[Fic Jujutsu Kaisen] Puppy luv | Inumaki x Oc

ตอนที่ 1 : Puppy Luv | Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    17 ม.ค. 64

Puppy Luv

– P R O L O G U E –

 

เคยได้ยินหรือเปล่าว่าบางทีกว่าเราจะรู้ค่าของสิ่งที่มีก็เป็นตอนที่เสียมันไปแล้ว

 

อย่างจะคิดถึงพระอาทิตย์ก็ในตอนที่หิมะเริ่มตก น้ำอุ่นๆมันก็เริ่มจะดูเข้าท่าในตอนที่ความหนาวเย็นเริ่มสัมผัสผิวกาย หรืออาการโหยหาที่นอนจะเริ่มมีมากขึ้นในช่วงที่โหมงานหนักจนไม่ได้นอน มนุษย์ก็ถูกออกแบบให้เป็นแบบนี้นั่นแหละแบบที่ไม่เคยพอใจกับสิ่งที่ตัวเองมี

 

แต่ต่อให้หนาวเย็นขนาดไหนในสักวันหนึ่งเมื่อฤดูกาลผันผ่าน พระอาทิตย์ก็จะกลับมาเจิดจรัสอีกครั้ง เมื่อผ่านพ้นคืนวันอันแสนทรมาน ราตรีแห่งการพักผ่อนก็จะมาถึงในสักวัน

 

ฉันก็เคยคิดโลกสวยอย่างนั้นนะ แต่ไม่ใช่ตอนนี้..

 

ไม่ใช่ในตอนที่ร่างกายของมนุษย์เพศหญิงที่ใช้ชีวิตด้วยสปีชีส์เผ่าพันธุ์มนุษย์มาเป็นเวลาสิบหกปีถูกสาปให้กลายเป็นสัตว์สี่ขาหน้าขนโดยที่ไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่าในอนาคตจะเป็นยังไงต่อ

 

เออ แหงแซะ!

 

พระเจ้า!! มันจะเป็นตอนไหนก็ได้ไม่ใช่ในตอนที่ฉันถูกสาปให้กลายเป็นหมาไง!!!

 

 

 – — – 

 

 

สิบนาทีก่อน

 

“ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ โอกาสหน้ามาใหม่นะคะ” เภสัชกรยิ้มให้อย่างเป็นมิตรหลังจากที่ฉันจ่ายเงินค่าแผ่นยาแปะแก้ปวดไปเป็นที่เรียบร้อย พูดก็พูดเถอะขอไม่มีโอกาสหน้าที่เข้ามาเหยียบร้านยาจะดีซะกว่า ฉันเพิ่งก้าวเข้าสู่รั้วโรงเรียนมัธยมปลายยังไม่ทันถึงปีก็ปวดเมื่อยเนื้อตัวราวกับว่าอายุใกล้เข้าวัยชราอย่างไรอย่างนั้น กลิ่นของการเติบโตนี่มันคือกลิ่นของยานวดจริงๆสินะ

 

ขยับยิ้มตอบก่อนจะเอื้อมมือไปรับแผ่นแปะแก้ปวดมาถือไว้ ให้ตายเถอะแค่มองเฉยๆยังรู้สึกขยาดเห็นก็แต่พ่อจะใช้ตอนโหมงานหนักๆแต่ฉันแค่นั่งๆนอนๆเอาอะไรมาปวดหลังปวดไหล่ขนาดนี้นะ

 

คิดไปเรื่อยเปื่อยพลางเปิดประตูออกจากร้านยา ข้างนอกเริ่มจะมืดลงมาเยอะมากกว่าตอนขาเข้า 

 

ตุบ..

 

ทันทีที่พ้นธรณีประตูร่างกายก็ปะทะเข้ากับผู้ชายแปลกหน้าที่สวนมาพอดีจนข้าวปั้นที่อีกฝ่ายซื้อมาด้วยกลิ้งหลุนๆอยู่บนพื้น เส้นผมสีขาวครีมพริ้วไหวเล็กน้อยตอนที่คนตรงหน้าโคลงหัวเพราะแรงกระแทกจากฉัน สายตาเราสบกันเพียงชั่วครูดวงตาสีม่วงแสนสวยที่โผล่พ้นปกเสื้อของเขานิ่งไม่ไหวติงในขณะที่ตาฉันเบิกโพล่งเพราะความตกใจไม่พ้นแม้แต่ปากที่กำลังอ้ากว้างจนขากรรไกรแทบค้าง

 

“...” 

 

แถมฉันยังสะเหล่อก้าวขาไปเหยียบข้าวปั้นจนมันเละติดพื้นรองเท้าอีกต่างหาก

 

ชิบหาย

 

“...”

 

“คือว่า..ฉันไม่ทันมองเองค่ะขอโทษด้วยนะคะ”

 

อีกฝ่ายไม่ตอบทั้งๆที่ใช้สายตามองตรงมานิ่งๆจนชวนกดดัน นั่นยิ่งทำให้ทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่อากาศที่ใช้หายใจอยู่ก็ดูคล้ายจะเป็นพิษเข้าไปทุกทีจนอยากจะแกล้งผีเข้าให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยตรงนี้

 

..หรือจะเอาเลยดี

 

“ถ้าอย่างนั้น––” แต่ฉันยังไม่ทันจะได้เริ่มแสดงอะไรคนตรงหน้าก็ง้างมือขึ้นกลางอากาศแล้ว โดยไม่ทันตั้งตัวเขาก็วาดฝ่ามือลงมาทันที “กรี๊ดดดด!”

 

ฟุบ!

 

สายลมระลอกใหญ่พัดผ่านหน้าไปในขณะที่ฉันย่อตัวลงไปที่พื้นพลางยกมือขึ้นมากำบังหัวแต่ไม่กลับยักจะเจ็บแถมความปวดเมื่อยบริเวณหัวไหล่กับหลังยังหายไปเหมือนกับว่าไม่เคยปวดมาก่อน

 

...เมื่อกี้เขาไม่ได้จะตบฉันหรอกหรอวะ?

 

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ พูดได้เลยว่าตอนนี้ฉันตกใจจนหัวกระเซิงเหมือนคนผีเข้าจนไม่ต้องแสดงด้วยซ้ำ ให้ตายสิ!

 

ฉันลุกพรวดขึ้นมายืนไม่ทันระวังจนหัวโขกกับป้ายนีออนร้านยาดังโป๊ก!แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังแสร้งยืนสางผมหน้าตาเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขยับปากขำออกมาเบาๆเหมือนเป็นเรื่องตลกแต่ฝ่ายตรงข้ามเหมือนจะไม่คิดอย่างนั้นเพราะนอกจากจะไม่ขำตามแล้วเขาก็ยังทำท่าจะหมุนตัวเดินหนีอีกต่างหาก

 

อย่างน้อยควรจะมีไมตรีถามสาวน้อยตรงหน้าว่าเป็นยังไงบ้างไม่ใช่ให้ยืนหัวเราะเก้อสิโว้ย!

 

“เดี๋ยวก่อนสิคะ” ฉันเรียกรั้งไว้และโชคดีที่มันทำให้เขาหยุดเดิน “ฉันเหยียบ เอ่อ.. ข้าวปั้นคุณไป ให้ฉันซื้อคืนให้นะคะ”

 

เขาเงียบไป แต่สุดท้ายก็โบกมือปฏิเสธตอบกลับมาตอนนั้นฉันถึงเริ่มคิดได้ว่าบางทีเขาอาจจะพูดไม่ได้ไม่ใช่ว่าไม่อยากพูดรึเปล่า

 

แค่เริ่มคิดน่ะนะ

 

“ถ้าอย่างนั้นขอทราบชื่อได้มั้ยคะ” ผู้ชายตรงหน้ากระพริบตาปริบๆใส่จนฉันเหลอหลาตามเพราะเพิ่งรู้สึกว่าประโยคเมื่อครู่มันฟังดูแปลกๆ “แบบว่าในอนาคตฉันจะได้ชดใช้คืนไงคะ ฉันไม่ชอบติดหนี้ใครหรอกนะถึงจะแค่ข้าวปั้นก็เถอะ”

 

“....”

 

“....”

 

ฉันกำลังพยายามคุยกับใครอยู่วะเนี่ย!! ตอบฉันหน่อยได้มั้ยเล่า!

 

“ช่างมันเถอะค่ะ ฉันพอเข้าใจ ไม่สิฉันจะพยายามเข้าใจก็ได้”

 

“อินุ––” เสียงทุ้มสากตอบกลับมาแค่นั้นแล้วเสียงก็ขาดหายไป เหมือนเขากำลังจะเจอปัญหาหนักกับเส้นเสียงและต้องการซื้อยาแต่ฉันดันมายืนสแล๋นแป๋นรั้งไม่ให้คนป่วยได้รับการรักษาเสียอย่างนั้น

 

แต่ว่าอินุ(สุนัข)?

 

แกร่ก!

 

กึกๆๆๆ!

 

เสียงกระดูกในร่างกายดังขึ้นมาเหมือนมันกำลังร้าว ร่วงกายฉันก็เริ่มรู้สึกร้อนและเวียนหัวจนทรงตัวไม่อยู่รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ทรุดลงไปกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ฉันกัดฟันจ้องหน้าอินุ(?)ตาเขม็ง หน้าตาเขาดูไม่สู้ดีนักแต่คงไม่เท่าฉันที่ทรุดลงไปที่พื้นหรอกปะ

 

มาช่วยกันก่อนสิโว้ยย

 

นั่นคือสิ่งที่ฉันจะพูด แต่เสียงที่ฉันได้ยินกลับกลายเป็น..

 

“โฮ่งๆๆ!!” 

 

!!

 

“โฮ่งๆๆ!” ฉันพยายามพูดซ้ำอีกครั้ง แต่เสียงที่ถูกเปล่งออกมายังคงเป็นเสียงเห่าหมาอีกตามเคย

 

ฉันช็อคจนตัวชา ความเจ็บปวดที่รู้สึกเหมือนกระดูกร้าวก่อนหน้าเริ่มอันตธานหายไป พยายามยืนขึ้นเต็มความสูงแต่ระดับสายตาที่มองเห็นยังไม่พ้นหน้าแข้งคนตรงหน้าด้วยซ้ำ แขนที่ควรจะเป็นแขนเริ่มมีขนสีขาวปกคลุมกลายเป็นสิ่งที่เรียกว่าขาหน้าแทน

 

โอ้! วอทดาฟัคคคค!?

 

คนตรงหน้ายกมือขึ้นกำบังหน้าเพราะฉันทำท่าจะกระโดดไปกระซวกเต็มที่แล้วและแน่นอนว่าไม่รอช้าฉันกระโจนเข้าตะครุบเอวอีกฝ่ายพร้อมงับแขนเข้าไปจนจมคมเขี้ยวลูกสุนัขบางทีเขาอาจจะร้องออกมาเสียงดังโอ๊ย

 

เอาร่างฉันคืนมา!

 

“โฮ่งๆๆๆ!”

 

พูดด้วยภาษาที่อีกฝ่ายไม่มีวันเข้าใจพลางตะกรุยเสื้อระบายแค้นทั้งหมดที่มีแต่มันก็ไม่ได้ขาด ไม่นานเขาก็ล้มลงพร้อมกับเสียงไอที่เริ่มถี่ขึ้น ฉันกระโดดถอยออกในจังหวะที่เขาเริ่มไอออกมาเป็นเลือด

 

!!

 

จนสุดท้ายเขาก็สลบไปและความโกลาหลขนาดย่อมก็เริ่มขึ้นทันที เภสัชร้าขายยาวิ่งออกมาหน้าร้านพลางกดเบอร์เรียกรถพยาบาลส่วนฉันที่กลายเป็นหมาได้แต่ทำหน้างงอย่างไร้ประโยชน์เพราะทำห่าอะไรไม่ได้เลย ทำได้ดีที่สุดตอนนี้คือแค่กัดรองเท้าเขาแก้คันฟัน

 

แต่เดี๋ยว! ฟื้นขึ้นมาทำให้ฉันเป็นแบบเดิมก่อน!! ดิฉันจะกลายเป็นหมาเพียงเพราะคนแปลกหน้าพยายามจะพูดชื่อตัวเองหรอ!!

 

“โฮ่งๆๆๆๆ!!”

 

 

TALK WITH WRITER

แว้บมาแปะอารัมภบทค่ะ555555 จะเริ่มเข้าสู่เนื้อหาจริงๆก็ตอนหน้าครับ!สามารถติชมได้นะคะไม่ได้แต่งรอมคอมนานมากรู้สึกว่าภาษามันแปลกๆไปเยอะเลยTT ยังไงก็ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์และทุกการติดตามนะคะรักจุ๊บๆ<3

**ฟิคเรื่องนี้จะบรรยายเป็นมุมมองบุคคลที่1นะคะ สลับกันระหว่างมุมมองของมิองและมุมมองของอินุมากิ แบบว่าคนนึงพูดภาษาข้าวปั้นคนนึงพูดภาษาหมามันก็จะคุยกันลำบากหน่อยเพราะงั้นจะใช้มุมมองนี้ในการบรรยายนะคะ55555 ส่วนSafe wordของอินุมากิเราจะใช้ความหมายอิงตามวิกิแฟนด้อม เจอกันใหม่ตอนหน้าค่าบะบัยย

 

 

 

M Y   C O N T A C T

@Ikittyyou_

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #5 Marius Yo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 16:53
    แงง อย่ากัดน้อง
    #5
    0
  2. วันที่ 17 มกราคม 2564 / 16:44
    ก็ว่าทำไมโดนโทเงะคุงสาป555555 โดนสาปเพราะว่าพูดชื่อไม่จบโอ้ย5555555สงสาร
    #4
    0
  3. #3 pinkle (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 16:35
    เอ็นดู555555
    #3
    0