จบแล้ว(EXO) ดอกไม้ของเจ้านาย❀ (Kaihun Chanbaek Ft.Kris)

ตอนที่ 18 : ❀ 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    3 พ.ย. 62








ดอกไม้ดอกที่  18


 

 

23.19 น.

 

ปังงงงง!!!!

 

            คน...ที่ถูกลากออกมาจากงานการกุศลจอมปลอมทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงประตูรถที่ถูกปิดด้วยแรงอารมณ์ของหนุ่มผิวเข้มจนมันดังก้องไปทั่วทั้งห้องโดยสาร  ชานยอลกอดคนตัวเล็กเอาไว้แนบอกเมื่ออุ้มแบคฮยอนออกมาจากผับและเดินตรงเข้ามานั่งในรถยนต์สุดหรูของเพื่อนที่ด้านหลัง  วิศวกรหนุ่มเข้าใจความรู้สึกของจงอินเป็นอย่างดีว่ากำลังคิดหรือโมโหในเรื่องอะไร  เพราะเขาก็รู้สึกไม่ต่างจากเพื่อนเลยแม้แต่น้อย

 

            เจ้าของพาหนะสีดำ...ฟุบหน้าลงบนพวงมาลัยรถเพื่อระงับอารมณ์ต่างๆที่อาจทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่ด้วยกันตอนนี้เสียขวัญหรือหวาดกลัว  เพราะถ้ายังควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้  มันอาจทำให้เรื่องที่เขากำลังจะสืบสวนต่อจากนี้แย่ลงไปกว่าเดิม  มือหนาเสยผมชื้นเหงื่อขึ้นเมื่อเงยหน้า  และสบสายตาคมจ้องคนที่เอาแต่ก้มหน้างุดมาตั้งแต่ถูกลากตัวออกมาจากผับ  พร้อมเอ่ยถามถึงสิ่งที่ต้องรู้ก่อนตัดสินว่าใครเป็นคนผิด

 

            “เล่ามาให้หมด...ว่ามันเกิดอะไรขึ้น  ใครให้แต่งตัวแบบนี้??  แล้วขึ้นไปยืนอยู่บนเวทีได้ยังไง?”  พยายามกดอารมณ์ของตัวเองเอาไว้  แต่น้ำเสียงที่ใช้ถามกลับเป็นตัวบอกความรู้สึกได้ดีกว่าอะไรทั้งหมด

 

            “มะ...มีผู้ชายคนนึง  มาขอร้องให้เซฮุนกับแบคช่วยเรื่องงานที่จัดขึ้นในผับครับ  แล้วถ้าไม่ช่วย...ผู้ชายคนนั้นก็จะถูกพวกการ์ดรุมทำร้าย  เซฮุนสงสาร...ก็เลยรับปากเค้าไป  แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องแต่งตัว  บะ...แบบนี้ครับ”  รีบอธิบายด้วยความร้อนรน  เพราะรู้ว่าดีเจ้าของโรงแรมกำลังโกรธ  และต้องออกหน้ารับผิดแทนเพื่อนทั้งๆที่เรื่องทุกอย่างเขาก็ไม่ได้เป็นคนต้นคิดหรือรับปากว่าจะช่วยเหลือใคร

 

เซฮุน...ไม่อยากให้เพื่อนรักผิดใจกับแฟนอีกครั้งเพราะเรื่องคราวก่อนก็เกือบทำให้พวกเขาต้องเลิกกันด้วยเหตุของความดื้อรั้น 

 

            “แล้วเซฮุนกับแบครู้ไหม...ว่างานนี้มันคืองานอะไร

 

            “ผู้ชายคนนั้นบอกว่าเป็นงานการกุศลครับ...แล้วเงินที่ได้จากการขายดอกไม้ทั้งหมดก็จะเอาไปช่วยคนไร้บ้าน

 

            “เฮ้ออออ!!...ฟังพี่ให้ดีนะ  งานที่เซฮุนกับแบคไปยืนยิ้มรับดอกไม้จากคนอื่นบนเวที  มันคืองานประมูลร่างกายของเราทั้งสอง  แล้วใครที่ถูกประมูลได้...ก็จะโดนขายต่อ

 

            “จะ...จริงเหรอครับพี่จงอิน!!!!

 

            คำตอบของคนรัก...ทำให้จงอินเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความเห็นใจทันที  และถ้าเขาไปช่วยหรือเข้าร่วมงานประมูลไม่ทัน  เซฮุนกับแบคฮยอนคงถูกขายไปถึงไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้  มือหนาดึงตัวคนถูกหลอกเข้ามากอดปลอบด้วยความรู้สึกเป็นห่วง  หวง  และอีกสารพัดความรู้สึกที่ตีรวนกันอยู่ภายในจิตใจ  เจ้าของโรงแรมไม่เคยนึกเสียดายเงินที่เพิ่งเสียไปให้กับการประมูล  เพราะมันเทียบไม่ได้กับชีวิตของคนที่ตัวเองรัก

 

            วิศวกรหนุ่ม...ก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกเมื่อได้ฟังสิ่งที่แฟนของเพื่อนเล่ามาทั้งหมด  และมันก็ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่างานนี้คนตัวเล็กคงถูกชายแปลกหลอกใช้  ชานยอลกอดคนในอ้อมอกแน่นขึ้นกว่าเดิมเพราะแรงสะอื้นรวมถึงความเปียกชื้นที่อยู่บนเสื้อเชิ้ตสีเข้มของตัวเองมันกำลังฟ้องว่าแบคฮยอนรู้สึกเสียขวัญและเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากแค่ไหน

 

            “คราวหลังจะทำอะไรก็ปรึกษาพี่ก่อนนะครับ...อย่าใจดีกับใครไปทั่วแบบนี้มันอันตราย

 

            “ขอโทษครับพี่จงอิน...ขอโทษ  ขอโทษ  ขอโทษจริงๆ

 

            คนรู้สึกผิด...ซบหน้าลงบนอกกว้างพร้อมกล่าวขอโทษซ้ำๆ  เพราะไม่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองให้ความช่วยเหลือคนอื่นจะส่งผลในทางลบได้มากขนาดนี้  โลกมันกว้างเกินกว่าจะรู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมหรือจิตใจของใคร  และความหวังดีมันก็ใช่ไม่ได้ผลกับคนที่ไม่สมควรจะได้รับ  บทเรียนสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้มันทำให้คนถูกหลอกทั้งสองคนไม่กล้ารับปากที่จะช่วยเหลือคนแปลกหน้าง่ายๆอีกแล้ว  และจะระวังตัวให้มากกว่าเดิม

 

...

 

...

 

...

 

...

 

...

 

Peony  Condominium  เชจู

00.52 น.

 

 

           คืนนี้...วิศวกรหนุ่มจำเป็นต้องให้คนตัวเล็กนอนค้างที่คอนโดฯของเขา  เพราะขืนให้กลับบ้านไปทั้งๆที่ยังอยู่ในสภาพการแต่งกายด้วยชุดนางฟ้าสีดำตัวนี้  มีหวังคนเป็นลูกชายและลูกเขย(ในอนาคต)อย่างเขาคงถูกจีซบซักถามจนกลายเป็นเรื่องใหญ่  และเมื่ออุ้มคนตัวเล็กเข้ามาในห้องหลังจากที่เพื่อนขับรถมาส่งได้สักพัก...มือหนาก็รีบวางคนในอ้อมอกลงบนเตียงกว้างทันที

 

            “น้องแบคคค...หยุดร้องไห้ก่อนครับ  ตาบวมหมดแล้ว”  พยายามปลอบแฟนตัวเล็กที่เอาแต่ร้องไห้มาตลอดทางจนถึงคอนโดฯ  และเกรงว่าปัญหาที่เกิดขึ้นบวกกับเสียงสะอื้นที่ได้ยินอยู่ตอนนี้มันอาจสร้างความเครียดจนทำให้คนเจ้าน้ำตาล้มป่วย

 

            “ฮึกกก!!  น้องแบคขอโทษ  ฮึกก!”  ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังร้องไห้กับเรื่องอะไรกันแน่  เพราะไหนจะเรื่องที่ตัวเองเป็นคนก่อไว้แต่เพื่อนรักกลับต้องมารับผิดแทน  หรือเรื่องที่โกหกแฟนว่าบังเอิญเจอคนรู้จักที่มหาวิทยาลัยแล้วแอบปิดเครื่องมือสื่อสารเพื่อหนีความผิด

 

            “ชู่ววววว...พี่รู้แล้วครับ  น้องแบคหยุดร้องไห้ก่อนนะ  เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าปวดตา”  เชยคางมนขึ้น  แล้วใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆที่ดวงตาเรียวเล็กเพื่อเช็ดน้ำตาออกให้ด้วยความรู้สึกสงสารปนเห็นใจ

 

            “พี่ชานยอล ฮึกกไม่โกรธน้องแบค ฮึก!! ใช่ไหมฮะ”  กอดร่างหนาเอาไว้เหมือนอยากให้เจ้าของอกกว้างรู้ได้ถึงความในใจที่เขาอยากจะบอกแต่ไม่กล้าพูด  เพราะเกรงว่าแฟนจะโกรธถ้าทราบความจริง

 

            “ไม่โกรธครับ...ไม่โกรธเลย  พี่เป็นห่วงน้องแบคนะครับ  แล้วก็แค่กลัว...ว่าใครจะมาเอาน้องแบคของพี่ไป”  กอดปลอบเจ้าของน้ำตาที่ไม่รู้ว่าจะหยุดร้องไห้ได้เมื่อไหร่  พร้อมกับโยกตัวแบคฮยอนไปมาเบาๆเหมือนจะกล่อมให้หายจากความโศกเศร้ากับเรื่องที่เกิดขึ้น 

 

และสิ่งที่เขากลัว...มันก็คือความรู้สึกลึกๆที่อยู่ในใจ  เพราะถ้าเจ้าของโรงแรมประมูลแพ้หรือไปไม่ทันงานในค่ำคืนนี้  ชานยอลคงเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆและไม่รู้ว่าจะเอาลูกชายคนเดียวของคุณอาจีซมาคืนให้ท่านได้อย่างไร

 

            “ฮึกกก!!.....น้องแบคไม่ไปไหนทั้งนั้น  ฮึกก!!  น้องแบคจะอยู่กับพี่ชานยอลคนเดียว

 

            พูดไปสะอื้นไป...และเงยหน้าส่งริมฝีปากบางที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาจูบลงบนอวัยวะเดียวกันของคนตรงหน้าเพื่อแทนคำขอบคุณ  เพื่อแทนความรัก  และเพื่อความรู้สึกทุกสิ่งที่ชายคนนี้มอบให้  ลิ้นอุ่นชื้นของคนที่มีประสบการณ์มากกว่ารีบเก็บเกี่ยว  กวาดต้อน  และฏอบโกยความหวานด้วยหัวใจเต้นแรง  เพราะการที่คนตัวเล็กยังอยู่ในชุดนางฟ้าสีดำมันก็เหมือนเป็นตัวกระตุ้นความต้องการของเขาให้เพิ่มระดับจากระดับสิบกลายเป็นระดับร้อย

 

และ...คนที่จะให้นางฟ้าพาขึ้นสวรรค์ก็คือตัวของเขาเอง  ไม่ใช่พวกที่ทำได้แค่มองหรือพูดถึงรูปร่างของคนตัวเล็กในผับเมื่อไม่มีกี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

 

            “ไงครับนางฟ้าแสนสวย...อยากกลับสวรรค์แล้วหรือยัง หื้มมม?”  ก้นเด้งๆภายใต้กระโปรงสั้นกุดเป็นของชานยอล  ความขาวเนียนตั้งแต่ใบหน้าสวยได้รูปไล่ลงไปนถึงปลายเท้าก็เป็นของชานยอลแต่เพียงผู้เดียว  ปากหยัก...จูบซับความหอมจากร่างนางฟ้าตัวเล็กพร้อมกระซิบคำถามที่ฟังอย่างไรก็คิดไปเป็นอื่นไม่ได้นอกจาก.....

 

จุ๊บบ!!

 

จุ๊บบ!!

 

จุ๊บบ!!

 

            “ยังไม่อยากกลับฮะ...บนสวรรค์ไม่มีเทวดาหล่อๆ  แล้วก็ใจดีเหมือนคนแถวนี้”  เพิ่มระดับความน่ามันเขี้ยวด้วยการกดจูบริมฝีปากหยักของแฟนตัวใหญ่ซ้ำๆและเอ่ยเสียงอ้อนเป็นการตอบคำถาม

 

            “ปากหวานแบบนี้...เดี๋ยวก็ไม่นอนหรอกครับน้องแบค”  จบประโยค...ที่ทำให้คนฟังไม่ได้นึกเกรงกลัวกับคำขู่  แล้วจัดการพานางฟ้าขึ้นสวรรค์ไปทั้งๆที่ชุดรัดรูปยังอยู่บนกายที่น่ารัก(น่าฟัด)

 

            คนตัวใหญ่...จับร่างในชุดสีดำให้นอนคว่ำหน้าลงไปกับพื้นเตียแล้วยกสะโพกผายขึ้นเล็กน้อยโดยที่กระโปรงยังไม่ถูดถอดออก  แต่เสื้อผ้าของตัวเองกลับถูกถอดออกจนหมดแล้วเริ่มขยับกายไปตามแรงอารมณ์ที่ทำเอาคนใต้ร่างต้องส่งเสียงร้องน่าอายออกมาอย่างห้ามความรู้สึกได้ยาก  ยิ่งคนตัวเล็กอยู่ในชุดรัดรูปอวดหุ่นโชว์ผิวเนื้อเนียนขาวบางส่วนให้เห็น  มันก็ยิ่งเป็นตัวกระตุ้นให้คนมองรู้สึกอยากถอดเสื้อผ้าบนกายของแบคฮยอนให้ช้าลงอีกหน่อย  เพราะไม่เคยคิดว่า..เรือนกายที่สวยงามของผู้ชายภายใต้ชุดผู้หญิงมันจะทำให้วิศวกรหนุ่มคลั่งได้ถึงเพียงนี้

 

...

 

 

...

 

 

...

 

 

                ซี้ดดด  พะ....พี่ชานยอล  อ๊ะ!!”

 

            “อื้มม!!!  อ่าห์

 

            กว่าจะจบเพลงรักหรือให้นางฟ้าพาขึ้นสวรรค์...ก็ทำเอาวิกผม  รองเท้า  มงกุฎ  และเครื่องแต่งกายชิ้นบนของคนตัวเล็กกระจัดกระจายเกลื่อนเต็มพื้นเตียง  วิศวกรหนุ่มเดินไปหยิบผ้าขนหนูในตู้เสื้อผ้ามาชุบน้ำเล็กน้อย  แล้วเช็ดไปตามร่างกายของคนที่ตอนนี้หลับไปพร้อมๆกับความสุขที่กินเวลาอยู่นานเกือบสามชั่วโมง  และเมื่อเช็ดกายขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยรักเรียบร้อย  ชานยอลก็ค่อยๆสวมเสื้อผ้าให้แล้วก้มกายส่งปากหยักจุมพิตหน้าผากนางฟ้าตัวเล็กด้วยความรัก  พร้อมบอกฝันดีทั้งๆที่รู้ว่าแบคฮยอนคงไม่ได้ยิน

 

ZzzzZZzzZzzzz!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

07.21 น.

 

Rrrrr!!!

 

Rrrrr!!!

 

Rrrrr!!!

 

                 อืออออ...ใครวะ??!!!

 

            (ผมเองครับ..คุณปาร์ค!!)

 

            “......!!!!

 

            เป็นเช้าที่ต้องตื่นมารับโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิดเพราะเพิ่งได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมง  แต่พอรับสาย...และได้ยินเสียงเรียกชื่อที่ต่างออกไปจากทุกวัน  เจ้าเครื่องจึงรีบลุกจากเตียงกว้าแล้วเดินออกไปคุยสายนอกห้องนอนทันที  ชายหนุ่ม...ก้าวขาฉับๆออกมาคุยเรื่องสำคัญที่ห้องครัว  เพราะไม่ต้องการให้คนตัวเล็กรับรู้ในสิ่งที่เขากำลังทำบางอย่างที่มันเกินหน้าที่ของการเป็นวิศวกรประจำโรงแรม

 

            (คุณปารค์ครับ...ได้ยินผมไหมครับ??)

 

            “เออได้ยิน  มีอะไรก็ว่ามา

 

            (น่าจะเป็นอย่างที่คุณปาร์คคิดไว้นะครับ  แต่ผมขอเก็บข้อมูลให้ได้มากกว่านี้ก่อน  แล้วผมจะส่งหลักฐานทุกอย่างให้คุณปาร์คทันที)

 

            “งั้นผมขอฝากอีกเรื่องแล้วกัน...วันนี้จงอินกับเซฮุนจะเดินทางกลับโซล  ผมฝากให้คนของคุณคอยติดตามพวกเขาอยู่ห่างๆ  แต่ถ้ามีอะไรไม่น่าไว้ใจ  พวกคุณก็เข้าไปจัดการได้เลย  ผมอนุญาต

 

            (ได้ครับคุณปาร์ค  แล้วต้องการจะให้ผมสืบอะไรเพิ่มอีกไหมครับ?)

 

            “ไม่ๆ...เอาแค่นี้ก่อน  แล้วช่วงนี้ผมฝากให้คุณคอยตามดูเซฮุนไปเรื่อยๆ  ตามไปทุกที...ตามไปจนกว่างานประมูลที่ดินจะเริ่ม

 

            (แล้วให้ตามคุณจงอินด้วยไหมครับ??)

 

            “ไม่ต้อง...ตามแค่เซฮุนคนเดียวพอ

 

            (ครับๆ...ได้ครับคุณปาร์ค)

 

            ลูกน้อง...ของพี่ชายคุณพ่อทำงานได้รวดเร็วเสมอ  เพราะหลังจากวิศวกรหนุ่มประชุมงานกับเจ้าของโรงแรมเรื่องงานประมูลที่ดินไปไม่กี่วัน  ประวัติต่างๆ  ที่อยู่  ข้อมูลทุกอย่างที่อยากได้ก็ทราบผลทันที แต่...คำสั่งใหม่ที่เขาเพิ่งบอกลูกน้องของคุณลุงไปเมื่อครู่  มันคือสิ่งที่เขาทำนอกเหนือคำสั่งของเพื่อนผิวเข้มเพราะไม่ต้องการให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นในภายหลัง  เนื่องจากประวัติของผู้เข้าร่วมงานประมูลที่ดินรายหนึ่งมันดูไม่น่าไว้ใจ

 

            งานประมูลที่ดินครั้งนี้...มีทั้งผู้ที่เป็นเจ้าของโรงแรม  เจ้าของห้างสรรพสินค้และเจ้าของอสังหาริมทรัพท์ต่างๆที่ชานยอลไม่เคยรู้จัก  และเพราะเหตุนี้...เขาจึงจำเป็นต้องฝากให้ลูกน้องของคุณลุงคอยติดตามแฟนของเพื่อนไปจนกว่างานประมูลดินจะเริ่มต้นขึ้น  รวมถึงคอยรายงานความเคลื่อนไหวต่างๆเห็นถึงความผิดปกติ

 

            ใช่ว่าชานยอลไม่เคยทำแบบนี้...เพราะทุกครั้งที่จงอินต้องประมูลที่ดินเพื่อสร้างโรงแรมใหม่  เขาก็มักจะให้ลูกน้องของพี่ชายคุณพ่อตรวจสอบประวิติหรือหาข้อมูลของผู้เข้าร่วมงานประมูลเกือบทุกครั้ง  แต่...การให้คนคอยติดตาม  สอดส่อง  เฝ้าดู  ชีวิตของใครสักคนมันคือสิ่งที่ชานยอลเพิ่งทำเป็นครั้งแรก  และจะทำให้ดีที่สุดเพราะชีวิตของคนคนนี้มันสำคัญพอๆกับคนที่ยังนอนพริ้มอยู่บนเตียงกว้างของเขา

 

Rrrr!!

 

Rrrr!!

 

            “ว่าไง...มีอะไรอีก!!

 

            (เจ้าแบคอยู่กับคุณชานยอลใช่ไหม?)

 

            “คะ...ครับ  คุณอา!!!

 

            เพิ่งวางสายจากนักสืบไปไม่นาน...เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง  เจ้าของเครื่องจึงรีบกดรับและกรอกเสียงเข้มพูดกับคนปลายสายโดยไม่ทันได้ดูว่าเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นใคร  แต่พอได้ยินเสียงที่ทรงอำนาจและเข้มกว่าตัวเองเป็นสิบเท่าตอบกลับมา  มันก็ทำเอาวิศวกรหนุ่มถึงกับพูดจาตะกุกตะกักด้วยความหวั่นเกรง

 

            (เมื่อคืนบอกอาไว้ว่ายังไงคุณชานยอล??)

 

            “ขอโทษครับคุณอา  พอดี...จงอินมันมาดื่มต่อที่โรงแรมครับ  ผมเห็นว่าดึกมากแล้ว  ก็เลยพาน้องแบคกลับมานอนที่คอนโดฯ  แล้วเซฮุนก็ต้องดูแลจงอินด้วยครับ  เมื่อคืนจงอินมันเมามากเลย

 

            (พากันเหลวไหลใหญ่เลยนะคุณชานยอล  แล้ววันนี้เจ้าแบคจะมาทำงานได้ไหม!!!?)

 

            “ขะ...ขออนุญาตลาหยุดให้น้องหนึ่งวันนะครับคุณอา

 

            (บอกแบคให้โทรกลับมาหาอาด้วย  อย่ามาปิดเครื่องหนี  แล้วคราวนี้ได้โดนกักบริเวณแน่ๆ!!)

 

            “คะ...ครับ

 

            ก่อนพากันออกไปเที่ยว...คนที่เพิ่งถูกบ่นเมื่อครู่ก็ได้โทรรายงานให้ผู้ใหญ่ทราบแล้วว่าจะไปไหน  จะกลับกี่โมงและจะพาลูกๆของท่านไปส่งที่บ้าน  แต่สุดท้ายก็ต้องมาผิดคำพูดเพราะลูกแท้ๆอย่างคนตัวเล็กกับลูกบุญธรรมของท่านได้สร้างปัญหาใหญ่เอาไว้เมื่อคืน  และมันก็ใหญ่จนเกือบทำให้ทั้งคู่ถูกขาย

 

            วางสายจากพ่อตา(ในอนาคต)ด้วยความรู้สึกผิดในหลายๆเรื่อง  ทั้งการกล่าวอ้างที่ว่าเพื่อนผิวเข้มเมามากจนพาลูกของท่านมาส่งที่บ้านไม่ได้  ทั้งการผิดคำพูดกับคนเป็นผู้ใหญ่  รวมถึงเรื่องอื่นๆก็ล้วนแต่สร้างเรื่องโกหกขึ้นมาทั้งนั้น  แต่...ถ้าจะให้เขาบอกความจริงว่าเมื่อคืนลูกๆของคุณอาเกือบโดนขายจากงานการกุศลจอมปลอม  ท่านคงรู้สึกตกใจและอาจทำมากกว่าแค่การกักบริเวณลูกชายตัวแสบแน่นอน

 

...

 

 

...

 

            ส่วนทางด้านคนถูกกล่าวอ้างว่าเมามาก...ก็ยังนอนหลับไม่ได้สติ  และคนที่ตื่นก่อนก็คือร่างสวยในชุดนางฟ้าสีขาวเมื่อคืน  มือบางค่อยๆรวบเสื้อผ้าจากตู้มาผับใส่กระเป๋าเดินทาง  เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงต้องเดินทางกลับโซลและเจ้าของเสื้อผ้าพวกนี้ก็ยังไม่ตื่นสักที  พับผ้าไปก็คิดทบทวนเรื่องของเมื่อคืนไปด้วยว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้เจ้าของโรงแรมต้องเสียเงินจำนวนมากเพื่อซื้อชีวิตของเขาและเพื่อนรักออกมาจากงานประมูล  มันมีแต่ความรู้สึกผิดอัดแน่นอยู่เต็มอกเนื่องจากเงินที่เสียไปมันเป็นจำนวนที่มากเหลือเกิน

 

            “อะ...โอ๊ย!!

 

            ปากบางสีหวาน...เม้มแน่นเพื่อเก็บเสียงร้องพร้อมทั้งหลับตานิ่วหน้าด้วยความเจ็บที่แล่นไปทั่วร่างเนื่องจากขยับตัวลุกขึ้นยืนเร็วเกินไป  จัดกระเป๋าเดินทางเสร็จ...ก็คิดว่าจะเดินไปเข้าห้องน้ำ  แต่อาการปวดร้าวที่สะโพกก็ทำให้ต้องหยุดความคิดแล้วเปลี่ยนเป็นการพิงกายไปกับตู้เสื้อผ้าก่อนที่ตัวเองจะล้มลงไปกองอยู่กับพื้น

 

            ร่างสวย...ในชุดนางฟ้าสีขาวโดนเอาแต่ใจจนเกือบถึงรุ่งสาง  เพราะหลังจากถูกคนรักลากตัวออกมาจากผับและขับรถไปส่งเพื่อนตัวเล็กกับแฟนที่คอนโดฯ  เขาก็โดนทำโทษทันทีเมื่อกลับมาถึงห้องพักสุดหรูในโรงแรม  บนเตียง  ห้องน้ำ  โต๊ะทำงาน  หรือแม้กระทั่งเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม  ทุกๆที่คือบทลงโทษที่คนทำผิดต้องได้รับทั้งหมด 

 

            เซฮุนไม่ได้รู้สึกน้อยใจคนรัก...ที่เห็นร่างกายของเขาเครื่องระบายความโกรธ  เพราะเจ้าตัวทราบดี...ว่าแรงอารมณ์ที่ถูกโหมใส่เมื่อคืนมันเจือไปด้วยความเป็นห่วง  หึงหวงและความรัก  แต่สำหรับเช้านี้  บทลงโทษที่เขาเต็มใจให้คนรักกระทำทุกอย่างมันทำให้ร่างกายปวดร้าวไปหมด  แถมตามผิวเนื้อตั้งแต่หน้าอกไล่ลงไปจนถึงเรียวขาก็มีแต่รอยแดงแต่งแต้มอยู่เต็มเรือนร่าง  และดี...ที่คนเอาแต่ใจไม่ทำรอยไว้บนลำคอ  ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องหยุดงานไปจนกว่ารอยพวกนี้จะจางลง

 

ฟอดดดด!!!!

 

            “พี่จงอิน...ตื่นได้แล้วครับเดี๋ยวตกเครื่อง”  ละจากการยืนพิงตู้เสื้อผ้าเพื่อปรับสภาพร่างกาย  และค่อยๆเดินกลับขึ้นมานั่งบนเตียงกว้างก่อนก้มหน้าส่งจมูกโด่งรั้นหอมลงบนแก้มเจ้าของบทลงโทษที่ยังคงหลับสนิทเพื่อเป็นการปลุก 

 

 

            “ครับ...มอร์นิ่งครับผม?”  ปากเอ่ยทักทาย  แต่ตายังปิดอยู่เหมือนเดิมและเลื่อนกายขยับศีรษะขึ้นมานอนบนตักนุ่มของคนรักที่วันนี้ทำหน้าที่เป็นนาฬิกาปลุก 

 

            “ตื่นได้แล้วครับพี่จงอิน...เดี๋ยวขึ้นเครื่องไม่ทัน  เซฮุนจัดกระเป๋าเสร็จแล้วนะครับ”  สายหัวให้กับคนขี้เซาที่ตอนนี้ทำตัวเหมือนเด็กไม่อยากไปโรงเรียน  และมันก็ควรจะเป็นโอเซฮุนคนนี้มากกว่าที่ต้องตื่นสาย

 

            “ตื่นแล้วครับ...แต่ขี้เกียจ  อยากนอนกอดเมีย”  จบประโยคที่ทำเอาคนฟังอยากตีให้เนื้อเขียว  แล้วจับร่างสวยให้นอนลงบนเตียงทันที  พร้อมคร่อมกายที่เปลือยท่อนบนกักกันนักโทษของตัวเองเอาไว้

 

            การแต่งตัวเป็นผู้หญิง  การยิ้มให้คนอื่นไปทั่ว  และการโดนจับมือเวลารับดอกไม้จากลูกค้าในงานประมูลที่ผับ  ทุกๆอย่างที่คนใต้ร่างทำไว้เมื่อคืนมันยังติดอยู่ในความทรงจำของคนขี้หึงคนนี้ไม่หาย  จงอินแทบอยากจะระเบิดสถานบันเทิงแห่งนั้นให้แหลกเป็นผงเมื่อเห็นคนรักขึ้นไปยืนอยู่บนเวทีให้ใครต่อใครได้เชยชม  กระโปรงสั้นๆอวดเรียวขาขาวเนียน  เอวคอดที่โผล่พ้นเสื้อรัดรูปสีขาว  วิกผม  ปีกขนนก  และความใจดีที่อยากช่วยเหลือคนอื่นก็เกือบทำให้เซฮุนต้องถูกขายเพื่อไปเป็นที่รองรับอารมณ์ของคนอื่น

 

ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด...ยิ่งเครียดก็ยิ่งต้องทำโทษคนใจดีให้หลาบจำ  ไม่อย่างนั้นคงไม่ระวังตัวและสงสารคนอื่นจนไม่นึกภัยที่จะเกิดขึ้นกับตัวเอง

 

            “เมื่อคืนยังกอดไม่พออีกเหรอครับ  เซฮุนเหนื่อยแล้วก็เจ็บมากเลยด้วย  เดี๋ยวนั่งเครื่องกลับโซลไม่ไหว

 

            “ไม่ต้องมาอ้อนเลย  พี่อยากจับเซฮุนขังไว้จริงๆ!!

 

            “เซฮุนขอโทษ  ขอโทษ  ขอโทษ  ของโทษ  พี่จงอินอย่าขังเซฮุนเลยนะครับ นะนะนะ

 

            “ไม่อยากให้ขังก็อย่าทำแบบนี้อีก...พี่เป็นหวงมากรู้ไหม  หวงจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว

 

            “ขอบคุณพี่จงอินมากเลยนะครับที่ช่วยเซฮุนกับแบคเอาไว้...เซฮุนจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วครับ  เซฮุนสัญญา

 

            คิมจงอินรู้ตัวดี...ว่าเขาไม่ใช่คนใจเย็นและถ้าได้หงุดหงิดหรือโมโห ก็มักจะควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยได้  ยิ่งเป็นเรื่องความปลอดภัยของคนรัก  มันยิ่งทำให้เขาใจร้อนมากกว่าเดิม  และใช่ว่าอยากเอาเรื่องของตัวเงินที่เสียไปเมื่อคืนมาพูดให้เซฮุนรู้สึกสำนึกผิด   แต่ที่ต้องบอกให้รู้...ก็เพื่อให้คนรักได้คิด  ได้หัดระวังตัวให้มากกว่านี้  เพราะถ้าสิ่งที่เสียไปมันคือชีวิต  ต่อให้มีเงินล้นฟ้าก็เอาคนที่ตัวเองรักกลับคืนมาไม่ได้

 

            “ถ้าแต่งตัวแบบเมื่อคืนอีกแค่ครั้งเดียว...พี่จับเซฮุนขังแน่นอน  จำไว้เลย!!

 

            “แล้วถ้าาาา...เซฮุนใส่ให้พี่จงอินดูคนเดียวล่ะครับ!!?”

 

            “หึ!!.....

 

...

 

 

...

 

 

...

 

            “อ๊ะ!!!  พอแล้วคะ...ครับ  อ๊ะพี่จงอะ..อิน  ซี้ดด!

 

            “อยากยั่วดีนัก!!!....ซี้ดดด  อ่าห์

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สนามบิน  เชจู

 

                 คนเป็นเจ้าของโรงแรม...เพิ่งรู้วันนี้ว่ามีเมียช่างยั่ว  ทั้งยั่วโมโห  ทั้งยั่วอารมณ์ให้อะไรๆมันตื่นง่ายผิดปกติ  และกว่าจะได้ออกมาจากโรมแรมก็เกือบต้องโทรให้พี่เลขาเลื่อนไฟท์ในการบินกลับโซลเป็นวันพรุ่งนี้  มือหนาประคองร่างคนรักเดินเข้ามาในร้านอาหารเพื่อทานมื้อเช้าเนื่องจากหมดพลังงานไปกับการลงโทษคนช่างยั่วตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงช่วงเช้า 

 

และนักโทษ...ในอ้อมกอดของเขาตอนนี้ก็คงต้องการพลังงานทดแทนเช่นกัน

 

            ข้าวหน้าเนื้อ...คืออาหารเช้าจานเดียวของจงอิน  แต่สำหรับเซฮุนมีทั้งซุป  ทั้งไก่ทอด  ของหวานและตบท้ายด้วยการทานแซนวิชแฮมชีสกับโกโก้ปั่น  ถ้าคนรักตั้งครรภ์ได้...เจ้าของโรงแรมก็คิดว่าปากบางสีหวานที่กำลังดูดเครื่องดื่มเย็นที่ท็อปด้วยวิปปิ้งครีมจนแก้มตอบกำลังท้องอ่อนๆแน่นอน  เพราะการทานอาหารมากขนาดนี้จงอินก็เคยเห็นแต่คนท้องเท่านั้นที่ทานได้

 

Rrrrr!!

 

Rrrrr!! 

 

            “พี่จงอิน...เซฮุนขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกนะครับ

 

            “ใครโทรมา?!?”

 

            “พี่ฮีชอลครับ!

 

            “อย่าไปนานล่ะ...เดี๋ยวขึ้นเครื่องไม่ทัน

 

Rrrr!!

 

            พยักหน้าเป็นคำตอบ...แล้วรีบกดรับก่อนที่คนปลายสายจะหงุดหงิด  และคิดว่าต้องมีเรื่องด่วนแน่ๆ  ไม่อย่างนั้นหัวหน้าแผนกคงไม่โทรมาทั้งๆที่รู้ว่าเขาลาหยุดไว้แล้ว  ขาเรียว...ในกางเกงสกินนี่รีบเดินออกมาจากร้านอาหารอย่างรวดเร็วเพื่อหาที่ที่เงียบกว่านี้คุยสายกับคนเป็นหัวหน้า  เพราะเสียงรอบๆกาย มันดังเกินกว่าจะคุยกันรู้เรื่อง

 

            “ครับ...พี่ฮีชอล

 

            (เป็นยังไงบ้าง  หายป่วยหรือยัง?)

 

            “ดีขึ้นมากแล้วครับ  พรุ่งนี้ผมไปทำงานได้แน่นอน

 

            (ยังไม่ต้องมา...พี่อนุญาตให้เซฮุนหยุดเพิ่มอีกหนึ่งวัน)

 

            “พี่ฮีชอลลล...มันเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ

 

            (เรานั้นแหละ....มีอะไรปิดบังพี่หรือเปล่า??)

 

            “เอ่อออ...คือ

 

            (พี่ไม่โกรธเซฮุนหรอกน่าาา  บอกมาเถอะ...ค่อยๆเล่า)

 

            เพียงแค่ได้ยินคำถาม...ที่เจือไปด้วยความเป็นห่วงของคนเป็นหัวหน้า  เซฮุนก็รู้ทันทีว่าข่าวความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเจ้าของโรงแรมคงถูกพูดถึงไปไกลเกินกว่าที่จะปกปิดทุกคนในแผนกจัดดอกไม้ได้อีกแล้ว  และไม่รู้ว่าถูกพูดถึงไปไหนทางใดดีร้ายหรือใส่สีตีไข่กันถึงขั้นที่ทำให้เขาต้องถูกสั่งให้พักงานไปหนึ่งวัน

 

            “แล้ววว...พี่ฮีชอลจะให้ผมออกจากงานไหมครับ

 

            (ใครจะกล้าไล่เมียเจ้านายล่ะ...เซฮุนก็พูดไม่คิด!!)

 

            “โถ่พี่ฮีชอล!!...อย่าพูดแบบนั้นสิครับ

 

            (ตกลงมันเป็นยังไงกันแน่...ไปเป็นผัวเป็นเมียกันตั้งแต่เมื่อไหร่!!?)

 

            “วะ...วันแรกที่พี่ให้ผมขึ้นไปวางดอกไม้ที่ห้องเจ้านายนั้นแหละครับ

 

            (โอ๊ยยยยยยยย...อกพี่จะแตกตายยยย!!  แล้วเซฮุนรู้ใช่ไหมว่าถ้ากลับมาทำงานแล้วจะต้องเจอกับอะไรบ้าง  หึ!!)

 

            “รู้ครับ  แต่...พี่ฮีชอลคงไม่คิดเหมือนคนอื่นใช่ไหม?”

 

            (บอกตรงๆว่าตอนแรกก็คิด  แต่พอฟังจากปาก เมีย-เจ้า-นาย ก็ไม่คิดละ!)

 

            “พูดแบบนี้อีกแล้วนะครับพี่ฮีชอล

 

            (ก็พูดเรื่องจริงหนิ  แล้วเซฮุนก็ไม่ต้องคิดมากนะ  ใครจะพูดอะไรก็ช่างหัวมัน  เดี๋ยวพี่เถียงแทนเอง  แต่...เซฮุนมั่นใจแล้วใช่ไหมที่จะคบกับคุณจงอิน?)

 

            “มั่นใจครับ  ไม่เปลี่ยนใจด้วย

 

            (ดีมากกก...งั้นพรุ่งนี้เซฮุนก็หยุดตามที่พี่บอกไปก่อน  เชื่อพี่!!)

 

            “ครับๆ...ขอบคุณมากนะครับพี่ฮีชอล

 

            ความลับ...มันคงไม่เป็นลับอีกต่อไป  และสิ่งที่เซฮุนพยายามปกปิดมาตลอดก็คงไม่ต้องปิดบังกันอีกแล้วเมื่อหัวหน้าแผนกเป็นคนโทรมาถามความจริงจากลูกน้องด้วยตัวเอง  ใจหนึ่ง...ก็รู้สึกขอบคุณที่ฮีชอลไม่ได้คิดอะไรในแง่ลบเหมือนคนอื่น  แต่อีกใจ...ก็กลัวในสิ่งที่ถูกเตือนเพราะเขายังต้องทำงานร่วมกับคนอื่นในโรงแรม 

 

แล้ว...ถ้าเจอการทักทายแบบที่โดนในห้องอาหารไทยของโรงแรมสาขาเชจู  มันก็คงทำให้รู้สึกแย่และไม่เป็นผลดีต่อสภาพจิตใจพนักงานจัดดอกไม้อย่างเขาเลยสักนิด ):

 

ปึ่กก!!!

 

            “ขอโทษคะ...ครับ  คุณคริส!!

 

            วางสายจากหัวหน้าแผนก...แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อกลับไปที่ร้านอาหาร  แต่ระหว่างทางก็ก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ในมือไปด้วยเพื่อโทรหาพ่อบุญธรรมเพราะต้องการกล่าวลา  รวมถึงสารภาพผิดกับเรื่องที่เขาทำตัวไม่น่ารัก  และพาแบคฮยอนไปเที่ยวจนเกิดเรื่องขึ้นเมื่อคืน  แต่...ยังไม่ทันเดินไปถึงไหนหรือได้โทรหาใคร  เซฮุนก็เดินชนผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ  และรีบเอ่ยคำขอโทษพร้อมโค้งตัวให้อย่างสุภาพ

 

แต่...เมื่อเงยหน้าขึ้นหวังจะส่งยิ้มเพื่อแสดงความเป็นมิตรและรู้สึกผิดอย่างจริงใจ  กลับทำให้ต้องเห็นคนที่ไม่อยากเจอในเวลานี้  ที่นี่  ตอนนี้หรือตลอดชีวิตยืนอยู่ตรงหน้า!!!

 

            “จะกลับแล้วเหรอครับ คุณเซฮุน

 

            “หลีกทางด้วยครับ...คุณคริสกำลังทำให้ผมตกเครื่อง

 

            “ขอคุยด้วยสักครู่ได้ไหมครับ  ไม่เกินสิบนาทีแน่นอน...ผมรับรอง

 

            “มันไม่เกี่ยวว่าจะกี่นาทีหรอกครับคุณคริส  แต่ผมไม่อยากคุย!!

 

            “กลัวจงอินมาเห็นเหรอครับแล้ววว...จงอินรู้เรื่องวันนั้นหรือยังครับ??”

 

            “โอเค ๆ....อยากคุยอะไรก็คุยเลยครับคุณคริส

 

            ไม่ได้กลัวคำขู่...แต่ไม่อยากเป็นต้นเหตุให้คนรักต้องมาเสียความรู้สึก  เสียเงินหรือเสียชื่อเสียงไปกับสิ่งที่เขาเป็นคนก่อ  และผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็คงไม่กล้าทำอะไรประเจิดประเจ้อในที่สาธารณะแน่นอน  เซฮุนพยายามเดินเลี่ยงให้พ้นจากหน้าร้านอาหารให้มากที่สุด  เพราะเกรงว่าจงอินจะเดินออกมาตามและพบในสิ่งที่ไม่สมควรเห็น

 

            “เรื่องเมื่อคืนก่อน...ผมขอโทษนะครับ  คุณเซฮุนยกโทษให้ผมได้ไหม??”

 

            “ออกมาจากใจหรือเปล่าครับ?”

 

            “ถ้าผมบอกว่าใช่...คุณเซฮุนจะเชื่อผมหรือเปล่า?

 

            “ผมบอกตรงๆ...ว่าไม่อยากเชื่อสักเท่าไหร่  แต่ถ้าคุณคริสตั้งใจมาขอโทษผมจริง  ผมก็จะยกโทษให้

 

            “ผมรู้...ว่ามันเชื่อยาก  แต่ผมขอยืนยันอีกทีว่าผมขอโทษจริงๆ

 

            ไม่คิด...ว่าจะมาเจอแฟนของจงอินที่นี่หลังจากเกิดเรื่องที่ผับเมื่อสองคืนก่อน  แต่เมื่อได้มาเจอกันโดยบังเอิญอีกครั้ง  คนที่สำนึกผิดจริงๆอย่างอู๋อี้ฟานก็ต้องรีบพูดความในใจก่อนที่ตัวเองจะต้องไปต่างประเทศอีกหลายวันและมันอาจทำให้ไม่ได้พบกับเซฮุนอีก  สิ่งที่เกิดขึ้น...ระหว่างเขากับเจ้าของใบหน้าเรียวสวย  มันทำให้อี้ฟานคิดมากอย่างที่ไม่เคยต้องคิดถึงใครแบบมาก่อนในชีวิต  ความจริงก็รู้สึกอายที่ต้องยอมรับความพ่ายแพ้ ทั้งๆที่ยังไม่อยากยอม  แต่คำพูดบางคำของคนตรงหน้ามันยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท

 

            ต่อให้คุณคริสได้ทุกอย่างไปจากผม!!  โรงแรมขอคุณคริสก็ไม่ได้รับความนิยมมากขึ้นหรอกครับ!!!

 

            มันเป็นเรื่องจริง...ที่คนแบบอี้ฟานเพิ่งคิดได้  เพราะต่อให้เขาทำลายเซฮุนจนไม่เหลือความเป็นคน  โรงแรมของตระกูลอู๋ก็ยังคงเป็นรองคู่แข่งตลอดกาลอย่างตระกูลคิมอยู่ดี  และเขาก็ควรเอาเวลาที่คิดจะทำลายคนอื่นไปพัฒนาสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ให้ดีขึ้นดีกว่า  มันเป็นครั้งแรกในชีวิต...ที่อี้ฟานยอมขอโทษใครสักคนด้วยใจจริง  เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธ  กล้าพูดตรงๆ  กล้าตำหนิด้วยถ้อยคำที่รุนแรงเหมือนอย่างที่เซฮุนได้เอ่ยออกมา  ทุกๆคนเอาแต่พูดดี  เยินยอ  บำรุงบำเรอหรือยอมแม้กระทั้งเอาตัวเข้าแลกเพื่อให้ได้ยืนเคียงข้างเจ้าของโรงแรมและนายแบบชื่อดังอย่างเขา

 

            “ก็ผมยกโทษให้แล้วไงครับ  คุณคริสไม่เชื่อผมเหรอ

 

            “ขอบคุณนะครับ  และหวังว่าเราจะเพื่อนกันได้

 

            “ได้สิครับ  แต่...คุณคริสห้ามยุ่งกับพี่จงอินเด็ดขาด!!

 

            “ไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวครับ  แต่สำหรับเรื่องธุรกิจ...ก็คงต้องแข่งขันกันไปตามเกม

 

            “.....???”

 

            ตอนที่ได้ยินคำว่า  เรื่องส่วนตัว  ครั้งแรกมันทำให้เซฮุนอยากรู้ว่าคริสและจงอินต่างเคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกันมาก่อน  แต่เมื่อคิดทบทวนดูอีกครั้ง...มันก็คงไม่ใช่เรื่องจำเป็นที่จะต้องไปรับรู้  อดีตก็คืออดีตและปัจจุบันก็กำลังดีขึ้นเรื่อยๆ  เพราะคนที่เคยร้าย  คนที่เคยมอบรอยจูบที่แสนน่าเกลียดหรือคนที่เคยดูน่ากลัวในสายตาของเขา มันกำลังเปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางที่ดีและอาจกลายเป็นเพื่อนใหม่ที่เขาต้องเริ่มทำความรู้จักในอีกแง่มุมหนึ่งของชีวิต

 

มันคงไม่สายเกินไป...ถ้าให้โอกาสคนทำผิดได้กลับตัวกลับใจ

 

                ขอบคุณ...ที่ยกโทษให้ผมนะครับคุณเซฮุน

 

            “เพื่อน...จะไม่ยกโทษให้เพื่อนได้ยังล่ะครับ ^-^)

 

            อ้อมกอดของความเป็นเพื่อน...ถูกโอบไว้ด้วยแขนของคนที่ยอมให้อภัยกับความผิดต่อคนที่มีสำนึกในกระทำด้วยความยินดี  เซฮุนไม่เคยคิดว่าคนเย่อหยิ่งหรือคนที่คอยตามรังควานความสุขของเขาเมื่อไม่กี่วันก่อนอย่างอู๋อี้ฟานจะกลายมาเป็นเพื่อนใหม่ในวันนี้  และเมื่อต่างคนต่างปรับความเข้าใจกันเรียบร้อยก็ถึงเวลาที่เขาต้องรีบวิ่งกลับไปที่ร้านอาหารก่อนที่จะทำให้คนรักสงสัย

 

            มือหนา...ประคองร่างคนที่เดินออกไปคุยโทรศัพท์อยู่นานสองนานออกจากร้านชื่อดัง  แล้วตรงเข้าเกททันทีเพราะมันใกล้จะถึงเวลาที่พวกเขาต้องเดินทางกลับโซลแล้ว  ไม่มีความสงสัยเกิดขึ้นในใจของคนรอ  เนื่องจากงานด่วนที่โรงแรมมันพาให้คิมจงอินรู้สึกเครียดกว่ามากกว่าเรื่องไหนไหน  และเซฮุนจะออกไปคุยสายกับใครเขาก็ไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายมากนัก  จงอินไว้ใจ  มีความเชื่อมั่นและพยายามเหลือพื้นที่ไว้ให้คนรักได้มีเวลาเป็นส่วนตัวบ้าง  แต่......

 

แชะ!!!

 

แชะ!!!

 

แชะ!!!

 

            เสียงกดชัตเตอร์...ที่ดังขึ้นท่ามกลางเสียงของผู้คนที่อยู่ในสนามบิน  และมันก็ดังอยู่นานพอจะเก็บภาพที่ทำให้ใครบางอาจหมดความเชื่อใจและอาจโกรธมากถ้าได้เห็นรูปเหล่านี้  ช่างภาพมือสมัครเล่น...ลดกล้องลงเมื่อได้ภาพที่ถูกใจก่อนมองความหวานชื่นของคนเป็นเจ้าของโรงแรมที่กำลังหยอกเย้ากับคนในอ้อมแขนระหว่างทางเดินเข้าเกท...จนคนทั้งคู่หายลับไปจากสายตา

 

แต่สิ่ง...ที่ยังไม่หายไปจากความทรงจำนั่นก็คือ  ความแค้น!!!!

 

 

...

 

 

...

 

 

                หึ!!!!....มีความสุขกันไปก่อนเถอะ  อีกไม่นานก็ได้รู้...ว่าความสุขหรือความทุกข์ที่แท้จริงมันเป็นยังไง!!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100%

แก้ไขเมื่อ 08/12/60

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ  และถ้ามีข้อผิดพลาดประการใด  เราขออภัยด้วยค่ะ

ขอบคุณคอมเม้นท์  ทั้งติและชม  เพราะทุกอย่างคือกำลังใจดีๆที่อ่านแล้วทำให้มีพลัง(ฮึบ)

แล้วจะเข้ามาแก้คำผิดเรื่อยนะคะ

รัก 

#ดอกไม้ของเจ้านาย  


TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

712 ความคิดเห็น

  1. #686 KHlulaby (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 08:06
    เห้อ ทำไมมันถึงจะมีเรื่องมาทำร้ายน้องไม่หยุดหย่อนเลยนะ
    #686
    0
  2. #658 oohseoktuan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 01:07
    แบคอีกแล้วนะลูกกกก พาเพื่อนซวยอีกแล้วว /อิน
    #658
    0
  3. #565 /tl26&? (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 00:38
    โอ้ยยยยยยยเครียดเด้อๆ แบบพอมันกำลังดีก็จะมีเรื่องนู่นนี่เข้ามาตลอดเลย ฮื่อ เครียดๆๆๆๆ
    #565
    0
  4. #530 btoey44 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 22:09
    ละเซฮุนก้รับผิดแทนอีกกกกจ้าาา อิคนต้นคิดก้เสียขวัญ แหมมมมมมมมมม่
    #530
    0
  5. #481 Jammie-Lee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 00:01
    จะส่งรูปให้จงอินป่ะ??? เซฮุนนี่งานเข้าตลอดเลยนะ ถถถ
    #481
    0
  6. #402 TDNND (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 16:57
    สนุกมากค่ะ หยุดอ่านไม่ได้เลย ทุกตัวละครมีเรื่องให้ลุ้นตลอดทุกตอน ไม่ดราม่ามาก เนื้อหาสบายๆ น่ารัก และแฝงไว้ด้วยความตื่นเต้น และให้ลุ้นว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้างแต่ละตอน เป็นกำลังใจให้นะค่ะ สู้ๆนะค่ะ ( เป็น FC หมีไค )
    #402
    0
  7. #254 Nay Sincerity (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 12:52
    ไม่ต้องซีเรียสแล้ววววว จากที่อ่านมาเลื่อยๆ และจากที่เราคอมเม้นอันที่สองไป เราว่าตอนนี้เธอปรับปรุงได้ดีแล้วนะ ทำดีแล้วสู้ๆ
    #254
    0
  8. #219 I_pissamai (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 10:06
    ขอบคุณไรท์นะค่ะที่แต่งฟิคให้อ่าน แล้วแก้ไข้ พื่งมาอ่าน ชอบมากเลยค่ะ ตัวละครที่แต่งน่ารักมากเลยค่ะ สู้ๆนะค่ะไรท์ ตัวละครแบคฮยอนน่ารักมากค่ะ เหมือนนิสัยจริงเลยค่ะ ที่ชอบกิน555 เราเมนเซฮุน ยังหลงตัวละครแบคเลยค่ะ ตัวละครเซฮุนก็น่ารักมากเหมือนกันค่ะ เอาร่วมๆรักหมดทุกตัวละครค่า555 ชอบฟิคเรื่องนี้มากเลยค่ะ สู้ๆนะค่าไรท์ แล้วมาต่อทุกตอนเลยนะค่า คิคิ
    #219
    0
  9. #203 Kannika Tankam (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 16:20
    หวายๆๆ ว่าที่แม่สามี เป็นอะไรที่สยองงงงง
    #203
    0
  10. #197 มักเน่ไลน์94 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 20:57
    แงงงงงงคุณแม่จงอินจะไม่อะไรกับเซฮุนใช่มั้ยคะะะะ จะมีอุปสรรคมั้ยเนี่ยฮืออออออ

    ไรต์เตอร์สู้ๆนะคะ
    #197
    0
  11. #183 Action!! (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 02:41
    เค้าจะไม่ใจร้ายกับเซฮุนใช่มั๊ย ???
    #183
    0
  12. #182 HYAKU (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 23:35
    น้องฮุนนี่จิตใจดีมากนะ แงอย่าแกล้งน้องฮุนกันเบย
    #182
    0
  13. #181 BluePost-it (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 22:19
    มาอัพต่อไวๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ ไฟท์ติ้ง!
    #181
    0
  14. #180 GibCrazy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 20:41
    เราอ่านฟิคมาก็เยอะสำหรับเราฟิคเรื่องนี้ไม่ได้น่าเบื่อนะคะ มีความน่ารักปนอยู่ทุกตอน เราว่าอ่านเพลินดี ไรท์อย่าคิดมากเลยนะ สู้ๆ
    #180
    0
  15. #179 Pattarawedee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 17:24
    รออยุ่นะค่ะ มาอัพต่อไวๆน้า
    #179
    0
  16. #178 Ntka (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 16:10
    อยากอ่านต่อแล้วไรท์สู้ๆน๊าาา
    #178
    0
  17. #177 mmwu (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 14:33
    ไรท์ รักษาสุขภาพบ้างนะ พักผ่อนเยอะๆ เราว่าไรท์เออเร่อแล้วอะ 555555 เซฮุนเปลี่ยนชื่อเป็นเฮซุนเฉยเลย
    #177
    1
    • #177-1 Mokara(จากตอนที่ 18)
      19 กรกฎาคม 2559 / 15:08
      ^__________^)
      #177-1
  18. #176 Xmgaed (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 14:19
    ไม่ต้องคิดมากนะคะไรท์เราเป็นกำลังใจให้ รอฟิคเรื่องนี้ตลอดเลยชอบพลอตเรื่องแบบนี้(แต่แอบสงสารเซฮุน5555)
    #176
    0
  19. #175 ME3 KAEKY (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 13:05
    เรารอนะ น้องจะเป็นไงบ้าง เซฮุนนน
    #175
    0
  20. #174 tayoul2255 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 12:54
    สนุกมากกกกจากให้แต่งไปเรื่อยยยยยยย
    #174
    0
  21. #172 Nong662 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 11:07
    ชอบมากค่ะ แต่รอบนี้ อย่าทิ้งนานนะคะ
    #172
    0
  22. #171 Numfonchanback (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 10:54
    ชอบบบบบบ ชอบบบบบบบ รีบมาต่อนะไรท์จ๋าาาาาาาาา
    #171
    0
  23. #170 Pinkdao (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 10:47
    ขอบคุณค่ะ ไรท์ สนุกดีค่ะเป็นกำลังใจให้นะคะ^^
    #170
    0