เนตรมารสะท้านฟ้า (恶魔的眼睛)(จบ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 963,282 Views

  • 4,629 Comments

  • 8,400 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,316

    Overall
    963,282

ตอนที่ 184 : มาทำไม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8710
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 655 ครั้ง
    10 ก.ค. 61

ตอนที่ 170

มาทำไม

 

                ด้วยความร้อนรนของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน ทำให้หนิงเซียนที่ถือหน้ากากครึ่งซีกในมือเอาไว้คิดเพียงหาสถานที่ซุกซ่อนตัว แม้เสวี่ยหมิงจะไม่รู้ว่าทำไมหนิงเซียนที่มีสถานะสูงส่งถึงต้องหลบหน้าผู้คน แต่เพื่อความสบายใจของนางเสวี่ยหมิงก็ไม่คิดที่จะเร่งร้อน ช่วยกันปกปิด รีบลงไปนอนราบนำเหล็กพันธนาการที่ขาดสะบั้นไปแล้วมาพาดพันไว้ในตำแหน่งเดิม

 

                หนิงเซียนที่พบว่าภายในคุกแห่งนี้หากเป็นผู้คนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เข้ามา ด้วยระดับพลังที่สูงส่งคงยากหลบซ่อน จำต้องใช้แผน...ซ่อนไม้ในป่า ใช้เพลิงอัคคีห่อหุ้มร่างกระโดดจมหาไปในเพลิงลาวาอันร้อนแรงด้านตรงกันข้ามกับเสียงที่เพิ่งจะดังขึ้น แต่ยังไม่วายสงสัยว่าผู้มาเป็นใครแอบซ่อนตัวอยู่ที่มุมชะง่อนหินโผล่ศีรษะพ้นขึ้นมากึ่งหนึ่งให้พอมองเห็นเรื่องราวที่อยู่ห่างออกไป

 

                "เสวี่ยหมิง..."หลิงจือเอ่ยเสียงเบาเพราะเกรงว่าจะมีผู้คนได้ยิน ศีรษะที่ยื่นพ้นแอ่งลาวาร้อนของนางหันซ้ายทีขวาทีเมื่อไม่พบเห็นผู้คนจึงได้โผล่ร่างขึ้นมาจากลาวาร้อน ใช้ท่าร่างหงส์อัคคีทะยานแผ่วเบามาหยุดอยู่ที่ตรงหน้าของเสวี่ยหมิง โดยไม่ได้สนใจบาดแผลภายนอกจากเพลิงร้อนที่กำลังสมานตัวเองอยู่ในเวลาเดียวกัน "เสวี่ยหมิง ข้า...ข้าคิดว่าผู้คนจากแดนศักดิ์สิทธิ์กำลังลงทัณฑ์เจ้าอยู่..."สีหน้าเศร้าสร้อย ดวงตาทอประกายหมองหม่น ยากบ่งบอกอารมณ์ความรู้สึกที่ปะปนกันของหลิงจือจับจ้องไปยังร่างที่นอนสั่นระริกอยู่บนพื้น "ข้า...ข้าขอโทษ ข้าไม่คิดว่าท่านประมุขจะ..."

 

                "เจ้าหยุดพูดก่อน..."เสวี่ยหมิงที่หยุดสั่นไหวเงยศีรษะขึ้นมองไปยังหลิงจือด้วยอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะเขารู้ดีว่าการที่เด็กสาวเสี่ยงชีวิตฝ่าบ่อลาวาร้อน รวมถึงฝ่าฝืนคำสั่งผู้เป็นอาจารย์รวมถึงเจ้าสำนักเข้ามาเพื่อพบกับเขานั้น ล้วนกระทำการด้วยจิตใจบริสุทธิ์ไร้เดียงสา เพียงแต่...ทำไมต้องเป็นเวลานี้

               

                "เจ้ามาทำไมกัน" แต่เมื่อไม่รู้จะเริ่มบทสนทนาเช่นไรเสวี่ยหมิงจึงได้เอ่ยคำถามออกไปตรง ๆ โดยไม่วกอ้อม

 

                "เออ...ข้า ข้ามาทำไม" หลิงจือหน้าซีดปากสั่น คำถามของเสวี่ยหมิงฉุดดึงสติอันเลอะเลือนด้วยความตกใจของนางที่เกิดจากการพบเห็นผู้คนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์วิหคเพลิงอมตะที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าทางเข้าคุกอัคคีผลาญ คำถามที่ไร้คำตอบ...เพราะนางเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตนเองถึงได้กระทำเรื่องราวงี่เง่าเช่นนี้ เพราะหากจะเอ่ยว่ามาช่วยเสวี่ยหมิงออกไปนั่นก็ขัดกับเหตุผลเพราะฝีมือของหลิงจือนั่นแม้แต่องครักษ์คนเดียวของดินแดนศักดิ์สิทธิ์วิหคเพลิงอมตะ นางก็ไม่อาจจะเอาชนะได้อยู่แล้ว แต่หากผู้ที่อยู่ด้านในกับเสวี่ยหมิงเป็น...ไป๋เหอฟ่าน คาดว่าหากนางไม่ถูกจับตัวไปลงโทษสถานหนัก ก็อาจจะถูกสังหารด้วยข้อหาช่วยเหลือนักโทษก็เป็นได้

 

                "..."เสวี่ยหมิงที่เห็นท่าทางสับสนของหลิงจือ ในใจก็เกิดความรู้สึกผิดที่เอ่ยคำถามรานน้ำใจของเด็กสาว และเพื่อไม่ต้องการให้นางห่วงใยตนเองแบบงี่เง่าเช่นนี้อีก เสวี่ยหมิงจึงได้แสร้งแสดงละครขึ้นมาฉากหนึ่งแทน

 

                ..."ย๊ากกกก !!!" โซ่พันธนาการข้อมือข้อเท้าทั้งสี่เส้นของเสวี่ยหมิงพลันกระเด็นปลิวไปคนละทิศทางคนละทาง เสวี่ยหมิงเปลี่ยนจากท่านอนราบที่ถูกจองจำ กลับกลายมายืนมาดมั่นอยู่ที่เบื้องหน้าของหลิงจือด้วยดวงตาสุกสกาวเปี่ยมล้นไปด้วยพลังลมปราณอันสมบูรณ์ หาได้ปรากฏร่องรอยความอ่อนล้าแม้แต่น้อย

 

                "นี่ท่าน..."

 

                เสวี่ยหมิงพยักหน้ารับ แต่ดวงตาที่มองตรงไปยังไม่อาจละสายตาไปจากเรือนร่างของหลิงจือได้อีกครั้ง ปากที่หุบแน่นพลันตกห้อยลงมาจนอ้าหวอ

 

                "ทำไมท่าน..." หลิงจือที่เพิ่งรู้สึกตัวรีบใช้สองมือปกปิดร่องรอยของเสื้อผ้าที่ถูกเพลิงร้อนของลาวาเผาไหม้ จนเลือดเนื้อขาวผ่องโผล่พ้นวับแวมออกมาปรากฏต่อสายตาของเสวี่ยหมิงเป็นคำรบที่สอง

 

                ว๊ายยยย !!!

                หลิงจืออุทานด้วยความตกใจ ใบหน้าแดงกล้ำ แม้ครั้งนี้จะไม่ได้โป๊เปลือยเช่นเดียวกับในคราที่ถูกเซียนเฒ่าประหลาดจับตัวไป แต่ครั้งนี้เป็นนางเองที่เสนอหน้าเข้ามาหาเสวี่ยหมิงเอง

 

                "คน...คนลามก เจ้ามองอะไรกัน" หลิงจือเอ่ยค้อน

 

                "..." เสวี่ยหมิงไม่รู้จะเอ่ยตอบเช่นไร เมื่อถูกจับได้ก็จำต้องเบือนหน้าหนีไปอีกทาง แต่ด้วยสัญชาตญาณผู้ร้ายปากแข็ง เสวี่ยหมิงจึงโพล่งคำพูดออกมาโดยไม่ได้คิดไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน "หึ หึ เนื้อตัวของเจ้ามากกว่านี้ข้าก็เคยเห็นมาแล้ว ทำไมข้าถึงต้องจ้องมองเจ้า ข้าเพียงแค่ยังมึนงงจากการจองจำไม่หายต่างหาก ถึงได้นิ่งค้างไป"

 

                "เจ้า...เจ้านี่มัน..." หลิงจือยกมือขึ้นเช็ดปาดน้ำตาที่เออคลอหน่วย แต่น้ำตาที่ร่วงรินนั้นหาใช่น้ำตาของความผิดหวังหรือเสียใจ แต่เป็นน้ำตาแห่งความผ่อนคลายที่รับรู้ว่าเสวี่ยหมิงนั้นยังปกติสุขดีอยู่ แม้ว่าตอนนี้นางจะไม่รู้ตัวแต่การโต้เถียงกับเสวี่ยหมิงในทุกครั้งก็ถือเป็นความสุขอันแปลกพิกลที่ประทับอยู่ในจิตใจของหญิงสาวเสียแล้ว "ในเมื่อเจ้า สบายดีแล้วข้าก็ไม่จำเป็นต้องยื่นมือช่วยเหลืออีก งั้น..." หลิงจืองุดหน้าลงต่ำ "ข้าจะไปละนะ..."คำเอ่ยลาที่ดังขึ้นของหลิงจือในครั้งนี้...น้ำเสียงทั้งแผ่วเบาและแฝงความน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้อีกส่วนหนึ่ง

 

                "เจ้ายังไปไม่ได้" เสวี่ยหมิงเอ่ยขึ้นทันที

 

                ใบหน้าของหลิงจือที่งุดลงต่ำกลับแดงกล้ำยิ่งกว่าเดิม จู่ ๆ มุมปากทั้งสองข้างของเด็กสาวก็ยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว หัวใจที่อ่อนล้าและผิดหวังราวกับพื้นดินอันแห้งผากที่ขาดฝนเย็นชุ่มช่ำมานานนับปี กลับกลายเป็นชุ่มชื่นขึ้นด้วยถ้อยคำเพียงประโยคเดียวของเสวี่ยหมิงที่เอ่ยขึ้นเพื่อรั้งตัวของนางเอาไว้

 

                "ท่านหมายความเช่นนั้นจริง ๆ ใช่มั้ย"หลิงจือเอ่ยย้ำเพราะกลัวว่าคำกล่าวนั้นเป็นตนเองที่หูแว่วไป หรือความหมายที่เสวี่ยหมิงเอ่ยขึ้นอาจจะแตกต่างจากที่นางคิด

 

                "ใช่สิ ข้าหมายถึงว่าเจ้ายังไปไม่ได้"

 

                "ท่าน..."หลิงจือกัดริมฝีปากล่างของตนเองด้วยความขวยเขิน "ไม่สิ หากเจ้าไม่ให้ข้าไป แล้วผู้คนอื่นมาพบเข้ามันจะไม่เป็นการย่ำแย่หรอกหรือ"

 

                "เจ้านี่ประหลาดยิ่งนัก ข้าไม่ได้หมายความว่าให้เจ้าอยู่เป็นเพื่อนข้าในคุกอัคคีผลาญแห่งนี้"

 

                หลิงจือที่ถูกกระชากลงจากบัลลังก์แห่งความเคลิบเคลิ้ม ยกศีรษะที่ก้มต่ำให้เงยขึ้นมองเสวี่ยหมิงที่ตอนนี้หันหลังให้กับตนเองด้วยความสงสัย "ท่านหมายความว่า..."

 

                "ที่ข้าบอกเจ้าว่าเจ้ายังไปไม่ได้ เพราะหากเจ้าเดินออกไปที่ด้านนอกด้วยสภาพเช่นนี้ ผู้คนจะคดิเช่นไร หรือว่าแท้จริงแล้วเจ้าเป็นหญิงวิปลาสที่ชอบอวดเนื้อหนังของตนเองกัน"

 

                "เจ้า...เจ้า..."หลิงจืออ้าปากค้าง เพราะสิ่งที่เสวี่ยหมิงเอ่ยขึ้นนั้น ไม่เพียงแค่ทำลายภาพฝันอันเคลิบเคลิ้ม แต่คำกล่าวของเสวี่ยหมิงยังขุดฝังจินตนาการหวานช่ำของนางพร้อมกลบปิดและกระทืบซ้ำเข้าไปอีกครา

 

                แต่เป็นเพราะเหตุผลที่มิอาจเข้าใจ ทำให้หลิงจือจึงไม่ได้เกรี้ยวกราดกับคำตอบของเสวี่ยหมิงเช่นแต่ก่อน แต่ในจิตใจของหลิงจือกลับเกิดความรู้สึกสุขใจและขบขันปะปนขึ้นมาเสียหลายส่วน

 

                "เฮอะ เรื่องแค่นี้ ไม่ต้องรอให้เจ้าบอก ข้าก็เข้าใจ แถมข้าเองก็มีชุดสำรองเอาไว้หรอกน่า" หลิงจือเอ่ยพร้อมนำชุดที่อยู่ในแหวนมิติของตนเองออกมาสวมทับลงไป

 

               

 

 

 

 

               

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 655 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #3628 โลกสีเงิน (@glass-rose) (จากตอนที่ 184)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 01:05
    ตั้งชื่อตอนได้เหมาะมากค่ะ
    #3628
    0
  2. #2567 boat489 (@boat489) (จากตอนที่ 184)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 17:45
    ขอบคุณครับ
    #2567
    0
  3. วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 17:31
    โว๊ะ ได้มาอีกหนึ่ง คริๆๆ
    #2566
    0
  4. #2560 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 184)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 12:17
    ดวงดอกท้อก็มา
    #2560
    2
    • #2560-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 184)
      10 กรกฎาคม 2561 / 13:01
      ไอยะ รู้จักดวงดอกท้อด้วยรึ *-*
      #2560-1
    • #2560-2 khunnaayplatoo (@khunnaayplatoo) (จากตอนที่ 184)
      8 สิงหาคม 2561 / 12:18
      น่าจะเป็นดงนะคะ
      #2560-2
  5. #2559 kurozuki (@degel01) (จากตอนที่ 184)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 12:11
    แกรีบ ๆ เคลียร์ให้จบ ๆ ไปซะเสี่ยวหมิง--กลัวแต่หนิงเซียนจะได้เห็นความตอแหลของมัรก็คราวนี้แหละ
    #2559
    1
    • #2559-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 184)
      10 กรกฎาคม 2561 / 13:01
      555+ หมิงมันคนซื่อ
      #2559-1
  6. #2555 Na' Parwankorn (@stochastic) (จากตอนที่ 184)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 22:01
    ชอบแบบตอนที่แล้วมากกว่าครับ ที่เปรียบเหมือนธารน้ำไหลตามกระแส ไหลลื่นไม่ขาดช่วง แต่ตอนนี่เปรียบเหมือนน้ำที่ไหลจากน้ำตก ดูรุนแรงและฉับพลัน ขาดการพัฒนาทางความรู้สึกพอสมควร ดูเหมือนเป็นความไคร่เสน่ห์หามากกว่า
    #2555
    1
    • #2555-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 184)
      10 กรกฎาคม 2561 / 13:03
      อันนี้คือตอนที่ตัดออกจ้า ให้ดูเล่น ๆ แล้วลบทิ้ง
      #2555-1
  7. #2554 oomironhorse (@oomironhorse) (จากตอนที่ 184)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 20:49
    สนับสนุนเยาวชนให้รักกัน อย่าลีลาเดี๋ยว มคปด. นะจ๊ะ ( เข้าด้ายเข้าเข็ม มีมารมาขัดทุกที ทุกเรื่อง !!! กร้าซซซ)
    #2554
    1
    • #2554-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 184)
      10 กรกฎาคม 2561 / 13:05
      ตอนแรกหัวตันเลยพิมพ์ให้รักกันเลยพอมาอ่านอีกทีเฮ้ยนี่มันไวเกินไปแล้ว เลยพิมพ์ใหม่เลย *-*
      #2554-1
  8. #2552 SpitfirE (@benzyo) (จากตอนที่ 184)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 19:34
    ตแนก่อนสมูทแบบมุ้งมิ้ง ตอนนี้รวดเร็วทันใจ แต่ผมชอบแบบแรกมากกว่า ดูเห็นพัฒนาการทางอารมณ์เยอะ เป็นกำลังใจให้ไรท์ครับ
    #2552
    1
    • #2552-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 184)
      10 กรกฎาคม 2561 / 13:05
      อันนี้ที่ลงทีหลังคือตัดทิ้งจ้า *-* ให้อ่านเล่น
      #2552-1
  9. #2549 boat489 (@boat489) (จากตอนที่ 184)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 19:11
    แตกต่างกันจริงๆ
    #2549
    0
  10. #2548 theausza (@theausza) (จากตอนที่ 184)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 19:09
    ผมก็เริ่มอึนๆกับไรท์แล้วเหมือนกัน มีตอนพิเศษ ทำให้งง แล้วก้จากไป555
    #2548
    1
    • #2548-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 184)
      10 กรกฎาคม 2561 / 13:06
      ก็เห็นรัเควสกันว่าอยากอ่านที่ตัดทิ้ง เลยจัดซะ งงเด้ งงเด้ 555+
      #2548-1
  11. #2547 kurozuki (@degel01) (จากตอนที่ 184)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 19:09
    อันนี้แบบจุดปุบติดปับไวเกิน--เดี๋ยวจะครอกตายทั้งคู่
    #2547
    1
    • #2547-1 MoMiMarChi (@MoMiMar) (จากตอนที่ 184)
      10 กรกฎาคม 2561 / 13:07
      มันเวอร์ไปนิด เพราะปกติวางไว้ให้รักใครยากเพราะเคยเจ็บเพราะแม่นางมู่ พอเจอกับนางเอกจะรักเลยก็กะไรอยู่ เลยต้องพิมพ์ใหม่
      #2547-1