของสวนอยากไปส่งลูกที่มหาวิทยาลัย  เข้าใจว่าเป็นห่วง  เข้าใจว่าคิดถึง  เข้าใจว่าความห่างไกลมันทำให้รู้สึกอย่างไร  แต่ฮิโรกิโตเป็นหนุ่มแล้ว  และเขาเมื่อวัยเท่านี้ก็เริ่มสานต่อธุรกิจจากคุณพ่อเช่นกัน  อาจมีบ้างที่ยังผิดพลาด  อาจมีบ้างที่ต้องแก้ไข  แต่ลูกบุญธรรมอย่างฮิโรกิ...ก็ทำหน้าที่ได้ดีไม่แพ้เขา

 

 

            คิมจงอิน...ไม่ได้กดดันให้ลูกเป็นเหมือนตัวเอง  ไม่ได้ยัดเหยียดให้ต้องทำทุกอย่างที่ดูเกินวัย  แต่เจ้าตัวขอทำเองโดยไม่ต้องร้องบอก  ฮิโรกิอยากเก่งเหมือนคุณพ่อ  อยากเป็นที่ยอมรับ  อยากทำให้คนอื่นๆเห็นว่าเขาไม่ใช่ลูกบุญธรรมที่มีแค่มรดกมากองไว้ตรงหน้า  มันอยากพิสูจน์ว่าธุรกิจของตระกูลคิมจะต้องเติบโตและเขาจะเป็นผู้สานต่อเพื่อทำให้ทุกอย่างยังมั่นคงเหมือนเช่นที่พ่อเคยทำเอาไว้

 

            “ผมรักแม่นะฮะ รักมากก็เลยไม่อยากให้ไปไหน  แม่เพิ่งเดินทางมาเหนื่อยๆ...จะไปนู้นไปนี้ให้เหนื่อยเพิ่มอีกทำไม?”

 

            “แล้ววันนี้มีเรียนเยอะไหม  แม่คิดถึง...ฮิโรกิเรียนเสร็จแล้วรีบกลับมาหาแม่เลยนะ  แม่จะรอทานมื้อเย็นพร้อมกัน”

 

            “วันนี้เรียนไม่เยอะหรอกฮะ  แต่ตอนเย็นที่โรงแรมมีประชุม  ผมต้องเข้าปะ...ชุม”

 

            “พี่จงอินไปประชุมแทนลูกหน่อยสิครับ  นะนะ...ไปประชุมแทนลูกหน่อย  เดี๋ยวพรุ่งนี้เราก็กลับกันแล้ว  เซฮุนอยากอยู่กับลูก...ขอร้องนะครับ น้าาาาาาา Pleaseeeee  Daddyyy!

 

            ไม่อยากตามใจก็ต้องตามใจ...เพราะคำออดอ้อนเสียงหวานมันพาให้ใจของสามีอ่อนไปหมด  จากที่จะพาเมียไปเที่ยวก็ต้องมาเข้าประชุมแทนลูกชาย  จากที่จะได้อยู่กันสองต่อสองก็ต้องไปนั่งอยู่ในห้องประชุมกับพวกหุ้นส่วน  เฮ้ออ!!...การเป็นสามีมันยากอะไรขนาดนี้?!!  อุตส่าห์ขนชุดนอน(ไม่ได้นอน)ใส่กระเป๋ามาด้วยเมียก็ไม่ยอมใส่  เมื่อคืนก็ต้องออกมานอนที่โซฟาในห้องนั่งเล่น  แล้วถ้าขืนวันนี้ยังไม่เข้าประชุมแทนฮิโรกิ...เขาคงต้องนอนที่โซฟาอีกคืนแน่ๆ

 

            “ถ้าพี่เข้าประชุม  เซฮุนก็ไม่ต้องไปส่งลูกที่มหาลัย”

 

            “โอเค....”

 

            รอยยิ้มหวานๆ...ถูกมอบให้เมื่ออารมณ์ดี  อาหารเช้าถูกตักใส่ปากเมื่อเริ่มสบายใจและเย็นนี้ก็จะได้ทานมื้อเย็นกับลูกชายอีกด้วย  ฮ่าห์...มีความสุขจังเลยยยยย!!  ความสุขของคนเป็นแม่ก็คงมีแค่นี้  การได้อยู่ใกล้ๆลูกชาย  การได้ทานข้าวพร้อมหน้ากันเหมือนเมื่อก่อนและการมีคนรักที่ดี...มันก็พลอยทำให้อะไรหลายๆอย่างในชีวิตลงตัว

 

รักพี่จงอินที่สุดดด   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

18.50 น.

 

แกร๊กกก!!

 

            “ขอบคุณนะฮะ..”

 

            เป็นคำกล่าว...ที่ต้องพูดกับพนักงานเสิร์ฟเป็นรอบที่สามเพราะอาหารเย็นที่จะเริ่มกลายเป็นอาหารค่ำมันถูกอุ่นซ้ำๆเพื่อรอหัวหน้าครอบครัวมาทานด้วยกัน  การประชุมเริ่มตอนสี่โมงแต่ตอนนี้มันจะค่ำแล้ว  คุณแม่จึงรู้สึกเป็นห่วงคุณพ่อจนทานอะไรไม่ลง  ประตูห้องถูกปิดเมื่อพนักงานจากไป...แต่ความเป็นห่วงมันไม่ได้จากไปหรือลดน้อยลงเลยสักนิด  มันห่วงที่เซฮุนยังไม่ยอมทานข้าว  มันห่วงที่จงอินยังประชุมไม่เสร็จและห่วงว่างานอาจเกิดข้อผิดพลาดจากลูกบุญธรรมอย่างเขา

 

ฮิโรกิ...กำลังคิดไปไกลว่าที่การประชุมล่าช้าอาจเป็นเพราะเขาทำสิ่งที่ผิดพลาดจนส่งผลให้จงอินต้องรีบแก้ไข  แล้วตอนนี้ผู้เป็นแม่ก็ยังไม่ยอมทานอะไรทั้งนั้นเนื่องจากรอคุณพ่อ 

 

            “แม่ทานก่อนเถอะฮะ  กว่าแด๊ดดี้จะประชุมเสร็จก็คงอีกนาน”

 

            “แด๊ดดี้จะโกรธแม่ไหม?”

 

            “อย่าคิดมากนะฮะ  แด๊ดดี้ไม่มีทางโกรธแม่แน่นอน”

 

            ต่อมความสำนึกผิดเริ่มทำงาน...เพราะถ้าเขาไม่เข้ามาวุ่นวายเรื่องลูกหรือเรื่องงานภายในโรงแรม  ป่านนี้เราคงได้ทานมื้อเย็นแบบพร้อมหน้าพร้อมตา  เซฮุนกอดลูกชายด้วยความรู้สึกที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก  อยากขอโทษ  เสียใจ  เป็นหวง  ทุกๆความรู้สึกมันพาให้อยากร้องไห้  เจ้าของโรงแรมแก่แล้ว...แต่ยังต้องทำงานหนักและเขาก็แก่แล้ว...แต่ยังทำตัวเป็นเด็กอย่างที่สามีเคยพูดเอาไว้

 

 

...

 

 

...

 

 

...

 

 

20.00 น.

 

ปึ่กก!!

 

            “เฮ้อออ...”

 

            เสียงเอกสารกองใหญ่ที่วางลงบนโต๊ะและเสียงถอนหายใจของคนที่เพิ่งกลับจากการประชุมคือสิ่งที่คนในห้องนอนได้ยินทั้งหมด  แล้วที่ได้ยินชัดขนาดนี้หรือที่เห็นอยู่ตรงซอกประตูก็เพราะแอบดูมาตั้งแต่ต้น  ใจของคนแอบมองมันเต้นไม่เป็นจังหวะ  ร่างกายของคนแอบฟังมันร้อนรุ่มไปหมด  พี่จงอินแก่แล้วแต่ยังดูดี  ใบหน้าคมเข้ม  สันกรามคมและจมูกทู่ๆที่เป็นเอกลักษณ์มันเคยมีเสน่ห์ยังไงก็ยังคงมีเสน่ห์เช่นนั้น  กล้ามท้องยังคงเป็นลอนสมส่วน  กล้ามแขนก็ยังเป็นมัดกำลังพอดี  ว่าแต่...ที่กลับมาดึกขนาดนี้เพราะประชุมใช่ไหม??

 

 

            หลังจากทานมื้อค่ำกับลูกชาย...คนสำนึกผิดก็รีบหาวิธีง้อสามีอยู่นานและแผนที่ได้ก็คงหนีไม่พ้นการเอาอกเอาใจ  พี่จงอินชอบแบบไหนก็รู้  พี่จงอินชอบอะไรก็ทราบ  แล้วชุดนอนที่เขาสวมอยู่ตอนนี้ก็น่าจะทำให้สามีหายโกรธ  ขอโทษที่เอาแต่ใจ  ขอโทษที่ยังทำตัวเป็นเด็กและขอโทษที่ลืมไปว่าลูกชายโตเป็นหนุ่มแล้ว  เซฮุนยังเห็นฮิโรกิเป็นเด็กอยู่เสมอ...ตอนห้าขวบหกขวบเคยไปส่งลูกที่โรงเรียนเช่นไร  ตอนนี้ก็ยังอยากทำเช่นนั้น  และถึงแม้ตอนแปดขวบจะเริ่มมีรถโรงเรียนคอยไปรับไปส่ง  แต่เขาก็ต้องออกไปส่งลูกขึ้นรถโรงเรียนทุกเช้าและไปรับที่หน้าบ้านเป็นประจำ

 

 

            ความห่างไกล  วัยที่มาก  อายุที่ต่าง...ทุกอย่างๆมันไม่เคยเปลี่ยนความรู้สึกของแม่คนนี้ได้เลย  ยิ่งฮิโรกิต้องมาเรียนไปพร้อมๆกับการบริหารโรงแรมในสาขาฝรั่งเศสก็ยิ่งทำให้มีความเป็นห่วงมากขึ้นกว่าเดิม  กลัวลูกจะเหงา  กลัวลูกจะเหนื่อย  กลัวลูกจะถูกรังแก  กลัวสารพัดว่าดวงใจของตัวเองจะลำบาก  ฮิโรกิไม่ได้เก่งเหมือนจงอิน  ไม่ได้เข้มแข็งเหมือนเขา  เซฮุนจึงเกรงว่าการที่ลูกต้องมาอยู่คนเดียวในที่แบบนี้  ที่ที่ใครๆก็รู้ว่าเขาคือลูกบุญธรรมจะทำให้ถูกมองว่าเป็นคนอื่น  การเป็นแม่มันไม่ง่ายเลย  ทุกช่วงวัยช่วงเวลาและทุกช่วงชีวิตของลูกคือสิ่งที่แม่อยากจะเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลา

 

แต่ตอนนี้...หน้าที่ของความเป็นแม่ก็คงต้องพักเอาไว้ก่อนเพราะหน้าที่ของภรรยามันก็สำคัญไม่แพ้กัน

 

            มือบาง...รีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าทรงเข้าที่เพราะเมื่อเห็นสามีเดินตรงมาที่ห้องนอน  เซฮุนก็รีบขึ้นมานั่งพับแข้งพับขาอยู่บนเตียงกว้างพร้อมกับเปิดเพียงแค่โคมไฟบนหัวเตียงเท่านั้น  บรรยากาศภายในห้องเงียบมาก  มันเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองแล้วก็เสียงของฝีเท้าของคนที่กำลังเดินวนเวียนอยู่ตรงหน้าประตูห้อง  และ.......

 

แกร๊กกก!!

 

            “ซะ...เซฮุน!!

 

            “ครับ...แด๊ดดี๊!?”

 

            “พี่ทำให้ตื่นหรือเปล่า?”

 

            เป็นคำถามที่เอ่ยออกมาจากปาก...แต่ที่ตื่นมันคือสิ่งที่อยู่ภายใต้กางเกงสแล็คสีเข้ม  ยิ่งได้ยินคำว่า “ครับ...แด๊ดดี้”  พร้อมชุดนอนตัวนั้นก็ยิ่งพาให้อะไรอะไรมันตื่นไปหมด  จากที่เหนื่อยกับการประชุม  จากที่ล้ากับการตรวจเอกสาร  จากที่เมื่อยกับการเดินสำรวจโรงแรม  ทุกๆอย่างมันหายไปหมดเมื่อพบเจ้าของร่างสวยในชุดนอนตัวใหม่?  ให้ใครไปซื้อมาอีก??  เก่งแต่เรื่องทำให้เซอร์ไพส์???  เก่งแต่เรื่องการเอาอกเอาใจสามีและเก่งที่เป็นได้ทั้งคุณแม่ที่ดีพร้อมกับเป็นภรรยาที่ดีในเวลาเดียวกัน

 

            “เซฮุนยังไม่ได้หลับสักหน่อย”

 

            “ดึกแล้ว...ทำไมยังนอนอีก  หื้มม?”

 

            “นอนไม่หลับครับ  อยากนอนกอดพี่จงอิน”

 

            “แล้วเมื่อคืนนอนหลับหรือไง?”

 

            “ขอโทษ....”

 

จุ๊บบบ!!

 

            ไม่รู้จะพูดคำไหนนอกจากคำนี้...การที่เรามีปากเสียงกันเมื่อคืนมันทำให้กดล็อคประตูโดยอัตโนมัติ  อารมณ์มันพาไป  เหตุการณ์มันชักนำแล้วการเดินทางมาที่ฝรั่งเศสก็ทำให้เหนื่อยจนหลับยาวถึงเช้า  แต่สำหรับคืนนี้...มันหลับไม่ลงเพราะไม่มีอ้อมกอดที่คุ้นเคยโอบไว้เหมือนเช่นทุกค่ำคืน  มือบางเริ่มปลดกระดุมเสื้อสามีทีละเม็ด  ทีละเม็ดจากด้านบนไล่ลงมาด้านล่างพร้อมริมฝีปากบางที่ค่อยๆฝากรอยจูบเอาไว้จนถึงหน้าท้องแกร่ง

 

            “ซี้ดดด...”

 

            ใครจะไปเก็บความรู้สึกได้...เพราะเมื่อเสื้อเชิ้ตถูกถอดออกไปแล้วก็ตามมาด้วยซิปกางเกงที่ถูกรูดและถูกล้วงสิ่งที่ตื่นมาตั้งแต่แรกออกมาครอบครองด้วยปากนุ่ม  ใครจะไปคิดว่าเมียจะทำแบบนี้  ที่เดินเข้ามาหา  ที่ขยับเข้ามาใกล้ก็เพราะเป็นห่วงว่าเซฮุนจะนอนดึกจนส่งผลกระทบต่อสุขภาพ  แต่สุดท้าย...ความเป็นห่วงก็ถูกตอบแทนด้วยการกระทำที่อาจพาให้เจ้าตัวนอนดึกจริงๆ

 

ให้ตายเถอะ!!!!

 

            “อ๊ะ...”

 

            ไม่อยากสมปรารถนาด้วยปากนุ่ม...ร่างสวยจึงถูกจับให้นอนคว่ำตามอารมณ์ที่ถูกปลุกปั่น  กางเกงนอนของคนใต้ร่างถูกถอดออกจนเผยให้เห็นความกลมกลึง  มือหนาบีบเค้นจนเกิดริ้วก่อนฟาดจนเกิดเสียงที่พาให้เซฮุนใจเต้นไม่เป็นจังหวะ  เจ็บแต่ตื่นเต้น  หวั่นเกรงแต่เร้าใจ  บทรักของสามีไม่เคยนุ่มนวลข้อนี้ภรรยาทราบดี  แล้วถ้าคืนนี้เขาไม่หมดแรงไปเสียก่อน...เพลงรักก็อาจจะบรรเลงจนเวลาล่วงเข้าสู่วันใหม่

 

            “คนดี...ไม่ไหวบอกนะครับ”

 

            “ครับ...”

 

            “อื้มมมม”

 

            “อ๊ะ!!  พะ...พี่จงอิน!

 

            บอกแล้ว...ว่าบทรักของคิมจงอินร้อนแรงเสมอ  แล้วครั้งนี้มันก็เร่งเร้าจนไม่ได้ถอดกางเกงเลยด้วยซ้ำ  แค่ซิปกางเกงที่ถูกรูด  แค่ขยับเพื่อเติมเต็มความปรารถนาและแค่เราทั้งคู่เข้าใจกัน....ความสุขมันก็อยู่ไม่ไกล

 

ขอบคุณที่รักกันจนแก่เฒ่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100%

Cr. ภาพในตอนพิเศษนิดๆ : IG>>shein_thailand  และ IG >> wonguy974

***ชุดนอนไม่ได้นอน


 

Talk.

เป็นตอนที่สั้นมากกกก...แต่มาเพราะความคิดถึงจริงๆค่ะ

มีใครคิดถึงกันไหม...เราคิดถึงนะคะ ^^)

ขอบคุณนักอ่านทุกคนมากๆค่ะ

รัก

#ดอกไม้ของเจ้านาย 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

712 ความคิดเห็น

  1. #679 hawaiiKAI (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 14:08
    แก่แล้วแด๊ดดี้ก็ยังดุไม่เปลี่ยน มีแต่เพิ่ม ม่ามี้ก็ขี้ยั่วเย!!
    #679
    0
  2. #678 Sea.C.94 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 01:08
    แด๊ดดี๊ก็คือแด๊ดดี๊ื😍😍😍
    #678
    0
  3. #677 OOh_Pang (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 19:57
    อายุเป็นเพียงตัวเองอ่ะเนอะ
    #677
    0
  4. #676 noonakh (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 21:29
    คิดถึงมากๆเลยค่ะ
    #676
    0
  5. #675 OOh_Pang (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 21:04
    คิดถึงมากๆเลยค่ะ
    #675
    0
  6. #674 hawaiiKAI (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 01:29
    แซ่บมากกกกกกก ยิ่งแก่ยิ่งแซ่บกัน
    #674
    0
  7. วันที่ 25 กันยายน 2562 / 22:39
    Howto ทำยังไงดีอยากเห็นอิมเมจน้องฮิโรกิ
    #673
    0
  8. #671 PluTo39 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 20:45
    คิดถึงงงงง ครอบครัวนี้
    #671
    0
  9. #670 Mutita Somjit (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 20:37
    คิดถึง😘😘😘..อยากอ่านของฮิโรกิต่อจังเลยคะ
    #670
    0
  10. #669 Kapong16 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 19:48
    แก่แต่ยังเผ็ดนะคะdaddy
    #669
    0
  11. #668 parkminkyung (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 19:46
    กริ๊ดดดดดดดดไม่ไหววววแล่ววววววว
    #668
    0