จบแล้ว(EXO) ดอกไม้ของเจ้านาย❀ (Kaihun Chanbaek Ft.Kris)

ตอนที่ 16 : ❀ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    3 พ.ย. 62









ดอกไม้ดอกที่  16

 

 

 

เชจู

18.31 น.

 

 

            เป็นวัน...ที่คนเป็นพ่อรู้สึกดีใจมากกว่าวันไหนๆ  เพราะเย็นนี้ลูกชายตัวแสบจะกลับมาที่บ้านและพาลูกบุญธรรมกลับมาด้วย  ถึงแม้ก่อนหน้านั้นจะได้รับข่าวที่ทำให้อดเป็นห่วงไม่ได้  นั่นก็คือเรื่องอาการป่วยของลูกบุญธรรม  แต่พอทราบว่าคนป่วยไข้เริ่มลดลงจนเกือบหายเป็นปกติและไม่ได้อาการหนักถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาล  คนเป็นพ่ออย่างเขาก็หายห่วงไปเยอะและตอนนี้ก็กำลังทำมื้อเย็นไว้เตรียมต้อนรับลูกชายทั้งสองคนกลับบ้าน

 

แต่...ความเป็นห่วงมันไม่ได้มีแค่เรื่องการเจ็บไข้ได้ป่วยเพียงอย่างเดียวเท่านั้น  เพราะมันยังมีอีกหนึ่งเรื่องที่น่าเป็นห่วงไม่แพ้กัน

 

            ความรักที่เกิดขึ้นระหว่างลูกๆของเขากับผู้ชายที่เป็นถึงเจ้าของโรงแรมและวิศวกรหนุ่มที่ตัวเองก็รู้จักเป็นอย่างดีคือสิ่งที่ทำให้อดเป็นห่วงไม่ได้  ข่าว...ที่ผู้เป็นเจ้าของคบกับพนักงานจัดดอกไม้ในโรงแรมมันไม่ได้ถูกพูดถึงแค่ในสาขาโซลเพราะไม่ว่าจะเป็นสาขาเชจูหรือปูซาน  ก็ถูกบรรดาพนักงานแผนกต่างๆพูดกันปากต่อปากจนเป็นเรื่องสนุกสนานสำหรับคนที่ชอบนินทาเรื่องของเจ้านาย  และสิ่งที่ได้ยินมาทั้งหมดก็ทำให้คนเป็นพ่ออย่างจีซบรู้สึกเป็นห่วงลูกบุญธรรมของตัวเองมากเป็นพิเศษ  เพราะคำพูดแต่ละคำที่ได้ยินออกมาจากปากของพนักงานที่นี่  มันก็ไม่มีใครพูดถึงพนักงานจัดดอกไม้ของโรงแรมสาขาโซลในทางดีเลยสักคน

 

            ส่วนเรื่องความรัก...ของลูกชายแท้ๆอย่างบยอนแบคฮยอนก็น่าเป็นห่วงไม่แพ้ลูกบุญธรรมเลยแม้แต่น้อย  เพราะถึงจะคบหากับวิศวกรประจำโรงแรมที่ไม่ได้ชื่อเสียงเท่ากับผู้เป็นเจ้านาย  แต่การคบคนเจ้าชู้และไม่เคยจริงจังกับใครเลยสักคนมันก็ทำให้อดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ  จีซบรู้จักนิสัยใจคอของเด็กหนุ่มที่ชื่อชานยอลเป็นอย่างดี  เนื่องจากเห็นมาตั้งแต่เขายังทำงานอยู่ในโรงแรมสาขาโซลจนย้ายมาทำงานที่สาขาเชจู  และทุกครั้งที่เด็กหนุ่มตัวสูงคนนี้มีปัญหา  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว  เขาก็จะคอยเป็นที่ปรึกษาให้ตลอด  นั่นจึงทำให้คนเป็นพ่ออย่างจีซบรู้สึกเป็นห่วงลูกชายทั้งสองคนมากกว่าเรื่องไหนๆ

 

            มือหยาบของชายสูงอายุ...จัดเตรียมอาหารเย็นไปด้วยก็คิดไปด้วยว่าเมื่อไหร่ลูกๆของตัวเองจะบอกเรื่องสำคัญแบบนี้ให้เขาทราบ  ถามว่าโกรธไหม??ที่ลูกชายแท้ๆกับลูกบุญธรรมปิดบังเรื่องความรักและต้องมารับรู้หรือได้ยินมาจากปากของคนอื่น  จีซบก็ขอตอบเลยว่าไม่!!  เพราะคนเป็นพ่อก็รู้จักนิสัยลูกๆทุกคนดีว่าเป็นอย่างไร  และคนที่น่าเป็นห่วงมากที่สุดก็เห็นจะเป็นแบคฮยอนเนื่องจากเจ้าตัวยังทำอะไรเป็นเด็กๆ  รวมถึงมีนิสัยเอาแต่ใจจนบางทีเขาเองก็ยังปรามไม่อยู่

 

            ส่วนลูกบุญธรรม...ก็น่าเป็นห่วงเช่นกัน  แต่ไม่มากเท่าลูกแท้ๆ  เพราะคนที่ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยมาตั้งแต่อายุยังน้อยแบบเซฮุนก็มักจะเอาตัวรอดได้เสมอ  แถมยังมีนิสัยที่ดูเป็นผู้ใหญ่และมีเหตุผลมากกว่าแบคฮยอนเป็นไหนๆ  แต่ที่ห่วงก็คงจะเป็นเรื่องของสุขภาพ  เนื่องจากอยู่ตัวคนเดียว  ไม่มีพ่อแม่คอยดูแลเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ  และชอบทำงานเยอะจนลืมนึกถึงสภาพร่างกายของตัวเองเป็นประจำ

 

จีซบเป็นห่วงลูกๆทั้งสองไปคนละแบบ...แต่สำหรับเรื่องของ  ความรัก  มันคงเป็นเรื่องแรกที่เขาห่วงลูกเท่าๆกันและห่วงมากเป็นพิเศษ

 

Rrrrr!!

 

Rrrrr!!

 

Rrrrr!!!

 

          กำลังยกช้อนขึ้นชิมน้ำซุปที่ตั้งใจปรุงอยู่นานเนื่องจากไม่มั่นใจในรสชาติที่ตัวเองทำว่ามันจะอร่อยหรือไม่  เพราะตั้งแต่ลูกชายไปเรียนต่อที่โซล  จีซบก็ไม่ได้เข้าครัวทำอาหารให้ลูกๆทานอีกเลย  แต่...ยังไม่ทันได้ชิมอะไรสักคำ  เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ห้องครัวก็ดังขึ้นเสียก่อน  และจำใจต้องละมือจากการปรุงมื้อเย็นแล้วรีบหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมากดรับสายทันที

 

            “คุณพ่อฮะ...แบคถึงสนามบินแล้วนะ  ตอนนี้คุณพ่ออยู่ที่ไหน??”

 

            (พ่ออยู่ที่บ้าน...กำลังทำอาหารเย็น  แบครีบกลับมาเลยนะลูก  ห้ามแวะซื้อขนมเด็ดขาด พ่ออยากเจอเซฮุนจะแย่แล้ว)

 

            “เชอะ!!...ห่วงแต่เซฮุน

 

            (ไม่ต้องมาเชอะ...รีบๆกลับมาเลย  อย่ามัวแต่เดินเล่นซื้อขนม  พ่อเตรียมอาหารเย็นไว้ให้แล้ว  มีของโปรดของแบคด้วยนะลูก)

 

            “เอ่อออ....คุณพ่อฮะ  พอดีพี่ชานยอลพาเพื่อนมาด้วย  แล้วบอกว่าจะไปหาคุณพ่อที่บ้าน  พ่อจะอนุญาตไหมฮะ??”

 

            (ดีเลย...มากันให้หมดนั่นแหละ  มาทานข้าวด้วยกัน)

 

            “ฮะ...แบคจะรีบกลับนะฮะคุณพ่อ

 

ติ๊ดด!!

 

                วางสายด้วยความรู้สึกสบายใจเพราะใช่ว่าไมรู้...ว่าสิ่งที่ลูกชายพูดมาทั้งหมดมันหมายความว่าอะไร  และผู้ใหญ่ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างจีซบก็ทราบดี...ว่าการวิศวกรกับเพื่อนที่เป็นถึงเจ้าของโรงแรมจะมาหาเขาถึงที่บ้านมันเกิดมากจากสาเหตุใด  และถ้าเขาคิดไม่ผิดก็ถือว่าเป็นเรื่องดีๆที่เด็กหนุ่มทั้งสองคนจะมาพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นกับลูกๆของตัวเอง

 

และตอนนี้...จากที่เตรียมอาหารไว้ให้สำหรับคนในครอบครัว  ก็ต้องเปลี่ยนมาจัดเพิ่มอีกสองที่เพื่อให้แขกคนสำคัญได้ทานมื้อเย็นร่วมกัน

 

...

 

...

 

...

 

...

 

...

 

19.24 น.

 

            คนตัวเล็ก...รีบโทรหาผู้ปกครองทันทีเมื่อเดินทางมาถึงสนามบิน  และระหว่างการสนทนา...เขาก็เริ่มรู้สึกแปลกใจกับน้ำเสียงที่คนเป็นพ่อใช้ในสื่อสารเพราะมันฟังดูน่ากลัว  มันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่คาดไม่ถึงรออยู่ที่บ้าน  และมันเป็นน้ำเสียงนิ่งๆที่ไม่ต้องสีหน้าของท่านก็รู้ได้ทันทีว่ามันน่ากลัวแค่ไหน  แถมการที่ท่านไม่ได้มีทีท่าตกใจหรือสงสัยในเรื่องที่เขาขออนุญาต  มันก็ยิ่งพาลให้น่ากลัวมากขึ้นไปอีก  และเมื่อคุยสายกับผู้เป็นพ่อเรียบร้อย  แบคฮยอนก็รีบเดินตามแฟนกับเพื่อนรักขึ้นรถกลับบ้านโดยไม่ได้แวะซื้อขนมหรือของหวานอย่างที่ถูกสั่งไว้ทันที

 

 

                แฟนตัวใหญ่...ขับรถมาจอดไว้ที่สนามบินตั้งแต่วันที่เดินทางไปโซล  และตอนนี้ในห้องโดยสารก็มีเขานั่งด้านหน้าคู่กับคนขับ  ส่วนเพื่อนรักที่เพิ่งหายป่วยก็ถูกชายผิวเข้มนั่งกอดอยู่ที่ทางด้านหลัง  แบคฮยอนนั่งคิดนั่นคิดนี่ไปตลอดทางเพราะมันมีเรื่องให้น่ากังวลอยู่หลายอย่าง  เรื่องแรกคือเรื่องที่คุณพ่อทำน้ำเสียงแปลกๆแถมยังอนุญาตให้แฟนของเขากับเจ้าของโรงแรมอยู่ทานมื้อเย็นด้วยกัน  และเรื่องที่สอง...ก็เป็นเรื่องที่ทำให้เขารู้สึกกังวลมากกว่าเรื่องแรกเสียอีก  เพราะไม่รู้ว่าชานยอนกับจงอินต้องการพบคุณพ่อด้วยสาเหตุอะไร???!!

 

VROOMMM!!!

 

          ใช้เวลาสักพัก...Mercedes-Benz  G-Ciass  สีบอนด์เงินก็จอดลงที่หน้าบ้านของคนตัวเล็ก  มือหนาของผู้ที่เป็นเจ้าของรถรีบเดินเปิดประตูให้เพื่อนที่เอาแต่ประคองร่างสวยเอาไว้ในอ้อมกอด ส่วนเจ้าของบ้าน...ก็รีบเดินเข้าไปด้านในโดยไม่รอใครทั้งนั้นเพราะความกังวลต่างๆที่คิดมากมาตลอดทางมันทำให้อยากเห็นหน้าของคุณพ่อมากกว่าการเชิญแขกหรือขนสัมภาระออกมาจากรถ

 

            “สวัสดีครับคุณอา // สวัสดีครับคุณอา ”  สองเสียงของชายหนุ่มที่วันนี้ขอรบกวนอยู่ทานมื้อเย็น   เอ่ยทักทายผู้ใหญ่พร้อมโค้งตัวให้อย่างสุภาพเมื่อเดินเข้ามาในบ้าน 

 

ฟอดดดด!!

 

            “สวัสดี...เชิญตามสบายเลยนะ  //  เซฮุนเป็นไงบ้างลูก  ผอมลงไปเยอะเลย  กินข้าวบ้างหรือเปล่า  หื้มม??”  ไม่ใช่เวลา...ที่จะต้องทำตามมารยาทแบบที่ลูกจ้างต้องทักทายเจ้าของโรงแรม  เพราะตอนนี้มันนอกเวลางานและที่นี่ก็คือบ้านของเขา  แต่จีซบก็ยินดีต้อนรับหนุ่มๆด้วยท่าทางอ่อนโยนพร้อมยิ้มให้และผายมือเป็นเชิงบอกให้ทุกคนไปนั่งที่โต๊ะอาหารได้เลย  เนื่องจากมื้อเย็นถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

 

แต่...เสร็จจากการทักทายหนุ่มๆและหันไปหอมแก้มนุ่มพร้อมโอบลูกบุญธรรมไว้ในอ้อมกอด  มันเริ่มทำให้คนที่ประคองกายคนรักมาตั้งแต่ออกจากคอนโดฯถึงกับคิ้วกระตุก!!

 

            “จงอิน...กูรู้นะว่ามึงกำลังคิดอะไรอยู่??”

 

                ถ้าคนที่กอดเซฮุนไม่ใช่คุณอา...ป่านนี้กูลุกไปกระทืบนานแล้ว

 

             สติมึง  สติ!!!...เขาพ่อลูกกัน  ถึงจะไม่ใช่พ่อแท้ๆแต่คุณอาก็ดูแลเซฮุนมานาน  มึงอย่าหวงพร่ำเพรื่อ  มึงจะมาขอลูกเขานะเว้ยยย....ไม่ใช่มากระทืบกับเจ้าของบ้าน!!!”

 

            เป็นวิศวกรหนุ่มมากกว่า...ที่อยากกระทืบเพื่อนให้ตายคาโต๊ะอาหาร  เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องแย่ๆขึ้นกับเซฮุน  เพื่อนผิวเข้มก็ยิ่งหวงคนรักมากขึ้นกว่าเดิม  แต่จะหวง...จนไม่นึกว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคืออาจารย์ที่เคยสอนภาษาให้ตัวเองมาตั้งหลายปี  งานนี้ก็คงต้องเอ่ยปากเตือนกันบ้างเพราะจากที่จีซบจะพิจารณายกลูกชายให้กับพวกเขาก็อาจจะกลายเป็นอด!!

 

อด  อด  อด...อดมีเมียยยยยยย!!!!!

 

            “กอดแต่เซฮุน  หอมแต่เซฮุน...คุณพ่อไม่คิดถึงแบคเลยเหรอฮะ

 

            “กินจุแบบนี้ใครจะเลี้ยงไหว...ไป ๆ ๆ นั่งลงกินข้าวกันได้แล้ว

 

            “ฮึ่ยยย!!

 

            เป็นอีกคน...ที่นั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ที่โต๊ะอาหารพอๆกับผู้ที่เป็นเจ้าของโรงแรม  แต่มันเป็นการงอนไปตามประสาและทำเสียงฮึดฮัดไปตามอารมณ์เมื่อถูกพูดถึงนิสัยการกินเยอะที่พ่อชอบบ่นอยู่บ่อยๆ  แบคฮยอนรู้ตัวดี...ว่าคุณพ่อรักเขามากแค่ไหนและรักเพื่อนของเขาในแบบใด  แต่ที่แสดงออกไปเมื่อครู่ก็เพียงเพราะอยากยั่วหนุ่มผิวเข้มที่ดูจะหวงแฟนจนเกินพอดี

 

            ทักทายกันจนหายคิดถึง...การทานอาหารเย็นก็เริ่มต้นขึ้นโดยที่ต่างคนต่างก็นั่งคุยกันถึงเรื่องเก่าๆ  จีซบไม่ได้พบกับคนเป็นเจ้าของโรงแรมมานาน  เพราะตั้งแต่ย้ายมาทำงานที่สาขาเชจู  เขาก็ไม่ค่อยได้กลับไปที่โซลอีกเลย  และถึงแม้จะต้องเดินทางไปหาลูกชายตัวแสบที่มหาวิทยาลัยบ้างในบางครั้ง  แต่ก็ไม่เคยแวะเข้าไปทักทายเจ้านายคนใหม่ที่ขึ้นรับตำแหน่งแทนคนเป็นพ่อด้วยเหตุไม่อยากรบกวนรวมถึงงานที่นี่ก็ยุ่งเกินกว่าจะปลีกตัวไปไหนได้ 

 

ส่วนคนที่เหมือนจะไม่เข้าใจในบทสนทนาของผู้ปกครองกับแฟนหนุ่ม  ก็เห็นจะเป็นคนตัวเล็กกับเพื่อนรักและได้แต่ทานอาหารฝีมือของท่านไปอย่างนึกสงสัย  เพราะดูเหมือนทุกคนจะรู้จักกันเป็นอย่างดีและที่ไม่เอ่ยถามก็ด้วยเกรงว่าจะเป็นการเสียมารยาท 

 

...

 

 

...

 

 

...

 

            หลังจากทานมื้อเย็นเรียบร้อย...แบคฮยอนกับเซฮุนก็อาสาช่วยกันเก็บล้างและทำความสะอาดห้องครัว  ส่วนจีซบก็ถูกหนุ่มๆดึงตัวไปคุยต่อที่ห้องนั่งเล่น  แต่การที่ลูกชายทั้งสองถูกคนเป็นพ่อกำชับว่าห้ามเข้าไปในห้องนั้นจนกว่าจะถูกเรียกพบ  มันได้สร้างความวิตกกังวลให้กับแบคฮยอนอีกครั้งเพราะทั้งน้ำเสียงและสีหน้าที่คุณพ่อแสดงออกมามันช่างนิ่งเรียบ  ดูจริงจัง  และไม่ได้พูดเล่นเหมือนอย่างที่ท่านชอบทำอยู่บ่อยๆ

 

            “ขอบคุณทุกคนมากนะ...ที่มาส่งลูกๆของอา  แล้วมีเรื่องอะไรจะคุยกับอาล่ะ?”  เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นและหย่อนกายลงบนโซฟาตัวใหญ่  จีซบก็รีบพูดในเรื่องที่พอจะเดาได้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าทั้งสองคนต้องการจะคุยกับเขาเรื่องอะไร

 

            “เอ่ออ...คุณอาครับ  ก่อนอื่นผมกับชานยอลต้องกราบขอโทษคุณอาด้วยนะครับ  ที่ทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาคุณอาไปมาก  ที่ผมกับชานยอลมาหาคุณอาวันนี้  ก็เพื่อจะบอกว่า...เราสองคนกำลังคบกับลูกๆของคุณอาอยู่ครับ  แล้วผมก็อยากให้คุณอา  ยกเซฮุนกับแบคฮยอนให้พวกผมด้วยครับ”  นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับผู้ใหญ่ที่ตัวเองกำลังเอ่ยปากขอลูกชายของท่านมาเป็นคนรัก  แต่คำขอที่พูดขึ้นเมื่อครู่มันกำลังทำให้วิศวกรประจำโรงแรมอยากหายตัวไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด   เพราะคำขอที่ดูเอาแต่ใจแบบนั้นมันไม่น่ายกอะไรให้เลยนอกจาก.....

 

ส้นตี____________!!!

 

                อาดีใจนะ...ที่เราทั้งคู่กล้าพูดกับอาตรงๆ  ถึงลูกของอาจะเป็นผู้ชาย  แต่จะให้คนอื่นมาดูแลพวกเขาต่อจากคนเป็นพ่อเป็นแม่  อาก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

 

            “แล้วคุณอาจะยกเซฮุนให้ผมไหมครับ  ผมสัญญานะครับ...ว่าจะดูแลเซฮุนให้ดีที่สุด

 

            ชานยอลได้แต่นั่งเงียบ...และไม่อยากพูดอะไรเสริมให้มันมากเกินกว่าที่เป็นอยู่  เพราะเจ้าของโรงแรมพูดเอาแต่ใจมากจนไม่กล้าเอ่ยขอแฟนตัวเล็ก  แถมตอนนี้...ผู้ใหญ่ที่ตัวเองนับถือมานานก็เอาแต่นิ่งและไม่ตอบรับคำขอของเพื่อนผิวเข้มรวมถึงไม่มีทีท่าจะให้เดาได้เลยว่าท่านกำลังรู้สึกอย่างไร

 

            “ถ้าอาไม่ยกให้...คุณจงอินก็คงจะหาวิธีเอาตัวเซฮุนไปจากอาอยู่ดี

 

            “งั้นคุณอาก็ยกเซฮุนให้ผมสิครับ  ผมรักเซฮุนจริงๆ  แล้วถ้าคุณอารู้จักนิสัยของผม  คุณอาก็น่าจะทราบว่าผมรักใครรักจริง

 

            “ขอให้ดูแลกันได้อย่างที่มั่นใจก็แล้วกัน  จะดุด่าว่ากล่าวตักเตือนกันยังไงอาไม่ว่า  แต่ขออย่างเดียว...ถ้าหมดรักกันแล้ว  ก็ขอให้พูดกับอาตรงๆเหมือนกับวันนี้!!  แล้วห้ามลงไม้ลงมือตบตีกันเด็ดขาด!!!

   

            “ครับคุณอา...ผมสองคนจะดูแลลูกของคุณอาเป็นอย่างดี  ผมไม่ทางทำร้ายลูกของคุณอาแน่นอน  ขอบคุณคุณอามากๆนะครับ...ที่ให้โอกาสพวกผม

 

            “งั้นคืนนี้...ก็ให้ลูกๆนอนที่นี่กับอาก็แล้วกันนะ  ส่วนเราสองคนก็กลับไปพักผ่อนกันได้แล้ว

 

            “โธ่...คุณอาครับ!!  ให้เซฮุนกลับไปกับผมไม่ได้เหรอ  แล้วคืนนี้ผมจะนอนกอดใครล่ะครับคุณอา

 

            “แค่คืนเดียวคงไม่ถึงตายหรอกใช่ไหม...คุณชานยอล?”

 

            คนถูกเรียกชื่อ...โดยไม่ทันได้ตั้งสติถึงกับสะดุ้งสุดตัวเพราะกำลังหงุดหงิดอยู่กับการฟังเพื่อนผิวเข้มต่อรองขอคนรักจากผู้ใหญ่  และต้องรีบพยักหน้าเป็นการตอบเพราะขืนพูดมากกว่านี้มีหวังพ่อของแฟนตัวเล็กอาจเปลี่ยนใจไม่ยกลูกชายให้ก็ได้  ส่วนคนเป็นเจ้าของโรงแรมก็ได้แต่เก็บอารมณ์จากการถูกขัดใจเพราะไม่เคยมีคืนไหนที่ต้องนอนคนเดียวเหมือนอย่างคืนนี้

 

           เมื่อสิ้นสุด...การสนทนาเรื่องสำคัญกับเจ้าของบ้าน  จงอินก็ต้องพยายามข่มความรู้สึกหงุดหงิดเอาไว้และเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นพร้อมกับชานยอลก่อนช่วยกันขนกระเป๋าเดินทางขึ้นไปส่งคนรักถึงห้องนอนและร่ำลากันอยู่นานจนจีซบต้องขึ้นมาตาม

 

VROOMMMM!!!

 

            และเมื่อรถยี่ห้อหรู...เคลื่อนตัวออกไปจากบ้าน  แบคฮยอนกับเซฮุนก็ได้แต่โบกมือลาและรีบเดินกลับเข้ามาในบ้านเพื่อขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องนอน  แต่มันก็ไม่ได้พักเหมือนอย่างที่คิดเพราะลูกชายทั้งสองคนได้ผู้ปกครองเรียกให้ไปคุยกันในห้องนั่งเล่น  และสีหน้าท่าทางเช่นนั้นของจีซบ...ก็พาให้ที่ถูกเรียกเริ่มรู้สึกหวั่นใจ

 

            ไม่บ่อยนัก...ที่แบคฮยอนจะได้ยินได้เห็นคุณพ่อของตัวเองดูเคร่งเครียดเหมือนอย่างวันนี้  และระหว่างการทานมื้อเย็น  บรรยากาศมันก็ดูแปลกๆไปกว่าที่เคย  มือเรียวสวยของคนเป็นลูกแท้ๆ...จับเอวเพื่อนรักแล้วเดินตามหลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเข้ามานั่งลงบนโซฟา  พร้อมก้มหน้างุดเพราะคิดว่าต้องโดนคุณพ่อดุแน่ๆ

 

            “ว่าไงเจ้าลูกชายตัวแสบ...มีแฟนแล้วไม่คิดจะบอกพ่อเลยใช่ไหม??  เซฮุนด้วยนะลูก!”

 

            “ป่าวนะฮะ // ป่าวนะครับคุณลุง

 

            “แล้วคิดจะบอกเมื่อไหร่??...ถ้าวันนี้คุณจงอินกับคุณชานยอลไม่มาคุยกับพ่อด้วยตัวเอง  พ่อคงไม่รู้ว่าลูกๆมีแฟนกันหมดแล้ว!?”

 

            “คุณพ่ออย่าโกรธพวกเราเลยนะฮะ  แบคกับเซฮุนไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง  แบครักคุณพ่อที่สุด...รักมากกว่าพี่ชานยอลอีก  พ่ออย่าโกรธพวกเราเลยนะฮะ  นะนะนะ

 

            “ไม่ต้องมาปากหวานเลย...พ่อรู้ทันที่เรียกมาคุยก็เพราะว่าเป็นห่วง  แล้วพ่อก็ไม่ได้โกรธด้วย  เข้าใจไหม??”

 

            “เข้าใจฮะ //  เข้าใจครับคุณลุง U-U 

 

            “แบคกับเซฮุนฟังพ่อให้ดีๆนะ  ถ้าวันไหนที่ลูกๆรู้สึกผิดหวัง  เสียใจ  มีความทุกข์  และไม่ว่าเรื่องนั้นจะเป็นเรื่องความรักหรือเรื่องอื่นๆ  พ่อขอให้ลูกกลับมาหาพ่อ  กลับมาคุยกันเหมือนวันนี้

 

            “ฮะคุณพ่อ  //  ครับคุณลุง...เซฮุนสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณลุงเสียใจ  เซฮุนขอบคุณคุณลุงมากนะครับที่ดูแลพวกเรามาเป็นอย่างดี

 

            “งั้นก็พากันไปนอนได้แล้ว...เดี๋ยวพรุ่งนี้พ่อจะทำอาหารเช้าไว้ให้

 

ฟอดด!!

 

ฟอดด!!

 

            “ฝันดีนะครับคุณลุง //  ฝันดีนะฮะคุณพ่อ  แล้วพรุ่งนี้เช้าแบคขอเป็นข้าวต้มทะเลนะฮะ

 

            แค่โดนลูกๆทั้งสองคนหอมแก้มก่อนเข้านอน  คนเป็นพ่อก็แทบจะไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว  และหวังแค่ว่าคนที่เขารักมากดั่งดวงใจจะไม่เจ็บปวด  ไม่ทุกข์  และมีความสุขกับคนที่เลือกให้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต  เพราะถ้าแบคฮยอนกับเซฮุน ไม่สมหวังหรือต้องมาเห็นน้ำตาแห่งความโศกเศร้าของลูกๆ  จีซบก็คงเจ็บและเสียใจมากกว่าเด็กทั้งคู่แน่นอน

 

            ส่วนคนตัวเล็กและเพื่อนรัก...ก็ไม่คิดว่าผู้ปกครองจะอนุญาตให้พวกเขามีแฟน  รวมถึงยังไม่โกรธที่โดนปิดบังเรื่องสำคัญแบบนี้  แต่ก็ใช่ว่าไม่รู้สึกผิดเพราะคนเป็นลูกแท้ๆก็ไม่เคยมีความลับกับคุณพ่อเลยสักครั้ง  ถึงแม้แบคฮยอนจะทราบดีว่าจีซบเป็นคนที่มีเหตุผลเสมอและมักจะเห็นพวกเขาเป็นเด็กอยู่ตลอดเวลา  แต่ที่ท่านทำไปทั้งหมดก็เพราะว่ารัก  เป็นห่วง  และอยากให้ลูกๆทุกคนมีความสุข

 

...

 

 

...

 

 

...

 

แกร็กกก!!

 

            หลังจากคุยเรื่องสำคัญและฟังโอวาทจากผู้เป็นพ่อเสร็จสิ้น  ลูกๆทั้งสองคนก็เดินขึ้นมาบนชั้นสองของบ้านและตรงเข้ามาที่ห้องนอนทันที  เซฮุนปิดประตูห้องลงอย่างเบามือก่อนเริ่มรื้อกระเป๋าเพื่อหาชุดนอนกับผ้าเช็ดตัว  แต่แบคฮยอน...กลับกำลังรู้สึกเบื่อและคิดว่าจะออกไปเที่ยวเพราะตั้งแต่เรียนจบก็ยังไม่ได้ไปฉลองที่ไหนกันเลย  และตอนนี้...ก็ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดเนื่องจากไม่มีชายผิวเข้มกับวิศวกรในร่างยีราฟมาคอยห้าม  แบคฮยอนจึงอยากออกไปเที่ยวกับเพื่อนเหมือนอย่างที่เคยทำตอนยังเรียนอยู่ที่มหาวิยาลัย 

 

            “เซฮุนนนน...แบคเบื่ออะ  เราออกไปเที่ยวผับกันไหม  ตั้งแต่เรียนจบเรายังไม่ได้ฉลองกันเลยน้าาา

 

            “จะดีเหรอแบค???...เพิ่งกลับมาถึงบ้านเองนะ  ไม่เหนื่อยเหรอไง??”

 

            “ดีสิ...เดี๋ยวแบคไปขออนุญาตคุณพ่อก่อนก็ได้  เซฮุนจะได้ไม่ต้องคิดมาก

 

            “แล้วถ้าคุณลุงไม่อนุญาตล่ะ??”

 

            “อนุญาตแน่นอน...เซฮุนเชื่อแบคสิ

 

            “งั้นเราขอโทรบอกพี่จงอินก่อนนะ...เรากลัวพี่จงอินโกรธ

 

            “หยุดเลยยยย...เซฮุน!!!  ถ้าบอกมีหวังเที่ยวไม่สนุกแน่ๆ

 

            “แล้วถ้าโดนจับได้ล่ะ  เรากลัวจริงๆนะแบค...เวลาพี่จงอินโกรธน่ากลัวมากเลย

 

            “ถ้าแบคไม่พูด  เซฮุนไม่พูด แล้วพวกเขาจะรู้ได้ไง  คิดสิ...คิดดดดดด!!!

 

            “ไปก็ได้  ไปก็ได้...แค่นี้ก็ต้องโวยวาย  เฮ้อออ...งั้นเราขออาบน้ำแป๊บนึง” 

 

            “มันต้องแบบนี้สิจ๊ะ...เซฮุนเพื่อนรัก”

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

Rose of Sharon Pub

22.05 น.

 

 

            เสียงเพลง...ที่เปิดเพื่อสร้างความสนุกให้กับผู้ที่เข้ามาหาความสุขในสถานบันเทิงชื่อดัง  กำลังทำให้หนุ่มๆสาวๆทั้งวัยรุ่นและวัยทำงานได้โยกย้ายเคลื่อนกายไปตามจังหวะเพลงจนอาจทำให้ลืมเรื่องเครียดๆได้ชั่วขณะ  แต่...ในเวลาที่ทุกคนกำลังมีความสุขอยู่ในผับแห่งนี้และเต้นรำกันโดยไม่จำเป็นต้องรู้จักมาก่อน  กลับไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มที่เป็นถึงวิศวกรประจำโรงแรมของตระกูลคิมรู้สึกสนุกไปกับเสียงเพลงรวมถึงผู้คนมากมายที่มาเที่ยวกันในคืนนี้

 

เพราะ...กำลังโมโหจนแทบอยากจะระเบิดผับทิ้ง!!!

 

                อยู่ไหนวะชานยอล??...ตอนนี้พวกกูอยู่ที่ผับ  ว่างก็ตามมานะมึง  แต่ถ้าไม่ว่างก็ต้องมา  ฮ่าฮ่าฮ่า

 

          “กูไม่ขำ!!  กูเพิ่งกลับมาจากโซล  เหนื่อย  อยากนอน...วันนี้พวกมึงตามสบายเลย  กูขอผ่าน

 

          “ได้ไงวะ...แค่นี้ทำเป็นเหนื่อย  มึงไม่ค่อยมาแดกเหล้ากับพวกกูเลยนะ  เด็กๆถามถึงแล้วเนี่ย!!?  มาเลย  มาเลย  กูจองห้องไว้แล้ว

 

          “กูไปไม่ไหวจริงๆ...ไว้คราวหน้ากูเลี้ยงเหล้าแก้ตัวละกัน

 

          “มึงมาเหอะ...ไอ้ชางมินมันกำลังจะหิ้วเด็กไปแดกแล้วเนี่ย  มึงมาห้ามหน่อยดิ  กูกลัวมันโดนผัวของน้องเค้าจะมาต่อยหน้าแหก!!  ไม่รู้วันนี้...น้องเค้ามากับแฟนหรือเปล่า??  เห็นคราวที่แล้วพาแฟนมาด้วย

 

          “เดี๋ยวๆ...มึงพูดใหม่ดิ่!!!  เด็กที่ไหน????”

 

          “ก็เด็กผู้ชาย...ตัวเล็กๆขาวๆที่คราวที่แล้วไอ้ชางมินมันแอบถ่ายรูปมาให้ดูไง  ที่มันแห้วแดกอะ  แต่รอบนี้น้องเค้าพาเพื่อนมาด้วยเว้ย!!!  หุ่นโคตรเด็ดเลยมึง  กูจองงงงงงง

 

          “มึงไปบอกไอ้ชางมินเลยนะ!!!  ว่าฝากเฝ้าเมียกูไว้ให้ดี  เดี๋ยวกูจะรีบไปรับเมียกูกลับบ้าน  แล้วเพื่อนเค้า...มึงก็ห้ามแตะ!!!  ถ้าไม่อยากถูกจงอินมันฆ่าตาย!!!

 

          “เหี้ยยยยย!!!!!

 

            เป็นการโทรมาชวนไปสังสรรค์...ที่ทำให้รู้สึกโมโหมากที่สุดในชีวิต  เพราะเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา  เขาเพิ่งไปส่งคนรักที่บ้านพร้อมทั้งโทรบอกกู๊ดไนท์เมื่อขับรถมาถึงคอนโดฯ  แต่ยังไม่ทันได้ดับเครื่องยนต์ก็ต้องรีบขับรถมาที่สถานบันเทิงแห่งนี้ด้วยความร้อนใจ  เพราะเด็กผู้ชายตัวเล็กๆขาวๆ...ที่เพื่อนโทรมาเล่าให้ฟังเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วก็คือแฟนของเขาเอง  แถมวันนี้ยังพาคนที่เจ้าของโรงแรมหวงมากออกมาเที่ยวโดยไม่บอกให้ใครรู้

 

            และตอนนี้...วิศวกรหนุ่มก็รีบก้าวขาเดินเข้ามาในผับด้วยความเร่งรีบ  และขึ้นไปที่ห้องวีไอพี ที่เพื่อนๆต้องจองไว้ทุกครั้งเมื่อมีการดื่มสังสรรค์  ชานยอลแอบภาวนาอยู่ในใจว่าระหว่างที่เพื่อนของเขากำลังช่วยดูแลแฟนตัวเล็กอยู่ห่างๆก็ขออย่าให้ก่อนหน้านั้นมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับแฟนหรือกับคนรักของจงอิน  เพราะการมาเที่ยวที่ผับแห่งนี้คนเดียวของแบคฮยอนเมื่อครั้งที่แล้ว  เจ้าตัวก็ถูกวางยาในเครื่องดื่มก่อนโดนลากเข้าไปทำเรื่องอย่างว่าในห้องน้ำ  และดี...ที่วันนั้นเขาไปช่วยไว้ได้ทัน

 

ปังงงง!!!

 

            “เป็นไงบ้างวะ!!!!...แล้วเมียกูนั่งอยู่ตรงไหน??”  เปิดประตูห้องด้วยความแรง  และมันก็แรงจนทำให้เพื่อนๆที่นั่งอยู่ในห้องถึงกับสะดุ้ง   เพราะประตูที่ทำจากโลหะมันกระแทกเข้ากับกำแพงจนเกือบจะทะลุออกไปอีกฝั่ง

 

            “นั่งเหี้ยอะไรล่ะ!!  นู้นนน...เด็กมึงเต้นไม่พักเลย!!!  พวกกูเดินตามจนปวดหัวไปหมดแล้วเนี่ย”  เป็นค่ำคืนของการสังสรรค์ที่แทบไม่ได้แตะของมึนเมาเหมือนอย่างที่เคย  เพราะมัวแต่สลับตัวกับเพื่อนๆในแก๊งค์เพื่อเดินลงไปดูแลเด็กผู้ชายตัวเล็กๆที่เพื่อนตัวโย่งสั่งให้เฝ้าไว้ให้ดี

 

            “อย่าพูดมากได้ไหมวะ...เดี๋ยวค่าเหล้าวันนี้ลงบัญชีกูไว้ก็ได้”  ปากทำหน้าที่บ่นเพื่อนไปตามประสา   แต่สายตากลับโฟกัสไปยังฟลอร์เต้นรำที่ตอนนี้แฟนตัวเล็กกำลังโยกย้ายส่ายสะโพกอยู่อย่างสนุกสนาน  โดยมีชางมินคอยเดินประกบแบบไม่ให้รู้ตัว

 

และ...เมื่อกวาดสายตามองหาคนที่แฟนพามาเที่ยวด้วยว่าเต้นอยู่ตรงไหน  แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอสักที????!!

 

            “แล้วมึงไปคบกับเด็กคนนั้นตอนไหนวะ...พวกกูไม่เห็นรู้เรื่องเลย?”

 

            “เดี๋ยวกูมาเล่าให้พวกมึงฟังทีหลัง  แล้วคนที่เมียกูพามาด้วยหายไปไหนวะกูหาตั้งนานไม่เจอ?”

 

            “มึงก็ลงไปถามเมียมึงดิ  พวกกูจะไปรู้ได้ไง

 

            “กูไปแน่...ไม่ต้องมาไล่  ขอบใจพวกมึงมากนะเว้ย

 

            “เออออ...แล้วอย่าลืมให้ทิปไอ้ชางมินด้วยล่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า

 

            “สัดดดด!!!

 

           เมื่อออกมาจากห้องวีไอพี...วิศวกรหนุ่มก็รีบเดินเบียดผู้คนที่กำลังเต้นกันอยู่อย่างสนุกสนานเพื่อไปตามคนรักกลับบ้าน   และตอนนี้...เขาก็เริ่มเป็นห่วงแฟนเจ้าของโรมแรมมากกว่าแฟนของตัวเองเสียอีก  เพราะเพื่อนที่มาคอยเฝ้าคนตัวเล็กอยู่ห่างๆบอกว่าเซฮุนอาจจะไปเข้าห้องน้ำเนื่องจากเจ้าตัวดื่มไปค่อนข้างมาก

 

            ชานยอล...ขอบอกขอบใจเพื่อนสนิทก่อนก็รีบเดินเข้าไปหาคนตัวเล็ก  และพยายามควบคุมความโกรธเอาไว้เพราะไม่อยากดุด่าหรือใส่อารมณ์กับคนหนีเที่ยวทั้งๆที่ในใจก็อยากจะสั่งสอนและอยากจับมาตีก้นให้หลาบจำเสียบ้าง  เคยเตือนไปแล้วว่าถ้าอยากไปไหนก็ให้บอกกันก่อน  ไม่ใช่แอบพากันออกมาเที่ยวโดยไม่บอกใครสักคน 

 

และถ้าเดาไม่ผิด...คนที่ไปเข้าห้องน้ำก็คงไม่ได้โทรบอกเจ้าของโรงแรมเช่นกัน  ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีใครได้ออกมาเที่ยวกันตามลำแบบนี้ 

 

            “น้องแบคครับ....หนีเที่ยวสนุกมากไหมครับ”  ใช้ร่างกายสูงใหญ่ของตัวเอง...โอบกอดคนตัวเล็กจากทางด้านหลัง  แล้วก้มกระซิบคำที่ทำให้คนถูกกอดสะดุ้งได้ทันที

 

            “พี่ชานยอล !!!!!!!”  แค่โดนกอดก็ตกใจมากพออยู่แล้ว  และเมื่อรู้ว่าเจ้าของเสียงทุ้มที่พูดอยู่ข้างหูเป็นใครก็ยิ่งทำให้ตกใจมากขึ้นกว่าเดิม  เพราะไม่คิดว่าจะถูกจับได้

 

            “อยากเห็นพี่โกรธจริงๆใช่ไหมครับ...น้องแบคถึงทำแบบนี้”  จูงมือคนหนีเที่ยวออกมาจากผู้คนที่ยังคงเต้นกันอยู่อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย  เพราะต้องการหาที่ที่เงียบกว่านี้เพื่อคุยกันให้รู้เรื่องก่อนที่จะเก็บอารมณ์ต่างๆเอาไว้ไม่อยู่

 

            “...........”  รู้ว่าทำผิดเพราะเคยถูกเตือนไปแล้ว  แต่ก็ยังทำซ้ำ  และเสียงของคำถามที่ฟังดูเยือกเย็นพร้อมแสดงสีหน้าเรียบเฉยก็ทำให้คนตัวเล็กพูดอะไรไม่ออก

 

            “ถ้าน้องแบคไม่อยากให้พี่ดูแล  ถ้าน้องแบคไม่รักพี่ก็พูดมาตรงๆเลยครับ...พี่จะได้ไปบอกคุณอาว่าเราเลิกกันเพราะอะไร”  ใช่ว่าอยากพูดคำว่าเลิกกันออกมาจากปาก  แต่ถ้าไม่รักไม่หวงและไม่เคยมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นกับคนรักที่ผับแห่งนี้  เขาก็คงไม่พูดหรือมาตามให้เสียเวลา  และถ้าเรื่องเดิมๆมันเกิดขึ้นซ้ำ  คนที่เสียใจมากที่สุดก็คงเป็นคุณพ่อของตัวเล็ก  รวมถึงเขาด้วยที่ไม่สามารถปกป้องคนรักเอาไว้ได้

 

            “ฮึกก!!  ไม่เอา...น้องแบคไม่เลิก  พี่ชานยอลตีน้องแบคน้องก็ได้  โกรธน้องแบคก็ได้  ฮึกแต่อย่าเลิกกันเลยนะฮะ  น้องแบคขอโทษ  ฮึกก!!!”  น้ำตาร่วงเผาะๆ...เมื่อได้ยินคำที่ตัวเองเคยพูดมาแล้วครั้งหนึ่ง  ซึ่งตอนนั้นมันเกิดจากความไม่แน่ใจในตัวของชานยอลว่าจะมีแฟนอยู่แล้วหรือไม่  แต่สำหรับตอนนี้...คำคำเดิมมันกลับย้อนมาทำร้ายหัวใจของตัวเอง

 

            ยอมรับผิด  ยอมให้ลงโทษ  ยอมให้ทำอะไรก็ได้  แต่ไม่ใช่การเลิกกันเพราะเขารับไม่ไหวจริงๆ  และคิดว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกเด็ดขาด  แบคฮยอนซบหน้าไปกับอกกว้างพร้อมร้องไห้สะอึกสะอื้นโดยไม่อายสายตาของคนที่อยู่ในสถานบันเทิงแห่งนี้อีกแล้ว  มือบางกอดคนที่ทำท่าทีเย็นชาห่างเหินเอาไว้แน่นจนเสื้อเชิ้ตของวิศวกรหนุ่มมันยับยู่ยี่ไปหมด

 

            “พี่ก็ไม่ได้อยากเลิกครับ...แต่น้องแบคทำผิดอีกแล้ว  น้องแบคดื้อ  พี่เตือนก็ไม่เชื่อ!!!  คุณอายกน้องแบคให้พี่ดูแล...แต่น้องแบคทำเหมือนไม่ต้องการมัน  แล้วจะให้พี่บอกคุณอาว่ายังไง

 

            “ฮึกก!!.......

 

            “หยุดร้องไห้ก่อนครับน้องแบค...แล้วบอกพี่มาซิ  ว่าคราวหลังจะทำแบบนี้อีกไหม

 

            “ไม่ทำแล้ว  ฮึก!!  น้องแบคไม่ทำแล้วฮะ  พี่ชานยอลอย่าโกรธน้องแบคนะฮะ  ฮึกก!!

 

            “แล้วถ้าทำอีก...น้องแบคจะให้พี่ลงโทษยังไง หื้มม??”

 

            “ไม่ทำแล้วฮะ  น้องแบคจะไม่ทำอีก  น้องแบคสัญญา

 

            แค่รู้สึกถึงความเปียกชื้นที่หน้าอก...เจ้าของเสื้อเชิ้ตสีเข้มก็ใจอ่อนเหมือนเช่นทุกครั้ง  เพราะรู้สึกสงสารคนตัวเล็กมากจนโกรธไม่ลง  มือหนาเกลี่ยน้ำตาที่ไหลเปรอะเปื้อนแก้มนิ่มออกให้ด้วยความทะนุถนอมและพาขึ้นไปพักที่ห้องวีไอพีของกลุ่มเพื่อนสนิททันที  เพราะต้องไปตามหาแฟนเจ้าของโรงแรมที่ไม่รู้หายตัวไหน  แล้วคนที่น่าจะรู้ดีที่สุดก็คงเป็นเด็กขี้แยที่ร้องไห้จนตาแดงไปหมด

 

            “แล้วเซฮุนหายไปไหนครับน้องแบค?”

 

            “ไปห้องน้ำฮะ...แต่ไปตั้งนานแล้วไม่กลับมาสักที

 

            “งั้นน้องแบคโทรถามเซฮุนให้พี่หน่อยว่าอยู่ตรงไหน  เดี๋ยวพี่จะเดินไปรับ

 

            “ฮะ...รอแป๊บนึงนะฮะ

 

            เจ้าของมือเรียวสวย...รีบล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและกดโทรหาเพื่อนรักที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำเมื่อหลายนาทีก่อน  แต่ก็ไม่มีวีแววว่าจะกลับสักที  แต่...เสียงจากปลายสายที่เป็นการฝากหมายเลขโทรกลับมันเริ่มทำให้คนตัวเล็กรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนมากขึ้น  พร้อมบอกให้ชานยอลรีบลงไปตามหาเซฮุนทันที

 

...

 

 

...

 

 

...

 

ปึ่กกก!!

 

          โอ๊ยย...ปล่อยนะ!!  อย่าเอาไป!!

 

            เสียงเอ่ยห้าม...ของคนที่ขอตัวไปเข้าห้องน้ำร้องขึ้นเมื่อถูกชายที่ตัวเองไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่ผลักร่างไปกระแทกกับผนังห้องน้ำ  พร้อมกอดรัดไว้ด้วยแรงที่มากจนไม่สามารถขยับตัวได้และพยายามแย่งเครื่องมือสื่อสารที่กำลังจะหยิบออกมาเพื่อโทรขอความช่วยเหลือจากเพื่อนรัก  แต่สุดท้ายชายตรงหน้าก็คว้าไปกดปิดเครื่องอย่างถือวิสาสะ

 

            เซฮุน...ออกมาเที่ยวกับเพื่อนรักโดยได้รับอนุญาตจากจีซบเรียบร้อย  และเมื่อเดินทางมาถึงก็เริ่มสั่งเครื่องดื่มมาทานเป็นอย่างแรกแล้วต่อด้วยการขยับกายโยกย้ายไปตามเพลงที่ผับแห่งนี้เปิดขึ้นด้วยความสนุกสนาน  การไม่ได้มาเที่ยวที่นี่มานานหลายปีหรือการไม่ได้กลับมาที่เชจูบ่อยเท่าช่วงที่ยังเรียนหนังสือมันพาให้เกิดความสนุกจนไม่ทันได้สังเกตเห็นใครบางคนที่มาเที่ยวที่ผับแห่งนี้เช่นกัน  และพอทานเครื่องดื่มได้ไปได้สักพักก็รู้สึกอยากเข้าห้องน้ำ  แถมยังรู้สึกเมื่อยขาเพราะการเต้นกับเพื่อนเป็นเวลานานก็ทำให้รู้สึกล้าไปหมด

 

 

            แล้วก็ไม่รู้...ว่าตัวเองมึนศีรษะจากที่เพิ่งฟื้นไข้หรือไข้จะขึ้นอีกรอบกันแน่  แต่ก็ยังครองสติเดินมาจนถึงห้องน้ำได้โดยไม่หกล้ม  แล้วรีบนั่งลงบนชักโครกแทนการยืนปลดทุกข์  เพราะเกรงว่าจะยืนไม่ไหว  ตอนแรกก็ไม่ได้อยากมาเที่ยวที่นี่  แต่พอได้เข้ามาเจอบรรยากาศเก่าๆที่ไม่ได้เห็นมานานก็ทำให้เรื่องที่คิดมากมาก่อนหน้านี้หายวับไปทันที  แถมเมื่อเห็นข้อความจากแฟนผิวเข้มที่ส่งมาบอกว่ารักรวมถึงบ่นว่านอนไม่หลับเนื่องจากไม่มีใครให้กอด  มันก็ยิ่งทำให้คนอ่านข้อความรู้สึกมีความสุขจนลืมไปเลยว่าตัวเองออกมาเที่ยวกับเพื่อนโดยไม่ได้บอกให้คนรักทราบ  

 

            พอได้ทำธุระส่วนตัว...และได้นั่งพักเพื่อเรียกสติอยู่ในห้องน้ำจนอาการเวียนศีรษะเริ่มดีขึ้นก็เดินออกมาล้างมือล้างหน้าก่อนที่จะเดินทางกลับบ้านเพราะตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว  และไม่อยากทำให้พ่อบุญธรรมเป็นห่วง  ถึงอายุจะเกินคำว่าบรรลุนิติภาวะมาหลายปี  แต่การจะให้ผู้ใหญ่ที่ยังเห็นพวกเขาเป็นเด็กอยู่เสมอมานั่งรอลูกๆกลับบ้าน  มันก็ทำให้เขารู้สึกเกรงใจท่านอยู่ไม่ใช่น้อย  แถมตามเสื้อผ้าก็มีแต่กลิ่นของแอลกอฮอล์กับบุหรี่ติดตัวกลับมาด้วย  และคืนนี้...ก็คงได้ถูกผู้ปกครองอบรมก่อนเข้านอนแน่ๆ

 

            เซฮุนล้างหน้าไปก็คิดไป...ว่าจะหาข้อแก้ตัวอย่างไรเพราะถึงจะได้รับอนุญาตจากผู้ใหญ่ให้ออกมาเที่ยวกับแบคฮยอน  แต่การเที่ยวในที่แบบนี้ก็คงต้องถูกบ่นกันบ้างไม่มากก็น้อย  มือบางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วค่อยๆซับลงบนใบหน้า  แต่...พอมองไปที่กระจกบานใหญ่กลับพบคนที่ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่ยืนอยู่ทางด้านหลังพร้อมส่งยิ้มที่พาให้อดหวั่นใจไม่ได้  แถมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อวันก่อนก็ทำให้รู้สึกหวาดกลัวเกินกว่าจะทักทายหนุ่มลูกครึ่งไปตามประสาคนรู้จัก

 

สองขาเรียวสวย...ในกางเกงสกินนี่สีเข้มรีบก้าวออกมาจากห้องน้ำอย่างรู้ตัวเองว่ากำลังทำเรื่องที่ดูเป็นเสียมารยาท  แต่ก็ยังไม่ทันผู้ที่เป็นเจ้าของโรงแรมชื่อดังและมีชื่อเสียงไม่แพ้คนรักของตัวเองอยู่ดี

 

            ร่างสวย...ถูกอี้ฟานที่วันนี้เดินทางมาดื่มสังสรรค์กับเพื่อนๆนายแบบที่สถานบันเทิงแห่งนี้ดันกายจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพง  และเมื่อหาทางออกให้กับตัวเองไม่ได้  เซฮุนจึงรีบล้วงมือเข้าไปหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมากดเบอร์ของเพื่อนรักเพื่อหวังจะโทรเรียกให้แบคฮยอนตามเข้ามาช่วย  แต่กลับถูกแรงกอดและถูกคว้าเครื่องมือสื่อสารไปกดปิดอย่างถือวิสาสะ

 

            “คุณคริส...เอาคืนมานะครับ  อย่าทำแบบนี้!!

 

            “ผมก็แค่อยากคุยด้วย...คุณเซฮุนหายป่วยหรือยังครับ?”

 

ฟอดดด!!

 

            “หยะ..อย่า!!

 

            ถูกมือหนา...ที่กำโทรศัพท์ของตัวเองเอาไว้ล้วงเข้าไปในกางเกงเพื่อคืนของให้  แต่การถูกถามถึงอาการป่วยด้วยการกระซิบที่ข้างหู  พร้อมฉวยโอกาสกดจมูกลงบนแก้มของเขา  มันก็เป็นการกระทำที่มากเกินไปจนต้องเอ่ยห้ามก่อนที่ผู้ชายคนนี้จะทำมากกว่าแค่การหอม

 

            “กลัวจงอินมาเห็นหรือครับ??!

 

            “คุณคริสปล่อยผมเถอะครับ  ผมขอร้อง

 

            “ปล่อย??...แล้วผมจะได้อะไรเป็นการตอบแทนล่ะครับคุณเซฮุน!!”

 

            “ผมไม่มีอะไรจะให้คุณคริสหรอกครับ  แล้วผมก็ไม่รู้ด้วยว่าคุณคริสทำแบบนี้ทำไม  ทำเพราะชอบผมหรือทำเพราะอยากเอาชนะพี่จงอินกันแน่!!!!

 

            “.......!!!!!!

 

            เป็นการถูกปฏิเสธและถูกพูดแทงใจดำไปพร้อมๆกัน  เพราะคนฟังก็ยังไม่รู้ใจตัวเองว่าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร  ถามว่าชอบคนตรงหน้ามากแค่ไหน...ก็ตอบได้เลยว่าแค่ถูกใจ  ส่วนอยากจะเอาชนะคู่แข่งทางธุรกิจหรือไม่...ก็ตอบได้เลยว่าใช่!!!  อี้ฟานรู้จุดอ่อนของจงอินอยู่พอสมควรว่ามีอะไรบ้างและอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าก็จะถึงงานประมูลที่ดินอีกครั้ง  ซึ่งครั้งนี้เขาจะไม่มีทางแพ้อีกเด็ดขาด  และใช่ว่าอยากใช้แผนเดิมๆเพื่อโจมตีคู่แข่ง  แต่อาการหึงหวงที่จงอินมีต่อคนรักมันทำให้เขาต้องลองใช้แผนนี้อีกครั้ง

 

            อี้ฟานก็นึกไม่ถึง...ว่าวันนี้เขาจะได้เจอกับพนักงานจัดดอกไม้ที่นี่  เพราะหลังจากจบงานเลี้ยงริมสระน้ำที่โรงแรมของคิมจงอิน  เขาก็ต้องเดินทางมาเชจูเพื่อถ่ายแบบในวันถัดมา  แต่การเจอกับเซฮุนโดยบังเอิญอีกครั้ง...มันก็ทำให้รู้สึกแปลกใจปนดีใจมากอยู่พอสมควร  และร่างสวยที่อยู่ในอ้อมกอดตอนนี้จะมากับหนุ่มผิวเข้มหรือไม่มันไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องกังวล  เพราะยิ่งได้มาเห็นก็ยิ่งทำให้ศัตรูเผยจุดอ่อนออกมาให้เล่นงานได้ง่ายขึ้น

 

            “ปล่อยผมเถอะครับคุณคริส...ต่อให้คุณคริสได้ทุกอย่างไปจากผม  โรงแรมของคุณคริสก็ไม่ได้รับความนิยมมากขึ้นหรอกครับ  ถึงผมจะไม่ทราบปัญหาที่เคยเกิดขึ้นระหว่างคุณกับพี่จงอิน  แล้วก็ไม่ได้เก่งเรื่องการทำธุรกิจ  แต่ผมก็ไม่เคยอยากเอาชนะใครด้วยวิธีแบบนี้!!”

 

            “ถ้าไม่รู้อะไร...ก็อย่าพูดดีกว่านะครับคุณเซฮุน  เพราะมันจะไม่เป็นผลดีกับตัวเอง!!!

 

            “ตอนนี้มันก็ไม่ได้ดีสักเท่าไหร่หรอกครับ  แต่ถ้าคุณคริสทำแบบนี้แล้วคิดว่าตัวเองจะชนะก็เอาเลยครับ!!  อยากทำอะไรก็เชิญ  แต่...ระวังปัญหาที่จะตามมาด้วยนะครับ  ผมขอเตือน!!  แล้วอีกอย่าง...ผมมันก็แค่คนธรรมดาๆ  ไม่มีชื่อเสียง  ไม่มีหน้ามีตาในสังคมให้ต้องแคร์เหมือนกับคุณ!!!

 

            ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองต้องพ่ายแพ้...ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรสักอย่าง  และสิ่งที่คนตรงหน้าพูดมาทั้งหมดก็คือความจริง  เพราะต่อให้เขาทำลายคนรักของคู่แข่งให้บอบช้ำทั้งทางกายและจิตใจเหมือนอย่างที่คิดเอาไว้  โรงแรมของเขาก็ยังคงเป็นรองจงอินอยู่ดี  อี้ฟาน...บีบแขนเจ้าของคำพูดเถรตรงเหล่านั้นอย่างลืมตัวเพราะมันรู้สึกโกรธจนยั้งอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่

 

            เซฮุนเบ้หน้าด้วยความเจ็บ...แต่ก็ไม่สามารถหนีออกไปจากสถานการณ์ตรงนี้ได้  เพราะถูกกายสูงใหญ่ใช้ร่างเบียดบังปิดทางออกเอาไว้  ส่วนคนที่เดินเข้าออกเพื่อใช้ห้องน้ำก็ไม่มีใครสนใจเขาเลยสักคนหรืออาจคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ปัญหาของตัวเอง  และในจังหวะที่อี้ฟานเริ่มคลายแรงบีบ  เซฮุนก็รีบสะบัดแขนพร้อมพลักกายหนาออกไปให้พ้นทาง  แต่ทุกอย่างก็แทบไม่เป็นประโยชน์เลยสักนิด  แถมยังถูกกระชากตัวกลับเข้ามาในอ้อมกอดตามเดิม 

 

            “ปล่อยนะครับคุณคะ...คริส  อื้มมม!!

 

            จากที่คิดจะปล่อยคนตรงหน้าไปปดีๆ...เพราะไม่อยากได้ยินคำพูดแทงใจอีกเป็นครั้งที่สองหรือโดนมองด้วยสายตาดูถูกแบบที่เกิดมาก็ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน  แต่การที่เซฮุนจะหนีกันไปโดยไม่มีการกล่าวลาเหมือนอย่างที่แสดงออกมาทุกครั้งเมื่อพบหน้ากัน  มันกลับทำให้อารมณ์ขุ่นมัวในใจปะทุขึ้นมาทันที  คนอย่างอู๋อี้ฟาน...ไม่เคยถูกปฏิเสธ  ไม่เคยถูกมองอย่างหมิ่นเกียรติ  และไม่เคยมีใครกล้าพูดด้วยถ้อยคำแทงใจเหมือนอย่างคนที่อยู่ในอ้อมกอดตอนนี้ทำเลยสักคน  ปากหยักบดเบียดมอบรสจูบให้คนที่ทำให้ตัวเองรู้สึกพ่ายแพ้ด้วยอารมณ์ที่ยากเกินจะอธิบาย

 

แต่.....

 

            “โอ๊ยย!!  ซี้ดด!

 

            ยังไม่ทันได้เก็บเกี่ยวความหวานจากเจ้าของริมฝีปากบางให้สมกับที่ถูกดูหมิ่น  อี้ฟานก็ถูกเขี้ยวเล็กๆของเซฮุนขบเข้าที่ลิ้น  จนต้องยอมผละออกจากการจูบพร้อมส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด  และรู้สึกได้ถึงรสชาติของเลือดที่อยู่ในปาก  มือหนากระชากร่างที่คิดจะหนีเขาไปอีกครั้งด้วยความโกรธที่มีมากขึ้นกว่าเดิม  แต่แรงกระชาก...ที่คว้าได้แค่เสื้อเชิ้ตสีอ่อนก็ทำให้กระดุมเสื้อของเซฮุนหลุดกระเด็นไปคนละทิศคนละทางจนเผยให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียนอวดสายตาคนเจ้าอารมณ์

 

            “คุณคริสอย่าทำแบบนี้....ปล่อย!!!  ช่วยดะ...ด้วย  อื้มมม!!

 

            “พอได้แล้วอี้ฟาน!!!!!  กูบอกให้พอไง...หยุด!!!

 

            เสียงร้องห้าม...ของคนที่อาสาเดินมาตามเพื่อนรักของแฟนตัวเล็กดังขึ้น  พร้อมรีบเข้าไปดึงร่างของคนที่กำลังถูกจูบเป็นรอบที่สองให้มาแอบอยู่ทางด้านหลัง  แล้วใช้มืออีกข้างดันอกคู่แข่งของจงอินเอาไว้  ส่วนคนที่โดนแรงกระชากจนเสื้อผ้าหลุดลุ้ยและเกือบโดนทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้ก็รีบจับเอวของคนที่เข้ามาช่วยเหลือตัวเองเอาแน่นและมองซ้ายมองขวาเพื่อหาใครอีกคน  เพราะคิดว่า...ถ้าวิศวกรประจำโรงแรมมาที่นี่  คิมจงอินก็ต้องมาด้วยกันอย่างแน่นอน!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

23.07 น.

 

    ชานยอล...ไม่คิดว่าคนรักของเพื่อนผิวเข้มจะกล้าต่อปากต่อคำและใช้วาจาดูถูกท้าทายความสามารถในการบริหารโรงแรมของอี้ฟานแบบนั้น  พร้อมรีบเข้าไปช่วยร่างสวยที่ท่อนบนเกือบเปลือยเปล่าเพราะเสื้อที่ใส่อยู่ถูกดึงจนกระดุมขาดไปทั้งแถบ  และดี...ที่ไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่านี้  ไม่อย่างนั้น...เขาคงไม่มีหน้าไปเจอเจ้าของโรงแรมแน่ๆ

 

            หลังจากฝากคนตัวเล็กให้เพื่อนในแก๊งค์คอยดูแลเอาไว้ชั่วคราว...ชานยอลก็รีบเดินมาตามหาเซฮุนที่ห้องน้ำ  แต่เมื่อมาถึงและกำลังจะก้าวขาเข้ามาด้านใน  เขากลับถูกชายแปลกหน้าที่เดินออกมาจากห้องน้ำชนเข้าที่หัวไหล่จนเสียหลักไปด้านหลังเล็กน้อย  แต่การถูกทำเช่นนั้น...มันก็ทำให้ชานยอลได้ยินในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้ยินออกมาจากปากของเซฮุนและไม่คิดว่าจะมาเจออี้ฟานที่นี่ด้วยเหมือนกัน

 

            วิศวกรหนุ่ม...คอยแอบมองเหตุการณ์ต่างๆอยู่ด้านนอกเพราะอยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง  และใช่ว่าไม่เชื่อใจคนรักของเพื่อนผิวเข้ม  แต่ไม่ว่าใคร...ที่ได้รู้จัก  ได้อยู่ใกล้หรือถูกอี้ฟานหมายตาก็ล้วนแต่ใจอ่อนยอมเป็นของเล่นให้เจ้าของโรงแรมที่พ่วงตำแหน่งนายแบบคนนี้กันทุกคน  แต่พอได้ยินได้ฟังในสิ่งที่เซฮุนพูดมาทั้งหมดด้วยท่าทีจริงจังและยังพยามหาทางหลบเลี่ยง  มันก็ทำให้ชานยอลมั่นใจแล้วว่า...สิ่งที่ตัวเองอยากพิสูจน์นั้นไม่เสียเปล่า  และเซฮุนก็เป็นคนที่ไม่คิดจะปันใจหรือหักหลังเพื่อนของเขาในภายหลัง

 

แต่...การแอบดูสถานการณ์ต่างๆเพื่อพิสูจน์ใจคนคราวนี้ก็เกือบทำให้คนรักของเพื่อนผิวเข้มถูกอี้ฟานล่วงเกิน  เขาจึงต้องรีบแสดงตัวแล้วเดินเข้าไปขว้างการกระทำที่มันอาจเลวร้ายไปมากกว่านี้

 

            “มึงคิดว่าจะห้ามกูได้เหรอวะ!!!  ถูกขัดจังหวะยังไม่พอ  แถมยังถูกเพื่อนของคู่แข่งผลักจนเกือบล้มลงไปกับพื้นห้องน้ำที่แสนจะสกปรก   อี้ฟานจึงรู้สึกหงุดหงิดไปกับทุกๆเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้

 

            “กูก็ห้ามอยู่นี่ไง!!...แล้วมึงก็ควรหยุดก่อนที่จงอินมันจะเข้ามาหยุดมึงอีกคน!!!!”  คิดถูก...ที่เดินทางมาตามแฟนตัวเล็กเพียงคนเดียว  เพราะถ้าโทรเรียกให้จงอินมาด้วยกันตั้งแต่ทีแรกและได้มารู้มาเห็นในสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องน้ำ...มีหวังผับแห่งนี้รวมถึงอี้ฟานก็คงถูกเผาทิ้งไปพร้อมๆกัน

 

            แต่ที่ต้องพูดโกหก...ด้วยการเอ่ยชื่อเพื่อนผิวเข้มขึ้นมาก็เพื่อต้องการให้เรื่องทุกอย่างมันจบลงโดยเร็ว  รวมถึงทราบดีว่าอี้ฟานคงไม่กล้าเอาชื่อเสียงของตัวเองมาเสี่ยงกับเรื่องที่ดูอย่างไรก็ไม่คุ้มกับสิ่งที่ต้องเสีย  แถมประวัติความเจ้าชู้ที่คนในวงการต่างๆก็รู้ดีว่าเป็นนิสัยส่วนตัวอันดับแรกๆที่มักจะทำให้อี้ฟานตกเป็นข่าวได้เสมอก็อาจทำให้เจ้าตัวหยุดกระทำที่มีผลกระทบต่อความน่าเชื่อถือของธุรกิจ

 

โครมมมม!!!

 

            “โธ่เว้ยยยยย!!!”  หัวเสีย...ให้กับความพ่ายแพ้ที่ได้รับ  และทำได้เพียงระบายอารมณ์โดยการเตะถังขยะจนมันแตกกระจายไปทั่วทั้งห้องน้ำด้วยความรู้สึกโมโหแล้วรีบเดินออกไปด้านนอกทันที

 

            ใช่ว่ากลัวจงอินจะเข้ามาหยุดการกระทำของตัวเองเหมือนอย่างที่ชานยอลเอ่ยอ้าง  แต่อี้ฟานกลัวเรื่องจะบานปลายจนกลายเป็นข่าวใหญ่โต  และพาให้ชื่อเสียงของโรงแรมที่พ่อแม่สร้างมากับมือต้องถูกลดระดับความน่าเชื่อถือด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้  เขาจึงจำใจต้องเดินออกไปจากห้องน้ำด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวและกลับไปนั่งร่วมวงกับเพื่อนนายแบบตามเดิม

 

            ส่วนคน...ที่เสื้อผ้าแทบไม่มีกระดุมเหลือให้ติดกลับคือสู่สภาพเดิมก็ถูกวิศวกรหนุ่มประคองร่างพาเดินออกมาจากผับด้วยความรวดเร็วและเดินไปตรงที่ลานจอดรถทันที  มือหนาเปิดประตูรถ...แล้วคว้าเสื้อกันหนาวตัวใหญ่สีดำแบบมีฮู้ดยื่นให้เซฮุนสวมทับเสื้อของเจ้าตัวที่ขาดจนไม่สามารถซ่อมได้  พร้อมสั่งให้รออยู่ในรถเพราะเขาต้องเข้าไปรับแฟนตัวเล็กในสถานบันเทิงอีกครั้ง

 

            “คุณชานยอลครับ...อย่าบอกเรื่องนี้ให้พี่จงอินทราบนะครับ”  รีบคว้าแขนของคนที่กำลังจะเดินเข้าไปตามแฟนตัวเล็กในผับ  และเอ่ยขอร้องออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือเพราะไม่อยากทำให้คนรักลำบากใจหรือต้องอารมณ์เสียไปกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้

 

            เซฮุนรู้จักนิสัยของจงอินเป็นอย่างดี...ว่าถ้าทราบเรื่องที่เขาถูกอี้ฟานล่วงเกินอีกครั้งในวันนี้  มีหวังธุรกิจการงานต่างๆของหนุ่มลูกครึ่งคงต้องถูกทำอะไรสักอย่างเพื่อเป็นการแก้แค้น  และตัวเขาเองก็ออกมาเที่ยวโดยไม่ได้บอกให้คนรักทราบ  เซฮุนจึงไม่อยากเป็นต้นเหตุให้จงอินอารมณ์เสียหรือไปทำร้ายคนอื่นเพื่อปกป้องเขา

 

            “ถึงเซฮุนไม่พูด...ผมก็ไม่มีทางบอกแน่นอนครับ  บอกไปเดี๋ยวก็กลายเป็นเรื่องใหญ่  แต่เซฮุนรู้ใช่ไหม...ว่าวันนี้เซฮุนกับน้องแบคทำผิด  ผิดที่ออกมาเที่ยวโดยไม่บอกพวกผม  ผิดที่ไปพูดท้าทายคนอย่างอี้ฟาน!!

 

            “ครับ...เรื่องหนีเที่ยวเซฮุนยอมรับผิด  คุณชานยอลอย่าโกรธแบคเลยนะครับ  ถ้าจะโกรธ...ก็ให้โกรธผมแทน  แต่สำหรับเรื่องของคุณคริส  เอ่ออ...คุณอี้ฟาน  เซฮุนไม่ยอมรับผิดแน่นอนและต่อให้ต้องพูดท้าทายอีกสักกี่สิบครั้งเซฮุนก็จะทำ  คุณอี้ฟานไม่มีเหตุผล  ทำตัวเป็นเด็ก  อยากเอาชนะพี่จงอินด้วยวิธีสกปรกแบบนั้นเซฮุนไม่มีทางยอมหรอกครับ

 

            “ก็เพราะเซฮุนไม่ยอมไงครับ  อี้ฟานมันถึงได้.....  เฮ้อออ!!  ช่างมัน  ช่างมัน!!!!...แต่คราวหน้าถ้าเจอมันอีก  ผมขอแนะนำให้เลี่ยงและไม่ต้องไปยุ่งกับคนอย่างมัน  เซฮุนเชื่อผมเถอะ  ผมขอร้อง  เพราะถ้าครั้งหน้าเป็นเหมือนวันนี้  ผมก็ไม่รู้ว่าจะปิดจงอินได้อีกไหม!!

 

            “เซฮุนขอโทษนะครับที่ทำให้คุณชานยอลเดือนร้อน

 

            “ไม่เป็นไรครับ...เซฮุนอย่าคิดมากนะ  แต่ถ้าจะให้ดีก็อย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกเพราะผมไม่รู้ว่าจะมาช่วยเซฮุนได้เหมือนวันนี้หรือเปล่า  เซฮุนต้องดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้นะครับ

 

            “ครับ...เซฮุนจะทำตามที่คุณชานยอลบอก

 

            “งั้นรออยู่ในรถแป๊บนึงนะครับ  เดี๋ยวผมเข้าไปรับน้องแบคข้างในก่อน

 

...

 

 

...

 

 

...

 

24.54 น.

 

            ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที...เจ้าของรถก็กลับมาพร้อมคนตัวเล็กที่หลับอยู่ในอ้อมอก และคนที่ถูกสั่งให้นั่งรออยู่ในรถก็ต้องรีบลงมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารทางด้านหน้าเพื่อที่ชานยอลจะได้วางคนรักได้อย่างถนัด  มือหนาวางร่างคนที่หมดฤทธิ์เพราะการร้องไห้  รวมถึงถูกเพื่อนๆในแก๊งค์ชวนดื่มจนเมาลงบนเบาะรถอย่างเบามือแล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้เสร็จสรรพ  อยากด่าเพื่อนที่แกล้งมอมเหล้าแบคฮยอนก็อยาก  อยากตีแฟนของตัวเองที่เผลอดื่มไปตามคำเชิญชวนก็อยาก  แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่างเนื่องจากเป็นห่วงคนที่รออยู่ในรถจะเจอกับอี้ฟานอีกครั้ง

 

            แต่การที่คนตัวเล็กหลับไป...มันก็เป็นผลดีกับชานยอลและเซฮุน  เพราะไม่อย่างนั้นคนเป็นเพื่อนก็คงถูกถามถึงเรื่องที่หายตัวไปเข้าห้องน้ำเสียนานแถมโทรหาก็ปิดเครื่อง  ส่วนคนเป็นแฟน...ก็คงถูกถามถึงเสื้อกันหนาวสีดำตัวใหญ่ที่คนให้หวงนักหวงหนา  เพราะมันเป็นของขวัญชิ้นแรกที่คนตัวเล็กซื้อให้เมื่อตอนที่เราตกลงเป็นแฟนกันอีกครั้งหลังจากเคลียร์ใจกันเรียบร้อย  และตอนนี้...เสื้อกันหนาวที่หวงนักหวงหนากลับไปอยู่บนร่างของเพื่อนรักอย่างเซฮุน

 

VROOMMMMM!

 

          วิศวกรหนุ่ม...ค่อยๆขับรถมาส่งคนหนีเที่ยวกลับบ้าน  และเมื่อมาถึงที่หมาย...ชานยอลก็รีบดับเครื่องยนต์แล้วอุ้มคนตัวเล็กที่ยังคงหลับสนิทเดินเข้าไปบ้านโดยมีเซฮุนคอยเปิดประตูให้  และจากที่ไม่ต้องมาคอยตอบคำถามต่างๆของคนที่อยู่ในอ้อมอก  แต่กลับตอนนี้กลับต้องมาตอบทุกข้อสงสัยให้คนเป็นเจ้าของบ้านฟังแทน  เพราะเมื่อก้าวขาเข้าไปในบ้าน...จีซบที่นอนรอลลูกๆอยู่หน้าทีวีเมื่อเห็นแบคฮยอนหลับคาอกเพื่อนเจ้าของโณงแรม  คนเป็นพ่อจึงรู้สึกสงสัยและเป็นห่วงลูกๆทั้งสองคนขึ้นมาทันที

 

            “เกิดอะไรขึ้น!!  แบคเป็นอะไรคุณขานยอล??”

 

            “เมาครับคุณอา  เซฮุนเลยโทรตามให้ผมไปรับ

 

            “ให้มันได้แบบนี้สิ...ไอ้ลูกตัวแสบ!!

 

            “ผมขออนุญาตขึ้นไปส่งน้องแบคที่ห้องนะครับคุณอา

 

            “เชิญๆ  แล้วจะนอนค้างที่นี่ก็ได้นะ...อาอนุญาต  นี่มันก็ดึกมากแล้ว

 

            “ไม่เป็นไรครับคุณอา...ผมเกรงใจ  เดี๋ยวผมขึ้นไปส่งน้องแบคเสร็จก็จะกลับเลยครับ

 

            “ตามใจ...งั้นอาขอตัวไปนอนก่อนนะ

 

            ก้มศีรษะลงเล็กน้อย...เหมือนเป็นเชิงทำความเคารพ  และตอบรับในสิ่งที่คนเป็นผู้ใหญ่ได้กล่าวแล้วรีบเดินขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านทันที  ชานยอลวางคนที่หลับอยู่ในอ้อมแขนลงบนเตียงกว้างอย่างทะนุถนอม  และหอมแก้มนุ่มที่คืนนี้มีแต่กลิ่นของแอลกอฮอล์เพื่อเป็นการกล่าวลา  ก่อนรีบขับรถกลับไปพักที่คอนโดฯทันทีเพราะรู้สึกเหนื่อยกับปัญหาต่างๆที่ต้องจัดการในค่ำคืนนี้ 

 

            ส่วนเซฮุน...เมื่อเดินลงไปส่งแฟนของเพื่อนรักและคืนเสื้อกันหนาวสีดำให้เจ้าของเรียบร้อย  เขาก็รีบกลับเข้ามาในห้องนอน  แล้วจัดการเช็ดตัวพร้อมเปลี่ยนเสื้อผ้าให้แบคฮยอนเสร็จสรรพ  แต่พอถึงเวลาที่ตัวเองจะนอนบ้าง...มันกลับนอนไม่หลับ  และสาเหตุก็คงมาจากรอยจูบของผู้ชายคนนั้น  แถมยังคิดถึงผู้ชายอีกคนที่วันนี้ไม่ได้นอนกอดกันเหมือนเช่นทุกค่ำคืน T^T 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100%

แก้ไขเมื่อ  17/11/60

ฮืออออ...ขอกำลังใจหน่อยค่ะ  แต่ละตอนมันยากจริงๆ  T_T

ขอบคุณนักอ่านทุกคนมากๆนะคะ  ขอบคุณทุกการติดตาม  รวมถึงขอบคุณคอมเม้นท์ใหม่ๆด้วยค่ะ (:

แล้วจะเข้ามาแก้คำผิดเรื่อยๆค่ะ

รัก 

#ดอกไม้ของเจ้านาย


TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

712 ความคิดเห็น

  1. #684 KHlulaby (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 01:09
    เอาอี้ฟานไปห่างๆน้องงงงงงง สงสารจะรอดมั้ยย
    #684
    0
  2. #657 oohseoktuan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 23:36
    ยัยแบค!!!
    #657
    0
  3. #563 /tl26&? (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 23:37
    เกิดเป็นเซฮุนนี่มันลำบากจริงๆ เล้ย สงสารอ่ะ มันต้องมีครั้งต่อๆ ไปอีกแน่เลย กลัวใจจงอินด้วยเหมือนกัน ฮื่อ
    #563
    0
  4. #479 ME3 KAEKY (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 09:11
    จงอินรู้คงเป็นเรื่องราวใหญ่โต
    #479
    0
  5. #477 Jammie-Lee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 00:05
    ไคชานมาบอกคุณพ่อแล้ว // อี้ฟานอย่าทำให้เซฮุนเจ็บตัววว ถถถถถ
    #477
    0
  6. #196 มักเน่ไลน์94 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 20:25
    จงอินนี่ก็หึงไปทั่ว55555555555 ทำไมขี้หึงขี้หวงขนาดนี้55555555 แบคฮยอนเซฮุนได้ถูกลงโทษแน่ๆออกมาไม่บอกตัวเองเลยยย
    #196
    0
  7. #164 ทับบี้คัสตาร์ด (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 10:23
    ใจเย็นนะจงอินนั้นพ่อตา จะหึงทำไมมมม งานเข้าแน่ๆถ้าจงอินรู้นะร้านพังแน่!
    #164
    0
  8. #149 Kannika Tankam (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 00:26
    แน่เด็กๆ พี่ๆเค้าตั้งใจไปคุยกับคุณพ่อซะดิบดี ไหงเรา2คนมาหนีเที่ยวแบบนี้
    ะค่าาา ถ้ามีใครมาฉุดจะทำไงเนี้ยย
    #149
    0
  9. #148 Action!! (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 22:41
    โดนแน่ๆ
    #148
    0
  10. #147 ME3 KAEKY (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 22:12
    นั้นไงๆ ตีแบคหนักๆเลยชาน
    #147
    0
  11. #146 Fern\' Ht (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 20:56
    อ่านแล้วงงอ่า พาร์ทไหนเป็นพาร์ทไหน มึน
    #146
    1
    • #146-1 Mokara(จากตอนที่ 16)
      23 มิถุนายน 2559 / 21:38
      ไรท์เตอร์มือใหม่จะพยายามปรับปรุงให้ดีขึ้นนะคะ....ขอบคุณที่ตักเตือนเข้ามาค่ะ ^____^
      #146-1
  12. #145 aeri0651 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 19:16
    สองคนนี้ หนีเที่ยว 55555? ตายแน่ๆ
    #145
    0
  13. #85 eve_popparazzi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 00:50
    อะไรกันเนี้ยยย เออะจับน้องปล้ำตลอด บอกแล้วไงเขามีพ่อมีแม่ ถึงจะยังไงขอเขายังทำแบบนี้อ่ะ
    #85
    0
  14. #82 Huniihun94 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 01:00
    โอ้ยคนพี่อะไรจะหวงปานนั้นค่ะ ทำทวงเพราะจะได้รังแกน้องก็บอกเถอะยิ่งน่ารักๆแบบนี้เราเข้าใจ5555555 อพคนี่ต้องเคยแย่งเเฟนพิจงอืนเเน่เลยนางเดือดเเรงอะฮือรอลุ้นค่ะ ติดงอมงะถึงกลับต้องกลับมาอ่านวนไป555555ไรต์สู้ๆนะคะเป็นกลจให้
    #82
    0
  15. #81 กลับมา ได้ไหม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 06:27
    จงอินหื่นมากเอ๊อะก็จับปล้ำยังเดียวอะ
    #81
    1
    • #81-1 Mokara(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2559 / 07:26
      ไรท์หื่นเองค่ะไม่ใช่จงอิน55555555 ไรท์อยากปล้ำน้องฮุน (:
      #81-1