7 ชะตาฟ้าสังหาร(命運回到過去)

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 22 พิษและโอสถ 2 (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 598 ครั้ง
    26 ก.ย. 62

ตอนที่ 22

พิษและโอสถ 2

 

            เสียงให้สัญญาณเริ่มต้นการรักษา ดังขึ้นพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวของต้าฮวน แต่หลงจิวเมิ่งที่เป็นผู้ที่กำลังจะลงมือรักษากลับนิ่งสงบ สมาธิของหลงจิวเมิ่งพุ่งสูงราวกับกำลังตกอยู่ในภวังค์ฝึกฝน ซึ่งความสามารถในการรับมือกับความตื่นเต้นเ และสถานการณ์ล่อแหลมเช่นนี้ ล้วนเกิดจากผลของการฝึกฝนเคล็ดวิชาจิตวิญญาณจนเข้าใกล้...ระดับจิตวิญญาณเหนือธรรมชาติ แล้ว

 

            “พยาธิอยู่ได้เพื่อคงสภาวะหยาง บำรุงหยาง เมื่อร่างกายกลับคืนสู่ธรรมชาติหมดลมหายใจ ก็เท่ากับการกลับคืนสู่จุดศูนย์ ก่อเกิดเป็นสภาวะหยินแตกดับ” แม้ปากเอ่ยอธิบาย แต่ดวงตาของหลงจิวเมิ่งกลับแน่วแน่ มิได้หันไปสนใจต้าฮวนเช่นก่อนหน้า เพียงจับจ้องไปที่เข็มเงินใจกลางกระหม่อม

 

            เข็มเงินสั่นไหว ลมปราณที่ห่อหุ้มกล่ายเป็นเชื้อหล่อเลี้ยงชีวิตอันแผ่วเบา ฉีดลงไปยังจุดที่เข็มเงินปักลึก พยาธิปรสิตเห็นแสงสว่างในความมืดมิด หากชีพจรของร่างต้นดับลง ลมปราณล้วนสิ้นสูญตาม ยามเห็นเส้นทางรอดสายหนึ่ง พวกมันจึงแย่งชิงกันเคลื่อนไวไปยังจุดที่ลมปราณถูกฉีดเข้ามาบริเวณเข็มเงิน

 

...การกระทำราวกับเกี่ยวเหยื่อล่อปลา ล้วนกระทำได้ผลที่ดีสุด ยามเมื่อปลานั้นหิวโหย

 

            หลงจิวเมิ่งใช้การบังคับควบคุมลมปราณอันละเอียดอ่อน ค่อย ๆ ปลดปล่อยลมปราณที่ผสานรวมผ่านเคล็ดวิชา...จิตปราณประสาน บีบอัดพิษหยินซุกซ่อนเอาไว้ในลมปราณอันแผ่วเบาอย่างแยบคาย กลายเป็นปรสิตล้วนหลงกล ดูดกลืนลมปราณหยินสังหารเข้าไปในตัว กลายสภาพเป็น...พิษหยิน สังหารปรสิตหยาง โดยเท่าเทียม มิเกิดผลกระทบตามหลัง ด้วยก่อเกิดสมดุลว่างเปล่าขึ้นในการรักษารูปแบบของพิษต้านพิษ สมดังคำย้อนทวนสู่ราก กลับกลายเป็นว่างเปล่า

 

          ร่างแน่นิ่งของหลงหย่งฝู ละเมอคำ...อา ขึ้นหนึ่งครา สีหน้ากลายเป็นปรากฏเลือดฝาดขึ้นหนึ่งส่วน ต้าฮวนยิ่งมายิ่งมิอาจสะกดอาการ เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความยินดีและตื่นเต้น แต่เมื่อหันไปมองยังหลงจิวเมิ่ง ที่หน้าตาเคร่งเครียด เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผาก จำต้องสูดหายใจลึกกลับคืน หันไปสังเกตทุกสิ่งด้วยสมาธิดังเดิม

 

            เข็มเงินเล่มแรกผ่านพ้น แต่ปรสิตมิได้มีเพียงหนึ่งหรือสองตัว แถมยังเพิ่มจำนวนได้เอง จึงยากกำจัดด้วยการกินโอสถรักษาที่ไม่รุนแรงพอ เพราะการจะรักษาหายขาด หัวใจสำคัญอยู่ที่การจะต้องกำจัดพวกมันให้หมดสิ้นในคราเดียวเท่านั้น

 

            เข็มเงินเล่มที่สอง สาม และสี่ผ่านพ้น ใบหน้าเหน็ดเหนื่อยของหลงจิวเมิ่งกลายเป็นเริ่มขาวซีด การบังคับควบคุมอันละเอียดอ่อนเช่นนี้ ล้วนกินเรี่ยวแรงมากเกินกว่าร่างในวัยสิบเอ็ดปีของเด็กหนุ่มจะรับไหว ที่หลงจิวเมิ่งยังฝืนรักษาผู้เป็นบิดาอยู่ได้นั้น ล้วนมาจากพลังของจิตใจอันแน่วแน่ทั้งสิ้น

 

            เวลายิ่งมายิ่งลดน้อย หลังจากเข็มเงินเล่มที่ห้าที่ถูกผลักดันเข้าไป ร่างของหลงจิวเมิ่งก็เริ่มสั่นเทา สติที่มั่นคงเริ่มจะพร่าเลือน แต่เพื่อเรียกสติกลับคืน จึงไม่มีทางเลือกอื่น ฝืนใช้ฟันขาวขบกัดริมฝีปากล่างจนเลือดแดงฉาน ใช้ความเจ็บปวด กระตุ้นความตื่นตัวและสติให้ฟื้นคืน

 

 

            หันกลับมาที่ต้าฮวน...ตั้งแต่เข็มเงินเล่มที่สามถูกปักลงไปในร่างจนกระทั่งหลุดออก ต้าฮวนก็เริ่มเข้าใจในหลักการและวิธีรักษาของหลงจิวเมิ่งเกินกว่าเจ็ดส่วน ตอนนี้เห็นสภาพสหายรักไม่สู้ดี แม้มือยังคงจับแมะชีพจรที่ข้อมือซ้ายของหลงหย่งฝู แต่สายตากลับละความสนใจจากร่างของท่านอา หันมามองดูหลงจิวเมิ่งที่ใกล้จะถึงขีดจำกัดเต็มที

 

            ...เคล็ดจิตวิญญาณ ใช้ควบคุมวัตถุหลายชิ้นของจิวเมิ่งช่างซับซ้อน แต่หากแค่ชิ้นเดียว ข้ายังอาจพอกระทำได้ แถมหากตัดเรื่องเวลาที่บีบกระชั้นออกไป วิธีการของจิวเมิ่งดูจะซับซ้อนจนเกินพอดี

 

            ต้าฮวนใช้ความคิด แม้ตนเองเพิ่งเริ่มฝึกฝนพลังจิติวญญาณได้ไม่กี่วัน แต่ด้วยพรสวรรค์และความเฉลียวฉลาด กลับสามารถออกแรงยกผลักกระดาษเขียนหนังสือได้แล้ว ในใจจึงคิดไปว่าหากเป็นเข็มเงินหนึ่งเล่มที่อยู่บน่างของหลงหย่งฝู ก็อาจจะพอควบคุมได้ จึงจินตนาการวิธีการรักษาต่าง ๆ นานา ที่กำลังผุดเด่นขึ้นในห้วงความคิดของตนเองเวลานี้

 

            เข็มเล่มที่หกผ่านพ้น แม้แต่ความเจ็บปวดก็ไม่อาจยับยั้งความอ่อนล้าไปมากกว่านี้ ปากสั่นเทาของหลงจิวเมิ่ง พลันเอ่ยเสียงแผ่วเล็ดรอดออกมาด้วยความผิดหวัง “อีกแค่นิดเดียว อีกแค่นิดเดียว...เท่านั้น”

 

            ข้าคิดออกแล้ว !!!

            แต่แล้วจู่ ๆ ต้าฮวนที่จมจ่อมอยู่กับภวังค์ความคิด พลันเอ่ยตะโกนออกมาเสียงดัง ทำให้หลงจิวเมิ่งสะอึกร่าง ผลักดันเข็มเงินเล่มสุดท้าย เข้าไปยังตำแหน่งที่ปักคาเอาไว้พอดิบพอดี

 

            ต้าฮวนหันกลับไปมองยังจุดที่เสียบปัก รอยแดงรวมรั้งเป็นกลุ่มก้อน พิษสีฟ้าครามไหลกระจายออกจากจุดที่เข็มเงินปักลง ก่อนที่ทั้งสองจะค่อย ๆ หักล้างกัน จนผิวหนังค่อย ๆ กลับคืนสู่สีสันปกติ เพียงแต่เมื่อไล่เรียงไปมองดูยังจุดอื่น ๆ ที่เข็มเงินถูกชักดึงออกก่อนหน้า กลับพบว่ายังคงมีรอยแดงหลงเหลืออยู่ มากบ้างน้อยบ้างแตกต่างกัน

 

            “ไม่สำเร็จหรือนี่...”ต้าฮวนรับรู้เพียงสังเกตแค่ภายนอก มีหรือที่หลงจิวเมิ่งซึ่งบังคับเข็มเงินปักลงบนร่างของผู้เป็นบิดาจะไม่ทราบ ความผิดหวังที่วิธีการซึ่งเค้นสมองคิดค้น กลับผิดพลาดยามใช้ออก ล้วนจู่โจมความคิดรุนแรง บวกกับความอ่อนล้าที่ฝืนสะกดข่มเอาไว้ กลายเป็นกระอักโลหิตคำโตออกมา ก่อนจะล้มหงายหมดสติหน้าคว่ำลงไปบนพื้นดังโครมใหญ่

 

            ต้าฮวนมองตามร่างที่ล้มลง ก่อนจะรีบหันกลับไปยังร่างของหลงหย่งฝู ถ้อยคำที่หลงจิวเมิ่งกำชับ

...“การรักษาเช่นนี้ข้าเองก็มิเคยทดลองมาก่อน เชื่อว่ากินเรี่ยวแรงสมาธิและลมปราณยิ่งนัก หากข้ากระทำผิดพลาดและหมดสติไประหว่างการรักษา เจ้าจงใช้ลมปราณส่งเข้าในร่างของบิดาข้า กระตุ้นจุดชีพจรที่เข็มเงินนั้นยังไม่หลุดออกมา ดึงเข็มนั้นออกเสีย และผลักดันลมปราณกลับคืนไปยังชีพจรหัวใจของบิดาข้าในทันที”...

ล้วนผุดเด่นขึ้นในสมอง แต่แล้วเพียบแวบเดียว อีกความคิดที่กำลังครุ่นคิดก่อนหน้า พลันแทรกสอดขึ้นมา แถมขยายใหญ่จนยากหักห้าม

 

            ต้าฮวนกระโดดผึง ผุดลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ข้างเตียง รีบเพ่งจิตสมาธิ ใช้พลังจิตวิญญาณควบคุมเข็มเงินเล่มที่เจ็ด ซึ่งยังไม่ถูกชักดึงออกเอาไว้แทนที่หลงจิวเมิ่ง

 

พลังลมปราณที่ต้าฮวนพายามบังคับให้กลายเป็นเส้นสายอ่อนจาง ไหลเอื้อยลงไปช้า ๆ ยังจุดชีพจรสุดท้ายกลางร่างของบิดาสหายรัก ร่างท้วมสั่นไหวเบา ใบหน้าสดใสก่อนหน้า กลายเป็นขาวซีดในพริบตา แสดงให้เห็นว่าการควบคุมบังคับทั้งลมปราณและจิตวิญญาณโดยพร้อมเพรียงนั้นยากเย็นเพียงใด แม้เพียงเข็มเล่มเดียว ต้าฮวนก็แทบจะหมดพลังจิติวญญาณในร่าง แต่สิ่งที่หลงจิวเมิ่งกระทำก่อนหน้า กลับควบคุมเข็มเงินถึงเจ็ดเล่มพร้อม ๆ กัน แถมยังใช้ออกด้วยเคล็ดวิชา...จิตปราณประสาน เพื่อฉีดผสมผสานพิษลงไปอีก แสดงให้เห็นว่าพลังจิตวิญญาณของหลงจิวเมิ่งนั้นเข้มแข็งยิ่งนัก

 

ต้าฮวนมองดูจุดแดงที่หลงเหลือจากบริเวณอื่นค่อย ๆ จางหาย และเคลื่อนมารวมตัวกันที่เข็มเล่มที่เจ็ด แม้ยังไม่มั่นใจปรสิตร้ายเคลื่อนมาจนครบทั้งหมดหรือยัง แต่สถานการณ์คับขัน เวลาไม่อาจยืดเยื้อได้อีก จำเป็นต้องตัดสินใจลงมือในสถานการณ์สุดท้ายแล้ว ว่าจะผลักดันลมปราณกลับคืนไปที่ชีพจรหัวใจตามคำของหลงจิวเมิ่ง หรือทำตามวิธีที่ตนเองเพิ่งจะคิดขึ้น

 

เอาวะ เป็นไงเป็นกัน !!!” ต้าฮวนกระชากคำ มือซ้ายขยับไวคว้าถ้วยจอกดินเคลือบใส่พิษหยินรุนแรงส่วนเกินซึ่งหลงจิวเมิ่งวางเอาไว้บนโต๊ะ ตระเตรียมผลักดันผสานเข้าไปกับเข็มเงินเล่มที่เจ็ด


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 598 ครั้ง

711 ความคิดเห็น

  1. #100 kanyapakub (@kanyapakub) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 11:23
    ต้าฮวนสู้ๆ
    #100
    1
    • #100-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 22)
      24 กรกฎาคม 2562 / 13:25
      ^ ^ ลุ้นกันต่อไป
      #100-1
  2. #99 Pheonixy (@pattss) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 09:34
    โอ้ย ลุ้นมากๆ ต้าฮวนสู้ๆ
    #99
    1
    • #99-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 22)
      24 กรกฎาคม 2562 / 13:25
      ลุ้นกันต่อไป
      #99-1
  3. #98 Witaya_l (@Witaya_l) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 09:19
    สู้โว้ยยยย
    #98
    1
    • #98-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 22)
      24 กรกฎาคม 2562 / 13:25
      ยัง ๆ ยังไม่ตอนสู้กัน ^ ^
      #98-1
  4. #97 Tumbabycorn (@Tumbabycorn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 08:34
    อิหมออออออออ
    #97
    4
    • #97-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 22)
      24 กรกฎาคม 2562 / 13:26
      555+ จะเทพทั้งทีต้องมีบทส่ง
      #97-1
    • #97-3 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 22)
      24 กรกฎาคม 2562 / 13:27
      ไม่มีสปอย เรื่องนี้เดายากนะ สปอยปุบ หมดหนุกเลย 555+
      #97-3
  5. #96 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 08:27
    ว่าที่เทพโอสถออกลาย
    #96
    1
    • #96-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 22)
      24 กรกฎาคม 2562 / 13:26
      ต้องดูกันยาว ๆ เรื่องนี้มั่นใจอะไรไม่ได้เลย 555+
      #96-1