7 ชะตาฟ้าสังหาร(命運回到過去)

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 พิษกร่อนชีพจร (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 751 ครั้ง
    19 ส.ค. 62

ตอนที่ 4

พิษกร่อนชีพจร 1

 

บ่าวชราย่นคิ้ว ในใจคิดเพียงว่า หลงจิวเมิ่งถามคำแปลกพิกล คงเกิดจากนายน้อยผู้นี้เสียใจจนเกินพอดี จากเหตุการณ์ที่ จู่ ๆ มารดาอันเป็นที่รัก มาด่วนจากโลกนี้ไปอย่างกะทันหัน แถมบิดาที่ควรจะอยู่เคียงข้างช่วยกันปลอบประโลม ยังมาล้มป่วยด้วยโรคประหลาด สถานการณ์ต่าง ๆ ในตระกูลก็กลายเป็นไม่สู้ดีอีก ด้วยหลายสิ่งผสมปนเป นายน้อยอายุยังเยาว์จึงอาจจะทำให้ตั้งตัวไม่ติด จึงเกิดอาการสติเลอะเลือนไปชั่วขณะถึงได้ถามคำออกที่แปลกพิกลเช่นนี้ออกมา

 

แม้ตอนแรกบ่าวชราจะนิ่งเงียบด้วยความสงสาร แต่เมื่อเห็นสีหน้าและแววตาอันจริงจังของหลงจิวเมิ่งจึงจำต้องเอ่ยตอบไปตามตรง “นายน้อยยังอยู่ในเขตเมืองป้อมพายุหิมะขอรับ ส่วนอายุก็เพิ่งจะขึ้นสิบเอ็ดปีเมื่อเดือนที่แล้ว...”

 

“สิบเอ็ดปีเมื่อเดือนก่อน...”หลงจิวเมิ่งทวนคำพลางครุ่นคิด จินตนาการนึกย้อนไปถึงบางสิ่งที่จดจำได้เมื่อชีวิตก่อนหน้า

 

...ช่วงเวลานี้คือช่วงพลิกผันในชีวิตของข้า เพราะท่านแม่มาด่วนจาก ท่านพ่อตรอมใจล้มป่วยด้วยอาการประหลาด กลายเป็นสูญเสียพลังที่ฝึกฝนมาหลายสิบปี ทำให้ข้าสับสนไปพักใหญ่ สุดท้ายพลาดไม่อาจผ่านการคัดเลือก...จนกระทั่งถึงวันที่เหล่าสัตว์อสูรล้างลมปราณโจมตีเขตป้อมพายุหิมะ จึงได้มีโอกาสอพยพย้ายเข้าไปสู่ตระกูลหลัก

 

...ชีวิตก่อนเป็นเช่นนี้ แล้วชีวิตนี้เล่า ยังจะเหมือนหรือแตกต่างไปจากเดิม

 

“ท่านแม่ ท่านแม่ของข้าละ” หลงจิวเมิ่งไม่มั่นใจว่าทุกสิ่งยังเป็นเช่นเดิม จึงได้ถามบ่าวชราอีกหนึ่งข้อ เพื่อยืนยันว่าเรื่องราวยังคงเดิม กับที่เขาเคยรับรู้เมื่อชีวิตก่อน

 

“นายผู้หญิงจากนายน้อยไปอย่างไม่มีวันกลับแล้วขอรับ” ใบหน้ายามเอ่ยคำของบ่าวชราเศร้าสร้อย

 

...ใช่แล้ว ทุกสิ่งคงเดิม ข้าย้อนเวลากลับมายังอดีตเส้นเดิม และนี่คือจุดเปลี่ยนแรกในชีวิต ชีวิตที่แล้วสรรพสิ่งรุมเร้า ทำให้สิ่งต่าง ๆ ที่กำลังดำเนินไปด้วยดี เกิดผิดเพี้ยนและพังพินาศลง

 

...แม้ข้าไม่รู้ว่าพลังอันใดที่ดึงข้ากลับมาที่นี่อีกครั้ง แต่เมื่อข้ากลับมาแล้ว ทุกสิ่งจะไม่มีวันเป็นเช่นเดิมอีก ข้าจะแก้ไขทุกอย่างที่ผิดพลาด ก้าวเดินสู่เส้นทางที่ดีกว่าชีวิตก่อน แถมครานี้นับว่าโชคดียิ่ง เพราะไม่เสียแรงที่หลายสิบปีในชีวิตก่อน เฝ้าศึกษาเส้นทางที่ไกลเกินฝันเพื่อกลบฝังความผิดหวัง ถึงแม้ไม่อาจเป็นจริงได้ในชีวิตก่อน และทำได้เพียง...ตื่นครุ่นคิด หลับฝันถึง มาตลอดหลายสิบปี แต่ตอนนี้ข้ามีโอกาสกลับมาแก้ไขแล้ว มันจะไม่มีวันผิดพลาดเช่นเดิมอีก ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาพรากคนที่ข้ารักและปกป้องไปอีกแม้แต่คนเดียว ส่วนหนทางสู่เซียนวิเศษเช่นนั้นหรือ หากกระทำได้ดังที่วาดฝันเอาไว้...มันก็มิได้ไกลเกินเอื้อมอีกต่อไป

 

หลงจิวเมิ่งหลับตาสำรวจดู สภาพร่างกายและลมปราณของตนเองในปัจจุบันด้วยจิตใจที่แน่วแน่มั่นคง เพือยืนยันว่าเส้นชีพจรที่แตกระแหงผิดแผกของตน ซึ่งมาค้นพบภายหลังว่ามันมีชื่อเฉพาะเรียกขานว่า...เส้นชีพจรไร้ลักษณ์ นั้นยังคงเป็นดุจเดิม

 

...โลกแห่งผู้เข้มแข็งกลืนกินผู้อ่อนแอยากที่จะเอาตัวรอดเช่นนั้นหรือ เจ้าก็เพียงแข็งแกร่งกว่าศัตรู เมื่อนั้นก็จะไม่มีใครมาทำอันตรายผู้คนของเจ้าได้อีก หลง...จิว...เมิ่ง นับแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าได้กำเนิดขึ้นเป็นคนใหม่แล้ว เส้นชีพจรวิเศษที่เหล่าสำนักอาจารย์ต่างมองว่ามันบัดซบในชีวิตก่อน ข้าจะทำให้พวกมันกระจ่างเองว่า...พวกมันล้วนคิดผิด

 

“ลุงหาน พาข้าไปหาท่านพ่อเร็ว” หลังจากความคิดตกผลึก การตัดสินใจด้วยความเด็ดเดี่ยวพลันแสดงออกมาทางน้ำเสียง หลงจิวเมิ่งคนใหม่เปลี่ยนจากสับสนกลายเป็นแน่วแน่ แววตาและท่าทางของหลงจิวเมิ่งก็เปลี่ยนพลิกราวกับเป็นคนละคน แม้แต่บ่าวชราผู้คุ้นชินยังรู้สึกสะท้านกายยามจ้องมอง

 

“ขะ...ขะ ขอรับนายน้อย บิดาของท่านก็ต้องการจะพบกับนายน้อยอยู่พอดี”

 

เส้นทางที่บ่าวชราเดินนำ หาใช่ตำหนักผู้นำป้อมค่ายเช่นวันวาน แต่มันกลับเดินออกห่างจากตัวตึกหลัก และลัดเลาะขึ้นเหนือไปตามธารน้ำเย็น จดกระทั่งมาถึงบึงน้ำกว้างใสกระจ่าง ด้วยความหนาวเย็นของเขตป้อมค่ายพายุหิมะ ทำให้ผิวหน้าของบึงน้ำจับตัวเป็นชั้นน้ำแข็งบาง กระท่อมไม้โดดเด่นตั้งอยู่ริมบึง ปรากฏควันไฟขาวล่องลอยออกมาจากปล่องสูง แววตาสะทกสะท้อนของหลงจิวเมิ่งมองดูภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกสั่นไหว

 

...ท่านพ่อ ข้าจะได้เจอท่านอีกครั้งแล้ว

 

“นายน้อย...” ลุงหาน ไม่รู้จะอธิบายให้หลงจิวเมิ่งเข้าใจได้เช่นไร ว่าบิดาของนายน้อย ตอนนี้ได้ถูก หลงซุน...รองหัวหน้าป้อมค่ายตระกูลหลงคนปัจจุบันยึดอำนาจ แถมยังขับออกจากตำหนักใหญ่ โดยให้เหตุผลว่าอาการป่วยของหลงหย่งฝู น่าจะดีขึ้นหากได้พักผ่อนในสถานที่ปลีกวิเวกสงบเงียบ

 

“ลุงหาน ไม่ต้องอธิบายหรอก...ข้าเข้าใจดี นี่คงเป็นฝีมือของหลงซุนสินะ” หลงจิวเมิ่งเอ่ยด้วยใบหน้าเรียบเย็นชาไร้อารมณ์

 

“เออ...นายน้อย...ท่านไม่...” บ่าวชราอ้ำอึ้ง ไม่เพียงแต่นายน้อยของมันรับรู้เรื่องราวนี้อยู่แล้ว แต่ยังเรียกคำ...หลงซุน ห้วน ๆ ทั้งที่แต่ก่อนยังใช้คำว่าท่านลุงหลงซุนเสมอมา

 

“ลุงหานกลับไปทำงานของท่านเถอะ เดี๋ยวข้าเข้าไปพบกับท่านพ่อเอง”

 

“ขอรับนายน้อย ตั้งแต่นายท่านล้มป่วย บ่าวก็ไม่ได้มีภาระมากมายนัก ถ้านายน้อยมีเรื่องอันใดให้รับใช้ บ่าวจะรออยู่ที่กระท่อมหลังนั้นนะขอรับ” ลุงหานเอ่ยพลางชี้ไปที่กระท่อมหลังเล็กเก่าโทรม ซึ่งอยู่ถัดไปไม่ไกล

 

“อืม” หลงจิวเมิ่งรับคำ ก่อนจะเดินเข้าไปยังเรือนไม้ตรงหน้า

 

“ท่าน...ท่านพ่อ...” น้ำเสียงสั่นไหว แฝงอารมณ์ความรู้สึกคะนึงหา ชีวิตก่อน หลงจิวเมิ่งสูญเสียบิดาไปก่อนจะอายุครบสิบแปด แต่การย้อนเวลากลับมา ทำให้วันนี้หลงจิวเมิ่งมีโอกาสได้พบหน้าบิดาที่ยังมีชีวิตอยู่อีกครั้ง ความตื้นตัน คิดถึง และหลากหลายความรู้สึกยากบรรยาย ล้วนปะทุแน่นจุกอยู่ในอก

 

ทันทีที่หลงจิวเมิ่งเห็นบิดานอนป่วยอยู่บนเตียงไม้ทรุดโทรม หลงจิวเมิ่งไม่อาจเอ่ยคำใดได้มากไปกว่า สองเข่าของบุรุษซึ่งล้ำค่าดั่งทอง ทรุดย่อลงแตะพื้นแทบจะทันที หน้าผากขาวก้มลงกระแทกพื้น โดยมิสนความเจ็บปวด เสียงโขกคำนับดังสะท้านน้ำตาเอ่อไหลรินหลั่งโดยมิอาจบังคับฝืน

 

...ชีวิตที่แล้วผู้บุตร อกตัญญู ไม่อาจเป็นลูกที่ดีได้ตามที่ท่านพ่อคาดหวัง จิวเมิ่งรู้สึกผิดต่อท่านพ่อยิ่งนัก

 

“จิวเมิ่ง...นั่นเจ้าทำอะไรของเจ้ากัน”ผู้เป็นบิดาได้ยินเสียงโขกคำนับดัง ปลุกร่างอ่อนล้าตื่นขึ้นจากภวังค์หลับใหล ยันกายในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนขึ้นมา พร้อมเอ่ยน้ำเสียงแหบพร่าเพื่อคลายความสงสัยในการกระทำที่แปลกพิกลของบุตรชาย

 

หลงจิวเมิ่งยังคงนิ่งงันอยู่ในท่าคุกเข่า มองดูภาพบิดาที่แก่โทรมลงไปนับสิบปีเพราะอาการป่วย ด้วยจิตใจที่ปวดร้าว

 

หลงหย่งฝูบิดาของหลงจิวเมิ่งหลังจากเสียคู่ชีวิต ก็ล้มป่วยด้วยอาการประหลาด นอนซมอยู่บนเตียง งานการไม่อาจสะสาง จนอำนาจของตำแหน่งผู้นำตระกูลหลง ตกไปอยู่ในมือหลงซุน รองประมุขตระกูลหลงแห่งป้อมค่ายพายุหิมะ เมื่อตนเองได้แต่นอนป่วยอยู่บนเตียงนอน เรื่องราวภายนอกจึงรับรู้ผ่านถ้อยคำของบ่าวชราเพียงเท่านั้น เมื่อไร้คำตอบจากบุตรชาย จึงคาดเดาเหตุผลเอาเอง “หรือที่เจ้าโขกคำนับขอขมาเช่นนี้ เป็นเพราะว่าวันนี้เจ้าก็เกียจคร้านอีกแล้วใช่หรือไม่” แม้แววตาตำหนิ แต่ในใจผู้เป็นบิดาหาได้เป็นดั่งถ้อยคำที่กล่าว หากเป็นไปได้ หลงหย่งฝูอยากที่จะลุกขึ้นไปสั่งสอนบุตรชาย ถ่ายทอดวิชาฝีมือให้ผู้บุตรใจจะขาด แต่นั่นก็เป็นได้เพียงแค่ความคิดเท่านั้น

 

หลงจิวเมิ่งยังคงนึกย้อนไปถึงภาพของบิดาตนเองในชีวิตก่อน ซึ่งสุดท้ายอาการป่วยแปลกประหลาด ก็ทำให้หลงหย่งฝูสูญเสียเส้นทางการฝึกฝน แม้จะรักษาชีวิตรอดมาได้ แต่ก็ได้เพียงแค่นั้นจริง ๆ เพราะอาการป่วยทำให้ลมปราณที่ฝึกฝนของหลงหย่งฝูสูญสิ้น กลับคืนสู่ความเป็นสามัญชน จนโชคชะตานำพาให้ตกต่ำ สุดท้ายกลับกลายเป็นชนชั้นบ่าวไพร่ในหมู่ตึกตระกูลหลักด้วยภาวะจำยอม

 

...เพราะโลกแห่งผู้ฝึกตน พลังและความสามารถคือตัววัดในทุกสิ่ง หากสูญเสียมันไป ก็เท่ากับสูญเสียตัวตนในสังคมของตนเองไปพร้อมกัน

 

...แม้ชีวิตที่แล้ว ข้าสูญเสียความมุ่งมั่นในวัยเด็ก เส้นทางและสิ่งยึดเหนี่ยวในชีวิตล้วนพังพินาศ แต่เมื่อข้ากลับมาแล้วทุกอย่างจะต้องไม่เหมือนเดิมอีก ท่านพ่อ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ผู้บุตรจิวเมิ่งจะทำให้ท่านกลายเป็นผู้นำตระกูลหลงแห่งป้อมค่ายพายุหิมะอีกครั้งให้จงได้

 

ความคิดก่อเกิดร้อนแรง ลมปราณอุ่นพลันก่อกำเนิดใต้ท้องน้อยของหลงจิวเมิ่ง ความรู้สึกอันคุ้นชินของผู้ฝึกตนแรกเริ่มพลันโลดแล่นให้รับรู้ หากแต่ยามนี้ยังไม่ถึงเวลาอันเหมาะควรในการฝึกฝน เพราะความรู้อันสุดพิสดารของหลงจิวเมิ่งในชีวิตที่แล้ว ทำให้เขารู้ว่า เส้นทางการฝึกตนของตนเองนั้น กระทำผิดพลาดไปนับครั้งไม่ถ้วน ซึ่งสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับตนเองนั้นหาใช่ความไวในการฝึกฝน หากแต่เป็นการแก้ไขพื้นฐานของเส้นลมปราณที่แปลกประหลาดกว่าผู้คนทั่วไป

 

หลงจิวเมิ่งเดินไปชะโงกหน้าสำรวจทั่ว ก่อนปิดหน้าต่างรอบเรือน ความระมัดระวังเช่นนี้ล้วนกระทำออกมาด้วยความเคยชิน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 751 ครั้ง

711 ความคิดเห็น

  1. #363 nattapon1245 (@nattapon1245) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 12:14

    อ่านลื่นสนุกมากๆครับ
    #363
    1
    • #363-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 4)
      17 สิงหาคม 2562 / 12:15
      ขอบคุณครับ
      #363-1
  2. วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 15:54

    พ่อเราก็เสียไปแล้ว ฉากในตอนนี้ทำเราเสียน้ำตาเลยค่ะ
    #224
    1
    • #224-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 4)
      7 สิงหาคม 2562 / 00:03
      เสียใจด้วยครับ T T แต่ส่วนใหญ่เนื้อหาตรงไหนในนิยายใกล้เคียงกับเรื่องราวที่เราเคยเจอ มันก็จะอิน ๆ มากกว่าปกติอยู่แล้วเนอะ
      #224-1
  3. #31 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 23:57
    ช่วยคุณพ่อให้ได้นะเออ
    #31
    1
    • #31-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 4)
      11 กรกฎาคม 2562 / 12:06
      อันนี้เควสหลัก
      #31-1
  4. #23 Pheonixy (@pattss) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 07:46

    ท่านพ่อหายไวๆ ชีวิตก่อนพลิกผันมากๆ
    #23
    1
    • #23-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 4)
      10 กรกฎาคม 2562 / 12:23
      มันจะพลิกผันรัว ๆ แบบรู้ก่อนจริง แต่ไม่ง่ายแบบที่เคยเข้าใจ ลองตามยาว ๆ ไป รับรองความสนุกจ้า ^ ^
      #23-1
  5. #22 Tumbabycorn (@Tumbabycorn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 21:50
    รักษาท่านพ่อ!!!
    #22
    2
    • #22-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 4)
      10 กรกฎาคม 2562 / 12:23
      รอตัวช่วยก่อน
      #22-1
  6. #21 iiwudav4w01 (@iiwudav4w01) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 12:30
    สุดยอดแห่งนิยายมันส์มาก ลึกซึ่งสุดๆ
    #21
    1
    • #21-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 4)
      10 กรกฎาคม 2562 / 12:23
      ขอบคุณครับ
      #21-1
  7. #20 ~xมูกระIทีม~ (@davilmaster) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 12:12
    เอาอีกๆ
    #20
    1
    • #20-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 4)
      10 กรกฎาคม 2562 / 12:24
      แปบหนึ่ง ช่วงแรกวันละตอนก่อน ตอนนี้ควบ 2 เรื่องด้วย ^ ^
      #20-1