7 ชะตาฟ้าสังหาร(命運回到過去)

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 15 จัดสร้างอุปกรณ์ (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 629 ครั้ง
    25 ก.ย. 62

ตอนที่ 15

จัดสร้างอุปกรณ์

 

ชุดจารชนสีดำถูกคลี่กางออกบนโต๊ะหิน ด้านในปรากฎเหล็กเย็นแวววาวส่องประกายสีฟ้าครามอ่อนจางสามชิ้น ต้าฮวนมิเคยพบโลหะงดงามเช่นนี้มาก่อน จึงหยิบขึ้นมาชมดูด้วยท่าทางสนอกสนใจ แตกต่างจากหลงจิวเมิ่งที่ในชีวิตก่อน ล้วนพบเจอสมบัติวิเศษมากมายนับไม่ถ้วน เพียงแค่เหล็กเย็นสามชิ้น หาได้แตกต่างจากเศษอิฐหินทั่วไปในชีวิตที่แล้ว เพียงแต่ตอนนี้ทรัพยากรและฝีมือมีจำกัด แต่ปัญหาที่กระชั้นใกล้กลับหนักหนาเกินกำลัง มีสิ่งใดหยิบฉวยช่วยเพิ่มโอกาสในการแก้ปัญหาในอนาคตซึ่งรับรู้อยู่แล้วว่ายากเย็นเพียงใด หลงจิวเมิ่งก็ยินดีสุ่มเสี่ยงเพื่อให้ได้มา

 

“ตกลงเจ้าพอจะหาช่างตีเหล็กที่หลอมสร้างสิ่งของตามแบบที่ข้าตั้งใจจะวาดออกมาได้มั้ย”

 

“หากแบบที่เจ้าต้องการ มิได้ยากเกินไป ข้าเชื่อว่าโรงเหล็กม่อฮัวในนครเมฆขาว จะต้องจัดการได้อย่างแน่นอน”

 

“ดี งั้นเจ้าช่วยสั่งบ่าวให้ไปนำกระดาษกับพู่กันมาให้ข้าหน่อย” หลงจิวเมิ่งเอ่ยปากขอ ต้าฮวนก็ตะโกนสั่งบ่าวของตนในทันที เพียงชั่วอึดใจอุปกรณ์ต่าง ๆ ก็ถูกจัดวางแทนที่ห่อผ้าสีดำบนโต๊ะหิน

 

หลงจิวเมิ่งมิได้ต้องการสิ่งใดที่แปลกประหลาด เพียงก้มหน้าลงมือใช้เวลาไม่ถึงชั่วก้านธูปไหม้หมดดอก ก็วาดรูปตะขอกรงเล็บสำหรับเกาะเกี่ยว ที่มีรูร้อยส่วนฐานสามจุด พร้อมข้อความกำกับรายละเอียดปลีกย่อย เมื่อรูปแรกเสร็จสิ้นจึงยื่นส่งให้ต้าฮวนชมดู

 

ทันทีที่ต้าฮวนรับไป หลงจิวเมิ่งก็ก้มหน้าลงไปขีดวาดอีกครั้ง ซึ่งรูปวาดใบที่สอง มีลักษณะเป็นวัตถุคล้ายกับแท่งเข็มแหลมผสมผสาน พร้อมถ้อยคำระบุว่ายิ่งบางยิ่งดี โดยระบุวัตถุดิบเป็นเหล็กเย็นเช่นเดียวกับในรูปแรก ซึ่งระบุจำนวนที่ต้องการคือ...สิบชิ้น ไว้ที่ใต้ภาพ ซึ่งเข็มทั้งสิบมีรูสำหรับสอดให้ร้อยยึดตรงส่วนปลาย ส่วนรูปใบสุดท้าย คล้ายกับภาพที่สอง แต่ไม่มีรูร้อยยึด ซึ่งแบบสุดท้ายระบุว่าใช้เพียงแค่เหล็กทั่วไป มิใช่เหล็กเย็น ส่วนจำนวนก็ระบุมากกว่าชิ้นก่อนหน้าถึงสิบเท่า

 

“นี่มันคือสิ่งใดกันรึ” ต้าฮวนที่ดูรูปวาดของกรงเล็บครู่ใหญ่ พลันเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย

 

“มันคือกรงเล็บทั่วไปที่ใช้ปีนป่ายขึ้นที่สูง”

 

“ปีนป่ายขึ้นที่สูง เจ้าก็ใช้วิชาตัวเบาได้อยู่แล้วนี่นา เหตุใดจึงต้องการอุปกรณ์เช่นนี้อีก”

 

“สถานที่ซึ่งข้าจะปีนขึ้นไปนั้น สูงยิ่ง แถมไม่มีจุดเกาะพักให้ปีนป่าย ได้แต่อาศัยอุปกรณ์ชิ้นนี้หนุนเสริม ถึงมีโอกาสทดสอบเสี่ยงดู”

 

“สูงถึงเพียงนั้น”

 

หลงจิวเมิ่งพยักหน้ารับคำของต้าฮวนบ้าง “นอกจากเจ้าอุปกรณ์ชิ้นนี้แล้ว ข้ายังต้องการเส้นไหมของหม่อนหิมะที่ความยาวต่อเนื่องไม่น้อยกว่าหนึ่งลี้”

 

“หนึ่งลี้ อย่าบอกนะว่า” ต้าฮวนฟังคำของหลงจิวเมิ่งพลันจินตนาการตาม จึงชี้ไปที่จุดรูด้ายฐานของกรงเล็บ

 

“ใช่ ข้าจะร้อยมันติดเข้ากับกรงเล็บ”

 

“ความยาวครึ่งลี้ นี่เจ้าจะปีนป่ายขึ้นไปที่ใดกันแน่ ถ้าต้องใช้วิธีเช่นนี้เพื่อขึ้นไป ใยไม่ใช่ว่ามันเป็นสถานที่อันตรายสุดกู่”

 

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า สถานที่นั้นแม้แต่ข้าก็ไม่เคยไปมาก่อน ข้าจึงมิอาจบอกเจ้าได้ ข้ารู้เพียงว่าด้านในสถานที่แห่งนั้น มีสมบัติชิ้นหนึ่งที่ข้าจำเป็นต้องครอบครองให้จงได้”

 

“สมบัติวิเศษสำคัญถึงเพียงนั้น”

 

หลงจิวเมิ่งไม่ตอบคำ เพียงฉีกยิ้มกว้างและพยักหน้ารับด้วยแววตาแน่วแน่ ก่อนจะยื่นกระดาษอีกแผ่นที่อยู่ในมือ ส่งให้ต้าฮวน “สิ่งนี้คืออาวุธลับ” ครานี้หลงจิวเมิ่งชิงอธิบายก่อน เพื่อป้องกันคำถามที่จะตามมาทีหลัง “ส่วนค่าจ่ายทั้งหมด ข้าขอติดเอาไว้ก่อน” หลงจิวเมิ่งเอ่ยพลางฉีกยิ้มกว้าง

 

“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง เพียงค่าเคล็ดวิชาที่เจ้าถ่ายทอดให้ข้า ก็เกินพอแล้ว” ต้าฮวนทำท่าชกหมัดขึงขังออกไป “นี่เจ้าดู รู้ไหมพอท่านพ่อของข้ารู้ข่าวว่าฝีมือข้ารุดหน้า ท่านก็ดีใจยกใหญ่ เสียดายที่เจ้ากำชับให้ข้าเก็บเรื่องราวไว้เป็นความลับ มิเช่นนั้น หากท่านพ่อรู้เข้า ต้องอยากจะพบหน้าเจ้าอย่างแน่นอน”

 

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่ต้องกังวลไป แม้เรื่องราวความลับไม่อาจเปิดเผย แต่สักวันหนึ่งข้าก็ต้องไปเยี่ยมคารวะท่านลุงต้าไห่ เพราะว่าท่านเป็นบิดาของสหายรักของข้าอยู่แล้ว”

 

คำสหายรัก...ยิ่งกระชับความสัมพันธ์ของเด็กหนุ่มทั้งสอง ให้แนบแน่นมิแตกต่างจากจากชีวิตที่แล้วของหลงจิวเมิ่ง เพียงแต่ตอนนั้นทั้งสองหาได้เป็นเด็กไร้เดียงสาเช่นเดียวกับเวลานี้ แต่ทั้งคู่กลับถูกเรื่องราวบีบคั้น จนต้องหันหน้าเข้าสู่เส้นทางมิจฉาชีพ เพื่อเอาตัวรอด ซึ่งเวลาชีวิตกึ่งหนึ่งในช่วงนั้น ล้วนหมดไปกับการหลบหนีร่อนเร่ จึงกล่าวว่าทั้งสอง นั้นเป็นสหายสนิทในยามยากก็มิผิดนัก

 

“ดี กล่าวได้เยี่ยม งั้นไหน ๆ วันนี้เจ้าก็มาแล้ว อยู่ทานอาหารค่ำที่บ้านข้าไปเลยเป็นเช่นไร”

 

“น่าเสียดาย ข้ายังมีธุระต้องสะสางอีกหลายสิ่ง แถมเวลาล้วนมีกำหนดเส้นตาย”

 

“อืม ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ไม่รั้งเจ้าไว้ ส่วนนี้...สิ่งของที่เจ้าให้ข้าจัดหาให้เมื่อคราวก่อน”

 

“รวดเร็วยิ่งนัก” หลงจิวเมิ่งรับเศษไม้แห้ง ขวดบรรจุโลหิตสีแดงเข้ม และหยกเชื่อมวิญญาณสองชิ้น ที่ต้าฮวนดึงออกมาจากถุงหนังวิเศษ “เห็นทีกว่าภารกิจที่ข้าตั้งใจไว้จะเสร็จสิ้น ข้าคงเป็นหนี้เจ้าหลายพันเหรียญทองเป็นแน่”

 

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้านี่ย้ำเรื่องเงินทองหลายครายิ่งนัก หากว่ากันตามราคาค่างวด เจ้าติดค่าหนึ่งพันเหรียญทอง ใยเคล็ดวิชาที่เจ้ามอบให้ข้า ข้ามิต้องขายทรัพย์สินทั้งหมดชดใช้หรอกรึ”

 

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เอาเถอะ ในเมื่อข้ารับของมาหลายชิ้นแล้ว แม้ข้าจะไม่เชี่ยวชาญการปรุงโอสถเท่ากับผู้ปรุงโอสถชั้นสูง แต่ก็พอจะมีความรู้อยู่บ้าง” หลงจิวเมิ่งหยิบแผ่นกระดาษที่จดเขียนรายละเอียด และขั้นตอนการปรุงโอสถนับสิบชนิดส่งให้กับต้าฮวน “ตำรับโอสถเหล่านี้ ล้วนเกิดจากมันสมองของสหายอีกผู้หนึ่ง หากเจ้าจดจำหมดสิ้น ก็จงเผาทำลายมันซะ”

 

ต้าฮวนรับมาอ่านผ่านตา ทุกตำรับล้วนแปลกใหม่ ไม่เคยพบเจอในตำราใด ๆ มาก่อน แม้จะมีสรรพคุณและข้อความเปรียบเทียบกำกับ แต่ให้ทำใจเชื่อว่ามีสูตรโอสถวิเศษเช่นนี้ โดยที่ไม่มีผู้ค้นพบมาก่อนก็ทำใจยอมรับได้ยาก “นี่มันใช้วัตถุดิบที่ง่ายกว่าตำรับโอสถมาตรฐานหลายส่วน บางอย่างถึงกับสามัญธรรมดา บางอย่างก็เป็นวัตถุดิบมีพิษผสมผสาน ข้าว่าหลายสิ่งมันดูไม่ค่อยสมเหตุผลเท่าใดนัก”

 

“ข้าทำหน้าที่เพียงส่งมอบให้เจ้า ส่วนเจ้าจะนำไปทดลอง ศึกษา หรือจะเพิกเฉยต่อมัน ก็สุดแล้วแต่เจ้า” หลงจิวเมิ่งเอ่ยจบก็ขอตัวอำลา

 

“ขอบใจเจ้ามากนะจิวเมิ่ง รับรองว่าข้าจะไม่เพิกเฉยต่อตำรับเหล่านี้อย่างแน่นอน อย่างน้อยสูตรโอสถพิษอันแรก ที่เจ้าเคยปรุงมัน ข้าก็เคยใช้มาแล้ว”

 

หลงจิวเมิ่งมิได้ตอบคำ เพียงพยักหน้ารับและเดินจากไป

...ต้าฮวนเอ๊ย คนที่คิดค้นตำรับวิเศษพวกนี้ขึ้นมาก็คือตัวของเจ้าเองนั่นละ ข้าเป็นเพียงคนที่ลักลอบจดจำเอามาใช้เท่านั้น ข้าหาได้ควรค่าแก่การขอบใจหรอก

 

ภาพความทรงจำในชีวิตก่อน ที่ตนเองจำต้องละทิ้งสหายหลบหนีพลันผุดขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนที่ทุกสิ่งจะจางหายไป และกลายเป็นเส้นขนานที่หลงจิวเมิ่งจะไม่มีวันเดินซ้ำรอยอีกเป็นอันขาด


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 629 ครั้ง

711 ความคิดเห็น

  1. #74 Pheonixy (@pattss) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 19:09
    จะเป็นสมบัติอะไรน้า
    #74
    1
    • #74-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 15)
      19 กรกฎาคม 2562 / 12:48
      ตอนต้น ๆ มันเคยเขียนเอาไว้อยู่นะ
      #74-1
  2. #73 Voicewolf (@voicewolf) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 18:21
    สนุกยิ่งนัก ....^^
    #73
    1
    • #73-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 15)
      19 กรกฎาคม 2562 / 12:48
      ขอบคุณครับ
      #73-1
  3. #72 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 13:00
    ในไทม์ไลน์นั้นเป็นตราบาปในไทม์ำลน์นี้ก็จะแก้ไขชดเชยให้เพียงพอ
    #72
    3
    • #72-2 poick90 (@poick90) (จากตอนที่ 15)
      17 สิงหาคม 2562 / 21:26
      "ไทม์ไลน์"อันเดียวกันกับ"ทามไลน์"รึป่าว Timeline(เส้นเวลา)

      ไทม์แมชชีน(Timemachine)
      อ่านแบบญี่ปุ่น

      Time ไทน์ (อ่านแบบญี่ปุ่นน่าจะอังกฤษด้วย)
      Time ทาม (อ่านแบบไทย)

      สรุปว่าอันเดียวกันใช่ไหมครับ
      ผมควรจะอ่านแบบอิงลิสหรือไทยดี
      #72-2
    • #72-3 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 15)
      18 สิงหาคม 2562 / 08:46
      เป็นไรท์ใช้ตามเสียงนะ ^ ^...ไทม์ไลน์
      #72-3
  4. #71 Witaya_l (@Witaya_l) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 12:46
    จะปีนหาสมบัติแน่ๆ แต่จะได้อย่างอื่น ติดไม้ติดมือ รึเปล่า ไม่แน่ 555
    #71
    1
    • #71-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 15)
      19 กรกฎาคม 2562 / 12:49
      ต้อวติดตาม เรื่อวนี้พระเอกได้อะไรมาไม่ง่าย 555+
      #71-1