7 ชะตาฟ้าสังหาร(命運回到過去)

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 14 น้ำท่วมปาก (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 654 ครั้ง
    25 ก.ย. 62

ตอนที่ 14

น้ำท่วมปาก

 

            กลไกชั้นหนังสือเคลื่อนเปิดออก ภายในช่องลับมีสิ่งของหลายอย่าง รวมถึงโอสถบำรุงปราณด้วย แต่หลงจิวเมิ่งหาได้ใส่ใจ หยิบฉวยเพียงแค่หีบไม้บรรจุเหล็กเย็นทั้งสามก้อนออกมา

 

หลังจากปิดกลไกชั้นหนังสือถูกปิดกลับคืนดุจเดิม หลงจิวเมิ่งจึงเร่งจัดฉากเรื่องราวตามแผนการที่คิดเอาไว้ตั้งแต่ก่อนลงมือ

 

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ค่อยเดินมาหยุดร่างแนบชิดกับประตูด้านหน้าห้อง ใช้วิธีการพิเศษจับจังหวะขณะด้านนอกไร้ผู้คน ค่อย ๆ เปิดประตูห้องโถง แทรกร่างกลับออกมาอยู่ที่ทางเดินโดยไร้สุ้มเสียง

 

คนร้าย...มีคนร้าย !!!

เปรี้ยง !!!

ตูม !!! ตูม !!!

เสียงตะโกนดังลั่น ผสานเข้ากับเสียงข้าวของถูกทำลาย ราวกับกำลังเกิดการปะทะดังเรียกความสนใจ ละครฉากใหญ่ถูกแสดงเพียงลำพัง แต่เรื่องราวเสมือนเกิดการต่อสู้กันของผู้คนมากกว่าหนึ่ง

 

ตั้งแต่จุดเริ่ม จนกระทั่งทุกอย่างสงบลงกินเวลาเพียงชั่วอึดใจ ผลลัพธ์ล้วนเป็นไปตามเป้า ชักนำผู้คนตระกูลหลงรวมถึงหลงซุนที่อยู่ชั้นถัดลงไปให้เร่งรุดมายังจุดปะทะ แต่เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุ ทั้งหมดพบเพียงหลงจิวเมิ่งที่มีรอยฟกช้ำที่แขน พร้อมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งบางส่วน นอนฟุบบาดเจ็บอยู่บนพื้นทางเดิน ส่วนจุดอื่น ๆ ปรากฏเครื่องเรือนพังเสียหาย พร้อมเศษไม้ตกกระจายเกลื่อน

 

หลงซุนมาถึงไวที่สุด หยี่ตาเรียวกวาดมองรอบด้าน รู้สึกแปลกใจกับความผิดปกติของเรื่องราว เหตุใดก่อนหน้าตนจึงมิเห็นหลงจิวเมิ่งเดินผ่านขึ้นไปยังชั้นสุดบน แต่มิได้เอ่ยความสงสัยในตัวของหลงจิวเมิ่งออกมา เพียงสั่งให้ผู้ติดตามเข้าไปดูแลคนเจ็บ ก่อนจะกระซิบเบาว่าให้รั้งตัวของหลงจิวเมิ่งเอาไว้ก่อน รอคอยให้ตนเองตรวจสอบเรื่องราวเสร็จสิ้นจะย้อนกลับมาสอบสวน ก่อนจะสั่งให้ผู้ติดตามเพียงตรึงกำลังภายนอกทางเดิน ส่วนตัวเองเร่งรุดตรงไปยังห้องโถงประจำตำแหน่ง โดยมิให้ผู้ใดติดตามเข้ามา

 

เปรี้ยง !!!

โต๊ะเตี้ยตัวหนึ่งในห้องของหลงซุนถูกทำลายเป็นผุยผง เสียงดังสะท้านเกิดขึ้นหลังจากที่มันเข้าไปในห้องได้เพียงครู่เดียว ผู้ติดตามซึ่งเฝ้าคอยอยู่ด้านนอกต่างสงสัย แต่กลับไม่มีผู้ใดทราบสาเหตุ ครั้นจะตามเข้าไป ก็มีเสียงตวาดดังของหลงซุน ออกมาปรามเอาไว้ก่อน

 

ความเกรี้ยวโกรธที่ยากเข้าใจของหลงซุน มีเพียงแค่หลงจิวเมิ่งคนเดียวเท่านั้นที่เข้าใจ เด็กหนุ่มยามนี้แม้ภายนอกแสร้งเป็นบาดเจ็บไร้เรี่ยวแรง แต่ในใจกลับกำลังกระหยิ่มยินดี เพราะสิ่งที่หลงจิวเมิ่งจัดฉากเอาไว้ ก่อนที่จะหลบหนีออกมาจากในห้อง คือถ้อยคำที่เขียนใส่เอาไว้บนรายงานประจำตระกูล ด้วยลายมือที่ถูกประดิษฐ์ให้แตกต่างบิดเบี้ยว ราวกับไม่ชำนาญตัวอักษร ก่อนจะคลี่กางเอาไว้บนโต๊ะเตี้ยกลางห้องโถง

 

...หลงซุนชั่วช้า ยักยอกทรัพย์สินตระกูล แม้เจ้ามั่นใจว่ารอดพ้นหูตาผู้คน แต่ข้ามีหลักฐานชัดแจ้ง หากแต่ยังมิอยากฉีกหน้าเปิดโปง วันนี้จึงทำเพียง หยิบฉวยสิ่งของที่เจ้าได้รับแลกเปลี่ยนกลับคืน ไว้เป็นค่าปิดปาก หากแต่โอสถสำรวมจิตนั้นหายไป เชื่อว่าบุตรชายของเจ้าย่อมมีส่วนรู้เห็น สุดท้ายจงจำเอาไว้ว่าหากเจ้ากล้าลงมือสอบสวนค้นหาตัวข้า รับรองว่าพวกเจ้าสองพ่อลูก จะต้องสำนึกเสียใจ...

 

ถ้อยคำจริงเท็จปะปน คล้ายจริง คล้ายลวง ที่หลงจิวเมิ่งเขียนขึ้น เป็นการแก้แค้นเอาคืนหลงซุน ให้ได้รับความทุกข์ทรมานทางจิตใจ ทำให้ภายหลังเจ้าตัวกลายเป็นหวาดระแวงพวกพ้องที่ร่วมกระทำผิด วิตกจริตกินไม่ได้นอนไม่หลับไปหลายวัน

 

“จิวเมิ่ง เหตุใดเจ้าจึงขึ้นมายังชั้นบน อันเป็นสถานที่ส่วนตัวของข้า” หลงซุนที่กำลังหงุดหงิด เอ่ยด้วยอารมณ์เดือดดาลซักถาม

 

“เมื่อวานข้าได้สมุนไพรจากท่านลุง ยังไม่ทันได้เอ่ยขอบคุณ เช้ามืดวันนี้ ตื่นมานึกขึ้นได้ จึงคิดจะมาขอบคุณท่านลุงที่เมตตา แต่...” หลงจิวเมิ่งเอ่ยพลางบีบนวด ส่วนที่เป็นรอยเขียวฟกช้ำบนร่าง พร้อมแสร้งเป็นเจ็บปวด

 

“แต่อันใดพูดออกมา” หลงซุนยังคงขุ่นเคืองไม่หาย ซึ่งสิ่งที่มันสงสัยอยู่ในตอนนี้ นั้นจะมากน้อย สองพ่อลูกหลงหย่งฝูและหลงจิวเมิ่งน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้อง

 

“แต่...แต่พอมาถึงฟ้ายังไม่สว่าง ทางเดินไร้ผู้คน หลานจึงไปนั่งทำสมาธิรอคอยอยู่ที่มุมทางเดิน สุดท้ายเผลอหลับไป” หลงจิวเมิ่งชี้ไปยังเก้าอี้เตี้ย ซึ่งทุกสิ่งล้วนผ่านการคิดเอาไว้ล่วงหน้าอยู่ก่อน กราแสดงตบตาจึงแนบเนียนยากจับผิด “รู้ตัวอีกที แสงแดดแยงเข้าตา จังหวะที่ลืมตาตื่นขึ้นมา พบเห็นผู้คนสวมชุดสีดำ ค่อย ๆ เปิดประตูออกมาจากห้องของท่านลุง จึงได้ตะโกนร้องด้วยความตกใจ สุดท้ายเกิดการปะทะ แล้วก็เป็นดังที่ทุกคนเห็น”

 

หลงซุนฟังเรื่องราวปั้นแต่งของหลงจิวเมิ่ง สมเหตุผล ยามครุ่นคิดว่าอาจจะเป็นเรื่องจริง จิตใจค่อยเย็นลง นึกถึงถ้อยคำในข้อความข่มขู่...อย่าได้สืบหาสอบสวน จึงทำทีเดินไปสำรวจดู จุดที่หลงจิวเมิ่งชี้ ชี้ว่าเห็นคนร้ายปรากฏตัวริมทางเดิน ปรากฏพบเศษผ้าสีดำเกี่ยวติดอยู่ ราวกับคนร้ายนั้นทะยานหลบหนีลงไปจากจุดนี้จริง ๆ

 

...ดูท่าจะมีคนร้ายจริงดังที่ เจ้าเด็กบัดซบหลงจิวเมิ่งกล่าวจริง ๆ แต่ผู้ที่สามารถทะยานลงไปจากที่สูงเยี่ยงนี้เพื่อหลบหนี ระดับลมปราณหรือพลังกายาที่ฝึกฝนคงอยู่ที่เหนือธรรมชาติเป็นอย่างน้อย

 

“โชคดีที่ไม่มีข้าวของสำคัญถูกขโมย โชคดีโจรชั่วยังไม่ทันก่อการ หลานจิวเมิ่งพบเห็นเสียก่อน”หลงซุนเปลี่ยนท่าทีทันควัน เอ่ยพลางเดินเข้าไปพยุงหลงจิวเมิ่งขึ้นยืน แท้จริงลอบตรวจสอบว่าในร่างของหลานชายผู้นี้ ได้พกเหล็กเย็นที่สูญหายไปหรือไม่ เมื่อไม่พบว่าหลงจิวเมิ่งมีสิ่งใดติดตัว จึงได้เอ่ยกับเวรยามที่ตามติดขึ้นมา ให้พาหลงจิวเมิ่งไปรับโอสถรักษาที่เรือนโอสถ แถมสมนาคุณความดีความชอบ มอบโอสถบำรุงปราณให้หนึ่งเม็ดตอบแทน หลงจิวเมิ่งเข้าใจสถานการณ์ทำทีตื่นเต้นยินดี เอ่ยขอบคุณหลงซุนเป็นการใหญ่

 

ภายหลังจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น หลงซุนค่อยออกคำสั่งด้วยเสียงอันดัง “ในเมื่อไม่มีสิ่งของใดสูญหาย ก็มิต้องสืบสวนเอาความ ด้วยเกรงว่าผู้คนภายนอกรับรู้ จะเสียชื่อเสียงของหมู่ตึกตระกูลหลง ว่าการรักษาความปลอดภัยหละหลวม แม้แต่ห้องของผู้นำหมู่ตึกยังถูกขโมยบุกรุกได้” ทำให้เรื่องราววุ่นวายยามเช้าของวันใหม่ยุติลงแต่เพียงนี้

 

ภายหลังรับโอสถแก้อาการช้ำใน หลงจิวเมิ่งก็ไม่รีรอยกซดพรวดเดียวหมดถ้วย ก่อนจะเอ่ยขอตัวอำลาต่อผู้ติดตามด้วยท่าทางอ่อนล้า โดนบอกกับผู้คนที่ติดตามมาส่งว่า...ตนเองรู้สึกอ่อนล้า ต้องการจะพักผ่อน

 

แต่เมื่อเดินช้าจากไปจนพ้นหูตาของหลงซุน หลงจิวเมิ่งก็ทะยานลิ่วด้วยท่าร่างลับลับล่อล่อหายวับไปในบัดดล ก่อนจะแอบซ่อนรอดูความเคลื่อนไหว จนแน่ใจว่าไร้ผู้คนติดตาม จึงค่อยตรงไปยังจุดที่ตนเองใช้ชุดเสื้อจารชนสีดำห่อหุ้มโลหะทั้งสามชิ้น เขวี้ยงปาลงมาจากชั้นบนสุดของตัวตึกหลัก ซึ่งอยู่คนละทิศทางกับจุดที่หลงซุนพบเจอเศษผ้าสีดำที่จัดฉากเอาไว้

 

เมื่อเก็บกู้เหล็กเย็นทั้งสามก้อนได้แล้ว หลงจิวเมิ่งก็ไม่กล้ารั้งรออยู่ในตัวตึกหลัก เร่งเดินทางออกจากหมู่ตึกตระกูลหลง โดยพยายามหลบเลี่ยงสายตาผู้คน ตรงไปยังร้านโอสถสุขสันต์ จนเมื่อมาถึงทางเข้าใหญ่ด้านหน้าร้านค้า ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปากแจ้งต่อเสมียนหน้าร้านว่า...ต้องการจะขอพบกับต้าฮวน ทันทีที่พวกมันเห็นใบหน้าของหลงจิวเมิ่ง ทั้งหมดพลันแตกตื่น เสมียนผู้หนึ่งถึงกับทิ้งลูกค้าตรงหน้า กุลีกุจอรีบเดินออกมานำทางหลงจิวเมิ่งไปยังเรือนรับรองที่ด้านหลัง ส่วนอีกผู้หนึ่งก็มิแตกต่าง ทิ้งงานทิ้งการตรงหน้า วิ่งรี่ไปแจ้งข่าวต่อนายน้อย...ต้าฮวน ของพวกมัน ว่าสหายคนสำคัญที่นายน้อยกำชับเอาไว้เดินทางมมาที่ร้านโอสถสุขสันต์แล้ว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 654 ครั้ง

711 ความคิดเห็น

  1. #618 bsss27 (@bsss27) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 15:17
    ไรท์แต่งสนุกมากกว่าคิดว่าจะเขียนให้มีไหวพริบนี้โครตเท่เลยไรท์
    #618
    1
    • #618-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 14)
      28 กันยายน 2562 / 10:25
      ๘อบคุณครับ ถ้าชอบแนวนี้ ยังมีใช้แผนการแก้ปัญหาอีกเยอะเลย ^ ^
      #618-1
  2. #263 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 22:29
    คิคิ เจ้าเล่ห์อย่างร้ายกาจ ถูกใจมาก
    #263
    1
  3. #70 Tumbabycorn (@Tumbabycorn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 15:40
    หยิบชิ้นปลามัน แล้วจี้ตรงกลางใจ
    #70
    2
    • #70-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 14)
      19 กรกฎาคม 2562 / 12:49
      เอาแบบกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แถมเครียดอีก ผมร่วงเบย 555+
      #70-1
  4. #69 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 15:35
    ยังไม่หนำใจ ต้องโดนเยอะกว่านี้
    #69
    1
    • #69-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 14)
      19 กรกฎาคม 2562 / 12:50
      เรื่องนี้มีดราม่าด้วยนะ แต่ยัเขียนไม่ถึง 555+
      #69-1
  5. #68 198851988 (@198851988) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 13:44
    รอคับรอ
    #68
    1
    • #68-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 14)
      19 กรกฎาคม 2562 / 12:50
      ขอบคุณครับ
      #68-1
  6. #67 Pheonixy (@pattss) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 12:18

    น่ารักที่สุดเลย รอนะค้า
    #67
    1
    • #67-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 14)
      19 กรกฎาคม 2562 / 12:50
      จ้า ถ้าพิมพ์ไวก็ลงเพิ่มให้จ้า
      #67-1