จบแล้ว(EXO) ดอกไม้ของเจ้านาย❀ (Kaihun Chanbaek Ft.Kris)

ตอนที่ 34 : ❀ 34

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,896
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    3 พ.ย. 62







ดอกไม้ดอกที่  34

 


 

20.12 น.

 

            เสียงเคาะประตูในเวลาแบบนี้...ทำให้เจ้าของบ้านคิดว่าต้องเป็นพี่ชายใจดีที่อาจนำขนมมาให้หรือไม่ก็ลืมของอะไรไว้อีก  เพราะในหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้  เซฮุนสนิทกับครอบครัวของมินโฮมากที่สุด  ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากสามีของพี่ยูมิ  แต่พอเปิดประตูออก...ร่างสวยในชุดสเวตเตอร์สีครีมพร้อมสวมกางเกงขาสั้นเนื้อบางเบากลับพบคนที่ตัวเองคิดถึงมาตลอดทั้งวันยืนอยู่ตรงหน้า  แถมยังมีสภาพเปียกปอนไปทั้งตัว

 

 

            ก่อนหน้านั้นไม่กี่ชั่วโมง...และหลังจากที่จัดข้าวของต่างๆเข้าที่เรียบร้อย  เซฮุนก็รีบไปอาบน้ำทันทีเพราะเริ่มรู้สึกไม่สบายตัว  พออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จสรรพ  เจ้าตัวก็ออกมาทำนมร้อนในห้องครัวเผื่อว่าจะนอนหลับสบายมากขึ้น  แต่สำหรับตอนนี้...มือบางที่ถือแก้วเซรามิคและริมฝีปากบางก็เต็มไปด้วยเครื่องดื่มรสหวานสีขาวยังคงยืนนิ่งด้วยความรู้สึกที่ยากเกินอธิบาย  มันตกใจ  ดีใจ  ประหลาดใจปะปนกันอยู่ตรงก้อนเนื้อที่เต้นตึกตักอยู่ในอกด้านซ้าย

 

            “ตกลง...ที่นี่มีดอกทิวลิปสีแดงขายไหมครับ??!”  ถือโอกาสเดินเข้ามาในบ้าน  พร้อมปิดประตูล็อคทันทีและใช้นิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากนุ่มเพื่อเช็ดคราบเครื่องดื่มออกให้อย่างเบามือ

 

            “มะ...มีแต่ดอกกุหลาบครับ”  รีบวางแก้วเซรามิคลงบนโต๊ะไม้ข้างประตูบ้าน  และกอดคนที่ทำให้ตัวเองหงุดหงิดมาทั้งวันด้วยความคิดถึงโดยไม่สนว่าร่างกายของคนตรงหน้าจะเปียกมากแค่ไหน

 

จุ๊บบ!!

 

จุ๊บบ!!

 

                คิดถึงพี่ไหมครับ...คนดี”  กอดตอบด้วยความรู้สึกที่มากกว่าคำว่าคิดถึง  และจูบลงบนไหล่ลาดขาวเนียนที่โผล่พ้นเสื้อสเวตเตอร์สีครีมอย่างห้ามใจไว้ไม่ได้

 

            “คิดถึงครับ...คิดถึงมากๆ  วันนี้เซฮุนรอโทรศัพท์พี่จงอินทั้งวันเลยครับ  พี่จะ...จง  อื้มมม”  เสียงกระเง้ากระงอดที่กำลังบ่นเจ้าของโรงแรมอยู่เมื่อครู่ถูกกลืนหายไป  เพราะโดนปากหยักป้อนจูบที่เอาแต่ใจให้แบบไม่ทันตั้งตัว

 

            ลิ้นอุ่นชื้นกวาดต้อนเก็บเกี่ยวความหวานจากปากบางอย่างโหยหา  มันคิดถึง  มันหึงหวงและอีกสารพัดความรู้สึกก็ได้ถูกส่งผ่านโดยการสัมผัส  จงอินถอนความรู้สึกเพื่อให้เจ้าของบ้านได้หายใจแล้วประกบปากป้อนจูบให้อีกครั้งอย่างคนไม่รู้จักพอ  ส่วนคนที่หอบเอาออกซิเจนเข้าปอดยังไม่เต็มที่ก็เริ่มยืนไม่ไหว  เพราะรสสัมผัสที่ร้อนแรงมันแทบเผาไหม้อารมณ์ทุกอย่างไปพร้อมๆกับสติของตัวเอง

 

            มือหนาฟอนเฟ้นไปทั่วร่างสวย...แล้วจับชายเสื้อสเวตเตอร์ของเซฮุนดึงขึ้นจนถึงแผ่นอกเนียน  โดยที่เจ้าของเสื้อ...ก็รีบยกแขนทั้งสองข้างเหมือนบอกเป็นเชิงว่าให้ช่วยถอดมันออกไปให้พ้นเสียที  และการกระทำของคนรักก็ส่งผลให้อารมณ์บางอย่างของกายสีน้ำผึ้งพุ่งสูงมากขึ้นกว่าเดิม

 

            “รู้ไหม??...ว่าทำแบบนี้แล้วจะเกิดอะไรขึ้น  หื้มม

 

            “รู้ครับ...แล้วก็ไม่กลัวด้วย

 

 

            ร่างสวย...ที่เหลือเพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียวปกปิดส่วนล่าง  ส่งปากสีหวานจูบเบาๆที่สันกรามคมและปลดกระดุมเสื้อของจงอินไปจนถึงเม็ดสุดท้าย  ทุกๆการกระทำของเซฮุน  ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือกิริยาท่าทางที่ทำอยู่ตอนนี้  มันเหมือนเป็นการเติมเชื้อไฟให้โหมหนักมากขึ้นเรื่อยๆ  และเมื่อเสื้อเชิ้ตเปียกชื้นถูกถอดออกไปแล้ว  จงอินก็รีบจัดการอุ้มคนช่างยั่วเดินตรงไปที่ห้องห้องหนึ่งโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่ามันคือห้องอะไร  แต่...พอเปิดประตูเข้ามาด้านในและเห็นเตียงควีนไซส์  รวมถึงเฟอร์นิเจอร์ไม้ที่เข้ากันได้ดีกับสีของห้อง  เขาก็รู้ได้ทันทีว่ามันคือห้องนอนของคนรัก  และเพราะโคมไฟหัวเตียงที่ถูกเปิดทิ้งไว้จงอินจึงสามารถมองเห็นรายละเอียดต่างๆภายในห้องนี้ได้อย่างชัดเจน  

 

 


 

 

          เจ้าของกายสีน้ำผึ้ง...วางคนรักลงบนเตียงอย่างทะนุถนอมและเริ่มถอดกางเกงยีนส์  รวมถึงชั้นในที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนของตัวเองออกอย่างเร่งรีบ  ร่างสมส่วนเปลือยเปล่าอวดหุ่นดูดีจนน่าอิจฉาให้คนที่นอนอยู่บนเตียงได้เห็น  เซฮุนรีบพลิกกายไปอีกทางเพื่อหลบสายตาคมที่สบจ้องอยู่ทันที  เพราะรู้สึกอายกับภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า  แต่การเปลี่ยนท่าทางการนอน....มันทำให้จงอินได้เห็นบางอย่างที่ไม่เคยคิดว่าคนอย่างโอเซฮุนจะกล้าทำ  แถมมันยังเพิ่มเสน่ห์ให้กับเจ้าตัวได้เป็นอย่างมาก  จงอินนั่งลงบนเตียงนุ่มและก้มลงจูบสิ่งที่เห็นด้วยความหลงใหล  พร้อมกับถอดกางเกงขาสั้นเนื้อบางของคนรักออกช้าๆเพราะอยากเห็นทุกอย่างให้ชัดเจนจากที่ก่อนหน้านั้นไม่ทันได้สังเกต

 

            ไปสักที่ไหนมาครับ...คนดี

 

            “ในตัวเมืองครับ...เซฮุนไปกับคุณพ่อ

 

            “เจ็บมากไหม  แล้วคิดยังไงถึงไปสัก  หื้มม?”

 

            “ไม่เจ็บเท่าไหร่ครับ  แล้วคุณพ่อก็อนุญาตแล้วด้วย  เซฮุนอยากสักเพราะรอยแผลผ่าตัดมันน่าเกลียด  เซฮุนก็เลยสักปิดไว้  ละ...แล้วพี่จงอินโกรธเซฮุนหรือเปล่าครับ

 

            “ไม่โกรธที่ไปสักครับ  แต่โกรธ...ที่ไปนอนโชว์ขาอ่อน  กับก้นอวบๆให้คนอื่นเห็น!!!”

 

            “โอ๊ยย!!  อ๊ะ!

 

            ปากหยัก...งับลงบนผิวเนื้อที่มี รอยสัก****ด้วยมันเขี้ยว  เพราะเมื่อนึกถึงภาพที่เซฮุนต้องไปนอนอวดเรียวขาสวย  และสะโพกกลมกลึงให้ช่างสักบรรจงทำรอยเป็นรูปดอกทิวลิปสีแดงที่มีผีเสื้อสองตัวโบยบินอยู่บนใบไม้  มันก็ทำให้จงอินอดที่จะหึงหวงไม่ได้  และต่อให้มันเป็นเรื่องที่ผ่านมานานแล้วหรือจะทำไปด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม  แต่ร่างกายของเซฮุนก็ไม่ควรให้ใครได้เห็นนอกจากเขาคนเดียวเท่านั้น

 

            มือหนาจับกายสวยให้นอนคว่ำ...พร้อมกับยกความกลมกลึงให้ลอยขึ้นแล้วใช้ปากสัมผัสตั้งแต่แผ่นหลังเนียนไล่ลงมาจนถึงเอวคอดด้วยอารมณ์ต่างๆที่ถูกปลุกปั่น  ส่วนคนถูกกระทำ...ก็ได้แต่นอนตัวสั่นด้วยความรู้สึกหวาบหวาบไปทั่วร่างกาย  และเมื่อบั่นท้ายรับรู้ได้ถึงความแข็งขืนที่อยู่ทางด้านหลัง  เจ้าของรอยสักก็ยิ่งรู้สึกเกร็งมากขึ้นจนต้องจิกมือทั้งสองข้างลงไปบนหมอนใบโต

 

            “พร้อมหรือยัง...คนเก่ง

 

            “คะ...ครับ  อ๊ะ!”

 

            บทรักที่เหมือนเป็นการทำโทษไปในตัว...เริ่มลงทัณฑ์เจ้าของบ้านด้วยอารมณ์ที่อยากจะห้ามไหว  เสียงเนื้อกระทบดังขึ้นสอดประสานท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มตกหนักอีกครั้ง  กายสมส่วนเคลื่อนไหวส่วนเชื่อมต่ออย่างเชื่องช้า  แต่เน้นทุกจังหวะให้คนใต้ร่างหลุดเสียงหวานน่าอายออกมาได้แทบทุกครั้งเมื่อขยับอ่อนไหว  จงอินโหมความคิดถึง  ความหึงหวงรวมถึงความรักใส่ร่างสวยด้วยความเอาแต่ใจที่ปะปนมาพร้อมกับความสุขจนเซฮุนแทบหลอมละลายไปกับบทลงโทษในครั้งนี้

 

 

            เจ้าของรอยสักที่น่าหลงใหล...ถูกคนที่มีแรงเยอะกว่าจับร่างให้นอนหงายลงไปบนเตียงอีกครั้ง  แล้วถูกยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาพาดบ่ากว้างโดยที่ส่วนเติมเต็มความต้องการยังคงเชื่อมต่อกันอยู่อย่างนั้น  เพลงรักบรรเลงจนถึงท่อนสุดท้ายแล้วหยุดลงพร้อมกับสายฝนที่ตกอยู่ด้านนอก

 

            “อ่าห์...อื้มมม

 

            “อ๊ะ  พะ...พอแล้วครับพี่จงอิน  เซฮุนไม่ไหวแล้วครับ

 

            “เจ็บหรือเปล่า  หื้มม?”

 

            “เจ็บครับ  พี่จงอินใจร้ายมากเลย  พรุ่งนี้เซฮุนเดินไม่ไหวแน่ๆ

 

            “ไหนนนน...เจ็บตรงไหน  ขอพี่ดูหน่อยซิ

 

            “อ๊ะ!  พี่จงอินอย่ากัดครับ  อื้ออออ...!!

 

            ถ้าเสียงหวานไม่เอ่ยห้ามเอาไว้  ป่านนี้เขาคงถูกเจ้าของโรงแรมต่อบทรักอีกเป็นรอบที่สอง  และตอนนี้ร่างเปลือยเปล่าขาวนวลก็ถูกอ้อมกอดอบอุ่นโอบไว้อย่างหวงแหน  แม้ก่อนหน้านั้นจะโดนกายหนาเย้าหยอกโดยการก้มตัวลงมากัดความกลมกลึงก็ตามที  เซฮุนนอนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่และใช้นิ้วชี้ลูบวนอยู่บนอกกว้างสีน้ำผึ้งด้วยความรู้สึกมีความสุข  เพราะคนที่ทำให้เขาคิดถึงมาตลอดทั้งวันได้มานอนอยู่ตรงหน้าแล้วในตอนนี้  เจ้าของบ้านอุตส่าห์รอโทรศัพท์มาตั้งแต่เช้า  สุดท้ายคนรักก็แอบเดินทางมาเซอร์ไพรส์กันถึงที่นี่  แถมยังมอบบทลงโทษให้จนแทบลุกไม่ขึ้น

 

แต่...ก็ต้องยอมรับว่ามันทำให้มีความสุขมากจริงๆ

 

                ว่าพี่ใจร้าย...ใครกันแน่ที่ใจร้าย หื้ม?  หนีพี่มาอยู่ญี่ปุ่นไม่บอกกันสักคำ

 

            “เซฮุนขอโทษครับ  พี่จงอินยกโทษให้เซฮุนได้ไหม  เซฮุนไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้

 

            “แล้วผู้ชายที่ขับรถกระบะสีแดงคนนั้นเป็นใคร  มีสิทธิ์อะไรมาอุ้มเมียของพี่!!”

 

            “พี่จงอินเห็นด้วยเหรอครับ!!!?”

 

            “ขอคำตอบด้วยครับ  ไม่อย่างนั้นจะโดนลงโทษอีกรอบ

 

จุ๊บบ!!

 

จุ๊บบ!!

 

            ก่อนจะตอบคำถาม...ก็ขอลดโทษด้วยการจูบลงบนริมฝีปากของคนตรงหน้า  เพราะทราบดีว่าเจ้าของโรงแรมไม่ชอบให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัวโดยไม่จำเป็น  และยิ่งเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่คนในครอบครัวก็ยิ่งไม่ชอบมากขึ้นไปอีก  เซฮุนกอดเอวหนาไว้แน่นพร้อมทั้งอธิบายเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นให้เจ้าของชีวิตฟังตั้งแต่ต้นจนจบ  รวมถึงเรื่องที่ตัวเองต้องย้ายมาอยู่ที่นี่แบบกะทันหันและเรื่องอื่นๆที่จงอินควรรู้

 

 

            ร่างสวยไม่อยากปิดบังอะไรอีกแล้วเนื่องจากความห่างไกลมันโหดร้ายเกินกว่าจะทนไหว  และเพราะตั้งแต่ได้รู้จักกับจงอิน  ชีวิตของเขาก็ไม่เคยเหมือนเดิม  มันอยู่คนเดียวไม่ได้ทั้งๆที่เมื่อก่อนก็อยู่คนเดียวมาตลอดหลังจากที่พ่อแม่เสียชีวิต  และคนอย่างเขาก็ไม่เคยต้องมาหงุดหงิดกับการรอโทรศัพท์จากใครเพียงเพราะขาดการติดต่อไปเพียงแค่วันเดียว

 

            “พี่จงอินไปอาบน้ำก่อนเถอะ  ตากฝนมาตั้งนานยังไม่ได้ล้างเนื้อล้างตัวเลยนะครับ  เดี๋ยวไม่สบาย

 

            “ไปอาบด้วยกันนะครับ  พี่จะได้เอา(...)ออกให้ด้วย  เซฮุนจะได้สบายตัว

 

            “ค...ครับ  แต่พี่จงอินช่วยอุ้มเซฮุนหน่อยได้ไหมครับ  เซฮุนยืนไม่ไหว

 

            เมื่อคำขอร้องแสนหวานสิ้นสุดลง...ร่างสวยก็ถูกเจ้าของโรงแรมอุ้มเข้าไปในห้องน้ำ  แล้วจัดการทำความสะอาดส่วนที่ถูกเติมเต็มด้วยความรักให้อย่างทะนุถนอมพร้อมกับอาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จสรรพ  แต่ตอนนี้...อาการปวดขามันเริ่มส่งสัญญาณให้เซฮุนต้องรีบหยิบยาที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงมาทานแล้วนอนพักเสียที  เพราะวันนี้เขาเดินตัดดอกไม้ในสวนอยู่นาน  แถมตอนบ่ายยังไปเดินเล่นในตลาดกับมินโฮอยู่หลายชั่วโมง  แล้วเมื่อครู่...ก็โดนคนรักโหมความคิดถึงให้อย่างเอาแต่ใจ 

 

            “กินยาเยอะแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ...เซฮุน?”

 

            “ครับ...ถ้าไม่กินเดี๋ยวปวดขา

 

            “พี่ขอโทษนะครับ...แล้วตอนนี้เซฮุนปวดขาหรือเปล่า

 

            “เริ่มปวดนิดหน่อยครับ  แต่ไม่มากเท่าไหร่  แค่รู้สึกตึงๆ  เซฮุนกินยาไปแล้วเดี๋ยวก็ดีขึ้นครับ  พี่จงอินไม่ต้องคิดมากนะ

    

            “งั้นเซฮุนนอนนะครับ...เดี๋ยวพี่นวดขาให้

 

            รู้ว่าห้ามก็คงไม่ฟัง...เซฮุนจึงนอนนิ่งๆให้คนรักนวดขาไปด้วยและพูดคุยถึงเรื่องต่างๆให้ฟังไปด้วย  นานแค่ไหนแล้วที่เราทั้งคู่ไม่ได้นอนคุยกันแบบนี้  เพราะหลังจากที่เขาถูกยิง  ทุกอย่างในชีวิตมันก็เปลี่ยนไปหมด  แถมจงอินก็มีงานเยอะจนแทบไม่ได้พูดเรื่องอื่นนอกจากอาการบาดเจ็บของเขาและงานภายในโรงแรม  เสียงหวาน...ที่พูดเจื้อยแจ้วอยู่สักพักเริ่มเงียบลงพร้อมกับดวงตาคู่สวยที่ปรือเหมือนจะหลับแต่ก็ยังพยายามฝืนไว้  เพราะไม่อยากทิ้งให้จงอินต้องพูดอยู่คนเดียว  แต่...ความผ่อนคลายที่ได้รับจากการบีบนวดมันทำให้เจ้าของขาเรียวฝืนลืมตาไว้ไม่ไหวอีกแล้วและหลับไปในที่สุด

 

จุ๊บบ!

 

จุ๊บ!!

 

 

                        “ฝันดีนะครับ...ดอกไม้ของพี่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

06.40 น.

 

แกร๊กก!!

 

 

                เสียงประตูห้องนอน...ถูกเปิดออกและปิดลงอย่างเบามือ  เพราะคนตื่นก่อนอยากให้เจ้าของบ้านได้นอนต่ออีกสักพักหลังจากที่เหนื่อยกับงานในสวนมาทั้งวัน  รวมถึงเมื่อคืนก็ยังถูกมอบบทรักให้จนเกือบยืนไม่ไหว  ร่างสมส่วนในกางเกงนอนขายาวเนื้อดีแต่เปลือยท่อนบน  เดินสำรวจตัวบ้านเหมือนกำลังเก็บรายละเอียดเพราะอยากรู้ว่าคนรักของตัวเองใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างไร?  ในบ้านยังขาดเหลืออะไรอีกบ้างและต้องต่อเติมส่วนไหนเพิ่มอีกหรือไม่?  แต่เท่าที่เดินสำรวจมาทุกห้อง  บ้านชั้นเดียวหลังนี้สมบูรณ์แบบมากจนแทบหาที่ติไม่ได้  ห้องนอน 1 ห้อง  ห้องรับแขก  ห้องและห้องครัวที่มีอุปกรณ์ทำอาหารวางอยู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย  ทุกๆอย่างถูกจัดสรรได้ลงตัวและเหมาะกับผู้อยู่อาศัยแบบเซฮุนมากที่สุด

 

            จงอินไม่เคยตื่นเช้าขนาดนี้...เพราะปกติจะตื่นหลังจากแปดโมงไปแล้ว  และกว่าจะทำธุระส่วนตัว  กว่าจะได้ออกไปทำงานที่โรงแรม...ก็ประมาณสิบโมงครึ่ง  แต่ที่วันนี้ตื่นเช้าก็เนื่องมาจากรู้สึกแปลกที่  รวมถึงเสียงนกร้องอยู่นอกหน้าต่างก็ดังเกินกว่าจะหลับต่อได้  อยู่ในเมืองมาจนอายุใกล้จะสามสิบ  เสียงนกร้องเสียงไก่ขันก็ไม่เคยดังให้ได้ยินเลยสักครั้ง  จงอินจึงไม่คุ้นชินกับธรรมชาติที่นี่  แถมยังเริ่มรู้สึกหิวเพราะเมื่อวานรีบเดินทางออกมาหาคนรักและยังไม่ได้ทานอะไรมาเลยจนกระทั่งถึงตอนนี้

 

 

            ร่างสมส่วนเดินเลี้ยวเข้ามาในห้องครัวอีกครั้ง  พร้อมหยิบแก้วเซรามิคลายดอกไม้ออกมาหนึ่งใบเพื่อชงกาแฟทานรองท้องไปก่อน   ถือวิสาสะตอนที่เจ้าของบ้านยังไม่ตื่น  หยิบของต่างๆที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ห้องครัวตามอำเภอใจ  แล้วคว้าคุ้กกี้ผลไม้ในโหลแก้วออกมากินคู่กับเครื่องดื่มร้อนรสเข้ม  แต่....

 

ก๊อกๆ ๆ ๆ!!!

 

            “น้องเซฮุนครับ  น้องเซฮุน

 

            “.......???!!!!!

 

            มือหนาวางแก้วกาแฟลงบนเคาน์เตอร์ห้องครัวอย่างรีบร้อน  เพราะเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าบ้าน  พร้อมกับเรียกชื่อคนรักของตัวเองดังขึ้นในเวลาเช้าแบบนี้  จงอินจึงต้องรีบออกไปดูอย่างนึกสงสัยและไม่ต้องการให้เสียงของคนที่อยู่ด้านนอกดังรบกวนเวลานอนของเซฮุน

 

แกร๊กก!!

 

            “........!!!!??”

 

            “เซฮุนยังไม่ตื่นครับ...เชิญคุณมินโฮเข้ามาข้างในก่อน

 

                เมื่อประตูถูกเปิด...กายสีน้ำผึ้งที่เปลือยท่อนบนก็ได้พบกับเจ้าของรถกระบะสีแดงยืนอยู่หน้าบ้าน  แถมยังถือชามใบใหญ่ที่มีข้าวต้มปลาส่งกลิ่นหอมติดมือมาด้วย  จงอินไม่รู้สึกแปลกใจเมื่อรู้ว่าใครที่มาเคาะประตูบ้านหลังนี้ในตอนเช้า  แต่กลับกลายเป็นผู้มาเยือนมากกว่าที่รู้สึกตกใเมื่อหน้าเห็นเขาแทนที่จะเป็นเจ้าของบ้าน?

 

            “เอ่อออ...ขอบคุณครับ คุณจงอิน

 

            มินโฮ...ไม่คิดว่าตัวเองจะได้พบกับบุคคลดังในแวดวงธุรกิจการโรงแรมที่นี่  และยอมรับว่าตกใจอยู่พอสมควรเมื่อเห็นผู้ชายคนนี้มายืนอยู่ตรงหน้าเพราะเท่าที่เซฮุนเคยเล่าให้ฟัง  ชายหนุ่มผิวเข้มได้ถูกคุณลุงห้ามไม่ให้มาที่นี่จนกว่างานต่างๆจะเข้าที่เข้าทาง  ใช่ว่ามินโฮ...ไม่เคยเห็นหน้าของแฟนเจ้าของบ้านมาก่อน แต่เขาเพิ่งได้มาเห็นตัวจริงก็วันนี้  แถมยังดูดีกว่าในนิตยสารตั้งหลายเท่าแม้สภาพการแต่งตัวในตอนนี้จะมีแค่กางเกงนอนตัวเดียวก็ตาม

 

            ผู้มาเยือนวางชามข้าวต้มไว้บนโต๊ะตัวเล็กหน้าโซฟา  แล้วนั่งลงเมื่อจงอินผายมือเป็นสัญญาณของการเชื้อเชิญ  และตอนนี้...ภายห้องในโถงกลางบ้านก็กลายเป็นที่ที่เจ้าของสวนผักกับเจ้าของโรงแรมใช้สนทนาหรือทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้

 

            “คุณมินโฮย้ายมาอยู่ที่นี่นานหรือยังครับ  แล้วได้กลับโซลบ้างไหม?”

 

            “ย้ายมา 8  ปีแล้วครับ  แต่ไม่ค่อยได้กลับเกาหลี...งานในสวนยุ่งมากครับ  แล้วภรรยาก็ไม่อยากทิ้งบ้านไปไหนนานๆด้วย

 

            “แล้วครอบครัวที่โซลล่ะครับ  มาหาคุณมินโฮบ้างหรือเปล่า??”

 

            “พี่ชายของผมมีลูกตั้งสามคน  พ่อแม่ห่วงหลานๆมาก  พวกท่านก็เลยไม่ค่อยสนใจผมเท่าไหร่....

 

                คุณมินโฮยังหนุ่มอยู่เลยนะครับ  หรือว่ายังไม่พร้อม??”

 

            “พยายามอยู่ครับ  แต่เมียก็ยังไม่ท้องสักที!

 

            “ลองเปลี่ยนบรรยากาศดูบ้างไหมครับ?  โรงแรมของผมยินดีต้อนรับคุณมินโฮเสมอ

 

            “ขอบคุณมากนะครับ  แล้วผมจะลองดู

 

            “ยินดีครับ  จะไปเมื่อไหร่ก็โทรบอกผมได้เลย  ผมจะให้พนักงานเตรียมห้องไว้ให้  แล้วผมก็ต้องขอบคุณคุณมินโฮกับภรรยามากๆเลยนะครับ  ที่ช่วยดูแลเซฮุนตอนผมไม่อยู่

 

            จงอินก็ใช่ว่าไม่รู้จักผู้มาเยือน  เพราะหลังจากปรับความเข้าใจกับคนรักเมื่อคืน  เขาก็ทราบว่าเจ้าของรถกระบะสีแดงคนนี้เป็นใครและมีความสำคัญกับเซฮุนอย่างไรบ้าง  ยอมรับ...ว่าตอนแรกก็ไม่ค่อยพอใจมินโฮเท่าไหร่เพราะเหตุของความหึงหวง  แต่พอได้ฟังจากที่คนรักเล่ามาทั้งหมด  จงอินก็เริ่มเข้าใจว่าทำไม...เซฮุนถึงได้ดูสนิทสนมกับเพื่อนบ้านคนนี้มากนัก  เป็นคนเกาหลีเหมือนกัน  ช่วยหาคนมาปรับปรุงบ้าน  ช่วยปลูกดอกกุหลาบในสวนและอีกสารพัดความช่วยเหลือที่มอบให้เซฮุนด้วยความบริสุทธิ์ใจ

  

แกร๊กก!!

 

            “พี่จงอินนนน...คุยกับใครเหรอครับ?  ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุก!!!!”

 

            คนตื่นสาย...ได้ยินเสียงการสนทนาของผู้ที่อยู่ด้านนอกแต่ได้ยินไม่ชัด  เพราะเพิ่งตื่นมาได้ไม่นานและยังรู้สึกเพลียอยู่เล็กน้อย  พอสายตาเริ่มปรับให้ชินกับแสงแดดที่ส่องเข้ามาในห้อง  เจ้าตัวกลับไม่พบคนต้นเหตุของความเมื่อยล้านอนอยู่ข้างกาย  และเสียงพูดคุยที่ได้ยินอยู่ทางด้านนอกก็ทำให้ต้องลุกขึ้นจากเตียงอย่างนึกสงสัยแล้วรีบเปิดประตูออกไปดูทันที แต่...เซฮุนคงไม่ทันได้คิดว่าสภาพของตัวเองมันไม่พร้อมจะให้ใครเห็นทั้งนั้นนอกจากเจ้าของโรงแรม

 

            “เซฮุน!!!  เข้าไปแต่งตัวให้เรียบร้อย  เดี๋ยวนี้!!

 

            “เอ่ออ...ผมกลับก่อนดีกว่าครับ

 

            ไม่รู้จะโทษใคร...เพราะชุดที่อยู่บนร่างของคนตื่นสาย  เขาก็เป็นคนสวมให้เองกับมือ  เสื้อสเวตเตอร์เพียงตัวเดียวและสวมเพียงชั้นใน  ขาเรียวสวยมีแต่รอยรักสีแดง  ทุกๆอย่างที่อยู่บนตัวเซฮุนมันทำให้พี่ชายข้างบ้านถึงกับต้องหยุดการสนทนาไว้แค่นั้น  แล้วรีบขอตัวกลับบ้านก่อนที่เจ้าของเสียงทุ้มจะโมโหมากไปกว่านี้  ส่วนคนที่ไม่ได้นึกถึงสภาพของตัวเอง...ก็รีบเดินกลับเข้าไปในห้องนอนทันทีเมื่อได้ยินคำเตือนที่มาพร้อมกับการแสดงสีหน้าไม่พอใจของหนุ่มผิวเข้ม

 

...

 

...

 

            “พี่มินโฮกลับไปแล้วเหรอครับ??”  ล้างหน้าล้างตาและสวมกางเกงขายาวเพิ่มอีกหนึ่งตัว  เซฮุนก็เดินออกมาจากห้องนอนอีกครั้ง  แต่กลับไม่พบพี่ชายใจดีอยู่ในบ้านเหมือนอย่างตอนแรก

 

            “กลับไปแล้วครับ...แล้วเซฮุนหายปวดขาหรือยังหิวข้าวไหม??  เดี๋ยวพี่ทำอาหารเช้าให้ทาน?”  ประคองร่างสวยให้นั่งลงบนตัก  พร้อมกอดเอวบางไว้แน่นด้วยความเป็นห่วง 

 

            “หายแล้วครับ...แล้วพี่จงอินล่ะครับ  มีไข้หรือเปล่า??”  มือเรียวแตะลงบนหน้าผากของคนรักพร้อมถามออกไปด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน  เพราะเมื่อคืนกว่าเจ้าของโรงแรมจะได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ดึกมากอยู่พอสมควร

 

ฟอดดดดด!!!!

 

            “พี่สบายดี  แล้วก็...ยังมีแรงเหลืออีกเยอะเลยครับ!!!”  หอมแก้มนุ่มจนยุบไปตามแรงกด  และพูดในสิ่งที่คนฟังก็ทราบดีว่าหมายถึงสิ่งใด  และเพราะยอดอกสีหวาน..มันกำลังถูกมือหนาลูบผ่านจนรู้สึกวูบไหว

 

            “อ๊ะ!!  พะ...พี่จงอินอย่าครับ  พอแล้ว  อื้มมม”  พยายามหนีการจู่โจมของคนรัก  แต่มันก็ไม่เป็นผลเพราะยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกคนเอาแต่ใจเค้นคลึงไปทุกส่วนของร่างกาย  แถมยังถูกป้อนจูบที่แสนร้อนแรงให้จนร่างกายเริ่มอ่อนระทวย

 

            ลิ้นอุ่นชื้น...เกี่ยวพันเติมความหวานในตอนเช้าอย่างไม่รู้เบื่อโดยที่ไม่ฟังเสียงห้ามปรามจากเจ้าของริมฝีปากบางสีสด  มือหนาจับร่างสวยให้นั่งคร่อมลงมาบนตักเพื่อให้ถนัดต่อความต้องการที่กำลังเพิ่มมากขึ้น  ลำแขนขาวเนียนภายใต้เสื้อสเวตเตอร์ยกขึ้นคล้องคอจงอินไว้ทั้งสองข้างแล้วตอบรับรสสัมผัสตามแบบคนที่ยังอ่อนประสบการณ์  กางเกงขาวยาวที่เพิ่งสวมก่อนเดินออกมาจากห้องนอนถูกดึงลงมาจนเผยให้เห็นบั่นท้ายเล็กน้อยและถูกเค้นคลึงด้วยมือเจ้าของตักกว้าง

 

            “อื้มม...ไปที่ห้องนะครับคนดี

 

            “คะ...ครับ  อ๊ะ!!

 

            เอ่ยถาม...และตอบรับไปตามแรงอารมณ์ที่คงหยุดไว้ไม่ได้อีกแล้วพร้อมอุ้มคนบนตักเข้ามาในห้องนอนทันที  แสงแดดในยามเช้าที่ส่องเข้ามาด้านในทำให้เซฮุนรู้สึกเขินอาย  เพราะมันทำให้เห็นทุกอย่างชัดเจนกว่าเมื่อคืน  อกกว้างสีน้ำผึ้ง  หน้าท้องเป็นลอนเหมาะสมกับรูปร่าง  ใบหน้าคมเข้มและสายตาที่ไม่อาจสบจ้องได้เกินเสี้ยววินาที  ทุกอย่างที่เป็นคิมจงอินทำให้เจ้าของสวนดอกไม้หวั่นไหว  และไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะได้ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบคนนี้มาเป็นคนรัก

 

 

                ร่างเปลือยเปล่า...นอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงที่ดูเหมือนจะเล็กเกินไปสำหรับคนสองคน  แต่ความสุขที่ได้รับกลับเติมเต็มทุกอย่างจนทำให้มองข้ามเรื่องอื่นได้อย่างง่ายดาย  เสียงจูบ  รสสัมผัส  แรงปรารถนา  ถูกมอบให้แก่กันและกันด้วยความรัก  ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามจังหวะ  ตามบทรัก  ตามความรู้สึกที่ยากเกินจะต่อต้านหรือหยุดการกระทำต่างๆลงได้

 

แต่....

 

            “อ๊ะ!!...ซี้ดด

 

Rrrrr!!!

Rrrrr!!!

 

            “อื้มม..มม!!!?”

 

            “พี่จงอิน  อ๊ะ!!...หยุดก่อนคะ...ครับ?!!

 

Rrrrr!!!!!

Rrrrr!!!!!

Rrrrr!!!!

 

          เพลงรัก...ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงจากเครื่องมือสื่อสารที่ดังอยู่ใต้หมอน  และคนที่อยู่ด้านบนก็จำเป็นต้องบอกเจ้าของกายสีน้ำผึ้งให้หยุดการเคลื่อนไหวก่อนที่ปลายสายจะรับรู้ถึงความผิดปกติ  ส่วนอ่อนไหวยังถูกเชื่อมต่อกันอยู่อย่างนั้น  โดยที่เจ้าของเครื่องต้องรีบคว้าโทรศัพท์ออกมาจากใต้หมอนแล้วกดรับด้วยความรู้สึกที่ยากเกินจะอธิบาย  แต่ก็ยังถูกคนด้านล่างกลั่นแกล้งขยับกายไปมาพร้อมส่งยิ้มที่แสนเจ้าเล่ห์มาให้จนต้องฟาดมือใส่อกกว้าง

 

            เซฮุน...เป็นอะไรหรือเปล่าลูก??  ทำไมวันนี้รับสายช้า?!

 

            “(ชู่ววว...คุณพ่อโทรมา)

 

            ทำท่าทำทาง...และเอ่ยปากแบบไม่ออกเสียงเพื่อให้คนขี้แกล้งรับรู้ว่าปลายสายเป็นใคร  และคนคนนี้ก็ยังเป็นคนที่เซฮุนไม่เคยโกหกเขาได้สำเร็จ  รับสายโดยไม่ได้ดูหน้าจอของเครื่องมือสื่อสารว่าใครเป็นผู้ที่โทรเข้ามา  เพราะจิตใจมันจดจ่ออยู่กับอารมณ์และความรู้สึกที่ถูกจงอินมอบให้  และคิดว่าคงเป็นแม่ค้าพ่อค้าในตลาดที่โทรเข้ามาเพื่อสั่งดอกไม้ในสวนไปขาย

 

            “เซฮุนอาบน้ำอยู่ครับ  ก็เลยรับสายช้า

 

            (แล้วเป็นอะไรหรือเปล่าลูก  ทำไมวันนี้ตื่นสายปวดขาอีกแล้วใช่ไหม??”

 

            “เซฮุนสบายดีครับ  คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วง...พอดีเมื่อวานไปส่งดอกไม้ในตัวเมืองกับพี่มินโฮแล้วก็ฝนตกหนัก  เซฮุนเลยเพลียนิดหน่อยครับ

 

            (ดูแลตัวเองด้วยนะลูก  แล้ววันนี้ต้องไปส่งดอกไม้อีกไหม?)

 

            “ไม่ครับ...แล้วคุณพ่อสบายดีไหมครับ  แบคเป็นยังไงบ้าง  ยังดื้ออยู่หรือเปล่า

 

            (ก็ดื้อเหมือนเดิม  พ่อปวดหัวทุกวัน...แล้วเซฮุนอยากได้อะไรเพิ่มไหมลูกพ่อจะได้ส่งไปให้!?)

 

            “เซฮุนมีครบแล้วครับ  พี่มินโฮจัดการให้ทุกอย่าง  อ๊ะ!!...

 

            คำก็มินโฮ...สองคำก็มินโฮ  คนที่อยู่ด้านล่างจึงอดหึงหวงไม่ได้และขยับกายเพื่อเตือนร่างสวยที่นั่งทับบางสิ่งของเขาแล้วคุยสายอยู่กับคุณพ่ออย่างไม่นึกถึงใจของคนฟัง  รู้ดี...ว่าเป็นแค่พี่ชายข้างบ้านที่คอยช่วยเหลือกันมาหลายเรื่อง  แต่การชื่นชมหรือพูดถึงบ่อยเกินไปก็ใช่ว่าเจ้าของโรงแรมจะทนได้

 

            (เซฮุน!!!....เป็นอะไรลูก  หกล้มหรือเปล่า  เซฮุน  เซฮุน!!!)

 

            “ปะ...เปล่าครับคุณพ่อ  หนามกุหลาบมันตำมือครับ  พอดีเซฮุนกำลังจะจัดดอกไม้

 

            (ดูแลตัวเองด้วยนะลูก  พ่อเป็นห่วง...เดี๋ยวสายๆพ่อจะโทรไปหาใหม่)

 

            “ครับ....เซฮุนรักคุณพ่อนะครับ

 

เพี๊ยะ!!!!!

 

            ฟาดมือลงไปบนอกกว้างอีกครั้งเมื่อจบการสนทนา  เพราะเกือบโดนคุณพ่อจับได้ว่ากำลังโกหก  การสวนกายขยับความต้องการอย่างเอาแต่ใจมันทำให้เจ้าเครื่องจำเป็นต้องปิดปากกลั้นเสียงของตัวเองเอาไว้  แล้วพยายามตอบคำถามของคนปลายสายด้วยน้ำเสียงปกติ  เซฮุนวางโทรศัพท์ไว้บนตัวเตียง และนอนทับร่างสมส่วนของจงอินเอาไว้พร้อมซบหน้าลงบนอกกว้างด้วยความรู้สึกผิด

 

 

            ใช่ว่าหมดอารมณ์...แต่ก็หาคำตอบให้กับความรู้สึกในตอนนี้ไม่ได้  ใจหนึ่งก็ไม่อยากโกหก  อีกใจก็ก็ไม่อยากห่างจากคนรัก  และมันก็เป็นครั้งแรกที่คุณพ่อไม่สงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่  แต่เซฮุน...กลับไม่ดีใจเลยสักนิด  มันสับสนเกินจะเอ่ย  ลำบากใจเกินจะแก้ไขและต้องทำเช่นไรถึงจะผ่านพ้นการความรู้สึกพวกนี้ไปได้  มือบางกระชับแรงกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิมและได้แต่หายใจทิ้งเหมือนอยากให้ความรู้สึกผิดมันหลุดออกไปจากหัวใจ

 

            “พี่ขอโทษนะครับ...พี่ทำให้เซฮุนคิดมากใช่ไหม?”

 

            “พี่จงอินไม่ต้องขอโทษหรอกครับ  เซฮุนรักพี่จงอินนะ  รักมากๆ  มากที่สุด  ถ้าคุณพ่อจับได้  เซฮุนจะคุยกับคุณพ่อให้เอง

 

            “พี่เป็นคนผิดสัญญากับท่าน  เรื่องนี้พี่จัดการได้  เซฮุนไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ

 

            คนโดนกอด...ก็ใช่ว่าไม่รู้  เพราะสิ่งที่ได้ยินได้ฟังหรือได้เห็นสีหน้าของเซฮุนเมื่อจบการสนทนา  มันมีแต่ความกังวลฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่สวย  คิ้วขมวดแน่น  กัดปากจนขึ้นสีแดงสดและแรงกอดที่เพิ่มมากขึ้น  ทุกๆอย่างมันฟ้องคนอย่างเขาได้ดีว่าเจ้าของสวนดอกไม้กำลังรู้สึกเช่นไร  เขาผิดเองที่ไม่รักษาสัญญา  เขาผิดเองที่ไม่รักษาคำพูด  และ...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น  เขาก็พร้อมที่จะยอมรับผิด

 

 

                กายสีน้ำผึ้ง...พลิกร่างคนบนอกให้นอนราบลงไปบนเตียงอย่างทะนุถนอม  ปากหยักพรมจูบไปทั่วใบหน้าเรียวสวยด้วยความรัก  แล้วต่อจากนี้ไป...เขาจะรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเองทั้งหมดและจะไม่ให้ใครมาพรากคนรักไปจากเขาได้อีก  มันมีแต่ความคิดถึง  ความเป็นห่วง  อยากอยู่ใกล้ๆ  อยากกอด  อยากหอมและอยากนอนด้วยกันทุกค่ำคืนเหมือนอย่างที่เคย

 

 

                จงอินคิดว่า...เขาจะอยู่ที่นี่ต่ออีก  2-3  วัน  เพื่อดูความเป็นอยู่ของเซฮุนให้แน่ใจว่าทุกอย่างมันปลอดภัย  หรือสุขสบายเหมือนที่เจ้าตัวเคยบอกไว้หรือไม่  แล้วหลังจากนั้นก็จะกลับไปเคลียร์งานที่โซลรวมถึงโปรเจคโรงแรมใหม่ที่ฝรั่งเศสให้เรียบร้อยตามที่ได้รับปากกับจีซบเอาไว้  ส่วนเรื่องสำคัญและแผนต่างๆที่เริ่มดำเนินการไปได้สักพักก็ไม่น่าจะมีปัญหาหรือมีข้อผิดพลาด  เพราะผู้ที่ให้ความร่วมมือหรือให้คำปรึกษา  ต่างคนต่างก็ยินดีและเห็นพ้องกับทุกๆเรื่องที่เขาได้ตัดสินใจ

 

ส่วนตอนนี้...เจ้าของผิวกายสีน้ำผึ้งเปลือยเปล่าและร่างสวยที่ไร้อาภรณ์  ต่างก็โอบกอดกันไว้ราวกับว่าไม่อยากให้ใครคนใดคนหนึ่งได้ออกไปเห็นแสงเดือนแสงตะวัน

 

...

 

...

 

...

 

...

 

            “ซี้ดด...อ๊ะ!!”

 

            “อื้มมม  คนเก่ง....อ่าห์!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โรงแรม  เชจู

09.21 น.

 

            ผู้อาวุโส...ในห้องทำงานส่วนตัวของโรงแรมสาขาเชจู  กำลังนั่งมองนาฬิกาบนโต๊ะของตัวเองเพราะตอนนี้มันเป็นเวลาเก้าโมงกว่า  แต่ทำไมลูกชายตัวแสบถึงยังไม่มาทำงานแถมโทรไปก็ปิดเครื่อง  ส่วนเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาก็เพิ่งโทรไปหาลูกชายอีกคนที่ย้ายไปอยู่ญี่ปุ่น  และรายนั้นกว่าจะรับสายก็เกือบทำให้คนเป็นพ่ออย่างเขาต้องโทรไปรบกวนเพื่อนบ้านที่เป็นเจ้าของสวนผัก  แต่...พอได้คุยกันสักพัก  คนปลายสายกลับมีน้ำเสียงที่ดูผิดปกติ  และถ้าให้เดา...ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องการโกหก

 

 

            วันนี้...จีซบเดินทางมาทำงานแต่เช้าเหมือนอย่างเช่นเคย  แต่จะต่างกับวันอื่นๆก็ตรงที่วันนี้ไม่มีแบคฮยอนนั่งรถมาทำงานพร้อมกัน  เพราะเมื่อคืนเจ้าตัวไปค้างที่คอนโดฯของวิศวกรหนุ่ม  เรื่องที่ลูกทั้งสองคนมีแฟน  จีซบไม่เคยห้ามเพราะถ้ารักกันจริงและดูแลกันได้  คนเป็นพ่ออย่างเขาก็หมดห่วง  แต่ถ้า....ตามใจกันมากเกินไปและพากันมาทำงานสายแบบนี้  เห็นทีจะต้องอบรมกันบ้าง  แล้วลูกชายตัวแสบอาจจะต้องโดนกักบริเวณอีกครั้ง

 

ก๊อกๆ ๆ ๆ!!!

 

            “สวัสดีครับคุณอา”  เคาะประตูตามมารยาท  และเปิดออกเพื่อทักทายเจ้าของห้องด้วยอาการเหนื่อยหอบ

 

            “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคุณชานยอล  ทำไมถึงวิ่งมาแบบนั้น  แล้วเจ้าแบคไปไหน?”  ท่าทางของเด็กหนุ่มตรงหน้า  ทำให้จีซบต้องถามด้วยความร้อนใจเพราะไม่เห็นลูกชายมาพร้อมกับคนที่กำลังยืนหอบเอาอากาศเข้าปอดเหมือนไปวิ่งรอบสนามฟุตบอลมาสักร้อยรอบ

 

            “คะ...คือ  ผมจะมาเรียนคุณอาให้ทราบว่าน้องแบคไม่ค่อยสบายครับ  ก็เลยมาทำงานไม่ไหว  ผมแวะเข้ามาเช็คงานในโรงแรมก็เลยรีบมาบอกข่าวคุณอาก่อน”  อธิบายทั้งๆที่ยังหอบไม่หาย  แถมกลัวคุณอาจะตำหนิเรื่องที่พาลูกชายของท่านไปเหลวไหลทั้งคืนจนเสียการเสียงาน

 

            “แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่า  พาแบคไปหาหมอหรือยัง  หรือคุณชานยอลจะให้อาไปรับเจ้าแบคกลับบ้าน!!???”  ถามหยั่งเชิงไปอย่างนั้น  เพราะจีซบทราบดีว่าเด็กหนุ่มคงไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่นอน  ส่วนเรื่องที่แบคฮยอนป่วย  จีซบก็รู้สึกเป็นห่วงอยู่ไม่ใช่น้อย

 

            “ไม่ต้อง อะ...เอ้ยย!!  ไม่เป็นไรครับคุณอา  ผมดูแลได้ครับ  เผื่อคุณอากำลังยุ่ง  แล้วน้องแบคก็แค่ปวดหัวนิดหน่อยเองครับ  ไม่ถึงขั้นต้องไปหาหมอ  ผมขอโทษจริงๆนะครับคุณอาที่ไม่ได้โทรมาบอกตั้งแต่เมื่อคืน”  ไม่รู้ว่าต้องขอโทษเรื่องอะไรกันแน่  ระหว่างเรื่องที่ตัวเองโกหกกับเรื่องที่คนตัวเล็กป่วย  เนื่องจากความจริง...ลูกชายของคุณอาไม่ได้ปวดหัวเหมือนอย่างที่พูด  แต่เป็นพราะตัวเขาเอง...ที่ทำอะไรต่อมิอะไรรุนแรนจนทำให้แบคฮยอนมาทำงานไม่ไหว

 

            “เฮ้อออ...อาไม่อยากใจร้ายเลยนะคุณชานยอล  แล้วเวลาจะไปไหน  จะรักกัน  จะทำอะไร   อาก็ไม่เคยห้าม  แต่อาขอเถอะ...อย่าให้มันกระทบถึงเรื่องงาน  แล้วก็อย่าตามใจกันให้มาก...คุณชานยอลคงไม่อยากเป็นเหมือนคุณจงอินใช่ไหม?”  ไม่เคยใจร้าย..และที่พูดออกไปแบบนั้นก็ไม่ได้ขู่เช่นกัน  เพราะถ้ารักกันจริงต้องพากันไปได้ดีหรือพากันไปในทางที่ถูกที่ควร  ไม่ใช่เที่ยวเล่นกันสนุกจนลืมว่าแต่ละคนยังมีหน้าที่ให้ทำอยู่อีกมากมาย

 

            “ไม่อยากครับ  ไม่อยาก...ผมต้องตายแน่ๆ  ผมขอโทษนะครับคุณอา  ขอโทษจริงๆนะครับ  ขอโทษนะครับ”  รีบปฏิเสธและโค้งกายเพื่อเป็นการขอโทษ  รวมถึงสำนึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองก่อเอาไว้  แค่คิดว่าต้องห่างจากแฟนตัวเล็ก  หัวใจของชานยอลก็แทบแหลกสลาย  แถมเมื่อนึกไปถึงเรื่องของเพื่อนผิวเข้ม  เขาก็เดาไม่ออกเลยจริงๆว่าถ้าคุณอารู้ว่าตอนนี้จงอินอยู่กับลูกบุญธรรมของท่านที่ญี่ปุ่นแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้น??

 

                ถ้าไม่อยากโดนแบบคุณจงอินก็ช่วยดูแลกันให้ดีกว่านี้  แล้วอีกอย่าง...ชีวิตของอาก็เหลือลูกๆอยู่แค่สองคน  คุณชานยอลเข้าใจที่อาพูดใช่ไหม?”  ถึงแม้ลูกชายทั้งสองคนจะโตเป็นผู้ใหญ่มากแค่ไหน  คนเป็นพ่ออย่างเขาก็ยังเห็นลูกๆเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ  และเป็นห่วงอยู่ตลอดเวลาจนกว่าจะตายไปจากกัน  จีซบทราบดีว่าวันข้างหน้าลูกๆต้องออกไปใช้ชีวิตเป็นของตัวเอง  ส่วนเขาก็คงทำได้แค่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ

 

            คนถูกอบรม...พยักหน้าเป็นคำตอบแล้วโค้งกายเพื่อลาคนเป็นผู้ใหญ่  และต้องรีบไปเคลียร์งานให้เสร็จเพราะต้องกลับไปดูแลแบคฮยอนที่คอนโดฯ  เมื่อวิศวกรหนุ่มเดินพ้นออกไปจากสายตา  จีซบก็ทิ้งแผ่นหลังลงบนเก้าอี้อย่างรู้สึกเหนื่อยล้า  รู้ดีว่าตัวเองกำลังถูกเด็กๆพูดเรื่องโกหกให้ฟังอีกครั้ง  เรื่องแรก...ก็คือเรื่องของจงอินกับเซฮุน  ส่วนเรื่องที่สอง...ก็คือเรื่องของลูกชายตัวแสบกับชานยอล  และที่รู้ว่ากำลังถูกโกหกก็เพราะรอยแดงบนคอของคนที่เพิ่งเดินออกไปจากห้องทำงานเมื่อครู่  ซึ่งมันเป็นหลักฐานมัดทุกความผิดเอาไว้ได้อย่างแน่นหนา  และสาเหตุที่ลูกชายของตัวเองมาทำงานไม่ไหวก็เห็นจะเป็นเพราะเหนื่อยจากเรื่องอย่างอื่นมากกว่า

 

 

            ส่วนเรื่องของคู่รักอีกคู่ที่อยู่ญี่ปุ่น...จีซบก็ทราบดีว่าตอนนี้จงอินอยู่ที่ไหน  และที่ไม่พูดกดดันให้ลูกบุญธรรมต้องยอมรับสารภาพทางโทรศัพท์  ก็เป็นเพราะไม่ต้องการให้เซฮุนเสียใจหรือต้องมารู้สึกผิดอะไรทั้งนั้น  คนเป็นพ่อจับได้ถึงความผิดปกติของน้ำเสียงจากคนปลายสายที่ได้พูดคุยกันอยู่เมื่อเช้า  เพราะมันฟังดูตะกุกตะกักและพูดได้ไม่เต็มเสียงเหมือนมีเรื่องบางอย่างปกปิดเอาไว้

 

 

                จีซบไม่โกรธ...ที่เจ้าของโรงแรมกล้าผิดสัญญาที่เคยให้ไว้และไม่โกรธเซฮุนด้วยเช่นกันที่กล้าโกหก  ผู้ใหญ่อย่างเขา...เข้าใจความรู้สึกของเด็กทั้งคู่ว่าคิดถึงกันมากแค่ไหน  แล้วก็ทราบดีด้วยว่าการที่จงอินต้องเดินทางไปญี่ปุ่นในครั้งนี้  เหตุผลมันเกิดจากงานแต่งงานของลูกค้า   ส่วนเรื่องที่เดินทางไปหาเซฮุนถึงบ้านหลังใหม่...ก็คงไปด้วยเหตุผลของใจและโดนความคิดถึงเล่นงานจนยอมกลายเป็นคนผิดคำสัญญา

 

 

            จีซบ...รู้จักกับครอบครัวชเวมาตั้งแต่รุ่นที่คุณพ่อของจงอินยังเป็นผู้บริหารโรงแรม  เพราะส่วนมากพ่อของเจ้าบ่าวป้ายแดงอย่างซีวอนก็มักจะเดินทางมาพักผ่อนที่โรงแรมสาขาเชจูอยู่บ่อยครั้ง  แล้วก็เป็นพนักงานที่ชื่อจีซบ...ที่ต้องคอยดูแลลูกค้าตระกูลชเวมาโดยตลอด  ดูแลกันมายาวนานและสนิทกันจนได้รับการ์ดเชิญให้ไปร่วมงานแต่งงานของลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูล  แต่...ที่ไปร่วมงานไม่ได้ก็เป็นเพราะเวลาในชีวิตมันเหลือไม่พอที่จะเดินทางไปไหนมาไหนได้ทั้งนั้น  วันลา  วันหยุด  มันหมดไปกับเรื่องของลูกบุญธรรมตั้งแต่ที่เจ้าตัวต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล 

 

ถึงแม้...จะไม่สามารถเดินทางไปร่วมงานแต่งงานของลูกค้าตามคำเชิญ  แต่จีซบก็ได้ส่งของขวัญไปแสดงความยินดีพร้อมทั้งกล่าวขอโทษด้วยความจริงใจ

 

            จีซบไม่ได้อยากกีดกันหรือพรากคนรักไปจากใคร  แต่สิ่งที่ทำลงไปมันเป็นเหตุจำเป็น  และการที่เจ้าของโรงแรมแอบไปหาลูกชายของเขาในครั้งนี้มันไม่ส่งผลกระทบให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเสียใจ  มีเรื่องบาดหมาง  มีความเข้าใจผิดหรือมีปากเสียงกันอีกครั้ง  เขาก็จะยกเลิกข้อห้ามทั้งหมดและจะไม่เข้าไปยุ่งกับชีวิตส่วนตัวของเด็กทั้งคู่อีกต่อไป  แต่เมื่อไหร่...ที่จงอินทำให้ลูกบุญธรรมของเขาต้องเสียน้ำตาเป็นครั้งที่สอง  คนเป็นพ่อคงต้องใจร้ายอย่างที่ใครก็คาดไม่ถึง  ส่วนเรื่องของลูกชายตัวแสบ...ที่แสบจนมาทำงานไม่ไหว  จีซบก็คงต้องลงโทษไปตามสมควร

 

Rrrrr!!!!

Rrrrr!!!!

 

            “สวัสดีครับคุณหญิง”  กำลังเริ่มต้นทำงานอีกครั้งหลังจากนั่งคิดเรื่องของลูกๆอยู่นาน  แต่พอได้ยินเสียงโทรศัพท์และทราบว่าคนที่โทรเข้ามาเป็นใคร  จีซบก็รีบกดรับทันทีเพราะถ้าไม่รับสายของคนคนนี้มันก็คงเป็นการเสียมารยาท

 

                (นี่คุณจีซบ!!!...คุณทำแบบนี้ได้ยังไง  ห้ะ!!!  คุณเอาลูกสะใภ้ของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!)  เสียงแหลมเล็ก...โวยวายใส่คนที่อยู่ปลายสายด้วยความรู้สึกหงุดหงิดและโมโหเมื่อรู้ว่าแฟนของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนย้ายไปอยู่ญี่ปุ่นโดยมีคนที่ขึ้นชื่อได้ว่าเป็นพ่อบุญธรรมคอยจัดการเรื่องให้ทั้งหมด

 

            “คุณผู้หญิงครับ...ใจเย็นๆก่อนนะครับ”  ไม่แปลกใจเลยว่าความใจร้อนและเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้  เจ้าของโรงแรมได้รับเชื้อมาจากใคร

 

            (จะทำอะไรทำไมไม่ปรึกษากันก่อน!!!  แล้วหนูเซฮุนเดินได้แล้วหรือไง  ถึงปล่อยให้แกอยู่ที่นั่นคนเดียว!!!)  เหมือนจะใจเย็นลงแต่ก็ไม่ใช่  เพราะเมื่อซองรยองรู้ข่าวของเซฮุนจากปากลูกชายที่โทรมาเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ฟัง  เธอก็แทบอยากจะฆ่าพนักงานดีเด่นอย่างจีซบให้ตาย  โทษฐานพรากลูกสะใภ้คนโปรดไปโดยไม่บอกกล่าวกันสักคำ

 

            “ห่างกันแค่ประเทศญี่ปุ่นคงไม่ไกลมากหรอกครับคุณผู้หญิง  ยังไงลูกชายของผมก็ต้องย้ายไปที่นั่นอยู่แล้ว  ผมก็แค่ช่วยให้ทุกอย่างมันง่ายขึ้น  ส่วนเรื่องอาการบาดเจ็บของเซฮุน  คุณผู้หญิงก็ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ  เพราะเซฮุนก็เริ่มเดินได้แล้ว  แต่ถ้าคุณผู้หญิงไม่เชื่อ...ก็ลองโทรถามคุณจงอินได้นะครับ  ลูกชายของคุณผู้หญิงน่าจะรู้ดี...จริงไหมครับ?!

 

ติ๊ดด!!

 

            สายถูกตัดไปโดยไม่มีการกล่าวลาใดใด  แต่ก็ไม่ได้ถือสา...หรือเก็บมาเป็นอารมณ์  จีซบรีบวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะทำงานทันที  พร้อมเริ่มเคลียร์เอกสารที่อยู่ตรงหน้าแล้วพยายามตัดเรื่องวุ่นวายในสมองออกไปให้หมด  วันนี้...เหมือนเป็นวันที่ต้องรับศึกหนักกับการแก้ปัญหาต่างๆมากมายรอบตัว  ทั้งเรื่องของลูกชายสองคน  ทั้งเรื่องจงอิน  ทั้งเรื่องชานยอล  จนสุดท้ายเรื่องทั้งหมดก็ทำให้พนักงานระดับสูงอย่างเขาต้องมีปากเสียงกับแม่ของผู้บริหารโรงแรม

 

แต่จีซบ...ก็เข้าใจความรู้สึกของซองรยองเป็นอย่างดี  เพราะความรักของพ่อแม่ที่มีให้กับลูกมันยิ่งใหญ่มากจนยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกของตัวเองมีความสุข

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100%

แก้ไขเมื่อ  10/02/61

Cr. ภาพห้องนอน : ikea.com

ตอนหน้า...คือฉากจบของฟิคเรื่องนี้แล้วนะคะ T^T

เรื่องรอยสักที่เรา ดอกจัน***เอาไว้  เราไม่สามารถลงภาพให้ดูได้นะคะเพราะภาพค่อนข้างเปลือย  แต่ถ้าใครอยากเห็นรอยสักของเซฮุนเหมือนที่เราบรรยายไว้ในฟิคตอนนี้  ตามไปดูที่  Twitter : @Mokara16  ได้เลยค่ะ ภาพจะอยู่ใน FAV.  และแท็ก  #ดอกไม้ของเจ้านาย  หาไม่ยากค่ะเพราะแท็กน้อย  และเป็นทวิตฟิคโดยเฉพาะ  มันจึงไม่ค่อยมีความเคลื่อนไหวใดใดมากนัก

ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่อยู่ด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ  ขอบคุณจริงๆจากใจเลยค่ะ ^-^)

แล้วจะเข้ามาตรวจคำผิดเรื่อยๆนะคะ

รัก 

#ดอกไม้ของเจ้านาย

 


TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

712 ความคิดเห็น

  1. #694 KHlulaby (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 01:35
    ให้คุณพ่อจีซบเป็นที่หนึ่งเลยค่ะ น่ารักกก ส่วนคุณเจ้าของใจร้ายยยยยยแกล้งน้อง
    #694
    0
  2. #582 /tl26&? (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 13:19
    ฮื่อ จีซบเป็นคุณพ่อที่น่ารักมากๆ เลยอ่า ถึงจงอินตอนนี้จะยังเอาแต่ใจอยู่หน่อยๆ แต่ก็มีเหตุผลและรับฟังมากขึ้น มันทำให้รู้สึกว่าเซฮุนคือคนที่โชคดีมากจริงๆ
    #582
    0
  3. #506 Jammie-Lee (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:05
    คุณพ่อรู้ทุกอย่างจ้าาาาาา
    #506
    0
  4. #431 Padcha.a (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 12:17
    น่ารักกกก น่ารักทุกคู่เลย ขอบคุณไรท์นะคะที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา <3
    #431
    0
  5. #421 TFAIR (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 01:37
    ในที่สุดก้ผ่านเรื่องร้ายๆไปได้ด้วยดี แฮปปี้เอนดิ้ง เป็นฟิคที่ดีมากเลยมาดร่ามาหย่อยๆ แต่โดยรวมคือฟีลกู้ดยิ้มตามเลย ขอบคุณที่เขียนให้อ่านนะคะ ????
    #421
    0
  6. #420 อัญมณีสีสวย (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 12:46
    ไม่คิดมาก่อนเลยว่าคุณจงอินจะยอมย้ายมาอยู่กับเซฮุน แบบนี้แหละลงตัวที่สุดแล้ว ก็เหลือแต่ขอน้องฮิโรชิมาเป็นลูกบุญธรรมอะเนอะ อบอุ่นจังเลยยย
    #420
    0
  7. #419 TDNND (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 12:07
    สนุกมากค่ะ จบแล้ว จะมีตอนพิเศษแถมไหมน่ะขอบคุณนะค่ะ สำหรับนิยายดึๆ
    #419
    0
  8. #418 KaiHun940105 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 12:07
    สุดท้ายก็จบแบบแฮปปี้ งื้อน่ารักกกก ขอบคุณไรท์มากค่ะ ที่เขียนฟิคดีๆแบบนี้มาให้อ่าน อยากให้มีภาค 2 รุ่นลูกของไคฮุน อิอิ ขอบคุณคะ รักไรท์
    #418
    0
  9. #417 nnanwrsrr (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 22:32
    จบแล้วอ่าาาา ติดตามมาตั้งนานนน ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ ~????
    #417
    0
  10. #416 Pinkdao (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 21:39
    เราชอบไคฮุน และเรื่องนี้ชอบมากเลย และแล้วพี่จงอินก็ใจเย็นขึ้นเยอะ ถนอมน้องฮุนมากมาย ถ้าเป็นไปได้อยากให้เปิดอ่านนะคะไรท์. เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ จะติดตามเรื่องอื่นๆ ต่อไปนะคะ. ขอบคุณนะคะ สำหรับฟิคสนุกๆ นะคะ^^
    #416
    0
  11. #415 ppang_kh (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 21:04
    สุดท้ายก็แฮปปี้กันทั้งหมด ได้มาอยู่ด้วยกันแล้วนะ จะไม่หนีกันไปไหนอีกแล้ว ฮืออออ

    ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆนะคะ <3
    #415
    0