จบแล้ว(EXO) ดอกไม้ของเจ้านาย❀ (Kaihun Chanbaek Ft.Kris)

ตอนที่ 20 : ❀ 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,752
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    3 พ.ย. 62








ดอกไม้ดอกที่  20

 




โรงแรม  โซล

06.05 น.

 

                  เช้านี้....พนักงานจัดดอกไม้ที่ใครๆต่างก็อิจฉาหรือถูกซุบซิบนินทาไปทั่วโรงแรมทั้งในสาขาเชจูและโซลดูจะขยันมากเป็นพิเศษ  เพราะตื่นมาทำงานตั้งแต่เช้า  แล้วเตรียมไม้ใบไม้ดอกเอาไว้ให้พี่ๆในแผนกได้ลงไปจัดความสวยงามที่หน้าโรงแรมตามตารางงานของวันจันทร์  แต่...คนที่มาทำงานไม่ตรงตามตารางเนื่องจากนอนไม่หลับ  และเดินทางมาทำงานแต่เช้าทั้งๆที่วันนี้ต้องเข้างานรอบบ่ายก็คือ...พนักงานคนขยันที่กำลังเปิดตู้แช่ดอกไม้แล้วหยิบดอกลิลลี่สีส้มออกมาเด็ดเกสรทิ้งก่อนที่ละอองเกสรเล็กๆจะทำให้ดอกไม้เน่า 

 

            โอเซฮุน...อยากให้การทำงานช่วยลดความฟุ้งซ่านในเรื่องต่างๆที่ทำให้คิดมากจนนอนไม่หลับ  วันนี้เจ้าตัวจึงเดินทางออกมาทำงานตั้งแต่เช้าทั้งๆที่ต้องเข้างานรอบบ่าย  และตอนนี้ก็ยังไม่มีใครมาทำงานเลยสักคนเพราะมันเช้าเกินไป  มือบางเด็ดเกสรของดอกลิลลี่ที่อยู่ในตู่แช่ไปเรื่อยๆและเดินไปล้างมือเมื่อทำเสร็จเรียบร้อย  ก่อนต่อด้วยการนำแจกันออกมาวางบนโต๊ะเพื่อเตรียมจัดดอกไม้ที่จะนำไปวางหน้าล๊อบบี้

 

            “เฮ้ออออ

 

            เป็นครั้งแรก...ที่งานที่ตัวเองรักมากๆอย่างการจัดดอกไม้มันไม่ได้ช่วยทำให้เรื่องเครียดๆที่กำลังวิ่งวนอยู่ในหัวหายไปเหมือนอย่างที่คิด  และถ้าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานมันไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนรัก  เซฮุนคงเพลิดเพลินอยู่กับดอกไม้ใบไม้จนลืมความทุกข์ที่คั่งค้างอยู่ในความรู้สึก  คนคิดมาก...ถอนหายใจแรงเหมือนอยากให้สิ่งที่ทำให้ไม่สบายใจมันหลุดออกไปพร้อมๆกับอากาศที่ถูกพ่นออกมาทางจมูก  และถึงการทำแบบนั้นจะไม่ได้ช่วยให้อะไรๆดีขึ้นแต่มันก็ทำได้แค่นี้จริงๆ

 

แกร๊กก!!

 

            เสียงประตูห้องทำงานดังขึ้นในขณะที่พนักงานคนขยันกำลังยุ่งอยู่กับการจัดดอกไม้บนโต๊ะ  รวมถึงกำลังตกอยู่ในภวังค์ของความคิดมากจนไม่ทันได้สนใจว่าใครเปิดประตูเข้ามาด้านใน  หัวหน้าแผนก...เห็นลูกน้องของตัวเองที่วันนี้มีตารางงานรอบบ่ายยืนอยู่ในห้องมาตั้งแต่เดินออกมาจากลิฟท์  เพราะห้องทำงานเป็นห้องกระจกทั้งหมด  แล้วก็ต้องมองด้วยความสงสัยว่าทำไมเซฮุนถึงมาทำงานแต่เช้าแบบนี้  แถมเมื่อเดินเข้ามาด้านใน  ลูกน้องกลับไม่สนใจอะไรเลยนอกจากการตัดก้านของดอกทานตะวันเหมือนอยากระบายอารมณ์มากกว่าการตัดแต่งกิ่ง??

 

            “อะแฮ่มมม!!!...กำลังหงุดหงิดอะไรจ๊ะเซฮุน  แล้วทำไมวันนี้มาทำงานรอบเช้า??”

 

            “อุ้ยย!!...พี่ฮีชอล  มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับผมตกใจหมดเลย!

 

            “ใจลอยยยยย...ไปถึงไหนกันน้าาาา

 

            “แซวกันแต่เช้าเลยนะครับ

 

            “เซฮุนยังตอบพี่เลยนะ...ว่าทำไมวันนี้มาทำงานแต่เช้า?”

 

            “คะ...คือออ  ผมมีเรื่องเครียดนิดหน่อยครับ  นอนไม่หลับ...ก็เลยออกมาทำงานดีกว่า

 

            “ไหวหรือเปล่าเซฮุน?...ตัดใจดีกว่าไหมตัดดอกไม้พักไว้ก่อนคือออ...พี่ได้แช่งนะ  แต่การคบกับคุณจงอินมันดูเป็นเรื่องใหญ่มากเลยอะ  แล้วพี่ก็นึกภาพไม่ออกจริงๆว่ามันจะราบรื่นหรือว่าจะจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งยังไง  เอ่ออ...ขอโทษนะที่พูดตรงๆ  พี่ก็แค่เป็นห่วง

 

            หน้าตาของคนอดหลับอดนอน...มันฟ้องทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว  ฮีชอลจึงเดาได้ไม่ยากว่าการที่ลูกน้องของตัวเองมาทำงานแต่เช้าทั้งๆที่มีตารางการทำงานรอบบ่ายกำลังเครียดเรื่องอะไร  และที่พูด  ที่เตือน  ที่แนะนำไปทั้งหมดก็เพราะเป็นห่วงจริงๆ  การมีคนรักที่เป็นถึงเจ้าของโรงแรมอันโด่งดังมันคงเป็นเรื่องยากสำหรับคนธรรมดาๆ  ยิ่งเป็นพนักงานในโรงแรมด้วยแล้วก็ยิ่งถูกจับตามองมากกว่าการเป็นบุคคลทั่วๆไปเสียอีก

 

            “ตัดใจได้ง่ายๆก็ดีสิครับ  แล้วถ้าผมทำแบบที่พี่ฮีชอลบอก  มีหวังคุณจงอินสั่งปิดแผนกจัดดอกไม้แน่ๆ

 

            “โอ้โหหห...ต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ!!???”

 

            “จริงนะครับพี่ฮีชอล...ผมเกือบไม่ได้มาทำงานตั้งหลายครั้ง  เพราะคุณจงอินไม่ชอบให้ผมไปยิ้มให้คนอื่น  แล้วก็คุยกับพนักงานนอกแผนก

 

            “โอ๊ยยยยย...ถ้าจะไม่ให้คุยกับใครแบบนั้นก็จับขังไว้เถอะ!!

 

            “จับขังก็เกือบโดนมาแล้วครับ...ไม่งั้นผมคงไม่ได้มาทำงานให้พี่ฮีชอลบ่นหรอกครับ

 

            “ตาย ๆ ๆ ๆ...นี่คุณจงอินกำลังคิดว่าตัวเองกำลังอยู่ใน คศ.ที่เท่าไหร่กัน??  ทำไมถึงได้โหดขนาดนี้เนี่ยยย!!!

 

            เกิดมา...เซฮุนก็เพิ่งเคยเจอคนเอาแต่ใจแบบนี้เหมือนกัน  ขี้โมโหก็ที่หนึ่ง  อารมณ์ร้อนก็ที่หนึ่ง  ทำอะไรไม่ถูกใจก็จะจับขัง  จับลงโทษท่าเดียว  แต่...ทุกๆอย่างที่เป็นคิมจงอิน  มันก็ทำให้ลูกน้องของฮีชอลรักสุดหัวใจและไม่ว่าจะโดนลงโทษด้วยวิธีไหนก็ยอมได้ทั้งนั้นถ้ามันเป็นการทำโทษด้วยผู้ชายคนนี้

 

            “ยังอยากให้ผมตัดใจอยู่ไหมครับพี่ฮีชอล???”

 

            “เชิญคบต่อไปเลยจ้ะ...พี่ไม่ห้ามแล้ว  จะโดนขัง  โดนโบย  โดนเฆี่ยน  ก็โดนไปคนเดียวเลยจ้ะ  แต่อย่างสั่งปิดแผนกพี่ก็พอ

 

            เกิดมา...ฮีชอลก็เพิ่งเคยเจอคนแบบเซฮุนเช่นกัน  คนที่ยอมโดนคนรักสั่งห้ามทำนั่นทำนี่โดยไม่นึกรำคาญ  ทั้งๆที่บางเรื่องก็ดูจะเกินเหตุไปหน่อย  แล้วการทำงานที่นี่...ก็ต้องทำงานร่วมกับแผนกอื่นๆ อย่างเช่นแผนกจัดเลี้ยง  แล้วการนำดอกไม้ไปวางตามที่ต่างๆภายในโรงแรมก็ต้องเจอผู้คนมากมาย  ทั้งลูกค้าและทั้งพนักงานที่ทำงานอยู่ในแผนกนั้นๆ  คนเป็นหัวหน้า...ได้แต่โบกไม้โบกมือเหมือนเป็นเชิงสั่งให้ลูกน้องทำงานที่ค้างอยู่ต่อไปให้เสร็จ  เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าพวกเขาต้องลงไปจัดดอกไม้ที่หน้าโรงแรมเมื่อลูกน้องที่มีตารางงานรอบเช้ามากันครบทุกคน

 

...

 

 

...

 

 

...

 

            เมื่อพนักงานรอบเช้าเดินทางมาครบแล้ว...หัวหน้าแผนกอย่างฮีชอลก็พาลูกน้องทั้งหมดลงมาที่หน้าโรงแรมทันทีเพื่อจัดดอกไม้ให้เสร็จภายในเวลาที่ถูกกำหนดเอาไว้  พื้นที่งานในส่วนนี้ค่อนข้างกว้างและเสียเวลาในการจัดดอกไม้นานกว่าจุดอื่นๆในโรงแรม  รวมถึงต้องทำโดยสร้างความรำคาญตารำคาญใจให้แก่ลูกค้าน้อยที่สุดอีกด้วย  ห้ามส่งเสียงดัง  ห้ามวางของต่างๆเกะกะทางเดิน  และห้ามแม้กระทั่งแต่การพูดคุย...ยกเว้นเรื่องงานเท่านั้น

 

แต่.....

 

            “ฮานิ....ส่งดอกทานตะวันมาให้พี่หน่อย

 

            “พี่ฮีชอล...เรื่องที่เซฮุนเป็นแฟนกับคุณจงอินมันเป็นเรื่องจริงปะพี่!!?”

 

            “..........”

 

            “หนูไปถามเซฮุนเองก็ได้....

 

            “ส่งใบยูคาลิปมา  แล้วก็เอาใบเฟรินด้วย

 

            “พี่จะไม่ตอบหนูจะ...จริง  โอ้ย...ย!!

 

            ถูกมือพนักงานรุ่นพี่อย่างคยองซู...หยิกเข้าที่เอวจนต้องก้มตัวลงไปนั่งปล่อยเสียงร้องในถังน้ำที่ว่างอยู่ข้างๆ  เพราะพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด  ถามในสิ่งที่ไม่ใช่เรื่องงาน  และไม่ทำตามกฎที่หัวหน้าตั้งไว้  เจ้าของดวงตากลมโตใต้คิ้วเข้มๆ  จ้องหน้าหญิงสาวหนึ่งเดียวในแผนกอย่างคาดโทษ  แล้วหยิบดอกไม้สีขาวในถังเดินไปจัดใส่ในภาชนะขนาดใหญ่ทางด้านซ้ายของโรงแรมทันทีเนื่องจากพนักงานที่มาทำงานผิดเวลาเตรียมดอกไม้ให้ไม่ครบตามจำนวนที่จำเป็นต้องใช้

 

            “มาแล้วครับ...พี่คยองซู

 

            “คราวหลังอย่าลืมอีกนะเซฮุน  งานตรงส่วนนี้มันมีเวลาจำกัด  เซฮุนก็น่าจะรู้ดี

 

            “ขอโทษจริงๆครับ  พอดีผมจำสลับกับดอกทานตะวัน

 

            “เสร็จงานตรงนี้แล้วก็ไปนอนพักเลยนะ  เพราะบ่ายนี้ต้องขึ้นไปเปลี่ยนดอกไม้ที่ห้องเจ้านายอีก

 

            “ผมไหวครับ...พี่คยองซูอย่าโกรธผมเลย  นะนะนะ  คราวหลังผมจะไม่ทำผิดอีกแล้ว

 

            “ใครจะกล้าโกรธเมียเจ้านายกันล่ะ  พี่ยังไม่อยากถูกไล่ออกหรอกนะ

 

            “โถ่...พี่คยองซู  อย่าแซวผมได้ไหมครับ

 

            เจ้าของริมฝีปากรูปหัวใจ...ยิ้มยั่วและหันไปจัดดอกไม้ต่อทันทีเมื่อได้เอ่ยหยอกพนักงานรุ่นน้องที่ตอนนี้มีข่าวดังไปทั้งโรงแรมว่าเป็นแฟนกับเจ้านายผิวเข้มมากเสน่ห์  ส่วนคนถูกตำหนิเรื่องการจัดเตรียมดอกไม้ผิดจำนวนอย่างเซฮุน  ก็รีบช่วยงานอย่างขยันขันแข็งและพยายามมีสติให้มากกว่านี้ก่อนที่งานจะเสร็จไม่ทันตามกำหนด  และหลังจากต้องขึ้นไปหยิบดอกไม้สีขาวที่ห้องทำงานมาเพิ่มเพราะจำสลับกับจำนวนของดอกทานตะวัน  เซฮุนก็เร่งมือทำงานโดยไม่พูดอะไรออกมาอีกเลยเนื่องจากเข้าใจกฏระเบียบเป็นอย่างดี

 

แต่สักพัก...คนที่ตั้งกฏและกำลังจัดดอกไม้อยู่ทางด้านขวากลับทำผิดกฎเสียเองเพราะ??!

 

            ชิบหายยย...ยยย!!!

 

                หัวหน้าแผนก...เห็นบุคคลที่ไม่ได้เห็นมานานหลายปีเดินถือกระเป๋าแบรนดังก้าวเข้ามาในโรงแรม  พร้อมคนเป็นเจ้านายที่วันนี้ควงหญิงสาวหน้าตาน่ารักมาด้วย  และไม่ใช่แค่พนักงานจัดดอกไม้อย่างฮีชอลเท่านั้นที่เห็นเพราะพนักงานที่ทำหน้าที่เปิดประตูให้กับลูกค้าก็เห็นด้วยเช่นกัน  และพนักงานทุกคนที่ทำหน้าที่อยู่ตรงบริเวณนั้นต่างก็โค้งตัวทักทายบุคคลที่เป็นยิ่งกว่าเจ้าของโรงแรมด้วยท่าทีสุภาพเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาที่นี่โดยไม่มีข่าว(วงใน)แจ้งให้ทราบเลยสักนิด

 

            เสียงอุทาน...ด้วยคำที่ไม่น่าฟังของฮีชอลทำให้ลูกน้องที่กำลังจัดดอกไม้อยู่ทางด้านซ้ายต้องหันไปมองที่ต้นเสียงด้วยความตกใจ  เพราะทั้งคยองซูทั้งเซฮุนก็ไม่คิดว่าคนตั้งกฎจะกลายเป็นคนแหกกฎเสียเอง  และก็เป็นพนักงานรุ่นพี่คิ้วเข้มที่ต้องทำเป็นไม่สนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเห็นสาเหตุที่ทำให้หัวหน้าแผนกต้องร้องออกมาด้วยถ้อยคำแบบนั้นเดินเข้ามาในระยะที่หางตามองเห็น  และพยายามเร่งมือจัดดอกไม้ต่อให้เสร็จ 

 

            “พี่คยองซู!!  ผมขอขึ้นไปพักที่ห้องทำงานได้ไหมครับ

 

            “รีบขึ้นไปเลย  เดี๋ยวตรงนี้พี่จัดการเอง  ไป!!!

 

            “ขอบคุณครับ!!

 

            ไม่ใช่แค่คยองซูเท่านั้นที่เห็น...เพราะคนที่นอนไม่หลับจนต้องเดินทางมาทำงานแต่เช้าก็เห็นเช่นกัน  และต้องรีบขออนุญาตพนักงานรุ่นพี่ขึ้นไปพักที่ห้องทำงานเนื่องจากสภาพจิตใจมันยังไม่พร้อมที่จะเจอใครทั้งนั้น  แม้ว่าคนที่เห็น...จะเป็นคนที่อยากเจอมากที่สุดและคิดถึงที่สุดก็ตามที  การโกหกว่าตัวเองเป็นพนักงานทำความสะอาด  แล้วถูกจับได้ว่าเป็นอะไรที่มากกว่านั้นมันทำให้เซฮุนไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคนเป็นแม่ที่วันนี้เดินทางมาที่โรงแรมพร้อมกับลูกชายและคนเป็นคู่หมั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

14.39 น.

 

            ทำใจมาบ้างแล้ว...ว่าวันนี้ตัวเองจะต้องเจอกับอะไร  ทั้งคำนินทา  ทั้งคำดูถูกและสายตาของพนักงานแผนกอื่นๆที่มองแล้วก็เดาไม่ยากว่ากำลังคิดเช่นไร  ทุกๆอย่างคือสิ่งที่ทำใจมาเพื่อพร้อมที่จะเผชิญ  แต่!!...เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า  มันกลับยิ่งตอกย้ำความคิดของคนที่นี่ให้แน่ชัดยิ่งขึ้นว่าคำดูถูกเหยียดหยามทั้งหมดที่คิดไว้มันคือเรื่องจริง  ใครไปจะเชื่อ...ว่าคนที่เป็นเพียงแค่พนักงานจัดดอกไม้จะได้เป็นคนรักตัวจริงของเจ้านายเหมือนอย่างที่คนเป็นแม่พามาเปิดตัวให้คนทั้งโรงแรมได้เห็น  เพราะความเหมาะสม  สภาพเพศ  ฐานะ  มันเทียบกันไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

 

Rrrr!!!

 

Rrrr!!!

 

            “เซฮุนรับโทรศัพท์หน่อย...พี่จัดดอกไม้อยู่

 

            “..........”

 

            “เซฮุนนน!!!!

 

            “ครับพี่คยองซู

 

            “รับโทรศัพท์หน่อย!!!

 

Rrrrr!!!

 

Rrrrr!!!

 

            ถ้าไม่ติดว่าพี่ๆในแผนกเห็นว่าเขาเป็นแฟนกับเจ้าของโรงแรม  เซฮุนคงถูกไล่ออกไปนานแล้ว  เพราะวันนี้เขาไม่มีสติในการทำงานเหมือนอย่างที่เคยและเอาแต่เหม่อลอยจนเกือบทำงานพลาดไปหลายครั้ง  มือบางคว้าโทรศัพท์ประจำแผนกขึ้นมารับสายเมื่อถูกเสียงของรุ่นพี่ตาโตดึงให้หลุดจากความคิดที่ยังคงรบกวนจิตใจอยู่ไม่หาย

 

            “สวัสดีครับ...แผนกจัดดอกไม้ครับ  โอเซฮุนรับสาย

 

            (จากห้องอาหารอิตาเลี่ยนครับ  ลูกค้าอยากได้ดอกไม้หนึ่งช่อครับ  ขอเป็นดอกกุหลาบสีแดงทั้งหมด  ห่อด้วยกระดาษสีขาว)

 

            “ด่วนไหมครับ?”

 

            (ก็ด่วนนะครับ...เพราะอีกประมาณ 30 นาทีลูกค้าจะลงมาทานอาหารที่นี่)

 

            “งั้นอีก 15 นาที  คุณขึ้นมารับดอกไม้ที่แผนกของผมได้เลยนะครับ

 

            (รบกวนเซฮุนเอาลงมาส่งที่นี่ได้ไหมครับ  พอดีคนในแผนกของผมลาป่วย  แล้วผมก็ต้องดูแลลูกค้า)

 

            “ได้ครับ....ทำเสร็จเมื่อไหร่ผมจะรีบเอาลงไปให้ทันทีเลยครับ

 

            (ครับๆๆ...ขอบคุณมากนะครับ)

 

            เมื่อทำความเข้าใจกับคนปลายสายเรียบร้อย...ก็รีบเดินมาเปิดตู้แช่ดอกไม้แล้วหยิบกุหลาบพันธุ์ฮอลแลนด์สีแดงออกมาจัดตามแบบที่ลูกค้าต้องการทันที  มือเรียวสวยใช้กรรไกรอันคมกริบ  ตัดกิ่งตัดใบไปตามขนาดและตามความยาวให้มันเหมาะสมกับการทำช่อดอกไม้  แล้วค่อยๆห่อเข้ากับกระดาษสากันน้ำสีขาว  ตามด้วยการผูกโบว์สีเดียวกับดอกไม้ก็เป็นอันเสร็จ  เซฮุนใช้เวลาไม่นานในการทำดอกไม้ช่อนี้  และพยายามตัดเรื่องต่างๆที่ทำลายสมาธิในการทำงานออกไปจากสมองเพราะไม่อยากถูกคอมเพลนจากลูกค้า 

 

            “พี่คยองซู...ผมเอาดอกไม้ไปส่งที่ห้องอาหารอิตาเลี่ยนก่อนนะครับ

 

            “รีบไปรีบมาล่ะ

 

            เหมือนสวรรค์จะเห็นใจคนคิดมาก...เพราะอีกไม่ถึงห้านาทีพี่ๆในแผนกจะต้องเอาดอกไม้ขึ้นไปวางบนห้องของเจ้านาย  และเซฮุนก็พยายามหาทางหลีกเลี่ยงมาตลอด  แต่ก็ยังนึกเหตุผลหรือข้ออ้างไม่ออกว่าจะพูดเช่นไรให้ตัวเองไม่ต้องขึ้นไปที่นั้น  และสาย...ที่โทรมากจากห้องอาหารอิตาเลี่ยนก็เหมือนเป็นตัวช่วยชีวิตคนสับสนให้หลุดออกจากปัญหาที่พยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดบ่ายนี้

 

            ใช่ว่าอยากหลบหน้าคนที่ทำให้นอนไม่หลับ  และที่ปิดเครื่องมือสื่อสารของตัวเองมาตั้งแต่เมื่อคืนก็เป็นเพราะกลัวจะแสดงความอ่อนแอให้คนรักเห็นจนต้องพลอยคิดมากไปด้วย  และต่อให้บทลงโทษของการขาดการติดต่อจะร้ายแรงพอๆกับการแต่งกายเป็นผู้หญิง  เซฮุนก็ไม่สนอะไรทั้งนั้นเนื่องจากมันไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องกังวลในตอนนี้

 

...

 

 

...

 

 

...

 

ห้องอาหารอิตาเลี่ยน



 


 


 

          ไหนบอกว่าหิวไงคะ...เยริไม่เห็นพี่จงอินทานอะไรเลย”  ถูกเจ้าของโรงแรมพาเข้ามาทานอาหารที่นี่ได้เกือบชั่วโมง  แต่คนชวนกลับนั่งหน้าหงิกและเอาแต่มองสมาร์ทโฟนในมือโดยไม่แตะอาหารที่มาเสิร์ฟสักคำ

 

            “พี่กินไม่ลง!!”  วางโทรศัพท์ที่นั่งจ้องอยู่นานสองนานไว้บนโต๊ะ  แล้วคว้าแก้วไวน์มาดื่มเป็นแก้วที่สามเพื่อดับความหงุดหงิด  เพราะพยายามโทรหาคนรักมาตั้งแต่เมื่อคืนแต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้จนถึงตอนนี้

 

            “โทรศัพท์ของโรงแรมก็มี...พี่จงอินก็โทรไปที่แผนกจัดดอกไม้เลยสิคะ!!  เยริไม่เข้าใจ...ว่าพี่จงอินจะมานั่งจ้องโทรศัพท์ของตัวเองอยู่ทำไม??!”  ตักอาหารเข้าปากคำโต  แล้วเคี้ยวจนแก้วป่องเมื่อพูดในสิ่งที่ทำให้คนฟังเพิ่งคิดได้

 

            “เออว่ะ!!...งั้นกินก่อนแล้วกัน  เดี๋ยวพี่ค่อยโทร”  เป็นการทานมื้อเที่ยงที่เลยเวลามาหลายชั่วโมง  และเสต็กเนื้อชิ้นใหญ่ก็เริ่มเย็นชืดเพราะตั้งแต่พาว่าที่คู่หมั้นเข้ามานั่งทานอาหารที่นี่  จงอินก็เอาแต่มองโทรศัพท์ในมือโดยไม่คิดจะตักอะไรเข้าปากทั้งนั้นนอกจากการดื่มไวน์

 

            “เยริเก่งใช่ไหมล่ะ...เรื่องแค่นี้พี่จงอินก็คิดไม่ออก”  ยื่นหน้ายื่นตาทำท่าล้อเลียนผู้ชายผิวเข้มที่เก่งไปเสียทุกเรื่อง  ยกเว้นเรื่องของความรัก  และหยิบผ้าบนตักขึ้นมาซับริมฝีปากสีหวานที่มีคราบซอสสีขาวเปรอะเปื้อนอยู่เต็มไปหมด

 

            “โตแล้วนะครับน้องเยริ  เดือนหน้าก็จะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว  แฟนก็มีแล้วด้วย  ยังกินอะไรเลอะเทอะเป็นเด็กสามขวบ”  เงยหน้าขึ้นจากจานเสต็ก  แล้วส่งสายตาที่ดูอบอุ่นมองใบหน้าน่ารักที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็กๆเหมือนเป็นการหยอกล้อกลับไปบ้าง  ซึ่งการกระทำแบบนั้น...ก็ส่งผลทำให้จงอินโดนหญิงสาวที่เป็นถึงว่าที่คู่หมั้นแลบลิ้นใส่ด้วยความทะเล้น

 

และการหยอกล้อของคนทั้งคู่  คำพูดต่างๆที่ดูให้เกียรติฝ่ายหญิง  สายตาคมที่แสนอบอุ่น  มันก็ไม่ได้ถูกมองหรือถูกเห็นแค่พนักงานที่ทำหน้าที่อยู่ในห้องอาหารแห่งนี้เท่านั้น  แต่มันยังรวมถึงพนักงานจัดดอกไม้ที่เอาความสวยงามลงมาส่ง...และต้องรีบวางดอกไม้ช่อสวยไว้ที่เคาน์เตอร์แล้วเดินออกไปจากบรรยากาศที่น่าอึดอัดทันที

 

            “พี่จงอิน!!....นั่นคุณเซฮุนหนิคะ?”

 

            “ไหน...??”

 

            “ไปนู้นนน...แล้วค่ะ  เยริเห็นเดินเข้ามาแล้วก็รีบเดินออกไป  สงสัยงานจะยุ่งมั้งคะ?”

 

            “เฮ้อออ...น้องเยริทานต่อเถอะ  เดี๋ยวพี่ต้องรีบกลับไปทำงานต่อ

 

            “รีบกลับไปทำงานนนน...หรือรีบกลับไปง้อเมียกันแน่คะ??”

 

            “พูดไม่เพราะเลยนะครับ...น้องเยริ

 

            “ก็พูดตามพี่จงอินนั่นแหละค่ะ!!

 

            เคยเถียงกันแบบไหน...ก็ยังเถียงอยู่แบบนั้น  และที่เดินทางมาเกาหลีกับคุณแม่เจ้าของโรงแรมก็เพราะอยากมาดูหน้าพี่สะใภ้เท่านั้น  ส่วนเรื่องการเป็นว่าที่คู่หมั้นก็คงเป็นได้แค่ในความคิดของคนเป็นผู้ใหญ่ที่ชอบจับคู่ให้ลูกๆหลานๆของเพื่อนแม่เพื่อนพ่อได้แต่งงานกันไปตามประสาเรือล่มในหนองทองจะไปไหน  แต่สำหรับ...คุณหนูเยริแห่งตระกูลอันโด่งดังในด้านธุรกิจของการสื่อสาร  ก็คงไม่มีทางบ้าตามไปกับคำผูกมัดของผู้ใหญ่ที่คิดเองเออเองแน่นอน

 

            “เถียงแฟนเหมือนที่เถียงพี่แบบนี้หรือเปล่า  หื้มมเจ้าตัวแสบ!!

 

            “ไม่ต้องมาหลอกถามเลยยย...เยริไม่หลงกลหรอกค่ะ!!

 

                แล้วตกลงเรื่องหมั้นจะเอายังไง  จะให้พี่ไปคุยกับพ่อแม่ให้ไหม?”

 

            “ไม่ต้องเลยค่ะ...เรื่องแค่นี้เยริจัดการเองได้  พี่จงอินนั่นแหละ...จะจัดการเรื่องของคุณเซฮุนได้หรือเปล่าหรอก

 

            “โทรไปก็ปิดเครื่อง  แล้วช่วงนี้งานพี่ก็ยุ่งด้วย...ปวดหัวไปหมด  นี่ถ้าพี่โทรเข้าไปที่แผนกแล้วเซฮุนยังไม่รับสายอีก  พี่ก็ไม่รู้จะไปตามง้อเมียที่ไหนเหมือนกัน  จะเดินไปหาที่แผนกตอนนี้เดียวก็งอนหนักยิ่งกว่าเดิม

 

            “ก็ไปง้อที่ห้องของคุณเซฮุนสิคะ  คุณเซฮุนเค้าพักอยู่ที่ไหนล่ะ  พังประตูเข้าไปเลย  เรื่องใส่อารมณ์พี่จงอินถนัดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ!!

 

            “น้องเยริก็พูดเกินไป....แต่วิธีนั้นก็น่าสนใจดีนะ!!?”

 

            “คืนนี้ไปเลยค่ะ  ไปรอจนกว่าจะเจอ  เจอแล้วจัดให้หนัก...เอาให้หายงอน  แล้วถ้าพี่จงอินทำไม่สำเร็จ  เยริจะให้เพื่อนผู้ชายมาจีบคุณเซฮุน  คอยดู!!

 

            “ไปนอนฝันเอาเถอะ...ถ้าไม่กลัวพี่ยิงตายก็ลองดู  น้องเยริอยากไปงานศพเพื่อนไหมล่ะ!!!

 

            คนถูกค่อนแคะอดคิดไม่ได้...ว่าถ้ามีคนมาจีบคนรักของตัวเองจริงๆมันจะเกิดอะไรขึ้น  แล้วเขาจะกล้าฆ่าใครเหมือนอย่างที่พูดกับเด็กสาวจอมแก่นตรงหน้าหรือไม่?!!  จงอินรู้สึกว่า...ชีวิตช่วงนี้มันช่างวุ่นวายไปหมด  งานในโรงแรมก็เยอะ  ปัญหาส่วนตัวก็เยอะ  งานประมูลที่ดินก็เหลือเวลาให้เตรียมตัวอีกไม่กี่เดือน  ส่วนเรื่องการหมั้นหมายระหว่างเขากับเยริก็คงไม่ต้องคิดมากอีกต่อไปแล้ว  เพราะลูกสาวของเพื่อนแม่คนนี้รับปากว่าจะจัดการทุกอย่างให้เอง

 

            เยริเป็นเด็กน่ารัก   ฉลาด  แต่แก่นและซนมากจนคนในครอบครัวอยากให้เจ้าของโรงแรมคอยดูแล  และเยริก็มักจะเชื่อฟังจงอินมาตั้งแต่เด็กๆ  แต่...การอยู่ในโอวาทหรือการให้ความสนิทสนมของคนทั้งคู่  มันเป็นไปในแบบพี่น้องมากกว่าการเป็นคนรัก  จงอินกับเยริต่างก็รู้ใจตัวเองดีว่ามีความรู้สึกให้กันในแบบใด  แต่ในสายตาผู้ใหญ่กลับเห็นว่าความสนิทสนมของพวกเขามันดูเหมาะที่จะแต่งกันในอนาคตเมื่อฝ่ายหญิงเรียนจบ

 

แต่...ใครจะกล้าบังคับคุณหนูแห่งตระกูลอันโด่งดัง  เพราะถ้าให้พูดถึงนิสัยที่ชอบเอาแต่ใจตัวเอง  เยริก็เป็นคนหนึ่งที่มีนิสัยแบบนั้น  ซึ่งมันไม่ต่างจากผู้ที่เป็นเจ้าของโรงแรมเลยสักนิด!!

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

20.45 น.

 

            มาทำงานตั้งแต่เช้าและเลิกงานตามเวลาของพนักงานรอบบ่าย...แต่ตอนนี้มันยังไม่อยากกลับที่พักเพราะกลับไปก็นอนไม่หลับอยู่ดี  คนคิดมากจึงเลือกเดินทางมาที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อหาซื้อหนังสือรวมถึงหามื้อค่ำทานก่อนที่ความฟุ้งซ่านนจะวนกลับเข้ามาในหัวสมองอีกครั้ง  ขาเรียว...ในกางเกงยีนส์เข้ารูปเดินเลือกหนังสือไปเรื่อยๆเผื่อหาเล่มที่ถูกใจที่สุด  และซื้อกลับไปอ่านแก้เหงาหรืออาจให้ความเหนื่อยล้าจากการทำงานของวันนี้เป็นตัวช่วยให้เขาหลับง่ายขึ้น

 

            หลังจากซื้อหนังสือเรียบร้อย...เซฮุนก็แวะเข้ามาในร้านอาหารต่อทันทีเนื่องจากวันนี้เขาไม่ได้ลงไปทานข้าวกลางวันในส่วนที่เป็นห้องอาหารของพนักงานเหมือนอย่างทุกครั้ง  เพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาหรือได้ยินคำพูดที่ไม่น่าฟัง  และนมกล่องรสหวานกับขนมปังของฮานิก็กลายเป็นมื้อเที่ยงของคนที่ถูกพนักงานในโรงแรมนินทาจนกลายเป็นเรื่องสนุกปาก

 

            “คุณเซฮุนนน  คุณเซฮุนทางนี้ครับ  ทางนี้....!!!

 

            “อ้าว...คุณคริส!!  มาที่นี่ได้ยังไงครับ?”

 

            กำลังเดินตามพนักงานของร้านอาหารญี่ปุ่นเมื่อถูกเชิญให้มาด้านใน  แต่...ยังไม่ทันเดินไปถึงไหน  เซฮุนก็ถูกเสียงของหนุ่มลูกครึ่งเรียกไว้เสียก่อน  และมันก็ทำให้อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคนอย่างอี้ฟานถึงเลือกมาทานอาหารที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้  เพราะมันเป็นช้อปปิ้งมอลล์ที่ไม่ค่อยมีร้านแบรนเนมหรือมีร้านอาหารหรูๆและมันก็ดูธรรมดาเกินไปสำหรับคนที่เป็นถึงเจ้าของโรงแรมและนายแบบสุดฮอต

 

            “สวัสดีครับคุณเซฮุน  บังเอิญเจอกันอีกแล้วนะครับ

 

            “ครับ...บังเอิญมากเลย  ผมไม่นึกว่าคุณคริสจะมาในที่แบบนี้ด้วยซ้ำ

 

            “ผมก็ไม่ได้อยากมาหรอกครับ  แต่...ใครบางคนเค้าอยากมาลองทานอาหารที่นี่

 

            “คุณคริสพาลูกค้ามาทานอาหารค่ำเหรอครับงั้นผมไม่รบกวนคุณคริสดีกว่า  พะ...เผื่อ

 

            “ไม่ใช่ครับ...ไม่ใช่ลูกค้า  คุณเซฮุนนั่งลงเถอะ  ผมก็ไม่เคยมาที่นี่เหมือนกัน  แล้วก็ไม่รู้ว่าอาหารร้านนี้จะอร่อยหรือเปล่า??”

 

            “อร่อยสิครับ...ผมรับรองได้  แล้วคุณคริสมากับใครเหรอครับ?”

 

            “ถ้าบอกว่ามากับแฟน...คุณเซฮุนจะเชื่อผมไหมล่ะครับ?”

 

            “ไม่เชื่อครับ....

 

            “นั้นไง...ผมว่าแล้วเชียว

 

            ใครจะไปเชื่อ...ว่าคนที่เคยทำเรื่องไม่ดีกับตัวเองสารพัด  และเพิ่งกลับตัวกลับใจมาเป็นเพื่อนกันเมื่อไม่กี่วันก่อนจะมีแฟนได้รวดเร็วขนาดนี้  แถมยังพาคนรักมาทานอาหารในที่ที่ไม่ได้มีความโรแมนติกสมกับฐานะที่เป็น  แต่...ถ้าให้เดาเรื่องต่างๆจากสีหน้าที่หนุ่มลูกครึ่งแสดงออกอยู่ในตอนนี้  มันก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องที่สร้างขึ้นมาเพื่อหลอกให้เขาตายใจ  เพราะการพูดโดยไม่มองคู่สนทนาและเอาแต่หันซ้ายหันขวาเหมือนกำลังมองหาใครสักคนอยู่ด้านนอกมันก็ทำให้เรื่องที่ได้ฟังมาทั้งหมดดูน่าเชื่อถือ

 

            “แล้วไหนล่ะครับ...แฟนของคุณคริส??”

 

            “ไปเข้าห้องน้ำครับ  แต่ไม่รู้ว่าหลงทางอีกหรือเปล่า  เพิ่งมาเที่ยวที่นี่ครั้งแรกซะด้วย

 

            “ก็โทรตามสิครับคุณคริส!

 

            เป็นครั้งแรกที่เซฮุนได้เห็นอาการกระสับกระส่ายของผู้ชายตรงหน้า  เพราะเท่าที่รู้จักหรือจากที่เคยพูดคุยกันไม่กี่ครั้ง  อี้ฟานดูเป็นคนมั่นใจในตัวเองมากและไม่เคยแสดงสีหน้าท่าทีกังวลเหมือนอย่างที่ทำอยู่ตอนนี้เลยสักนิด

 

            “นั่นไงครับ  เดินมานู้นแล้ว!!

 

            “.......?????!!

 

            มองตามมือหนาที่ชี้นิ้วไปที่นอกร้าน  และเห็นผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเดินเข้ามาด้านใน  แต่...ดวงตาเศร้าๆกับริมฝีปากสีแดงเหมือนผลเชอร์รี่ของชายคนนั้น  มันทำให้เซฮุนรู้สึกเหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน  แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกเสียที  แล้วก็เป็นคนขี้ลืมที่ถูกทักทายด้วยความดีใจเพราะคนที่อี้ฟานพามาทานข้าวด้วยกลับจำเซฮุนได้เพราะเคยช่วยเหลือกันไว้เมื่อคืนก่อน

 

            “คุณคนใจดีนี่นา?!!....คุณจำผมได้ไหมครับ  วันนั้นผมหลงทาง  แล้วคุณก็ให้เงินผมไง  จำได้ไหมครับ???”

 

            “อ๋อออ...คุณนั่นเอง!!  แล้วอย่าบอกนะครับ...ว่าคนที่ไล่คุณลงจากรถวันนั้นก็คือ  คุณคริส??!

 

            ภาษาสากล...ถูกนำมาใช้ในการสื่อสารอีกครั้งเมื่อต่างคนต่างจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้  เซฮุนชี้หน้าอี้ฟานทันทีเมื่อรู้ว่าคนที่ไล่แฟนลงจากรถเพราะเหตุทะเลาะกันก็คือหนุ่มลูกครึ่งที่กำลังทำหน้ารู้สึกผิดอยู่ในขณะนี้  ส่วนคนหลงทางเมื่อคืนก่อน...ก็รีบพยักหน้าเป็นการตอบรับเพราะถ้าเหตุการณ์ในวันนั้นไม่ได้รับการช่วยเหลือจากก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะกลับที่พักอย่างไร

 

            “คุณคนใจดี...รู้จักคริสด้วยเหรอครับ?”

 

            “ผมชื่อเซฮุนครับ  เป็นเพื่อนกับคุณคริส

 

            “ผมจาง  อี้ชิงครับ  แต่จะเรียกสั้นๆว่าเลย์ก็ได้ครับ

 

            “ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณเลย์

 

            “งั้นนน!!...ผมขอเลี้ยงอาหารมื้อนี้เพื่อตอบแทนน้ำใจคุณเซฮุนนะครับ

 

            “ให้คนทำผิดเค้าเลี้ยงสิครับ  คนนิสัยเสียแบบนั้น...ไม่รู้คุณเลย์ยอมไปเป็นแฟนกับเค้าได้ยังไง

 

            คนทำผิด...ถูกตำหนิจากเพื่อนใหม่จนอาหารค่ำมื้อนี้จบลงด้วยเสียงหัวเราะ  และเซฮุนก็เพิ่งรู้ว่าแฟนของอี้ฟานเป็นถึงเจ้าของร้านขายเพชรชื่อดังในประเทศจีน  แต่ชอบทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวและเดินทางไปทุกที่  ไม่ว่าย่านนั้นจะเต็มไปด้วยผู้คนแบบไหนก็ตาม  คนใจดี...โบกไม้โบกมือเพื่อเป็นการร่ำลาคู่รักที่นิสัยต่างกันมากจนแทบนึกไม่ออกเลยว่าจะคบกันรอดหรือไม่  แล้วเดินไปขึ้นรถโดยสารเพื่อเดินทางกลับที่พักทันที

 

            เซฮุน...อยากขอบคุณความบังเอิญที่ทำให้รู้จักเพื่อนใหม่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน  รวมถึงทำให้ลืมเรื่องราวที่คิดมากมาตลอดทั้งวันจนเกือบทำงานพลาดอยู่หลายครั้ง  แต่เมื่อความบังเอิญมันจากไปแล้วก็ถึงคราวที่ตัวเองจะต้องยอมรับความจริงเสียที  เพราะวันพรุ่งนี้...เขาจะกลับไปทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดที่คอนโดฯสุดหรูตามเดิม  และเป็นคนรักที่พร้อมจะยืนเคียงข้างเจ้าของโรงแรมคนอย่างคิมจงอิน

 

...

 

...

 

...

 

...

 

...

 

Aster  Apartment

22.50 น.

 

            “เฮ้อออ

 

            ถ้าการถอนหายใจหนึ่งครั้ง...มันสามารถเปลี่ยนเป็นเงินได้  วันนี้เซฮุนคงมีเงินมากพอที่จะซื้อความฝันของตัวเอง  และเมื่อกลับมาถึงอพาร์ทเม้น  คนเป็นเจ้าของห้องก็รีบไขกุญแจเปิดเข้าไปด้านในแล้วล็อคประตูห้องทันที  มือเรียวสวยวางถุงหนังสือที่ซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าลงบนโต๊ะตัวเล็กๆพร้อมกับปลดเป้จากบ่าวางลงบนที่เดียวกันโดยไม่คิดจะเปิดไฟหรือทำอะไรทั้งนั้น  เพราะมันเหนื่อยเกินกว่าจะขยับกายมากไปกว่านี้และรู้สึกขี้เกียจแม้กระทั้งจะเดินไปอาบน้ำ

 

 


 

 

            คนเป็นเจ้าของห้อง...ทิ้งร่างลงบนเตียงนุ่มแล้วหลับตาลงทันทีเพราะพรุ่งนี้ยังมีปัญหาต่างๆรอให้จัดการอยู่อีกหลายเรื่อง  และไม่รู้ว่าสิ่งที่ตั้งใจจะทำให้สำเร็จมันจะง่ายเหมือนอย่างที่คิดเอาไว้หรือเปล่า  แต่!!!...ยังไม่ทันที่สติจะดับไปเพราะความเหนื่อยล้าจากการทำงาน  เซฮุนก็ต้องสะดุ้งด้วยความตกใจเพราะถูกมือใหญ่ๆโอบเอวจากทางด้านหลัง  แล้วดึงเข้าไปกอดไว้จนสัมผัสได้ถึงแผ่นอกกว้างที่แสนจะคุ้นเคย

 

แต่ในเวลาแบบนี้...มันคงไม่ใช่คนที่เขาคิดไว้แน่ๆ

 

            “ปล่อยนะ...ใครก็ได้ช่วยผมด้วยยยย!!!”  ทั้งดิ้น...ทั้งกรีดร้องด้วยเสียงที่ดังมากพอจะทำให้คนข้างห้องได้ยิน  เพราะคงไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้ได้ถ้าไม่ใช่ผู้เป็นเจ้าของแล้วก็.....โจร

 

            “ไม่ได้นอนด้วยกันแค่คืนเดียว  เซฮุนลืมพี่แล้วเหรอครับ”  แอบเข้ามารอคนรักอยู่ในห้องตั้งหลายชั่วโมง  แต่เจ้าของห้องกลับจำสัมผัส  จำกลิ่นกาย  จำแรงกอดของเขาไม่ได้จนอยากจะทำโทษให้หลาบจำ  แต่...ในเวลาที่สภาพจิตใจมันบอบบางแบบนี้   เขาจึงจำเป็นต้องเลื่อนการลงโทษไปเป็นวันอื่นแล้วเอ่ยความน้อยใจออกมาแทน

 

                เจ้าของโรงแรม...อุตส่าห์รีบเคลียร์งานกับเลขาแล้วเดินทางมาที่อพาร์ทเม้นของคนรักตามแผนที่น้องสาวจอมแก่นได้บอกไว้  แต่พอมาถึง...กลับพบว่าเจ้าห้องยังไม่อยู่ทั้งๆที่เลิกงานนานแล้ว  และต้องไปขอกุญแจสำรองจากเจ้าหน้าที่ของทางอพาร์ทเม้นด้วยคำโกหกว่าตัวเองเป็นผู้เช่ารายใหม่ที่ทำกุญแจห้องหาย  แต่...การใส่สูทราคาแพงหรือการขับรถยี่ห้อหรูมาจอดใต้ตึก  มันก็ดูย้อนแย้งเกินกว่าจะทำให้เจ้าหน้าที่เชื่อได้

 

และด้วยอำนาจของเงินจำนวนหนึ่ง...ก็สามารถทำให้คนโกหกได้เข้ามารอคนรักในห้อง  แล้วก็ได้กอดหลังจากที่รอมาหลายชั่วโมง 

 

            “พี่จงอิน!!!...”  หัวใจ...เริ่มกลับมาเต้นเป็นปกติเมื่อรู้ว่าเจ้าของอ้อมกอดคือใคร  เพราะก่อนหน้านั้นมันรู้สึกกลัวจนเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นและคิดว่าตัวเองกำลังจะถูกทำมิดีมิร้าย

 

จุ๊บบ!!

 

ฟอด!!

 

            “ไปไหนมาครับเซฮุน  กลับมาซะดึกเลย...พี่มารอตั้งแต่หัวค่ำ”  จับกายหอมนุ่มให้หันหน้ามาคุยกันทั้งๆที่ไฟในห้องก็ไม่ได้เปิดเพื่อให้เห็นใบหน้าเรียวสวยที่อยากเห็นมาตั้งแต่เมื่อคืน  แต่...ต่อให้มืดแค่ไหน  จงอินก็จำได้ว่าริมฝีปากสีหวานอยู่ที่ใดหรือแก้มเนียนๆควรฝังจมูกลงตรงไหน

 

            เจ้าของโรงแรมทราบดี...ว่าคนรักกำลังคิดมากเรื่องอะไร  เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเช้ามันทำให้เดาได้ทันทีว่าวันนี้เซฮุนจะต้องถูดพูดถึงหรือถูกนินทาไปในทางไหนบ้าง  และส่วนมากก็เป็นไปในทางที่ไม่ดี  แถมน้องสาวจอมแก่นที่คุณแม่พามาด้วยก็ยิ่งทำให้เรื่องที่แย่อยู่แล้วกลับแย่ลงไปกว่าเดิมในสายตาของพนักงานทุกคน  จงอินไม่รู้จะทำเช่นไรให้เซฮุนมั่นใจในความรักที่เขามอบให้  เพราะการเอาแต่นิ่งเฉย  การหลบหน้าหลบตา  การปิดเครื่องมือสื่อสาร  ทุกๆอย่างมันพาให้เขาทำอะไรได้เลยนอกจากการรอ

 

            “ไปซื้อหนังสือที่ห้างXXXมาครับ

 

            “ไปกับใคร...หื้มม?”

 

            “ไปคนเดียวครับ  เอ่ออ...พี่จงอินรีบกลับคอนโดฯเถอะ  เดี๋ยวคุณแม่กับน้องเยริเป็นห่วง

 

            “อย่าไล่พี่เลยครับ  พี่คิดถึงเซฮุนจะแย่อยู่แล้ว  เซฮุนไม่คิดถึงพี่เลยใช่ไหม?!

 

            “คิดถึงสิครับ  แต่นานๆทีคุณแม่กับน้องเยริจะมาหานะครับ  พี่จงอินควรไป  ยะ...อยู่

 

            “เลิกพูดเรื่องนี้เถอะครับ  มาพูดเรื่องของเรากันดีกว่า

 

            “ระ...เรื่องอะไรเหรอครับพี่จงอิน?”

 

            “เรื่องแต่งงานไงครับ  เซฮุนยังอยากแต่งงานกับพี่อยู่ไหมพี่อยากได้คำตอบ

 

            “อยากสิครับ...เซฮุนรักพี่จงอินคนเดียว  รักมากๆ  แต่ว่า...พี่จงอินมีคู่หมั้นแล้ว

 

            “งั้น...เซฮุนตั้งใจฟังพี่ให้ดีนะครับ

 

            กอดคนคิดมากเอาไว้แนบอก...แล้วค่อยๆอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ฟังอย่างละเอียด  เพราะถ้าคนที่เจ้าของโรงแรมจะแต่งงานด้วยไม่ใช่พนักงานจัดดอกไม้หรือพนักงานทำความสะอาดคอนโดฯ  หรือจะเป็นอะไรในตำแหน่งไหนก็แล้วแต่  เขาก็จะไม่แต่งกับใครทั้งนั้นนอกจากเซฮุนเพียงคน  จงอินอยากให้คนในอ้อมกอดเลิกคิดเสียทีว่าตัวเองไม่มีอะไรเหมาะสมกับเขา  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องฐานะ  หน้าตาทางสังคมและแม้แต่สภาพเพศ  เพราะทุกๆอย่างมันไม่ได้เป็นตัวกำหนดว่าเราจะรักไม่ได้

 

และจงอิน...ก็จะทำให้เซฮุนมั่นใจว่าความรักที่เขามีให้ในทุกๆวัน  มันไม่ใช่สิ่งจอมปลอมเหมือนอย่างที่ถูกคนอื่นดูหมิ่นนินทา

 

            “เซฮุนขอโทษนะครับที่ทำให้พี่จงอินเสียใจ

 

            “พี่จะเสียใจยิ่งกว่านี้  ถ้าเซฮุนไม่รักพี่

 

            “รักสิครับ...รักมาก  รักที่สุด

 

            ยอมรับผิด...ว่าสิ่งที่ตัวเองคิดมากมันทำให้คนรักต้องเสียใจ  แต่ใครมันจะไปห้ามความคิดได้เมื่อความจริงที่รู้อยู่เต็มอกว่าการเกิดมาเป็นคนธรรดา  มันไม่ได้คู่ควรกับเจ้าของโรงแรมชื่อดังเลยสักนิด  และด้วยสภาพเพศที่เป็นแบบนี้ก็ไม่สามารถมีทายาทให้ใครได้ทั้งนั้นเพราะเขาไม่ใช่ผู้หญิง  แต่ไม่ว่าจะเกิดมาเป็นอะไร  เป็นใคร  เพศไหน  สิ่งแรกที่ควรยอมรับก็คือสิ่งที่ตัวเองเป็นซึ่งมันไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้

 

และนับจากวันนี้เป็นต้นไป...เซฮุนก็จะมั่นใจในตัวเองมากขึ้น  มั่นใจในความรักที่จงอินมีให้  และพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างผู้ชายคนนี้ให้สมกับความรักที่ได้รับ

 

            “งั้นพี่ขอจองเซฮุนไว้ก่อนเลย  คนอื่นจะได้รู้ว่าเซฮุนมีเจ้าของแล้ว”  รีบหยิบแหวนที่คิดจะทำเซอร์ไพรส์คนรักเมื่อวันก่อนออกมาจากกระเป๋าเสื้อ  แล้วสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายเพื่อจองคนคิดมากเอาไว้ก่อนที่น้องสาวจอมแก่นจะพาเพื่อนๆมาให้เซฮุนได้รู้จัก

 

            “ให้เซฮุนใส่แหวนคนเดียวได้ยังไงครับ  แล้วพี่จงอินล่ะ!!”  ลุกขึ้นนั่งตัวตรงแล้วมุ่ยหน้าทันที  เพราะคนมากเสน่ห์อย่างเจ้าของแหวนก็ควรถูกเขาจองไว้เหมือนกัน  ไม่อย่างนั้น...พนักงานในโรงแรมก็จ้องแต่จะจับท่าเดียว  แต่...คนอย่างโอเซฮุน  จะเอาเงินที่ไหนไปซื้อของมีค่าแบบนั้นมาจองใครได้ 

 

แป๊กก!!

 

            เจ้าของกายสีน้ำผึ้ง...รีบก้าวขาลงจากที่นอน  แล้วเดินไปเปิดสวิตซ์ไฟบนกำแพงห้องทันที  เพราะอยากเห็นคนแสนงอนที่คิดว่าตัวเองถูกจองอยู่ฝ่ายเดียว  และเมื่อได้เห็นใบหน้าเรียวสวยที่หันมามองด้วยแววตาอันเศร้าสร้อย  มันก็ทำให้จงอินต้องรีบยกมือที่มีแหวนแบบเดียวกันและนิ้วข้างเดียวกันโชว์ให้เห็นก่อนที่เซฮุนจะเศร้าไปมากกว่านี้

 

            “ใครจะยอมให้เมียใส่แหวนอยู่คนเดียวล่ะครับ  คนเป็นผัวก็ต้องใส่ด้วยสิ!!

 

            “พูดไม่เพราะอีกแล้วนะครับพี่จงอะ...อิน!!  อื้มมมม!!!

 

            เสียงต่อว่าต่อขาน  เสียงจากการงอนง้อ  และเสียงที่พร่ำอธิบายความรู้สึกได้ถูกแทนที่ด้วยจูบอันร้อนแรง  ปากหยัก...บดเบียดริมฝีปากสีหวานเพื่อกอบโกยรสสัมผัสที่แสนทั้งๆที่เพิ่งห่างกันเพียงแค่วันเดียว  ส่วนคนที่(เคย)อ่อนประสบการณ์...ก็ค่อยๆเอียงใบหน้าเรียวสวยเพื่อรับรอยจูบของอีกฝ่ายด้วยความคิดถึงเช่นกัน  และแสงไฟภายในห้องที่สว่างจนทำให้เห็นอะไรต่อมิอะไรได้อย่างชัดเจนก็พาลให้รู้สึกเขินอาย  แล้วสายตาคมที่กำลังสบจ้องเรือนกายขาวเนียนก็ยิ่งพาให้คนถูกเปลื้องผ้าอายมากกว่าเดิม

 

...

 

 

...

 

 

...

 

            “ซะ...เซฮุน  ซี้ดดดด!!!

 

            “พี่จง  อะ...อิน  อ่าห์!

 

            เตียงขนาดควีนไซส์...มันเล็กเกินกว่าร่างของคนสองคนจะนอนด้วยกันได้อย่างสบายกาย  แต่มันก็ทำให้สุขใจได้อย่างไม่น่าเชื่อ  มือที่มีแหวนแบบเดียวกันและใส่ไว้ที่นิ้วนางข้างซ้ายเหมือนกันกำลังสอดประสานด้วยความรู้สึกที่ต่างไปวันไหนไหน  เจ้าของกายสีน้ำผึ้งเปลือยเปล่ากอดคนรักเอาไว้ทางจากด้านหลังเมื่อจบบทรักก่อนใกล้เข้าสู่วันใหม่ได้ไม่นานและจะกอดเอาไว้เช่นนี้ทุกค่ำ

 

ZzzzZzzzzzZzz ZZzzzzz

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

100%

แก้ไขเมื่อ  24/12/60

ขอบคุณกำลังใจของรีดเดอร์มากๆเลยค่ะ  เราจะพยายามปรับปรุงทุกอย่างให้ดีขึ้นนะคะ

และถ้าฟิคเรื่องนี้...มีข้อผิดพลาดประการใด เราขออภัยด้วยค่ะ

รัก 

#ดอกไม้ของเจ้านาย

 

 


TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

712 ความคิดเห็น

  1. #567 /tl26&? (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 01:38
    โอ้ย มันอบอุ่นแบบนึ้ไง ฮื่อหุบยิ้มไม่ได้เลย
    #567
    0
  2. #486 Jammie-Lee (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 10:49
    เยริไม่ได้อยากหมั้นกับจงอินนี่หว่า
    #486
    0
  3. #426 Padcha.a (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 00:11
    คุณแม่ยอมรับแล้ววววว
    #426
    0
  4. #403 TDNND (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 18:12
    ฮุนฮุนน่ารัก ใครบ้างจะไม่รัก เนอะ
    #403
    0
  5. #331 FranceTuan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:57
    โอ้ยยความเซฮูน แม่สามีถึงกับหลงรัก
    #331
    0
  6. #243 Kannika Tankam (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 22:38
    ดีใจๆๆๆ ตอนแรกนึกว่าขุ่นแม่จะไม่ปลื้มซะอีก แต่พอเจอเสน่ห์น้องฮุนเข้าไป ไม่รอดซักราย 555
    #243
    0
  7. #236 lil.pony (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 17:53
    งื้อออออ 'ทั้งผัวทั้งเมีย' คุณแม่ให้น้องผ่านแล้วใช่ไหมคะ ^ ^
    #236
    0
  8. #235 ibice (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 23:28
    ค้างมากค่ะซิส ฮือออออออ ตื่นตูมทั้งผัวทั้งเมีย คุณแม่ก็ 5555555555
    #235
    0
  9. #234 ME3 KAEKY (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 23:08
    คุณแม่น่ารัก ทั้งผัวทังเมียคงจะตกอกตกใจน่าดูเบยยยยย มาต่อเร็วๆน๊าลุ้นมากอะ
    #234
    0
  10. #233 มักเน่ไลน์94 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 22:12
    ฮืออออออคุณแม่คะะะะพูดไม่กี่คำแต่ฆ่าหนูได้เลยนะคะแงงงง "ทั้งผัวทั้งเมีย"กรี๊ดดดดรักคุณแม่พี่จงอินนน55555555
    #233
    0
  11. #232 Pinkdao (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 22:08
    น่ารักอ่า คุณแม่ชอบเซฮุนแล้วแน่ๆ
    #232
    0
  12. #231 I_pissamai (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 22:06
    อร๊ากกกก ไรท์ค่ะจะตาย 555 งือ น่ารักมากค่า คลั่งมากค่า งือ เป็นฟิคที่น่ารักมากละมุนได้อีก เซื่อไหมค่ะว่ารอไรท์อัพทุกวันเลยค่ะ ขอบคุณนะค่าที่มาอัพให้ได้อ่าน สู้ๆนะค่าไรท์ ชอบจังชอบมากๆ มากกว่าชอบก็คือรัก รักจัง งือ รักฟิคเรื่องนี้จังค่ะไรท์ แง อาการหนักค่ะ555
    #231
    0
  13. #230 Action!! (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 21:59
    คุณพ่ออินซองจะไปหาน้องฮุนเเล้ว ทีนี้คุณหญิงแม่ก็จะได้รู้ว่าใครดูแลน้องฮุนอีกคน
    #230
    0
  14. #229 Xmgaed (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 21:52
    โอ้ยยย ทั้งผัวทั้งเมีย555555
    #229
    0
  15. #228 Nong662 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 23:20
    คุณผู้หญิงต้องรักเซฮุนแน่ๆน้องน่ารักรู้จักเจียมตัว มาต่อเร็วๆนะคะ
    #228
    0
  16. #227 I_pissamai (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 22:18
    ชอบฟิคเรื่องนี้จัง ชอบไรท์ด้วยนะค่า ชอบที่ไรท์แต่งได้น่ารักน่าลุ้น คิคิ สู้ๆนะค่าไรท์
    #227
    0
  17. #226 I_pissamai (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 22:16
    อร๊ากกก ไรท์ค่า ก็ลังลุ้นสุดๆเลยค่า มาต่ออีกที่เหลื่อเร็วๆนะค่า รอๆๆๆไไ สู้ๆนะค่า รออ่านทุกตอนเลยค่ะ
    #226
    0
  18. #225 Action!! (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 21:54
    สู้เค้านะน้องฮุน
    #225
    0
  19. #224 ibice (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 20:39
    คุณแม่ต้องชอบน้องแน่ๆค่ะ น้องน่ารักมากค่ะคุณแม่
    #224
    0
  20. #223 Pinkdao (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 20:34
    น่ารักจัง เซฮุนต้องผ่านบททดสอบแน่ๆ
    #223
    0
  21. #222 มักเน่ไลน์94 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 19:58
    ฮือออออเข้าใจกันแล้วเนอะ ต่อไปก็เหลือด่านคุณแม่ด่านเดียวแล้ว เซฮุนก็สู้ๆนะลูก
    #222
    0
  22. #221 ME3 KAEKY (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 19:50
    คุณหญิงให้น้องผ่านเถอะค่ะ น้องน่ารัก ไม่งั้นจะพาน้องหนีจงอินจริงๆด้วยยย รีบมาต่อน๊า เรารออ่านมากเลย
    #221
    0