เนตรมารสะท้านฟ้า ()(จบ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 900,929 Views

  • 4,501 Comments

  • 8,161 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    58,049

    Overall
    900,929

ตอนที่ 344 : สำเร็จโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1811
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 201 ครั้ง
    22 ม.ค. 62

ตอนที่ 317

สำเร็จโทษ

 

                แม้ร่างกายกลับคืน จิตใจกลับคืน สติกลับคืน แต่ความคิดของเสวี่ยหมิงกลับแตกต่าง เพราะระหว่างที่มวลอารมณ์เกรี้ยวกราดมากมายสถิตอยู่ในร่างของเสวี่ยหมิง แม้เขาจะมิใช่ผู้ที่ควบคุมมัน แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงตัวตนที่แท้จริง ของสิ่งมีชีวิตทั้งหลายผ่านทางเศษเสี้ยวความทรงจำมากมาย วิชาจิตเอกะไม่เพียงเป็นวิชาที่เพิ่มระดับพลังจิตวิญญาณให้สูงล้ำ แต่ยังเข้าถึงพลังทางจิตอันละเอียดอ่อนได้อีกด้วย

 

                ...ความทุกข์เพราะอ่อนแอ การดิ้นรนเอาตัวรอด อารมณ์สุข เศร้า โกรธ ดีใจ เสียใจ ทุกสิ่งที่รุนแรงเกินกว่าปกติล้วนเป็นเชื้อไฟของปราณอเวจี และตอนนี้ปราณอเวจีได้หลมอกลืนเป็นส่วนหนึ่งของเสวี่ยหมิง พลังจิตเอกะที่เคยฝึกฝนล้วนเกิดการเปลี่ยนแปลงที่เสวี่ยหมิงเองก็ไม่อาจควบคุม พลังจิตเอกะได้เปลี่ยนไปในแนวทางที่ไม่เหมือนกับที่เสวี่ยหมิงเข้าใจจากเคล็ดวิชาดั้งเดิมอย่างน่าประหลาด แม้จะไม่เข้าใจแต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ส่งผลร้ายต่อเสวี่ยหมิง

 

                ความคิดที่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ มิเด็ดขาดของเสวี่ยหมิง ได้เลือกทางเดินของมันเองแล้ว ทันทีที่เสวี่ยหมิงลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นเวลาเดียวกับที่ลมปราณอเวจีภายในร่างของเสวี่ยหมิงสำแดงเดช ลมปราณบรรลุมารกลายเซียนถูกบีบอัดราวเส้นด้าย ตวัดผ่านลำคอที่ตั้งตรงบนไหล่บ่าอันแข็งแกร่งของอาฉี ขอบขั้นลมปราณจักรพรรดิล้วนสยบพลังในระดับต่ำกว่าโดยที่ไม่อาจแข็งขืน

 

                ความบางเบาและเด็ดขาดของการจู่โจม ทำให้ร่างที่ถูกสังหาร ยังคงสติอยู่ได้อีกชั่วเสี้ยวเวลาหนึ่ง...เสี้ยวเวลาที่ศีรษะยังคงยึดติด ก่อนที่ไหล่บ่านั้นจะไม่อาจตั้งตรงได้อีก สติจึงค่อย ๆ หลุดลอย ร่างที่เอียงกะเท่เร่ ไม่อาจรองรับศีรษะที่หลุดออกจากมัน โลหิตมิได้ไหลพุ่งขึ้น เพราะรอยแผลเรียบถูกเพลิงไฟสีดำกัดเซาะ

 

                ดวงตาของอาฉีเบิกตาอ้าโพลงยามที่หล่นลงกระทบพื้น...แม้แต่ยามตายมันยังไม่เข้าใจว่าเกิดอันใดขึ้น ความสำเร็จและความฝันล้วนล้วนอยู่ใกล้แค่เอื้อมในความคิดของมัน แต่ทุกอย่างนั้นจบลงแล้ว

 

                ใบหน้าที่เย็นชาไร้อารมณ์ของเสวี่ยหมิง แม้ยามที่เพิ่งจะสังหารผู้ฝึกตนลมปราณสวรรค์ราวกับขยี้หนอนแมลงตัวหนึ่ง ทำเอาหงตงเสียวสันหลังวาบ แต่แล้วเมื่อเสวี่ยหมิงหันมาประสานตากับหงตงที่กำลังหวาดหวั่น ใบหน้าของเสวี่ยหมิงก็แปรเปลี่ยนเป็นอบอุ่นใจดีในพริบตา "หงตง เจ้าไม่เป็นอะไรนะ" คำถามมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง

 

                "อะ...ข้าสบายดี น้องเสวี่ยหมิงช่างร้ายกาจยิ่งนัก" หงตงถึงกับทำตัวไม่ถูก แต่ในเมื่อเสวี่ยหมิงไม่ตายก็น่าจะถือเป็นสิ่งดีสำหรับมัน

 

                "อา แล้วพี่หลี่จิ้นเล่า ปลอดภัยดีหรือไม่"

 

                "อา จริงสิ นายน้อยหลี่จิ้น ข้าจะรีบไปแจ้งข่าว ของน้องเสวี่ยหมิงให้กับนายน้อย ถ้าเช่นนั้นเดี๋ยวเราเจอกันนะ" แม้จะรับรู้ถึงความเป็นมิตรที่เสวี่ยหมิงแสดงออก แต่หงตงก็ยังไม่คุ้นชินกับตัวตนของเสวี่ยหมิงในตอนนี้ ตัวตนที่สังหารอาฉีด้วยสภาพไร้อารมณ์ความรู้สึกเช่นนั้น จึงอยากจะถอยห่างออกมาเพื่อขอเวลาขบคิด และการนำข่าวดีที่เสวี่ยหมิงยังมีชีวิตอยู่ไปแจ้งต่อหลี่จิ้น ก็ล้วนจำเป็นเร่งด่วนเพราะหากว่ามันไปยังจุดนัดพบช้าเกินไป ทั้งหมดอาจเดินทางกลับหมู่บ้านไปก่อนแล้ว

 

                เดี๋ยว !!!

                เสวี่ยหมิงตวาดลั่นคำหนึ่ง ทำเอาหงตงตัวแข็งทื่อ

 

                "ข้ายังไม่ได้อนุญาตให้พวกตัวใหญ่ไร้สมองเช่นพวกเจ้าจากไป ถ้ายังไม่อยากตายจงมายืนรวมกันที่ตรงนี้" หงตงสะดุ้งเฮือกในคำแรก แต่เมื่อรู้ว่าเสวี่ยหมิงเอ่ยห้ามพวกยักษ์ และผู้คนของค่ายโจรใบไม้แดง หาใช่กล่าวกับตนเอง จึงได้เร่งฝีเท้าจากไปโดยเร็ว "ใครคือหัวหน้าของพวกเจ้า"

 

                ยาชาตี่เหอที่ยืนดูอยู่ไกล ๆ มาพักใหญ่ กระโดดลอยตัวจากหน้ากระโจมของมัน ตรงมาหาเสวี่ยหมิง เสวี่ยหมิงมองเห็นร่างที่สูงร่วมสี่เมตร ทั้งร่างอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้ออันทรงพลัง แม้ไร้ลมปราณแต่เพียงหมัดเปล่าก็เพียงพอจะป่นภูผาให้แหลกเป็นผุยผง

 

                ...พลังกายาที่เทียบเท่ากับพลังลมปราณระดับสวรรค์ขั้นที่สาม ดินแดนอเวจีช่างพิสดารยิ่งนัก

 

                พวกทหารยักษ์ของค่ายโจรใบไม้แดงต่างยินดี ที่หัวหน้าของพวกมันออกโรง แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดพลันบังเกิดขึ้นอีกครั้ง

 

                ยาชาเหอตี่หาได้กระโจนออกมาเพื่อต่อสู้ แต่มันกลับเลือกที่จะยอมแพ้ หัวเข่าข้างหนึ่งของหัวหน้าค่ายโจรใบไม้แดงแตะลงบนพื้น ก้มหน้าคุกเข่าแสดงความเคารพอยู่ที่ด้านหน้าเสวี่ยหมิง "คารวะจอมมาร" มันรับรู้พลังที่แท้จริงของเสวี่ยหมิง ลมปราณระดับจักรพรรดิไม่อาจต้าน และรู้ดีว่าตนเองมิใช่คู่ต่อสู้ ของมนุษย์ที่เปี่ยมด้วยไอมารผู้นี้ การรู้จักประมาณตนล้วนเป็นหนึ่งในเงื่อนไขของการเอาชีวิตในดินแดนอเวจีแห่งนี้

 

                "อย่าได้เรียกข้าว่าจอมมาร ข้ามิใช่มารข้าคือมนุษย์ชื่อว่า หลงเสวี่ยหมิง ส่วนเจ้าคือหัวหน้าของพวกโจรเหล่านี้ใช่หรือไม่"

 

                "เรียนนายท่านหลงเสวี่ยหมิง ข้ามีนามว่ายาชาตี่เหอ ส่วนเหล่ายักษ์ทั้งหลายที่ท่านเห็นล้วนเป็นสมุนที่ติดตามข้ามา ซึ่งแต่เดิมพวกข้าเป็นเพียงยักษ์พลัดถิ่น ที่ถูกขับไล่มาจากต่างแดนเท่านั้น มิได้ต้องการจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับผู้แข็งแกร่งท่านใด"

 

                "คำพูดเหลวไหล ข้าก็เห็นชัดตาว่าพวกเจ้าคือโจรร้าย ที่จับเผ่าพันธุ์มนุษย์ของข้าไปขาย" เสวี่ยหมิงตวาดพลางแผ่พลังจิตวิญญาณออกไปกดดัน ส่งผลให้เหล่ายักษ์และสมุนทั้งหลายของค่ายโจรล้วนเข่าอ่อนแตะลงกับพื้นทั้งสิ้น

 

                "ข้าไม่ได้โกหก หากนายท่านไม่เชื่อลองถามพวกมนุษย์ที่ด้านหลังนั่นดู พวกมันเป็นสมุนของมนุษย์นามว่าอาฉี ซึ่งนายท่านสังหารไปก่อนหน้า พวกมนุษย์เหล่านั้นล้วนมากับอาฉี และเป็นอาฉีที่ยื่นข้อเสนอแลกเปลี่ยนให้กับพวกข้า เพราะว่าพวกเขาไม่อาจเจรจาค้าขายโดยตรงกับพวกยักษ์ได้ เราทั้งคู่จึงร่วมมือกัน ซึ่งข้ามีพลังฝีมือมากกว่าอาฉี อาฉีจึงยินดีรับบทบาทของกุนซือและรองประมุขค่ายโรแห่งนี้ แต่โดยแท้จริงข้าใช่หัวหน้าของพวกเขา" ยาชาเหอตี่เอ่ยพลางชี้ไปที่กลุ่มของมนุษย์ ซึ่งยืนแยกออกไปนอกวงล้อมของเหล่ายักษ์ที่กำลังคุกเข่าอยู่ในตอนนี้

 

                "พวกเจ้าก้าวออกมา" ระหว่างที่เสวี่ยหมิงเจรจากับยาชาเหอตี่ เขากลับสามารถรับรู้ ว่าสิ่งที่ยาชาเหอตี่พูดนั้นเป็นความรู้สึกจริงแท้ได้อย่างน่าประหลาด ราวกับว่าพลังจิตเอกะนั้นสามารถตัดสินความถูกผิดในบางเรื่องราวได้

 

                มนุษย์ห้าคนก้าวขาที่สั่นเทาออกมาคุกเข่าอ่อนวอนอยู่แทบเท้าของเสวี่ยหมิง

 

                คำพูดวิงวอน...แสดงเจตนายืนยันว่าเราเป็นพวกเดียวกัน มนุษย์เหมือนกันย่อมเข้าใจ และป้ายสีความผิดบาปทุกอย่างไปที่พวกยักษ์ ถูกระดมพ่นออกมาอย่างต่อเนื่อง แม้แต่ยาชาเหอตี่ยังแทบจะทนไม่ไหว เกิดอาการฮึดฮัดขึ้นหลายครา แต่เมื่อมองไปยังเสวี่ยหมิง ที่ส่งสายตาจับจ้องลงมา มันก็ไม่กล้าที่จะกระทำการใด ๆ เพียงรับฟังคำโป้ปดของเหล่ามนุษย์ ที่ป้ายสีความผิดทั้งหมดให้กับพวกของยักษ์ทั้งสิ้น

 

                "จบหรือยัง"

 

                "จบแล้วขอรับนายท่านเสวี่ยหมิง" ชายหน้ายาวคนหนึ่งเอ่ยพลางยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย มืออันว่องไวของมันควักหยิบของมีค่าออกมาจากในเป้ข้างกาย พร้อมลุกขึ้นยืน แม้ขาจะสั่นเทาแต่ยังฝืนกายยื่นแขนออกไปส่งมอบสมบัติล้ำค่าที่มันเก็บซ่อนเอาไว้จากอาฉีมานานปี หมายจะใช้เป็นของกำนัลแก่ผู้ที่มันหมายมั่น ว่าเป็นนายใหม่ที่ควรค่าแก่การติดตาม "นายท่านเสวี่ยหมิง นี่เป็นของกำนัลเล็ก ๆ น้อย ๆ แรกพบหน้า ข้าเองไม่ได้ร่วมทำชั่วกับพวกเขา เพียงแค่ถูกหลอกมาเท่านั้น ครั้นจะหนีกลับออกไปก็เกรงว่าจะถูกฆ่าปิดปาก"

 

                เสวี่ยหมิงรับมุกโลหิตจากมือของบุรุษหน้ายาวผู้นี้ โดยมิได้ปฏิเสธ ทำให้มนุษย์ที่เหลืออีกสี่คน ต่างควานหาสมบัติติดตัวล้ำค่าหมายมอบเป็นของกำนัลเช่นเดียวกัน ส่วนยาชาเหอตี่กลับปรากฏใบหน้าบูดเบี้ยว ราวกับว่ามันมองคนผิดไป...มนุษย์ล้วนชั่วช้ามิต่างกัน

 

                "รู้ไหมทำไมข้าถึงรับมันไว้" เสวี่ยหมิงเอ่ยเนิบช้า พร้อมหันหลังกลับไป

 

                ชายหน้ายาวยังคงฉีกยิ้มกว้างส่ายศีรษะไปมาด้วยความสงสัย

 

                "ที่ข้ารับมันมา เพราะว่าคนตาย ไม่มีความจำเป็นต้องใช้ของล้ำค่าอีกต่อไป" เสวี่ยหมิงตัดสินโทษของพวกมันทันที ที่หันหน้ากลับมา สมุนทั้งห้าล้วนติดตามอาฉีทำชั่วมานานปี และวันนี้ศีรษะทั้งห้าล้วนหลุดออกจากบ่าในเวลาที่แทบจะเท่าเทียมกัน ซึ่งครานี้เสวี่ยหมิงมิได้ใช้พลังของเพลิงวิหคในร่าง เพียงแต่ใช้พลังลมปราณสร้างใบมีดแหลมคมไร้สภาวะ พุ่งผ่านลำคอของทั้งห้าในเวลาเดียวกัน เมื่อไม่มีพลังในการกัดเซาะ น้ำพุโลหิตสีแดงฉานก็ฉีดพุ่งขึ้นพร้อมกันทั้งห้าสาย ทั่วบริเวณอาบไล้ไปด้วยโลหิตแดงฉาน เหล่าทหารยักษ์หลายสิบตนต่างหวาดกลัวเสวี่ยหมิง จนทั้งร่างสั่นเทา จิตใจล้วนมองเห็นเพียงความตายของพวกตน มีเพียงยาชาเหอตี่เท่านั้น ที่มีความคิดแตกต่าง เพราะการกระทำของเสวี่ยหมิง ตอนนี้มันมองเสวี่ยหมิงว่าเป็นผู้นำที่สมควรติดตามในอนาคต แม้จะเป็นเพียงความรู้สึกเชื่อมั่นอย่างประหลาด แต่ยาชาเหอตี่มั่นใจว่าเสวี่ยหมิงจะไม่สังหารพวกของตนอย่างแน่นอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 201 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #4470 มงคล วัฒนาวรสกุล (@mooleang) (จากตอนที่ 344)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:13
    เย็นชา โหดร้าย เลือดเย็น แด็ดขาด เหมาะสมเป็นผู้นำ นีคือนิยามใหม่ของเสี่ยวหมิง
    #4470
    1
    • #4470-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 344)
      15 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:24
      ให้ดูว่าลมปราณแต่ละอย่างแตกต่างกัน มิใช่เพียง เอาพลังมาต่อยตี เพราะที่นี่คือ นรกในอดีต(สปอยเรื่องอื่นนะนี่ 555+)
      #4470-1
  2. #4292 Tumbabycorn (@Tumbabycorn) (จากตอนที่ 344)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 05:11
    เฉียบขาดเลือดเย็น น่ากลัว
    #4292
    2
    • #4292-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 344)
      23 มกราคม 2562 / 12:42
      เสวี่ยหมิงคนเดิม เพิ่มเติมพลังความคิดด้านลบเข้าไป ^ ^
      #4292-1
  3. #4290 drakdevill (@drakdevill) (จากตอนที่ 344)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 00:24
    ขอบคุณครับ
    #4290
    0
  4. #4289 Jaengsuwan (@Jaengsuwan) (จากตอนที่ 344)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 21:47
    อ๊ากกกกกกกก

    ค้าง....
    #4289
    2
    • #4289-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 344)
      23 มกราคม 2562 / 12:43
      ช่วงนี้วันละตอนก่อนจ้า เดี๋ยวทำเล่มอีบุ๊คจบแล้วจะลงแถมให้
      #4289-1
  5. #4288 นัทจัง (จากตอนที่ 344)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 19:27

    สงสัยเฮียเราจะได้ผู้ติดตาม 1 คน ยาชาตี่เหอ หนุ่มร่างยักษ์

    #4288
    1
    • #4288-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 344)
      23 มกราคม 2562 / 12:44
      สุดท้ายกลายเป็นยักษ์เฝ้าประตู *-*
      #4288-1
  6. #4286 boat489 (@boat489) (จากตอนที่ 344)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 18:02
    ขอบคุณครับ
    #4286
    0
  7. วันที่ 22 มกราคม 2562 / 16:49
    เทพมาร ปะทะ จอมมาร
    #4285
    1
    • #4285-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 344)
      23 มกราคม 2562 / 12:45
      เทพมารคือตัวข้างบนอะ จอมมารในเรื่องคือจักรพรรดิมาร(แต่ไม่มีบทในภาคนี้อะ) เสวี่ยหมิงแค่มีพลังมารเท่านั้นจ้า
      #4285-1
  8. #4284 ~>white rose<~ (@giftaji) (จากตอนที่ 344)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 15:24
    เยี่ยมขอบคุณค่ะ
    #4284
    0
  9. #4283 yournarm (@yournarm) (จากตอนที่ 344)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 14:10

    +1+1+1
    #4283
    0
  10. #4282 F. sugarchan (@slp9011) (จากตอนที่ 344)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 12:40

    น้องหมิง เท่อีกระดับง่ะ! โห~~~ งุ้วว หล่ออออ
    #4282
    1
    • #4282-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 344)
      23 มกราคม 2562 / 12:45
      อยู่ในอเวจี ทาอายชาโดว์ ตลอด ๆ 555+
      #4282-1