คัดลอกลิงก์เเล้ว

Only You - Harry/Niall 1D (Narry)

โดย MlleLane

ปัญหาของเขาไม่ใช่เพราะเขาเป็นเกย์ แต่ปัญหาของเขาคือเขาดันรักเพื่อนสนิทของตัวเอง ที่แสนจะฮอต แถมยังมีแฟนสวยเด็ดอีกด้วย แล้วดูท่าปัญหานี้จะแก้ไม่ตกง่ายๆอีกด้วย (One Direction Fanfic - Narry)

ยอดวิวรวม

710

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


710

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


19
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 มี.ค. 59 / 13:38 น.
นิยาย Only You - Harry/Niall 1D (Narry) Only You - Harry/Niall 1D (Narry) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ เรื่องนี้เป็นฟิควูบ แบบดู Fanvid จาก YouTube ของคู่ Harry/Niall แล้วแบบอารมณ์ต้องแต่งฟิคให้ได้ ก็เลยเกิดมาเป็นฟิคเรื่องนี้ค่ะ สั้นๆเนอะ (อวดๆว่าเขียนเสร็จในหนึ่งวัน กรี๊ดไม่เคยเร็วขนาดนี้เลย เพราะมันสั้นไงเธอ) 

นี้เป็นฟิควันไดเรื่องแรกที่เขียนเลยนะคะ ผิดพลาดขออภัยด้วยค่ะ 

ว่าแล้วขอแปะ fanvid ที่เป็นต้นกำเนิดให้เขียนฟิคนี้เลยละกันค่ะ 

Enjoy reading นะคะ ขอบคุณทุกคนที่อ่านนะคะ คิดว่าน่าจะมีไม่เยอะที่เป็นแฟนคู่นี้เนอะ 5555 ถ้ายังไงอยากคุยเรื่องคู่นี้จะแอดทวิตเรามาก็ได้นะ @MlleLane ชื่อแนตนะคะ อยู่มหาลัยปีสามจะปีสี่แล้วค่ะ เรียกพี่ได้ตามสะดวกเลยค่ะ 


เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 มี.ค. 59 / 13:38


Fic: Only You

Pairing: Harry Styles/Niall Horan

Rating: PG - คำหยาบ 

Word counts: 12024


Looking from the window above

It's like a story of love

Can you hear me?

 

งานเต้นรำฤดูหนาวของปีสุดท้ายของมัธยมปลาย

 

ไนออลไม่เคยคิดว่าเขาจะมีวันที่รู้สึกอยากร้องไห้ขณะอยู่บนเวทีและกำลังเล่นกีตาร์ เพราะสองอย่างเป็นสิ่งที่เขารักที่จะทำที่สุดในโลก แต่เพราะภาพตรงหน้าเป็นสิงที่เขาไม่ได้คาดฝันที่สุด

 

ไม่ใช่สิต้องบอกว่าเขารู้อยู่แล้วว่าแฮร์รี่ สไตล์เพื่อนรัก หนุ่มนักกีฬาสุดฮอต และนักร้องกิตติมศักดิ์ประจำวงของเขาเป็นบางเวลา คบอยู่กับเทย์เลอร์ สวิฟต์ สาวสวย เชียร์ลีดเดอร์ และนักกิจกรรมตัวยงของรอชเดลไฮ แต่ที่เขาไม่คิดก็คือการที่ต้องยืนอยู่บนนี้ร้องเพลงที่ทำให้ทั้งสองคนกอดกันกลมและจูบกันเมื่อจบเพลง

 

"ไนออล" เสียงกระซิบของเลียมมือเบสของวง พร้อมกับสายตาเป็นห่วงส่งมาหาเขาที่ตอนนี้หยุดนิ่งไม่ได้เล่นกีตาร์ไปตามคอร์ดอย่างที่ควรเป็น

 

ชายหนุ่มผมทองรีบส่งยิ้มฝืนๆไปให้เลียมแล้วรีบสะบัดนิ้วไปตามคอร์ดกีตาร์อย่างที่ควรจะเป็น ...ใช่แล้วไนออล สนใจแค่ดนตรีเท่านั้น อย่ามองลงข้างล่างนั้นเด็ดขาด...ชายหนุ่มเตือนตัวเอง แต่มันก็ยากเหลือเกิน ทุกครั้งที่แค่เงยหน้าขึ้นมันก็เหมือนสายตาเขาต้องไปหยุดที่แฮร์รี่ทุกครั้ง

แฮร์รี่ที่กำลังยิ้มให้กับเทย์เลอร์ อย่างมีความสุขที่สุด

เขาเคยชอบที่ตัวเองสามารถหาแฮร์รี่เจอได้เสมอเวลาอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยผู้คน แต่ครั้งนี้มันกลับไม่ใช่พรแต่เป็นคำสาปที่ทำให้เขาใจสั่น มือสั่น และปวดในหน้าอกจนน้ำตาแทบจะไหล

 

ทันทีที่เพลงสุดท้ายของพวกเขาจบลงชายหนุ่มเดินลงจากเวทีทันทีโดยไม่รอให้พิธีกรประกาศขอบคุณวงดนตรีของเขา เขาไม่อยากอยู่ตรงนี้ต่อสักนิดเดียว ชายหนุ่มสะพายกีตาร์คู่ใจพร้อมผลักประตูหนักของโรงยิมก่อนจะเดินออกไปนั่งข้างนอก สายตาเหม่อมองสนามฟุตบอลที่ยังเปิดไฟสว่างของรอชเดลไฮ

 

"เฮ้ ไอเสือ" เสียงทุ้มๆเรียกชื่อเขา พร้อมกับกระป๋องน้ำอัดลมเย็นๆแตะที่แก้ม ก่อนที่เจ้าของร่างนั้นจะทิ้งตัวนั่งข้างๆเขา มือเบสของวงนั้นเอง เลียมมองเขาอย่างเป็นห่วง

 

"ฉันไม่เป็นไรหรอกน่าเลียม" ไนออลพูดออกมาอย่างหงุดหงิดพร้อมกับเปิดกระป๋องโค้กที่เป็นเครื่องดื่มอย่างเดียวในงานเต้นรำนี้

"นี้มันห่วยชะมัด พวกเราสิบแปดแล้วนะทำไมจะดื่มเหล้าไม่ได้วะ" ชายหนุ่มสบถพร้อมกับยกโค้กขึ้นดื่ม เขาไม่ควรจะมาระบายความหงุดหงิดกับกระป๋องโค้ก...แต่ก็นั้นแหละ จะเอาอะไรกับคนที่กำลังอกหักนักหนา

 

มือหนายกขึ้นมาขยี้ผมเขาอย่างรักใคร่ก่อนจะวางลงที่ไหล่เขา เลียมยังคงมีรอยยิ้มแบบนั้น...แบบที่ส่งให้เขาทุกครั้งที่เขาไม่สบายใจ

"ลูอีกำลังวิ่งไปซื้อให้แล้ว มันบอกฉันว่าอาการของนายน่ะต้องการของแข็ง ดูท่ามันจะเดาไม่ผิดใช่ไหม"

 

ไนออลถอนหายใจ ไม่มีอะไรหลุดรอดสายตาของเพื่อนรักร่วมวงสองคนของเขาได้ พวกเขาสนิทกันตั้งแต่เกรดหนึ่ง...สิบสองปีแล้วที่อยู่ด้วยกัน

"นายก็เห็นใช่ไหม" เขาถามเบาๆ

 

เลียมไม่ตอบแค่กอดไหล่เขาแน่นขึ้นเท่านั้น "อย่าไปคิดถึงมันสิ ผู้ชายไม่ใช่มีแค่แฮร์รี่คนเดียวซะหน่อย"

 

ไนออลรู้สึกถึงก้อนขมที่ไล่ขึ้นมาตามคอ เพราะคำพูดของเลียมเป็นคำพูดเดียวกับที่เขาพยายามบอกตัวเองมาตลอดสองปีที่แอบรักเพื่อนสนิทหนุ่มข้างบ้านคนนั้น พยายามจะตัดใจมาตลอดเพราะถึงแฮร์รี่จะเป็นไบ แต่ดูแต่ละคนที่พ่อคุณควงแล้ว เขาดูไม่มีหวังเลยสักนิดเดียว และแฮร์รี่ไม่เคยมีท่าทางสนใจเขามากไปกว่าการเป็นเพื่อนสนิทเลยแม้แต่น้อย

"ก..ก็พยายามอยู่เว้ย"

"โว้ย เมื่อไหร่จะจบซิกซ์ฟอร์มซะทีวะเนี้ย ไปมหาลัยพ่อจะหาคนใหม่ หล่อกว่า ฮอตกว่า เล่นฟุตบอลเก่งกว่าแฮร์รี่ แล้วจะลืมหมอนั้นให้ได้เลย" ไนออลพยายามทำเป็นพูดตลก แต่คงเพราะเสียงเขาในประโยคท้ายมันแตกพร่า แทนที่จะตลกมันกลับกลายเป็นเศร้าซะแทน

 

"ไม่เอาน่า อย่าร้องสิ" เลียมพูดเบาๆข้างหูเขา น้ำเสียงอบอุ่นและอ้อมแขนที่กอดเขาไว้มันเหมือนปลดเขื่อนความรู้สึกของเขา ไนออลหันหน้าไปซุกกับหน้าอกกว้างของเพื่อนรักแล้วสะอื้นออกมาอย่างหยุดตัวเองไม่ได้

 

และนั้นเป็นท่าที่ลูอีมาเห็นพวกเขาเข้า เขาซุกหน้ากับแผงอกเลียม โดยที่มือเบสลูบไหล่ที่สั่นของเขา และลูอีก็ไม่รอช้าที่จะมาร่วมสังคยกรรมรวมกลุ่มกอดด้วยทันที

 

"ให้ตายสิ พวกเราเป็นเด็กปีสุดท้ายที่มากอดกันกลมร้องไห้ในงานเต้นรำส่งลาก่อนเข้ามหาลัยเนี้ยนะ เห่ยสุดๆ" ไนออลหัวเราะกลั้วน้ำตา

 

ลูอีจุ๊ปากแต่ก็ไม่ยอมปล่อยแขนที่รัดไนออลจากข้างหลัง "ไนออล ฮอแรน นายอย่าดูถูกพลังแห่งการกอดนะ อีกอย่างถ้าไม่ทำคราวนี้แล้วเมื่อไหร่ที่ฉันจะได้ปล่อยข่าวลือว่าพวกเราสามคนเป็นคู่รักกันแบบ threesome ซะทีหล่ะ"

 

ไนออลกลอกตา และเป็นคนแรกที่ปล่อยแขนที่กอดเลียมออก ก่อนจะสะบัดตัวเอาไอ้มือกลองตัวยุ่งที่ยังเกาะเขาเป็นปลิงออก

"ไม่เป็นไรแล้วเว้ย" ไนออลพูดยิ้ม ก่อนจะชี้ไปที่กระป๋องเบียร์ที่ลูอีวางทิ้งไว้บนพื้น

"แล้วเอานั้นมาเลย"

 

ลูอีหยิบขึ้นมาสามกระป๋องแล้วโยนอีกสองกระป๋องมาทางเขากับเลียม ก่อนจะเปิดขึ้นแล้วยกขึ้นเหมือนกับกำลังจะชนแก้ว

ทั้งไนออลและเลียมต่างก็หัวเราะ แต่ก็ยอมยกกระป๋องเบียร์ขึ้นชนดีๆ

"แด่หกเดือนสุดท้ายของมัธยมปลาย" ลูอีพูดเสียงดัง แล้วหันมามองดูมือเบส "เฮ้ นายต้องพูดต่อสิเลียม"

"คิดอยู่เว้ย ไอนี้ก็เร่งกูจัง" เลียมบ่นอุบ "แด่...เอ่อ...แด่วันไดเรคชั่น วงดนตรีที่ดีที่สุดที่รอชเดลไฮเคยเห็น"

คราวนี้สายตาทั้งสองคู่มาหยุดที่ไนออล แต่เขารู้อยู่แล้วว่าเขาจะพูดอะไร "แด่ลูอี กับเลียม ผู้ชายสองคนที่หล่อที่สุด ใจดีที่สุด และฉันเป็นคนโชคดีที่สุดที่มีพวกนายสองคนเป็นเพื่อน"

 

"แม่-งพูดซะซึ้งเลยมึง" ลูอีส่ายหน้า "เอ้า หมดกระป๋องนะเว้ย"

 

ทั้งสามคนหัวเราะพร้อมๆกันก่อนจะทำอย่างที่ลูอีว่า

 

.

.

.

 

"ไม่เป็นไรแน่แล้วนะไนออล" เลียมถามเบาๆ หลังจากที่พวกเขาดื่มกันไปสักพัก ชายหนุ่มเป็นคนไปเอาเสื้อโค้ทมาสวมให้ทั้งเขากับลูอีเพื่อให้พวกเขาทั้งสองไม่ปอดบวมตายไปซะก่อน เลียมเป็นเหมือนแม่ของวงที่เป็นห่วงทุกคนเสมอ เพราะฉะนั้นเวลาชายหนุ่มถามไนออลจึงไม่ค่อยอยากโกหกสักเท่าไหร่

 

"ก็ยังหรอก แต่มันก็จะดีขึ้น ฉันชินที่จะต้องอกหักซะแล้ว คราวนี้ก็แค่...แค่ช๊อคที่เห็นใกล้ๆแบบนี้"

 

เลียมพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ทำไมแฮซมันถึงไม่ชอบนายน้า"

 

ชายหนุ่มยิ้มเศร้า "นั้นสิเป็นคำถามที่ตอบยากพอๆกับทำไมฉันต้องไปชอบแฮซด้วยจริงไหม"

 

####

 

Came back only yesterday

I'm moving farther away

Want you near me

 

"ไนออล" เสียงอ้อนๆ จากคนที่นอนแผ่บนเตียงเขาทำให้ชายหนุ่มผมทองที่กำลังอ่านหนังสือเคมีต้องกลอกตา แต่ก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจต่อไป

"ไน~~~" เสียงที่ว่านั้นยังคงเรียกร้องต่อไป จนกระทั่งก้อนกระดาษกลมๆบินมาชนกับหัวเขานั้นแหละเสียงนั้นถึงได้หยุดและแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะสดใสแทน

 

"เฮ้ ทำร้ายเจ้าของห้องนะเว้ย" ไนออลหันไปแกล้งทำหน้าดุใส่เพื่อนรัก แต่รู้ว่าเขาก็ได้แต่ขู่เพราะยังไงก็ไม่สามารถโกรธคนตรงหน้าได้จริงๆซะที

 

"ก็นายไม่สนใจฉันนี้" ตาสีเขียวโตคู่นั้นจ้องเขาแป๋ว ให้ตายสิหมอนี้อายุสิบแปด ตัวโตเป็นควาย สูงก็สูงกว่าเขา ล่ำก็ล่ำกว่าเขา แต่ทำไมถึงยังน่ารักยังกับเด็กเลยน้า ไนออลก่นด่าพระเจ้าทั้งหลายที่สร้างให้แฮร์รี่ เอ็ดเวิร์ด สไตล์มีทุกอย่างที่ทำให้คนอย่างเขาต้องใจอ่อน

"ฉันยังไม่อยากจะแพ้ให้กับปฏิกิริยาฟิวชั่นนะ" แฮร์รี่พูดพร้อมดันตัวขึ้นมานั่ง

 

ไนออลน่ะคันปากอยากจะบอกเจ้าตัวยุ่งตรงหน้าซะจริงๆว่านายน่ะไม่เคยแพ้อะไรสักอย่าง เป็นที่หนึ่งอยู่แล้วเว้ย แต่ก็ต้องยั้งปากเอาไว้ เพราะเขายังต้องเป็นเพื่อนกับแฮร์รี่ไปจนตายนะ ใครมันจะไปกล้าพูด

"เอ้า พูดมาสิ มีอะไร แล้วนายก็ต้องอ่านเหมือนกันพรุ่งนี้มีควิซเคมีนะอย่าลืม" คนที่ได้ยินที่หน้าเบ้

 

"อย่าเตือนสิเสียมู้ดหมด"

 

"หวังดีเว้ย ถึงเข้ามหาวิทยาลัยด้วยทุนนักกีฬาแต่นายก็ต้องทำเกรดให้ดีด้วยไม่ใช่รึไงหาคุณชายสไตล์"

 

หมอนจากบนเตียงปลิวมาโดนหน้าคนพูดจังๆ จนไนออลเซ แต่เมื่อรู้สึกตัวเขาก็รีบคว้าแล้วปากลับใส่คนบนเตียงทันทีพร้อมกับหัวเราะลั่นเมื่อหมอนเขาเข้าเป้า โดนหน้าหล่อๆนั้นอย่างจัง

 

"โอเค สงบศึกๆ" แฮร์รี่รีบพูดเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะก้มหยิบหมอนอีกใบ

"ฉันแค่อยากถามว่านายหายไปไหนที่งานเต้นรำวันศุกร์ พอลงจากเวทีก็หายไปเลย" แฮร์รี่พูดพร้อมกับทำหน้าบู้ บอกให้ไนออลรู้ทางอ้อมว่าเจ้าตัวน่ะกำลังงอน

 

แต่คนที่ถูกถามก็สะอึกไปไม่น้อยเหมือนกัน ชายหนุ่มก้มหน้าลงหลบตาอีกคนก่อนจะพูดอุบอิบตอบออกไป "เอ่อ ไปดื่มกับพวกเลียมแล้วก็ลูอีน่ะ"

 

"แล้วทิ้งฉันไว้คนเดียวเนี้ยนะ" แฮร์รี่ถามเสียงสูง พร้อมกับหมอนอีกใบบินมาโดนหัวไนออล แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์ก่อสงครามหมอนต่อแล้ว เขาจึงปล่อยให้มันตกลงพื้นโดยไม่เก็บ

 

"ก็นายอยู่กับเทย์เลอร์" เขาคิดว่าเขาทำได้ดีนะ เสียงไม่สั่น น้ำตาไม่ไหล

 

"แต่ก็แป็บเดียวเอง" แฮร์รี่พูดด้วยน้ำเสียงปกติ ทำให้ไนออลลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แสดงว่าเขาไม่ได้ทำอะไรพิรุธออกไป "นี้งานเต้นรำสุดท้ายของพวกเราแล้วนะ ฉันอยากจะฉลองกับนายมากกว่ากับเทย์เลอร์ซะอีก"

 

ไนออลเงยหน้าขึ้นแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน พยายามให้แฮร์รี่คิดว่าที่แก้มเขามีสีขึ้นมาเป็นเพราะการหัวใจ ไม่ใช่เพราะหัวใจที่เต้นรัวทันทีที่ได้ยินคำพูดแบบนั้นของแฮร์รี่

...ไม่ใช่ความผิดของแฮร์รี่เลย...หมอนั้นชอบพูดจาให้เขาคิดมากแบบนี้เสมอ

"อยู่กับเพื่อนผู้ชายจะสนุกอะไรเท่ากับได้ฉลองกับสาวสวยอย่างคุณหนูเทย์เลอร์ สวิฟต์ล่ะ สวย รวย เก่ง นายทำให้ผู้ชายครึ่งค่อนโรงเรียนอิจฉานายไปหมดแล้ว"

 

"น่าเบื่อ" แฮร์รี่ตอบกลับมาสั้นๆ

 

ไนออลส่ายหน้า นี้แหละเขาถึงบอกเขาไม่มีหวัง ถ้าขนาดคนที่โคตรจะคูลอย่างเทย์เลอร์ยังโดนตราหน้าว่าน่าเบื่อ คนธรรมดาบ้านๆอย่างเขานี้คงเป็นยาสลบเลย

"เรื่องมากจริงเว้ยไอ้คุณชาย"

 

"ไม่ได้เรื่องมาก ก็เธอน่าเบื่อจริงนี้หน่า ฉันคิดว่าเธอจะน่าสนุกเพราะเธอชอบวงอินดี้ แต่คุยไปคุยมาไม่เห็นจะสนุกเหมือนตอนคุยเรื่องดนตรีกับนาย"

"..หรือลูอีหรือเลียมเลย" ชายหนุ่มผมเข้มพูดต่อหลังจากหยุดคิดไปอึดใจ โดยไม่รู้เลยว่าประโยคแรกที่พูดไปทำให้คนที่ฟังนั้นหวั่นไหวแค่ไหน ไนออลต้องสวดมนตร์เป็นคาถาว่าเพื่อนเว้ย เพื่อนเว้ย เพื่อนเว้ย ซ้ำไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ

"เขาเปิดเพลงดิอีเกิ้ลด้วย ฉันนี้มองหานายใหญ่เลย ว่าจะจับมือแล้วร้องเพลงคลอกัน นายก็ดันหายไปไหนก็ไม่รู้ ถ้ารู้ว่าพวกนายสามคนหนีออกมาก่อนล่ะก็ ฉันก็จะตามออกมาด้วยแล้ว ฉันอยากใช้เวลาปีสุดท้ายกับเพื่อนสนิทมากกว่ากับสาวที่ไหนก็ไม่รู้นะ นายไม่คิดอย่างนั้นเหรอไน"

 

ไนออลฝืนยิ้มแล้วพยักหน้า เขาเองก็อยากใช้เวลากับแฮร์รี่เหมือนกัน แม้จะไม่ใช่เหตุผลเดียวกับเจ้าตัวก็เถอะ แต่การที่ต้องอยู่ใกล้คนที่ชอบโดยที่ต้องมองเขาไปรักคนอื่นเนี้ย...มันทั้งสุข ทั้งเศร้าไปพร้อมๆกันเลยนะ และเขาก็ไม่แน่ใจว่าตอนนี้มันสุขหรือเศร้ามากกว่ากัน

 

ทันทีที่เห็นไนออลพยักหน้าคนบนเตียงก็ยิ้มกว้างแล้วรีบกระโดนพลุบมากอดเขา นี้ก็เป็นนิสัยอีกอย่างของแฮร์รี่ที่เป็นปัญหากับเขาซะจริงๆ ไอ้ความถึงเนื้อถึงตัว เดี๋ยวกอด เดี๋ยวหอม เดี๋ยวแตะเนี้ย แล้วไม่เป็นกับคนอื่นด้วยนะ ต้องมาเป็นกับเขาคนเดียว ต่อหน้าคนอื่นล่ะก็เป็นหนุ่มมาดเท่ห์หน้าตายเชียว แต่พออยู่กับเขาล่ะก็ทำตัวเหมือนลูกแมวที่ชอบเข้ามาอ้อนแบบนี้ประจำ

...เจ้าของแมวอย่างเขาทำใจลำบ้าก ลำบาก...

 

"หลังจากจบไปแล้วก็ห้ามทิ้งกันนะไน เป็นเพื่อนกันตลอดไปนะ" เสียงทุ้มๆกระซิบข้างหูเขา

 

คนที่โดนกอดอยู่พยักหน้า

...แค่เพื่อน...ตลอดไป 

 

###

 

All I needed was the love you gave

All I needed for another day

And all I ever knew, only you

 

ปัญหาของเขาไม่ใช่แค่ไอ้นิสัยขี้อ่อย ปากว่ามือถึง แล้วก็หน้าตาและหุ่นที่โคตรจะทำให้เขาใจสั่นของแฮร์รี่ แต่มันคือทุกอย่างที่หนุ่มผมหยิกเป็น

 

เขารู้ตัวว่าหลงรักแฮร์รี่ตอนอายุสิบหก และไม่ใช่อารมณ์ตกหลุมรักธรรมดาที่แป็บเดียวก็หาย แต่เป็นอะไรที่โคตรลึก ที่จนถึงบัดนี้เขาก็ยังหาทางขึ้นไม่เจอ ถ้าให้เขาเริ่มก็ต้องย้อนกลับไปตอนเขาอายุสิบสี่ เขาที่ยังสับสนว่าทำไมเขาถึงไม่ชอบผู้หญิงเหมือนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น

.

.

.

ไนออลมองกระดานและอาจารย์ใหญ่ที่ยังคงพล่ามเกี่ยวกับนักเรียนใหม่ไม่หยุด แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งใจฟังสักเท่าไหร่เพราะเขากำลังรู้สึกเหมือนกำลังจะประสาทแดกน่ะสิ วันนี้เป็นวันแรกของมัธยมที่เขาต้องเริ่มสองปีของคลาส GSCE และเป็นครั้งแรกที่เขากับเลียม ลูอี แล้วก็เซนจะไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน พวกเขาต้องแยกย้ายไปตามวิชา GSCE ที่เลือก ปกติแล้วเพื่อนทั้งสามจะเป็นเหมือนเกราะคอยปกป้องเขาจากคนที่คิดจะกลั่นแกล้ง เลียมที่ตัวบึกยังกับนึกกีฬารักบี้ ลูอีที่จะหาทางจัดการคนที่บังอาจแกล้งไนออลกลับ และเซนที่ถึงจะเป็นหนุ่มใจดีแต่หน้าตาที่โคตรจะกวนโอ๊ยและรอยสักเต็มตัวจนทำให้หลายคนนึกว่าหนุ่มตาสวยเป็นเด็กแก๊งจึงไม่ค่อยมีใครกล้าแหยม ทั้งสามคนถือเป็นองครักษ์พิทักษ์เขาตั้งแต่เด็กยันโต แล้ววันนี้กลายเป็นว่าที่นั่งที่ปกติจะมีเพื่อนรักสามคนล้อมหน้าล้อมหลังกลับเหลือเขาแค่คนเดียว จะไม่ให้เขารู้สึกเครียด (และปอดแหกหน่อยๆ) ได้ไงล่ะ

 

แล้วทำไมเขาถึงเป็นเป้าหมายกลั่นแกล้งน่ะเหรอ ก็ต้องเริ่มจากสำเนียงของเขาที่ไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่อง ตัวของเขาที่เล็กกว่าเด็กคนอื่นอยู่โข และสุดท้าย...ไอ้รสนิยมทางเพศที่แม้แต่ตัวเขาก็ยังไม่ค่อยแน่ใจ...แต่ดูเหมือนทุกคนจะพร้อมใจเรียกเขาว่าเป็นไอ้ตุ๊ดไปแล้ว

 

เสียงวางกระเป๋าพร้อมกับเสียงลากเก้าอี้จากข้างตัวทำให้ไนออลสะดุ้งจากภวังค์ เขาหันไปมองผู้กล้าที่เลือกมานั่งข้างเขา แน่นอนว่าทุกคนพร้อมใจกันเว้นที่ไว้รอบไนออล ยังกับว่าเขาเป็นขยะพิษติดเชื้ออะไรอย่างนั้นแหละ

และเมื่อเห็นว่าคนใจกล้าที่ว่าคือเด็กใหม่ ไนออลก็กำลังจะเปิดปากเตือนเด็กหนุ่มผมหยิกให้ไปนั่งที่อื่นเหอะ อยู่ใกล้เขาจะโดนแกล้งด้วยไม่รู้ตัว แต่ดูเหมือนเขาจะช้าไปเพราะแอนดี้ หัวโจกของปีและนายประตูของทีมฟุตบอลโรงเรียนพูดขึ้นมาเสียก่อน

 

"เฮ้ สไตล์อย่าไปนั่งใกล้ไอ้ตุ๊ดมัน เดี๋ยวโดนมันจับตูดนะเว้ย" พูดจบก็หันไปหัวเราะกับเพื่อนผู้ชายอีกสองสามคน ไนออลได้แต่ก้มหน้านิ่ง รอให้เด็กใหม่ที่ชื่อสไตล์ลุกขึ้นไปจากข้างตัวเขา แต่แทนที่จะเป็นอย่างนั้น เด็กหนุ่มผมเข้มกลับแค่กลอกตาแล้วพึมพำเบาๆ ก่อนจะนั่งลงข้างไนออล

 

"แม่-งไอ้พวกปัญญาอ่อนมันมีทุกโรงเรียนเลยรึไงวะ เห็นแล้วคันตีนชิบ"

 

ไนออลหลุดหัวเราะออกมา เด็กหนุ่มชาวไอริชต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากก่อนที่อาจารย์จะได้ยิน เขาหันไปมองคนข้างตัวอย่างเต็มๆตาเป็นครั้งแรก เช่นเดียวกับเจ้าของผมหยิก ตาสีเขียวสวยที่หันมามองเขาเช่นกัน ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะคลี่ยิ้ม ที่ทำให้ทั้งใบหน้านั้นดูสว่างสดใส

"แฮร์รี่ สไตล์ ยินดีที่ได้รู้จัก"

 

ไนออลปล่อยมือออกจากใบหน้าแล้วยิ้มกลับ "ไนออล ฮอแรน ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน"

 

น่าประหลาดใจซะจริงๆที่เขากับแฮร์รี่เลือกลงวิชา GSCE เดียวกันหมด และเมื่อเขาพาแฮร์รี่ ไปรู้จักกับเลียม ลูอี และเซนตอนพักเที่ยง พวกเขาทั้งห้าคนก็สามารถคุยกันและสนิทกันได้อย่างรวดเร็ว สำหรับไนออลแล้วนี้เป็นข่าวดีที่สุดในโลก ไอ้ความรู้สึกโหวงๆตอนเช้ามันหายไปหมดแล้ว ก็เขามีเพื่อนแล้วนี้

 

กว่าจะถึงเย็นวันนั้นเขาก็รู้เกี่ยวกับเรื่องของแฮร์รี่ขึ้นอีกหลายเรื่อง ตั้งแต่เด็กหนุ่มย้ายมาจากโฮล์ม เชพเพล โดยตามแม่ที่ต้องมาเป็นพยาบาลที่นี่มา เขาเป็นนักกีฬาฟุตบอลที่โรงเรียนเก่า และตั้งใจจะสมัครเข้าทีมฟุตบอลที่นี่ด้วย ข้อเสียเดียวของแฮร์รี่ที่ไนออลเจอก็คือหมอนั้นไม่ได้เป็นแฟนทีมเดอร์บี้ แถมยังคิดว่าเดอร์บี้ของเขาไม่ได้เรื่องอีกด้วย เชอะอย่างกับว่าแมนยูนี้ดีตายแหละ ชิชะ

 

"เอาล่ะ ถึงบ้านฉันแล้วขอบใจนะที่เดินมาส่ง" แฮร์รี่หยุดที่ประตูรั้วถัดจากบ้านเขา ทำให้ไนออลต้องอ้าปากค้าง เขาจำได้ว่าแม่ชวนให้เขาไปทักทายเพื่อนบ้านคนใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาเมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้ว แต่เขาไม่อยากไป และเมื่อแม่กับพ่อชวนเพื่อนบ้านมาทานข้าวที่บ้าน เขาก็ไปอยู่ที่บ้านเลียม ซ้อมดนตรีอยู่กับวง

 

"นายเป็นเพื่อนบ้านฉันเหรอ" ไนออลโพล่งออกมาอย่างตกใจ ส่วนคนที่ถูกถามได้แต่ทำหน้างง ไนออลหัวเราะเบาๆ ก่อนจะชี้ไปที่รั้วถัดไป

 

"นั้นบ้านฉัน"

 

"นายหมายความว่าบ้านของมัวร่ากับบ๊อบบี้" แฮร์รี่ขมวดคิ้ว ส่วนไนออลยิ้มกว้างขึ้นไปอีก

 

"นั้นก็ใช่ แต่ฉันชอบเรียกมัวร่ากับบ๊อบบี้ว่าแม่กับพ่อมากกว่า"

 

แฮร์รี่หยุดนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาบ้าง "นายคือลูกชายไม่เอาถ่านที่ทำอาหารไม่เป็นแต่กินจุยังกับยักษ์ แถมชอบเล่นกีตาร์ปลุกคนในบ้านดึกๆดื่นๆน่ะเหรอ"

 

คนที่กำลังยิ้มหุบยิ้มทันที แม่นะแม่ เผาเขาซะไม่เหลือเลย "ใช่ฉันนี้แหละเพื่อนบ้านของนาย"

 

"ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณเพื่อนบ้าน" แฮร์รี่ส่งยิ้มหวานพร้อมกระพริบตาให้เขาก่อนจะเดินเข้าบ้านไป ทิ้งให้เขาเดินเข้าไปในบ้านอย่างลิงโลดที่ได้เพื่อนสนิทคนใหม่ที่บ้านติดกันแบบนี้

.

.

.

หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินไปเดินกลับโรงเรียนด้วยกันเสมอ และระหว่างที่รู้จักกันไนออลก็ได้เรียนรู้อะไรเกี่ยวกับแฮร์รี่อีกหลายอย่างที่เขาไม่เคยรู้ อย่างการที่หมอนั้นชอบดนตรีอินดี้ร๊อค และมีวงในดวงใจเป็นเดอะบีทเทิล แต่ก็เห็นด้วยกับเขาที่ดิอิเกิ้ลน่ะโคตรจะเก๋า หรือการที่หมอนั้นเสียงโคตรจะดี จนทำให้ไนออลต้องลากแฮร์รี่ไปเป็นนักร้องให้กับวงเป็นครั้งคราว ที่นอกจากจะเพิ่มจำนวนคนดู (โดยฉพาะสาวๆที่มาตามกรี๊ดหมอนี้) ยังทำให้พวกเขาสี่คนได้โฟกัสกับการเล่นดนตรีอย่างเต็มที่ ไม่ต้องห่วงเรื่องร้อง

 

แต่ที่สำคัญที่สุด แฮร์รี่เป็นคนที่ทำให้เขารู้ว่าการที่เขาชอบผู้ชายมันไม่ใช่เรื่องผิดปกติตรงไหนเลย เขาจำได้ดีว่าวันนั้นเขาต้องอยู่ที่โรงเรียนจนดึกเพื่อทำรายงานวิชาประวัติศาสตร์ให้เสร็จ เขาไม่ได้คิดให้ดีว่าการที่เขาอยู่คนเดียวเป็นนี้เป็นเป้าหมายที่ดีของไอ้พวกชอบแกล้งที่จะมาดักรอเขาทันทีที่ออกจากห้องสมุด

 

สุดท้ายคนที่เจอไนออลในสภาพน่วมไปทั้งตัว นอนกุมท้องเป็นกุ้งอยู่หลังโรงยิมก็คือแฮร์รี่ที่ต้องอยู่เย็นเพื่อเก็บอุปกรณ์ซ้อมของทีมฟุตบอล

 

"ไน~" แฮร์รี่รุดเข้ามาประคองเขาที่รู้สึกเหมือนกำลังจะหมดสติอยู่มะรอมะร่อ มือหนาช้อนร่างเขาขึ้นแล้วช่วยพยุงกึ่งลากเขาจนไปถึงห้องพยาบาล ตลอดทางแฮร์รี่เอาแต่กัดฟันกรอด พร้อมกับสัญญากับเขาว่าไอ้พวกแอนดี้จะต้องโดนพวกเขาสี่คนยำตีนแน่นอน

 

สุดท้ายแฮร์รี่ก็อยู่รอเขาจนทำแผลเสร็จและรอนั่งรถเมล์กลับไปด้วยกัน เพราะสภาพนี้เขาคงเดินกลับไม่ไหวแน่ เด็กหนุ่มผมหยิกเสยผมอย่างขัดใจทุกครั้งที่มองมาทางเขา

"ให้ตายสิไอ้บ้านั้น นายไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย" แฮร์รี่บ่นพร้อมกับทิ้งตัวลงที่ที่นั่งข้างๆตัวเขาที่ป้ายรถเมล์

 

ไนออลได้แต่ยักไหล่ "ก็ฉันต่างจากคนอื่น"

 

แฮร์รี่หันมาจ้องเขา ตาสีเขียวเป็นประกาย "อย่าคิดแม้แต่สักวินาทีเดียวนะไนออลว่านี้เป็นความผิดของนาย ที่ผิดคือสมองโง่ๆของไอ้คนอย่างแอนดี้ กับเคน กับเจมส์" แฮร์รี่ไล่ชื่อคนที่ทำร้ายเขาพร้อมกับหรี่ตาอย่างคนที่กำลังวางแผนอะไรสักอย่าง

 

"แต่..." ไนออลกัดริมฝีปาก เขาเจ็บไปทั้งตัว แต่มันยังน้อยกว่าคำพูดที่พวกนั้นตะโกนใส่เขาตลอดสิบกว่านาทีที่รุมอัดเขา "แต่ฉันก็ผิดปกติจริงๆ" เสียงเขาสั่งอย่างระงับไม่ได้ มือเขากำแน่นบนตัก

 

"ไน~" แฮร์รี่พูดเสียงเบาพร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น แขนอีกคนยกขึ้นมาโอบรอบไหล่เขาแล้วดึงให้เขาไปพิงกับไหล่กว้างนั้น แฮร์รี่ยังไม่ได้อาบน้ำหลังจากซ้อมเสร็จ ดังนั้นหน้าเขาจึงไปซุกอยู่กับเสื้อชื้นเหงื่อของอีกคนเต็มๆ แต่เขากลับไม่ได้รังเกียจอะไร เพราะมันเป็นกลิ่นของแฮร์รี่...และมันทำให้เขารู้สึกปลอดภัย

 

"ฉันชอบผู้ชาย" ไนออลเงยหน้าแล้วพูดออกมาในที่สุด รอว่าแววตาของอีกคนจะเปลี่ยนเป็นรังเกียจทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปากเขา แต่แฮร์รี่กลับแค่เลิกคิ้วเหมือนจะถามเขากลับว่าแล้วไง

 

"แล้วมันผิดปกติยังไงไม่ทราบฮึไนออล เจมส์ ฮอแรน" แฮร์รี่พูดชื้อเขาเต็มๆ พร้อมกับมองหน้าเขานิ่ง

 

"ก็เด็กผู้ชายทั่วไปต้องชอบผู้หญิง" ไนออลตอบอ้อมแอ้ม

 

"พระเจ้านี้นายโตขึ้นมาในยุคหินรึไง คนก็คือคน จะชอบเพศไหนก็ปกติทั้งแหละ ถ้านายจะบอกว่าลุงจอร์จกับลุงอลันของฉันผิดปกติฉันจะเลิกคบนายจริงๆด้วย สองคนนั้นเป็นลุงที่ดีที่สุดของฉันเลย หรือป้ามาร์ธากับน้าเรจิน่าที่ทำขนมเค้กที่อร่อยที่สุดในโลก ฉันยืนยันได้เลยว่าลุงๆป้าๆของฉันปกติทั้งนั้น พวกเขาเป็นคู่ที่รักกันซะยิ่งกว่าคู่ชายหญิงธรรมดาซะอีก"

 

ไนออลเบิกตากว้าง แน่นอนเขาเคยได้ยินเกี่ยวกับคู่รักเพศเดียวกัน แต่คงเพราะเขาไม่เคยเจอคู่รักอย่างที่ว่าในชีวิตจริง แล้วทุกคนรอบตัวเขา (ก็เด็กมัธยมทั้งหลายนั้นแหละ) ทำราวกับว่าการรักเพศเดียวกันเป็นความผิดมหันต์ จะให้เขารู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติได้ไงล่ะ

 

"นายก็คือนาย ไม่ว่านายจะรักใครตัวของนายก็จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ไม่มีใครในโลกทั้งนั้นที่มีสิทธิ์บอกว่าสิ่งที่นายเลือกมันผิกปกติ" แฮร์รี่หยุดไปอึดใจก่อนจะพูดต่อ "ยกเว้นแต่ว่านายจะชอบเด็กหรืออะไรแบบนั้นนะ หรืออะไรที่ผิดกฎหมาย หรือศพ หรือ.."

 

ไนออลหัวเราะออกมาในที่สุด "ไม่ใช่ซะหน่อย ฉันก็แค่ชอบผู้ชาย"

 

แฮร์รี่ส่งยิ้มกลับให้คนที่ยังอยู่ในอ้อมแขน "ใช่ ก็แค่ชอบผู้ชายเท่านั้นเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่ซะหน่อยจริงไหม"

 

แฮร์รี่เป็นคนแรกที่รู้ว่าเขาเป็นเกย์ และชายหนุ่มยังเป็นคนที่จับมือให้กำลังใจเขาในวันที่เขาตัดสินใจเดินไปบอกพ่อกับแม่ แน่นอนว่าทั้งคู่กอดเขาแน่นแล้วก็บอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ คืนนั้นหลังจากที่พ่อกับแม่ของเขาหลับไปแล้วไนออลก็ลอบมาหาแฮร์รี่พร้อมกับน้ำยาฟอกสีผม

 

"บลอนด์" แฮร์รี่มองน้ำตาในมือแล้วขมวดคิ้ว "แน่ใจนะว่าอยากจะทำสีนี้"

 

ไนออลพยักหน้า "ฉันจะเป็นตัวตนของฉัน แล้วพรุ่งนี้ฉันจะบอกทุกคนว่าไนออล ฮอแรนจริงๆคือใคร"

 

แฮร์รี่พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะช่วยเขากัดสีผมจากสีน้ำตาลเป็นสีบลอนด์สว่างดังที่เขาเลือกจะเป็น  

 

 

แน่ล่ะเขาไม่ได้หลงรักแฮร์รี่ตอนนั้นหรอก ก็เขาใช้เวลาสองปีกว่าจะรู้ตัวว่าเขารักเพื่อนสนิทคนนี้เข้าแล้วเต็มเปา และต้นเหตุน่ะเหรอ ต้องบอกว่าชื่อเซน มาลิค

.

.

.

 

 

"นายจะไม่ต่อซิกซ์ฟอร์ม" ไนออลพูดเสียงสูงอย่างตกใจ มือเขายังบีบคอกีตาร์ไว้แน่น ตามองตรงไปที่เพื่อนสนิทหน้าสวยผมเข้มตรงหน้าอย่างตกใจ พวกเขาสี่คนมาซ้อมดนตรีกันปกติเหมือนทุกวัน ก่อนที่เซนจะหย่อนระเบิดลงว่าหลังจากสอบโอเลเวล เขาจะไม่เรียนต่อและจะย้ายไปอยู่ลอนดอนเพื่อตามความฝันที่จะเป็นดีเจ

 

"แต่พวกเราจะอยู่ด้วยกันไปจนแก่ แล้ว..." ชายหนุ่มผมทองพูดไม่ออก เขาหันไปมองเลียม กับลูอีหวังว่าทั้งสองคนจะช่วยกล่อมให้เซนเปลี่ยนใจ แต่ทั้งคู่กลับยืนนิ่งส่งยิ้มเศร้าๆกลับมาให้เขาแทน

 

"พวกนาย...พวกนายรู้อยู่แล้วเหรอ" ไนออลหันไปถามทั้งคู่ รู้สึกเหมือนกำลังโดนทรยศที่เขาเป็นคนสุดท้ายที่รู้ เลียมรีบเดินเข้ามาเพื่อจะกอดปลอบเขาแต่เด็กหนุ่มสะบัดไหล่หนี

 

"ไนออล ไม่เอาน่ามีเหตุผลหน่อย เซนมันก็ต้องไปมีชีวิตของมัน" เลียมพูดนิ่ง "แล้วเราไม่ตั้งใจจะปิดนายนะ แต่..."

 

"แต่รู้ว่านายจะทำตัวประสาทแดกอย่างนี้น่ะสิ" ลูอีพูดแทรกขึ้นมา ทำให้เลียมต้องหันไปมองมือกลองอย่างดุๆ แต่ลูอีก็แค่กลอกตาแล้วพูดต่อ

"แล้วยังกับว่าพวกเราจะไม่ได้เจอกันแล้ว นี้ยังมีโทรศัพท์มือถือ เฟซบุ๊ค ทวิตเตอร์ โอ๊ยเยอะแยะ ถึงไอ้เซนมันจะไม่ค่อยชอบตอบข้อความก็เหอะ แต่ถ้าโทรไปจิกมันมากๆเดี๋ยวมันก็ต้องรับเอง"

 

"ตะ..แต่...นายก็จะไปอยู่ตั้งลอนดอน" ไนออลพูดเสียงเบาหวิว เขารู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นลม เขาอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว ชายหนุ่มถอดกีตาร์วางลงแล้ววิ่งออกไปจากห้องซ้อมทันที มือเขาสั่น ตาพร่าไปหมด สิ่งเดียวที่เขารู้คือเขาอยากอยู่คนเดียว

 

แต่ดูเหมือนจะมีคนไม่รู้นะว่าเขาไม่อยากเจอใคร เพราะกลางดึกคืนนั้นหน้าต่างของเขาก็ถูกเปิดออกจากด้านนอกพร้อมกับเจ้าของขายาวๆปีนเข้ามาพร้อมกีตาร์ของเขาสะพายไหล่

"กลับไปเลยแฮร์รี่ ไม่อยากเจอใคร" ไนออลทำเสียงดุใส่คนที่กำลังย่องมาที่เตียงเขา แต่เสียงดุๆของเขาดูจะไม่เป็นผลเพราะแฮร์รี่ไมหยุด เด็กหนุ่มผมหยิกวางกล่องใส่กีตาร์เอาไว้ปลายเตียงแล้วปีนขึ้นมาบนเตียงกับเขา

 

"ขยับไปเลย" แฮร์รี่พูดพร้อมกับดันตัวเขา

 

"ฉันพูดจริงๆนะ ออกไปเลย ฉันไม่อยากเจอใคร" ไนออลยืนยันเสียงแข็ง เขาไม่มีอารมณ์จะเจอหน้าใครทั้งนั้น

 

แฮร์รี่ถอนหายใจ "เซนเตือนฉันแล้วว่านายจะเป็นอย่างนี้"

 

ไนออลหันขวับมองอีกคนทันที "นี้นายก็รู้เหรอ" เสียงเขากล่าวโทษอีกคนอย่างชัดเจน

 

"เปล่าเซนมันก็เพิ่งบอกเมื่อตอนเย็นที่มันเอาเคสกีตาร์ของนายมาให้ที่สนามบอล แต่ที่มันเตือนคือนาย" แฮร์รี่พูดพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มมาที่แก้มเขา "จะงอนแก้มป่องทำหน้าบูดไม่รับแขกแบบนี้ บอกว่าให้ฉันปล่อยนายไว้สักสองสามวันก่อนจะเอาเคสไปให้"

 

ไนออลรู้สึกเหมือนน้ำตากำลังจะไหลออกมาอีกครั้ง เซนที่รู้จักเขาดีขนาดนี้จะไม่อยู่ข้างๆเขาอีกแล้ว ให้ตายเหอะ ลอนดอนเชียวนะ อย่างน้อยก็เป็นชั่วโมง แล้วนักเรียนอย่างเขาจะมีเงินมีเวลาไปหามันบ่อยๆได้ไง 

 

"เฮ้ ไน" แฮร์รี่พูดเบาๆ เสียงทุ้มนั้นอยู่ใกล้หูเขากว่าที่เคย อ้อมกอดแข็งแกร่งของอีกคนรวบตัวเขาไว้แนบอกแล้วทิ้งตัวลงไปนอนบนเตียงด้วยกัน "นายไม่ดีใจกับเซนเหรอ"

 

ไนออลกัดริมฝีปาก เขารู้ว่าเขาควรจะดีใจที่เซนไปมีชีวิตตามที่เขาต้องการ แต่...แต่...เขาก็คิดถึงเพื่อนสิ เขารู้สึกโกรธที่ดูเหมือนอยู่ดีๆเซนก็เป็นคนเดียวที่กระโดดลงจากเรือปล่อยให้พวกเขาสี่คนต้องเผชิญหน้ากับเอเลเวลเพียงลำพัง

"ฉันรู้สึกเหมือนโดนทิ้งเอาไว้ข้างหลัง"

 

แฮร์รี่ถอนหายใจ มือหนาลูบหลังเขาอย่างปลอบใจ แฮร์รี่ทำให้เขารู้สึกสงบได้เสมอ

"ไม่มีใครทิ้งใครทั้งนั้นแหละ ไม่มีอะไรถาวร สักวันนายก็ต้องไปเหมือนกัน สักวันพวกเราก็ต้องไปมีชีวิตของตัวเอง"

 

ไนออลกำลังจะเปิดปากด่าเพื่อนสนิทที่ดูเหมือนจะไม่ช่วยแล้วยังพูดให้เขารู้สึกแย่กว่าเดิมอีก แต่แฮร์รี่มองสวนเขากลับมา ตาสีเขียวเป็นประกายสะท้อนกับดวงจันทร์นอกหน้าต่าง

"แต่มิตรภาพของพวกเราจะไม่หายไป ถึงเซนจะไม่ได้อยู่ที่แมนเชสเตอร์แต่เขาก็ยังเป็นเพื่อนของนายนะ ใช่ไหม" แฮร์รี่จบด้วยการจูบผมของเบาๆ

 

ไนออลพยักหน้าแล้วกอดแฮร์รี่แน่นขึ้น เขาเข้าใจหรอกคอนเซปต์ของการจากลาน่ะ แต่มันไม่ได้จะทำให้อะไรง่ายขึ้นเสียหน่อย ถึงเขาจะเจอเซนได้ แต่มันก็จะไม่เหมือนเดิม จะไม่มีคนคอยทำหน้าเบื่อใส่เขาเวลาเขาคุยเรื่องกีฬาเป็นชั่วโมง จะไม่มีคนใจดีที่ไม่เคยซื้ออะไรแต่ยอมไปเดินห้างกับเขาทุกสัปดาห์ จะไม่มีคนที่มาร้องไห้กับเขา จะไม่มีหนุ่มหน้าสวยที่ทำให้สาวกรี้ดทุกครั้งที่พวกเขาขึ้นแสดง และเขาคงจะไม่ได้กอดเซนบ่อยๆเหมือนอย่างตอนนี้

 

แต่ที่แฮร์รี่พูดนั้นก็ถูกที่สุด...สักวันพวกเราต้องไปมีชีวิตของตัวเอง...และสักวันเขาคงไม่มีอ้อมกอดอุ่นๆนี้คอยปลอบใจเขา ไม่มีคนที่เล่าเรื่องตลกได้แย่ที่สุดในโลกจนเขาต้องหัวเราะ ไม่มีเสียงทุ้มๆมาคอยอ้อนเขา ไม่มี...ไม่มีแฮร์รี่ สไตล์...ทันทีที่คิดอย่างนั้นทั้งตัวเขาก็ชาวูบ

...เขาจะอยู่ห่างจากแฮร์รี่ได้ยังไง...ไนออลถามตัวเองพร้อมกับเงยหน้าเหลือบมองใบหน้าของอีกคนที่นอนหลับตากอดเขาเอาไว้แน่น

...แค่คิดก็เจ็บแล้ว...และที่เจ็บที่สุดก็คือหัวใจของเขานี้แหละ

 

นั้นเป็นวินาทีแรกที่เขารู้ตัวว่าเขาไม่ได้คิดกับแฮร์รี่แค่เพื่อนสนิทธรรมดาๆอีกแล้ว

 

 

###

 

Sometimes when I think of you name

And it's only a game and I need you

Listen to the words that you say

It's getting harder to stay when I see you

 

ไม่ใช่ว่าแฮร์รี่ไม่เคยมีแฟน ตรงกันข้ามด้วยซ้ำแฮร์รี่ สไตล์เป็นกัปตันทีมฟุตบอลของโรงเรียน เป็นหนุ่มฮอตที่สุด และเปลี่ยนแฟนเป็นว่าเล่น

 

แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าทุกครั้งมันจะเจ็บน้อยลงสำหรับเขา ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ ยิ่งแฮร์รี่เปลี่ยนคนรักเท่าไหร่ มันเหมือนยิ่งตอกย้ำให้เขารู้ว่าไม่ว่ายังไงแฮร์รี่ก็ไม่มีวันเลือกเขา

 

ไนออลพยายามจะเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ทุกครั้งที่แฮร์รี่พูดถึงคนรัก แต่บางครั้งก็ยากเหลือเกิน อย่างเช่นตอนนี้ที่พวกเขาเด็กปีสุดท้ายต้องถูกต้อนมานั่งรวมกันที่หอประชุมใหญ่เพื่อฟังอาจารย์ใหญ่เทศนาเกี่ยวกับอนาคตและการศึกษา แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่ทุกคนสนใจจะไม่ใช่เรื่องการศึกษาเพราะสิ่งเดียวที่คนรอบตัวไนออลพูดถึงคือคู่รักคู่ร้อนอย่างคู่แฮร์รี่กับเทย์เลอร์

 

"เฮ้ ตกลงเธอจูบเก่งรึเปล่า" เด็กผู้ชายร่วมชั้นที่นั่งเยื้องไปตรงหน้าหันมาถามแฮร์รี่ ส่วนคนถูกถามได้แต่ทำหน้างงก่อนจะส่งยิ้มปริศนากลับไป

 

"สุภาพบุรุษไม่จูบแล้วเที่ยวเล่าให้ใครฟังหรอก"

 

"เฮ้ยไม่เอาน่าแฮร์รี่ ไม่มีใครได้แอ้มคุณหนูเทย์เลอร์นอกจากนายเลยนะเว้ย ถือว่าสงเคราะห์เพื่อนคนอื่นไม่ได้รึไงวะ"

 

แฮร์รี่ยังคงส่ายหน้า ส่วนไนออลตอนนี้กำลังแหงนหน้ามองหาเลียมกับลูอีและคิดว่าจะย้ายไปนั่งกับสองคนนั้นดีกว่าต้องนั่งฟังเรื่องของแฮร์รี่กับเทย์เลอร์ แต่ดูเหมือนหนุ่มผมเข้มจะรู้ว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร เพราะทันใดนั้นมือหนาก็คว้าหมับมาที่ข้อมือเขาแน่น พร้อมกับเสียงทุ้มกระซิบใส่หูว่าห้ามหนีเอาตัวรอดคนเดียวเด็ดขาด

 

"ก็ฉันไม่อยากฟังเรื่องความรักของนาย" ไนออลกระซิบตอบ พร้อมกับพยายามจะดึงแขนให้หลุดออก

 

"ฉันก็ไม่อยากพูดถึงมันเหมือนกันนั้นแหละ" แฮร์รี่ตอบกลับอย่างหงุดหงิด ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นอาจารย์ใหญ่เดินเข้ามา แต่คงเพราะโล่งอกเกินไปรึเปล่าแฮร์รี่ถึงได้กุมมือเขาเอาไว้ตลอดชั่วโมงกว่าที่อยู่ในหอประชุมโดยไม่คิดจะปล่อยเลย

.

.

.

ไนออลมองเว็บไซต์ตรงหน้าอย่างชั่งใจ เขากับแฮร์รี่เคยคิดจะสมัครเข้าเรียนที่เดียวกันที่ University of Manchester พวกเขาไม่อยากย้ายไปไกลจากบ้านทั้งคู่ แต่นี้เป็นครั้งแรกที่ไนออลไม่แน่ใจกับการตัดสินใจนั้น

 

"ลอนดอนเหรอ" ชายหนุ่มพูดกับตัวเองเบาๆ ขณะสายตาไล่มองตามรายละเอียดการรับสมัครของ UCL (University College London) เขารู้ว่าคะแนนของที่นี่กับที่แมนเชสเตอร์ไม่ได้ห่างกันมาก และมันยังหมดเขตรับสมัคร

 

ไนออลหลับตาก่อนจะสูดหายใจช้าๆ แล้วตัดสินใจคลิกกรอกรายละเอียดเพื่อสมัครที่นี่ด้วย เขารู้ว่านี้ไม่ใช่ทางออกที่ดี แต่การที่จะให้เขาใช้เวลาอยู่ใกล้ๆแฮร์รี่แล้วตัดใจนั้นคงเป็นไปไม่ได้ ทางเดียวคือเขาไปอยู่ที่อื่นเสีย และบางที...บางทีเขาคงจะได้เจอคนที่ทำให้เขาใจเต้นได้ยิ่งกว่าแฮร์รี่

 

 

###

This is gonna take a long time

And I wonder what's mine

Can't take no more

 

เย็นนี้ก็เป็นอีกวันที่แฮร์รี่มาอ่านหนังสือกับเขาหลังซ้อมกีฬาเสร็จ ร่างสูงโปร่งนอนคว่ำพร้อมจดโน้ตยิกๆ เขารู้ว่าแฮร์รี่ต้องทำวิชาภาษาอังกฤษให้ได้ A เพราะนั้นเป็นสิ่งที่หลายมหาวิทยาลัยใช้ตัดสินใจเวลาเลือกรับนักเรียนสาขาวิชากฎหมาย

“เชี่ยเอ้ย เชคสเปียร์แม่-งพูดภาษาคนไม่ได้เหรอวะ” แฮร์รี่โวยวายขึ้นมาอย่างหงุดหงิด ทำให้คนที่กำลังอ่านวิชาชีวะอย่างเขาต้องเลิกคิ้ว

 

“Doubt thou the stars are fire; Doubt that the sun doth move; Doubt truth to be a liar—“ ไนออลพูดบทละครของเซคสเปียร์ที่เขาจำได้ดีที่สุด

 

“But never doubt I love ไอ้นั้นฉันรู้น่า แต่ฉันอ่านไอ้นี้อยู่เว้ย ไม่ได้จะท่องไปหลีหญิง” แฮร์รี่ยกปกหนังสือให้ดู “เฮนรี่ที่ห้า แม่-งพูดแต่เรื่องสงครามทั้งเล่ม กรูจะบ้าตาย” พูดจบคนพูดก็ยอมแพ้แล้วนอนแผ่บนเตียง 

 

“งั้นพักกันมะ” ไนออลอดเสนอขึ้นมาไม่ได้ เขาไม่ชอบเห็นแฮร์รี่ทำหน้ามุ่ยแบบนั้นนี้ ทันทีที่พูดจบคนที่นอนหมดแรงก็กระเด้งตัวลุกขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้างจนแก้มบุ๋มทันที

ไนออลได้แต่ส่ายหน้า แต่ก็เดินไปหยิบกีตาร์มานั่งข้างๆแฮร์รี่แต่โดยดี ก่อนจะหันไปถาม

“อยากร้องเพลงอะไร”

 

คนถูกถามขมวดคิ้ว “ให้นายเลือก”

 

ส่วนคนที่โดนโยนหน้าที่ให้ก็ได้แต่ถอนหายใจ นิ้วพรมไปตามสายทั้งหกช้าๆ ก่อนจะรู้ตัวคอร์ดเพลงก็ดังก้องไปทั่วห้อง

Looking from the window above. It’s like the story of love. Can you hear me” เสียงเขาร้องคลอไปตามเพลง ก่อนที่เสียงทุ้มของอีกคนจะเสริมขึ้นมา

 

Come back only yesterday. I’m moving farther away. Want you near me” แฮร์รี่ร้องคลอ ก่อนจะยิ้มสบตากับเขา เมื่อพวกเขาประสานเสียงกัน

All I needed was the love you gave. All I needed for another day. And all I ever knew only you”

 

ไนออลรีบก้มหน้าลง บังคับให้สายตามองตามนิ้วของตัวเองแทนที่จะเผลอไผลไปสบตากับเจ้าของดวงตาสีเขียวชวนฝันนั้น เพราะสำหรับเขาเพลงนี้มันออกมาจากใจยิ่งกว่าอะไร

เมื่อเพลงจบไนออลก็เงยหน้าขึ้นมาหลังจากแน่ใจว่าใบหน้าเขาจะไม่ทรยศแสดงความรู้สึกอะไรออกมา แต่แทนที่จะเป็นใบหน้าเปื้อนยิ้มที่จะทักทายเขากลับ อีกคนกลับขมวดคิ้วแน่น แฮร์รี่เองก็ก้มหน้ามองมือตัวเองเหมือนมีเรื่องในใจอยู่เช่นกัน

 

“แฮซ” ไนออลรีบวางกีตาร์แล้วเข้าไปกอดไหล่เพื่อนสนิท “เป็นอะไรไปหืมแฮซซ่า” เขาเรียกแฮร์รี่ด้วยชื่อเล่นที่ปกติจะเป็นเลียมเท่านั้นที่ใช้ แต่ก็ทำให้ชายหนุ่มเจ้าของชื่อยิ้มได้ทุกครั้ง แต่ครั้งนี้แฮร์รี่กลับแค่ถอนหายใจตอบกลับเท่านั้น

 

“ฉันเลิกกับเทย์เลอร์แล้ว” แฮร์รี่พูดออกมาในที่สุด

 

“เฮ้ จะร้องไห้รึเปล่าเนี้ย ฉันจะได้เอาไอศกรีมกับดีวีดีlove actuallyขึ้นมาเปิดปลอบใจนาย” ไนออลรีบพูด พยายามหาคำพูดปลอบใจคนข้างตัว

 

“นั้นแหละปัญหาไน ฉันไม่เศร้าเลยสักนิดเดียว ไม่เลย รู้สึกปกติดีด้วยซ้ำ ที่จริงออกจะโล่งใจที่เลิกกับเธอนะ”

 

“นายไม่ได้ชอบเธอเหรอ” ไนออลขมวดคิ้วถามอย่างไม่แน่ใจ

 

“ชอบสิ ชอบมากเลยด้วย แต่...แต่ฉันไม่อยากเดทเธอ ที่จริงฉันไม่อยากเดทใครเลย นี้ฉันกำลังจะเป็นกามตายด้านรึไงเนี้ย”

 

ไนออลกลอกตา แล้วดีดหน้าผากอีกคน “เขาเรียกว่าความเครียดเว้ย จะสอบอยู่แล้วไม่ใช่รึไง หลังจากนี้เดี๋ยวนายก็กระดี้กระด้าออกไปหาแฟนใหม่เองแหละ”

 

แต่คนที่ถูกดีดหน้าผากกลับแค่ลูบหัวป้อยแล้วส่ายหน้า “แค่คิดว่าจะต้องเดทก็เหนื่อยแล้ว เฮ้อทำไมเดทมันถึงไม่สนุกเหมือนอยู่กับนายนะ จะหาคนที่เป็นเหมือนนายได้ยังไงน้า”

 

คำพูดของแฮร์รี่เป็นเหมือนน้ำเย็นสาดเข้าหน้าไนออลแรงๆ ทั้งเจ็บ ทั้งชา คนพูดอาจจะไม่คิดอะไร แต่คนฟังนี้สิ ฟังแล้วรู้เลยว่าอีกคนพูดโดยมีความคิดว่า...ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีวันเดทไนออล...หาตัวแทนเขาก็คงดีกว่าเดทกับคนอย่างเขา...

เด็กหนุ่มผมทองรีบดันตัวอีกคนออกทันทีที่คิดอย่างนั้น

 

“เฮ้ ไนเป็นอะไรไป” แฮร์รี่ถามอย่างตกใจเมื่ออยู่ดีๆก็โดนผลักจนลงไปกองบนพื้น

 

“ฉะ...ฉันปวดหัวขึ้นมาน่ะ วันนี้นายกลับไปก่อนเถอะแฮร์รี่” ไนออลพยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด เขาบอกตัวเองว่าห้ามมือสั่นหรือร้องไห้เด็ดขาด ร่างบางรวบหนังสือของอีกคนที่กระจัดกระจายบนเตียงแล้วรีบยื่นให้เจ้าตัว อีกคนก็รับมาอย่างงงๆ แต่แทนที่จะเดินออกไปอย่างที่เขาคิด แฮร์รี่กลับจับข้อมือเขาเอาไว้แน่น ก่อนจะดึงให้หน้าผากของพวกเขาแตะกัน

 

“ตัวก็ไม่ร้อนนี้” แฮร์รี่พูดเบาๆ ตาสีเขียวมองเขาอย่างห่วงใย ยิ่งทำให้เขาอยากจะตะโกนไล่อีกคนให้ออกไปให้เร็วกว่านี้

 

“ไมเกรนน่ะ มันจี๊ดขึ้นมา ออกไปเถอะแฮร์รี่ ฉันอยากนอนปิดไฟเงียบๆแล้ว” ชายหนุ่มอ้อนวอน หวังว่าแฮร์รี่จะยอมจากไปโดยดีเพราะเขาไม่อยากขุดคำโกหกขึ้นมาอธิบายเพื่อนรักมากกว่านี้อีกแล้ว

 

แฮร์รี่พยักหน้า แต่ก่อนจะเดินออกจากประตูก็ไม่วายหันมามองเขาอีกครั้ง “รักษาตัวด้วยนะไนออล ฉันเป็นห่วงนายนะ”

 

 

ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินไกลออกไป เจ้าของห้องก็ทิ้งตัวนั่งลงกับเก้าอี้หน้าแลบทอป เขาตัดสินใจได้แล้ว...

...ถึงมันจะเจ็บ แต่มันก็เป็นเหมือนแค่การดึงแผลออกแค่ครั้งเดียว แล้วเขาก็จะหาย...ไนออลบอกกับตัวเองก่อนจะเปิดอีเมล์ที่เขาเพิ่งได้รับจาก UCL มหาวิทยาลัยตกลงตอบรับเขาล่วงหน้าโดยมีเงื่อนไขว่าเขาต้องผ่าน A Level ที่กำหนด

...ชายหนุ่มสูดหายใจลึก ก่อนจะคลิกปุ่มตอบรับข้อเสนอนั้น....

 

###

Wonder if you'll understand

It's just the touch of your hand

Behind a closed door

 

“ไอ้ห่-า ถ้ามึงไม่มานะกูจะไปลากมึงมาจากห้องสมุดเองไอ้ไนออล มึงติดมหาลัยแล้วยังทำเป็นท่องหนังสือห่าอะไรอีกวะ” เสียงของลูอีตะโกนอู้อี้อย่างคนเริ่มจะเมา ทำให้ไนออลต้องยกโทรศัพท์ห่างจากหู คืนนี้เขาควรจะไปงานทิ้งทวนปาร์ตี้ที่บ้านเลียม แต่เพราะเขารู้ว่าใครจะไปด้วยเขาถึงเลี่ยงหลบมาอ่านหนังสือที่ห้องสมุดคนเดียวดีกว่า คิดว่าจะไปขอโทษเลียมพรุ่งนี้ในวันเสาร์ที่พวกเขามีนัดซ้อมดนตรีกัน

“มึง ทิ้งกูให้เมากับเลียมสองคนได้ไงวะ ไอ้ห่-านั้นเมาแล้วแม่-งชอบร้องไห้” ลูอียังบ่นต่อ

 

“มีคนเป็นสิบไปปาร์ตี้ ขาดกูคนเดียวพวกมึงไม่ตายหรอกน่า” ไนออลกระซิบตอบ เขายังอยู่ในห้องสมุด ถึงจะร้างคนก็เถอะ แต่ก็ไม่ควรใช้เสียงอยู่ดี

 

“กูรู้นะว่ามึงหลบหน้าไอ้หอกแฮร์รี่ มึงกลัวแฮร์รี่ มากกว่ารักกูกับเลียมเหรอวะ” ลูอีถามเสียงสูง ทำให้ไนออลอยากวางหูให้รู้แล้วรู้รอด ไม่รู้ว่านี้มีใครอยู่ข้างๆหมอนั้นบ้าง โอ๊ยแล้วถ้าแฮร์รี่ได้ยินล่ะเว้ย

 

“กู...” ไนออลกำลังจะเปิดปากปฏิเสธอีกครั้ง แต่อีกคนยื่นคำขาดที่ทำให้เขาต้องรีบกระวีกระวาดกวาดของทั้งหมดลงกระเป๋าแล้วห้อไปบ้านเลียมอย่างเร็วที่สุด เพราะลูอีดันทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนตัดสายว่า

 

“อีกสิบนาทีถ้ากูไม่เห็นมึง กูจะเล่าทุกอย่างให้แฮร์รี่ฟังให้หมด”

 

ซวยแล้วไหมล่ะ อุตส่าห์ปิดมาเป็นปี ความจะแตกเพราะเพื่อนเมาแล้วปากพล่อยเหรอวะ ไนออลคิดในใจพร้อมกับสบถด่าลูอีไปด้วย ไอ้เหี้ยนั้นแม่-งตอนดีๆล่ะก็น่ารักเชียว แต่พอจะเอาแต่ใจล่ะก็ทำเอาเขาปวดหัว   

 

ทันทีที่เลียมเห็นหน้าไนออล เจ้าของงานก็หัวเราะลั่น ก่อนจะชี้ไปที่ในครัว บอกให้เขารู้ว่าเจ้าตัวยุ่งอยู่ไหน หนุ่มไอริชหรี่ตาแล้วเดินเข้าไปในห้องครัวโดยไม่รีรอ

 

“ไอ้สั-ตว์ กูมาแล้วเว้ย” ไนออลตะโกนใส่หูเพื่อนรัก และหัวเราะออกมาดังๆเมื่อเห็นอีกคนสะดุ้งอย่างตกใจจนเหล้าในมือหก

 

“เชี่ยเหล้ากู” ลูอีสบถ ก่อนจะหยิบขวดวิสกี้ขึ้นมาเทก่อนจะตามด้วยโค้ก แล้วทำอีกแก้วแล้วยื่นให้กับไนออล ต่างกันตรงที่แก้วที่ทำให้เขามันดูโค้กจะบางกว่าวิสกี้เหลือเกิน

 

“ไม่ต้องมาทำหน้าอย่างนั้น กูจะไม่มีโอกาสมอมเหล้ามึงแล้วนะเว้ยไอ้สั-ตว์” ลูอีพูดพร้อมกับทำท่าให้เขายกแก้วขึ้นดื่ม

“เสือ-กเลือกไปที่ลอนดอน เจอไอ้เซนก็บอกด้วยนะกูคิดถึง”

 

ไนออลพยักหน้า “มึงก็ดูแลแฮร์รี่ให้กูด้วยล่ะ”

 

คนถูกขอร้องทำหน้าเบ้ “ไอ้เด็กโข่งของมึงน่ะมันดูแลตัวเองได้ แล้วมึงถามมันหน่อยไหมว่ามันอยากให้คนอื่นดูแลมันนอกจากมึงรึเปล่า มาถึงก็ถามหาแต่มึง พอมึงไม่อยู่ก็ไปทำหน้าเศร้าเมาอยู่ริมห้องคนเดียว กูจะบอกให้ไอ้เลียมไล่กลับแล้วเนี้ย เสียบรรยากาศหมด”

 

ไนออลถอนหายใจ เขารู้ว่าเขาทำไมแฟร์กับแฮร์รี่ที่เล่นหลบหน้าดื้อๆแบบนั้น ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นจนถึงวันนี้ก็เกือบสองสัปดาห์แล้ว แต่...แต่เขายังทำใจเจอหน้าอีกคนไม่ได้นี้ หนุ่มไอริชยกแก้วขึ้นมาดื่มจนหมด ก่อนจะผสมแก้วที่สองให้ตัวเอง เขาเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมาบ้างแล้ว เขาอาจจะเป็นหนุ่มไอริช แต่เขาก็ไม่ได้ดื่มเก่งนักหรอก

 

“มึงไม่บอกแฮร์รี่จริงๆเหรอวะ” ลูอีถามเบาๆ ตาสีฟ้ามองเขาเขม็งเหมือนจะเค้นคำตอบจากเขาให้ได้ จนเขาอยากจะถามกลับว่าเรื่องอะไร

...ความรู้สึกของเขา
...หรือเรื่องที่เขาเลือกที่อื่น

“ที่มึงเลือก UCL ไม่เอา U of Manchester เหมือนที่สัญญากับมันไว้”

 

“มึงก็เลือก U of Manchester ไม่ใช่รึไงวะ” ไนออลพยายามพูดเลี่ยงประเด็น

 

“อย่าเน้นสิวะ กูลังเลอยู่เนี้ย ไอ้เลียมแม่-งเสือ-กเลือก Durham ไอ้สั-ตว์ กูอุตส่าห์คิดว่าพวกมึงสองคนจะเลือกแมนเชสเตอร์ทั้งคู่ กูนะอุตส่าห์ท่องหนังสือเกือบตายกว่าจะสอบได้ แล้วทิ้งกูให้อยู่กับไอ้หัวหยิกเนี้ยนะ”

 

“แฮร์รี่นิสัยดีออกมึง”

 

ลูอีชี้หน้าเขา “ไม่ต้องเอามาตรฐานมึงมาตัดสิน สำหรับมึงขี้แฮร์รี่มึงก็ว่าหอม กูยังจำได้เลยไปเยี่ยมบ้านมันครั้งแรกไอ้ห่-านั้นเดินโทงๆออกมาเปิดประตู กูเกือบหัวใจวายตาย ไอ้เด็กของมึงน่ะโคตรแปลกบอกไว้เลย”

 

ไนออลหัวเราะลั่น เขายังจำได้ดีเพราะเขาเองก็อยู่ด้วยวันนั้น ไม่ใช่แค่ลูอีหรอก ทั้งเขากับเลียมก็ช๊อคกันทั้งคู่ แต่พวกเขาอาจจะเก็บอาการได้ดีกว่าลูอีเท่านั้นเอง คงเพราะเสียงหัวเราะของเขาดังไป มันถึงไปถึงหูใครสักคน เพราะหลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเสียงทุ้มๆที่คุ้นเคยก็กระซิบข้างหูเขา

“จับได้แล้ว”

 

ไนออลหันขวับ พร้อมกับมือของอีกคนยกมารวบเอวเขาเข้าไปกอด เขาได้กลิ่นวิสกี้จางๆจากลมหายใจของแฮร์รี่

“เฮ้ แฮร์รี่” ไนออลยิ้มทักทาย แต่อีกคนกลับไมยิ้มตอบ กลับมีแค่คิ้วขมวดส่งกลับมาหาเขา

 

“นายหลบหน้าฉัน” แฮร์รี่พูดช้าๆ น้ำเสียงบอกให้เขารู้ว่าอีกคนไม่ได้เมาอย่างที่เขาคิด

“ทำไม”

 

ไนออลถอนหายใจแล้วคว้าวิสกี้ขึ้นมาดื่มอีกอึกใหญ่ ถ้าจะให้เขาตอบจริงๆ คงต้องรอให้เขาเมามากกว่านี้แหละ ที่จริงการที่อยู่ห้องเดียวกับแฮร์รี่ อยู่ใกล้ๆกับคนที่เขาคิดถึงแทบขาดใจขนาดนี้ โดยไม่โผเข้ากอดเขาก็คงต้องเมาเหมือนกัน สรุปไม่ว่ายังไงคืนนี้เขากับวิสกี้คงได้เป็นเพื่อนสนิทกับแน่

“อ่านหนังสืออยู่”

 

ลูอีทำเสียงสำลักอยู่ข้างหลัง ทำให้ไนออลต้องหันไปทำตาดุใส่อีกคน

“เลียมมาเอามันไปเก็บที” ไนออลเขย่งตะโกนเรียกเลียมข้ามหัวแฮร์รี่ แต่เสียงดนตรีที่ดังแผดหูไปทั่วบ้านกลบเสียงของเสียสนิท

 

“โอ๊ยคู่รักจะจู๋จี๋ กูไม่อยู่ขัดลาภก็ได้” ลูอีพูดแล้วเดินออกไปเอง ทิ้งให้พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องครัว

 

“เอ่อ อย่าไปฟังลูอีมันมาก มันชอบพูดแปลกๆอย่างนี้แหละ” ไนออลรีบแก้ แต่แฮร์รี่กลับยิ้มน้อยๆกลับ

 

“ชินแล้วโดนเรียกว่าเป็นคู่รักนาย โดนตั้งแต่เข้าเรียนจนถึงตอนนี้ สี่ปีแล้วมั้ง”

“แต่พูดแล้วน้อยใจชะมัด นายหลบหน้าฉันเหมือนฉันเป็นเจ้าหนี้เลยนะไน เราโกรธกันรึเปล่า” เสียงแฮร์รี่สั่นพร่าอย่างไม่แน่ใจ ทำให้อีกคนต้องรีบดึงคนตัวโตเข้ามากอด บอกแล้วว่านี้เด็กโข่งของเขา ตัวโตยังกับยักษ์แต่มาร้องไห้เพราะเขาหลบหน้าเนี้ยนะ พ่อคุณเอ้ย

 

“ไม่ได้โกรธ ไม่เคยโกรธนายเลย” ไนออลกระซิบข้างหูอีกคน พวกเขากอดกันอย่างนั้นเนิ่นนานเหมือนจะซึมซาบไออุ่นของอีกฝ่ายที่หายไปเป็นสัปดาห์ ก่อนที่ลูอีจะโผล่หน้าเข้ามาแล้วลากพวกเขาทั้งคู่ออกไปเต้นกับเพลงดิสโก้ พร้อมกับเติมเหล้าให้ไม่หยุด

 

...หมอนั้นพูดจริงเรื่องจะมอมเหล้าเขา...ไนออลคิดขณะที่สายตาเริ่มพร่ามัว เขาเดินโซเซออกมารับอากาศข้างนอก เพราะดูเหมือนยิ่งดึกคนยิ่งเยอะ แล้วในห้องนั้นก็เบียดกันเสียจนเขาที่เริ่มเมาแล้วอยากจะอ้วกขึ้นมาดื้อๆ

เขาเดินมานั่งที่สระว่ายน้ำหลังบ้าน ดูเหมือนบ้านเพนย์จะสูบน้ำออกจนหมด เขาถึงได้แค่นั่งห้อยขาริมสระโดยไม่มีน้ำให้ดู แต่อย่างน้อยเขาก็ได้อากาศบริสุทธิ์ และดาวบนฟ้ายังน่าดูกว่าหัวของคนที่เบียดเสียดอยู่ข้างในนั้น

 

“นึกว่าจะหลบกลับไปแล้ว” แฮร์รี่พูดพร้อมกับหย่อนตัวนั่งข้างๆเขา ไนออลมองอีกคนแล้วต้องขมวดคิ้ว ไหงแฮร์รี่ที่ตอนแรกดูเมากว่าเขาตอนนี้กลับดูสร่างเป็นปลิดทิ้งวะ

 

“เพราะฉันไม่ได้กินทุกแก้วที่ลูอียื่นให้น่ะสิ แล้วไม่ต้องทำหน้าสงสัยว่าฉันรู้ได้ไง นายเล่นพูดสิ่งที่นายคิดออกมาดังๆ” แฮร์รี่หัวเราะ

 

“งั้นคราวนี้ฉันก็มีความลับกับนายไม่ได้น่ะสิ” ไนออลพูดช้าๆ เขารู้สึกว่าเขาไม่ควรคิดหรือพูดอะไรในสภาพนี้แต่ดูเหมือนทั้งสมองและร่างกายจะไม่ทำตามใจคิดเลยสักนิด

 

“หืมนายมีความลับกับฉันเหรอไนออล เจมส์ ฮอแรน” แฮร์รี่หรี่ตาแล้วขยับตัวเข้ามาใกล้เขามากขึ้น ลมหายใจอุ่นๆของแฮร์รี่กระทบข้างแก้มและมือของอีกคนที่วางอยู่บนต้นขาของเขาทำให้เขาต้องหลับตาอย่างหักห้ามใจ

 

“เยอะแยะไปหมด ไม่ต้องมาหลอกถามซะให้ยาก” ไนออลหันไปแลบลิ้นใส่อีกคน

 

“เหรอไม่หลอกหรอก ถามตรงๆเลย ทำไมนายหลบหน้าฉันสัปดาห์ที่ผ่านมา” แฮร์รี่พูดพร้อมกับมองตรงมาที่ตาเขา

 

“รู้สึกผิด” ปากเขาตอบออกไปสั้นๆ คำตอบที่ยิ่งทำให้อีกคนดูงงหนักกว่าเดิม เพราะเห็นแก่สายตาสวยๆคู่นั้นหรอกนะเขาถึงยอมเปิดปากพูดต่อ “เพราะฉันผิดคำสัญญา” ไนออลพูดเบาๆ แล้วก้มหน้ามองพื้นสระ ต้องบอกให้เลียมมาขัดซะหน่อยแล้วจะถึงหน้าร้อนอยู่แล้ว

 

“เรื่องอะไร” เสียงทุ้มถามเขาเบาๆ พร้อมกับมือเชยคางเขาให้เงยหน้าสบตาอีกคน แฮร์รี่ต้องรู้แน่ๆว่าเขาโกหกกับดวงตาคู่นั้นไม่ได้ หมอนั้นเล่นไม่ซื่อนี้หน่า

“เรื่องอะไร” แฮร์รี่ถามซ้ำอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบซะที

 

“เรื่องมหาลัย ฉันเลือกไป UCL ไม่รู้จะบอกนายไงดี” ไนออลพูดจบก็ปัดมืออีกคนออก แล้วก้มหน้าลงมองพื้นสระอีกครั้ง แม้จะไม่เห็นแต่เขาก็รู้สึกถึงแววตาโกรธๆของแฮร์รี่

 

“นะ...นายสัญญากันแล้วนะ ตั้งแต่ปีที่แล้ว” เสียงแฮร์รี่บอกว่าเจ้าตัวโกรธอย่างชัดเจน หมอนั้นเล่นไม่ซื่ออีกแล้ว มาโกรธเขาได้ไง ก็จะให้เขาทนอกหักรักคุดอยู่ที่แมนเชสเตอร์นี้ต่อไปจนตายรึไง

“ไน! ตอบมาสิว่าทำไม” แฮร์รี่ตะคอกใส่เขา ในที่สุดเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเขาก็เห็นว่าอีกคนไม่ใช่แค่โกรธ แต่ตาสีเขียวมีน้ำตาเอ่อ

“นายทิ้งฉันไป”

 

ไนออลรีบขยับเข้าไปหาอีกคน เขาต้องขอโทษแฮร์รี่ เขาต้องขอโทษที่ทำตัวเห็นแก่ตัว มือของเขาจับแก้มทั้งสองข้างอีกคนไว้ บังคับให้ใบหน้านั้นหันมามองเขา ก่อนจะแตะหน้าผากพวกเขาเข้าด้วยกัน

“ขอโทษนะแฮร์รี่ ขอโทษนะ อย่าร้องไห้เลยนะ”

 

“งั้นก็พูดมาสิว่านายพูดเล่น” เสียงแฮร์รี่สั่น

 

“ฉันจะไปลอนดอน ขอโทษนะแต่ฉันเลือกแล้ว ฉันขอโทษแต่ฉันต้องเลือกตัวเองก่อนที่จะเลือกนาย”

 

ตาสีเขียวมองผ่านม่านน้ำตามาที่เขาอย่างไม่เข้าใจ ดังนั้นเขาจึงทำอย่างเดียวที่จะทำให้แฮร์รี่เข้าใจได้ว่าทำไมเขาถึงต้องเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ ไนออลรั้งใบหน้าอีกคนต่ำลง และประกบริมฝีปากของพวกเขาเข้าด้วยกัน มันอาจจะไม่ได้เป็นจูบที่ลึกซึ้งเพราะอีกคนดันตกใจจนตัวแข็งนิ่ง แต่อย่างน้อยเขาก็ประกบปากอยู่นานพอที่จะทำให้แฮร์รี่เข้าใจได้ว่านั้นไม่ใช่เรื่องผิดพลาด เขาตั้งใจจูบ

“เพราะฉันรักนาย ฉันรักนายมาตั้งนานแล้วแฮร์รี่ และฉันทนไม่ได้อีกแล้วที่จะอยู่ข้างๆนายโดยที่ไม่อาจจะมีนายได้” เสียงของเขาเริ่มสั่น คอของเขาตีบตันแต่เขาก็ฝืนพูดต่อ เขาอยากให้เจ้าของดวงตาคู่สวยตรงหน้าเขาเข้าใจ ความเศร้ามันจะได้หายไปจากดวงตาคู่นั้นเสียที “ฉันขอเวลาแค่สี่ปีแล้วฉันจะกลับมา...กลับมาอย่างเข้มแข็ง...และเป็นเพื่อนนายได้อีกครั้ง...ยกโทษให้ฉันได้ไหมแฮร์รี่ ยกโทษให้เพื่อนคนนี้ได้ไหม”

แฮร์รี่ไม่ตอบ แต่ดันตัวเขาออก ก่อนจะประคองเขาขึ้นมา โดยยังกุมมือกับเขาไว้แน่น

 

“กลับบ้านเถอะ นายเมาแล้วไนออล ส่วนฉัน...ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเลียมแล้วก็ลูอีเยอะเลย”

.

.

.

เช้าวันเสาร์เขาลืมตาขึ้นมาโดยปวดหัวเหมือนหัวจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับลายมือหวัดๆของเลียมพร้อมกับยาพาราสองเม็ดวางไว้ข้างเตียงเตือนให้เขากินก่อนจะลุกขึ้น

 

ไนออลครางพร้อมกับควานหาขวดน้ำ พร้อมกับหลับตาแล้วพยายามนึกว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้ก็คือลูอีที่กำลังหัวเราะร่าใส่หูเขา พร้อมกับยื่นแก้วใส่รัมให้เขา

...หลังจากนั้นเขาก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย....

 

###

All I needed was the love you gave

All I needed for another day

And all I ever knew, only you

 

ไนออลมองโทรศัพท์มือถืออย่างประหลาดใจ ถึงเขาจะหลบหน้าแฮร์รี่ แต่อีกคนก็จะส่งข้อความหาเขาตลอด แต่ตลอดสุดสัปดาห์นี้แฮร์รี่กลับเงียบกริบ ไม่มีข้อความประหลาดๆ รูปภาพขาวดำที่ส่งมาให้เขา หรือแค่ x ที่ชอบส่งให้เขาก่อนนอน ไนออลชักเริ่มเป็นห่วงแล้ว แต่เมื่อเห็นว่าห้องนอนของแฮร์รี่มีไฟติดดี เขาก็พอคลายกังวลได้ อย่างน้อยแฮร์รี่ก็ไม่ถูกลักพาตัวไปไหน

 

ว่าไปแล้วคนที่ประหลาดไม่ใช่แค่แฮร์รี่ แต่เป็นทั้งเลียมและลูอีที่ดูเหมือนจะมองหน้าเขาไม่ติดตอนที่พวกเขานัดซ้อมกับด้วย ไนออลพยายามนึกแทบตายแต่ก็จำไม่ได้ว่าสองคนนั้นทำอะไรให้เขาต้องโกรธ

“เอ่อ แฮร์รี่คุยกับนายบ้างปะ” ลูอีพูดขึ้นมาลอยๆ นี้แหละที่แปลกที่สุด ปกติสองคนนั้นไม่เคยถามถึงแฮร์รี่ลอยๆแบบนี้ มีแต่จะคอยด่าให้เขาหุบปากที่พูดถึงหนุ่มผมหยิกมากไปด้วยซ้ำ

 

“เปล่า คงยุ่งมั้ง วันจันทร์เรามีแมตช์แข่งนี้” ไนออลพูดพร้อมกับคิดตามไปด้วย ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ ในฐานะกัปตันทีมแฮร์รี่คงยุ่งจนทำไม่มีเวลา แต่เขาก็เห็นว่าเลียมกับลูอีสบตากันอย่างมีพิรุธ

.

.

.

จนถึงวันจันทร์เขาก็ยังไม่เห็นเงาของแฮร์รี่ ปกติพวกเขาจะมีคลาสเรียนด้วยกันตอนเช้าแต่เขารอจนเลิกก็ไม่เห็นเงาหัวของกัปตันทีมคนเก่ง เขาเริ่มจะเป็นกังวลแล้ว ปกติแฮร์รี่ไม่ใช่คนที่ขาดเรียนไม่มีเหตุผลแบบนี้ หรือว่าจะป่วยนะ เขารีบคว้าโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความ โดยลืมไปเลยว่าเขาควรจะหลบหน้าแฮร์รี่อยู่

-- เฮ้ นายโอเคเปล่า 

 

แป็บเดียวโทรศัพท์เขาก็สั่น ไนออลรีบหลบอาจารย์แล้วเหลือบมอง

--เป็นห่วงเหรอ ดีใจจัง

 

ไนออลถอนหายใจอย่างโล่งอก อ้อนได้แบบนี้แสดงว่าไม่เป็นอะไรมาก –แค่ไม่อยากเห็นนายสอบตก ต้องไปเรียนแล้ว ค่อยคุย

 

เขาไม่ได้เช็คโทรศัพท์อีกทีจนตอนพักเที่ยงนั้นแหละ และเมื่อเขาเปิดเครื่องข้อความแรกที่เด้งขึ้นมาก็มาจากแฮร์รี่

--มาดูฉันแข่งวันนี้ใช่ไหม—

 

ไนออลกัดริมฝีปาก เขาควรจะตอบกลับว่าไงดีนะ แต่เขาสัญญากับแฮร์รี่ไว้ตั้งนานแล้วว่าจะมาเชียร์ ในเมื่อเขาผิดสัญญาไปแล้วข้อนึง อย่างน้อยๆข้อนี้เขาต้องทำให้ได้ล่ะน้า

--ไปสิ--

 

--มาก่อนเวลาได้ไหม ฉันจองที่ไว้ให้นาย---

 

คนได้รับข้อความต้องขมวดคิ้ว ก็คงได้หรอกแต่ว่าทำไม ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากดูแฮร์รี่วอร์ม แต่การดูคนที่ชอบทำอะไรที่เท่ห์ๆแบบนั้นมันไม่ได้ช่วยในการตัดใจเลยสักนิด  –จะอ่านหนังสือ— ไนออลใส่คำโกหกที่เขามักใช้เป็นข้ออ้างๆเสมอ

 

--โกหก— แฮร์รี่ตอบกลับมาแทบจะทันที พร้อมกับตัวอิโมจิหน้าดุด้วย

 

“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไรอยู่” ลูอีพูดพร้อมกับวางแขนลงบนบ่าของเขา โดยมีเลียมเดินมาประกบอีกข้างของเขา

 

“เอ่อ แฮร์รี่น่ะ แค่ประหลาดใจที่เห็นหมอนั้นใช้ตัวอิโมจิ ปกติแล้วใช้ที่ไหนกัน” ไนออลพูดพร้อมกับยิ้ม ก่อนจะหย่อนมือถือลงกระเป๋าแต่ก็ช้ากว่าลูอีที่แย่งออกมาจากมือเขาพร้อมกับสไลด์อ่านข้อความที่เขาส่งกับแฮร์รี่เฉย

 

“เฮ้ ความเป็นส่วนตัวรู้จักปะเนี้ย” ไนออลรีบแย่งโทรศัพท์คืน เขาไม่ได้โกรธหรอก เพราะระหว่างพวกเขาไม่มีความลับอะไรอยู่แล้ว

 

“นายน่าจะไปก่อนเวลานะ” ลูอีพูดพร้อมกับมองไปที่เลียม แล้วส่งสายตาประหลาดๆให้มือเบสของวง

 

“เออ เห็นด้วยเลย” เลียมรีบพูด

 

“ไม่เอาอ้ะ แค่ต้องดูแฮร์รี่เตะบอลเก้าสิบนาทีฉันก็จิตใจไม่ปกติแล้ว ดูนานกว่านั้นสงสัยเลือดกำเดาไหลหมดตัว” ไนออลตั้งใจพูดให้ตลก แต่เพื่อนทั้งสองคนของเขากลับเงียบกริบ ดูเหมือนทั้งคู่ยังคงวุ่นกับการคุยด้วยกระแสจิต จนไม่สนใจว่าเขาจะพูดว่าไง

“เฮ้ พวกนายถ้าอยากจะเป็นเอ็กซ์แมนนักก็ไปห่างๆฉันเลย ฉันจะไปกินข้าวแล้ว” ไนออลปลดมือของลูอีออกแล้วเดินลิ่วๆเข้าไปในโรงอาหาร แต่ไม่นานฝีเท้าหนักๆของเพื่อนสนิททั้งคู่ก็รีบวิ่งตามมา

 

“ฉันอยากดูเชียร์ลีดเดอร์ซ้อม นายไปเป็นเพื่อนกันหน่อยดิ” ลูอีพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้าง แต่ทันทีที่คำว่าเชียร์ลีดเดอร์หลุดออกจากปากอีกคน ไนออลก็รู้สึกเหี่ยวขึ้นมาทันที ลืมไปเลยว่าต้องเห็นพวกเชียร์ลีดเดอร์ด้วย ถึงแฮร์รี่จะไม่ได้คบกับเทย์เลอร์แล้วก็เถอะ แต่เธอก็ยังจะคอยเตือนใจเขาอยู่เสมอว่าขนาดคนอย่างเทย์เลอร์ สวิฟต์ยังโดนทิ้งง่ายๆ คนง่อยๆอย่างเขานี้ไม่ควรแม้แต่จะหวัง

 

“น่าไปกันสามคนสนุกดีออก” เลียมกอดไหล่ไนออลเหมือนจะให้กำลังใจ แล้วเขาก็พูดว่าไม่ใส่หน้าเลียมติดกันสองครั้งไม่ได้ด้วยซิ ถ้าเป็นแค่ลูอียังพอว่า

 

“ก็ได้ๆ ห้ามทิ้งกันนะเว้ย” ไนออลบ่นอย่างเซ็งๆ

.

.

.

แล้วพวกมันก็ทิ้งเขาจนได้ ชายหนุ่มคิดขณะเดินไปที่ที่แฮร์รี่บอกว่าเก็บไว้ให้พวกเขาสามคนซึ่งเป็นที่นั่งติดขอบสนาม เขาไม่เห็นแม้แต่เงาหัวของเพื่อนสนิทสองคนที่รับปากของเสียดิบดีว่าจะไม่มาสาย ทันทีที่นั่งลงไนออลก็คว้ามือถือออกมาหมายจะโทรไปด่าไอ้เพื่อนตัวดีทั้งคู่ แต่แล้วเสียงดนตรีก็ดังขึ้นก้องสนามทำให้เขาลุกขึ้นยืนอย่างตกใจ

 

ทีมฟุตบอลค่อยๆเดินออกมาจากข้างใต้อัฒจันทร์ แต่ไม่ได้เดินเฉยๆ พวกเขาเหมือนลากอะไรออกมาด้วย เมื่อทั้งทีมเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ๆเขาถึงเห็นว่าสิ่งที่ทีมลากนั้นคือเวทีเคลื่อนที่ ซึ่งดูเหมือนจะมีเพื่อนสองคนตัวดีของเขาอยู่บนนั้น พร้อมกับแฮร์รี่ในชุดพร้อมแข่ง แต่แทนที่จะถือฟุตบอล หนุ่มผมหยิกกลับถือไมค์อยู่ในมือแทน

“ไนออล เจมส์ ฮอแรน” เสียงทุ้มตะโกนชื่อเขาดังก้องไปทั้งสนาม ทำให้คนทั้งโรงเรียนกรูกันเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น สามคนนั้นมันเล่นบ้าอะไรกันเนี้ย เขารีบปีนข้ามรั้วกันตั้งใจจะไปหยุดพวกนั้นก่อนที่จะทำอะไรห่ามๆให้เขาต้องเอาหัวมุดดินมากกว่านี้ แต่แล้วแฮร์รี่ก็เริ่มร้องเพลงคลอตามดนตรีที่เลียมกับลูอีเล่น

 

“เพลงนี้ฉันมอบให้นาย”

“Looking from the window above. It’s like a story of love. Can you hear me?” แฮร์รี่ไม่แค่ร้องเปล่าๆ ชายหนุ่มกระโดดลงจากเวทีแล้วเดินตรงดิ่งมาที่เขาโดยไม่หยุดร้องเพลงที่ว่า ส่วนเขาน่ะหรือ ก็นิ่งแข็งเป็นหินคาสนามบอลไปแล้ว

 

“Came back only yesterday. You’re moving farther away. Want you near me” แฮร์รี่หยุดตรงข้างหน้าเขา มือของอีกคนค่อยๆจับมือเขาขึ้นมา และดูเหมือนไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่มือเย็นเฉียบ เพราะแฮร์รี่ที่ปกติสุขุมเสมอกลับมือเย็นและสั่นไม่แพ้กัน ชายหนุ่มส่งยิ้มให้เขาอย่างประหม่าก่อนจะทิ้งเข่าลงบนพื้นหญ้า

 

“All I needed was the love you gave. All I needed for another day. And all I ever knew, only you” ทันทีที่จบประโยคแฮร์รี่ก็จูบที่หลังมือเขาเบาๆ

 

“นะ...นายล้อเล่นอะไร” ไนออลถามเสียงสั่น เขาพยายามจะดึงมือตัวเองออกไปแต่อีกคนกลับจับเขาเอาไว้แน่น เสียงดนตรียังคลออยู่เบาๆ แต่แฮร์รี่หยุดร้องแล้ว ชายหนุ่มมองหน้าเขาแทน

 

“ไม่ได้ล้อเล่นไน นี้คือฉันกำลังทำทุกอย่างเพื่อให้คนที่สำคัญที่สุดของฉัน คนๆเดียวที่ฉันรัก ให้อภัยฉัน” ไนออลรู้สึกเหมือนเลือดหยุดหมุนเมื่อได้ยินอย่างนั้น เขาต้องกำลังฝันอยู่แน่ๆ ใครก็ได้ช่วยปลุกเขาที

“ฉันขอโทษที่ฉันไม่รู้ความรู้สึกของนายเลย และฉันขอโทษที่ฉันต้องใช้เวลานานขนาดนี้ถึงรู้ตัวว่าฉันรักนายขนาดไหน ฉันรักนายคนที่รักวงดนตรีวงเดียวกับฉัน นายคนที่หัวเราะกับเรื่องตลกฝืดๆของฉัน นายคนที่ทำให้ฉันหัวเราะได้ทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ นายคนที่มีดวงตาที่ทำให้ฉันใจสั่น และนายคนที่มีริมฝีปากที่ฉันไม่อยากแค่สัมผัสแค่ครั้งเดียวในชีวิต”

แฮร์รี่ลุกขึ้นยืนขึ้นช้า ตามองตรงมาที่เขานิ่ง เขาไม่เคยเห็นแฮร์รี่เป็นอย่างนี้เลย ชายหนุ่มตรงหน้าเขาไม่เคยประหม่า แฮร์รี่ไม่เคยหวาดกลัว...และคนที่ทำให้แฮร์รี่เป็นอย่างนี้คือเขาหรือ...ไนออลรู้สึกเหมือนหน้าอกของเขามันแน่นไปหมด และเขาทำอย่างเดียวที่เขารู้เวลาของรู้สึกแน่นหน้าอกและขอบตาร้อนผ่าวแบบนี้

...นั้นก็คือดึงตัวแฮร์รี่เข้ามากอด...

 

“นายยังไม่ได้ตัดใจใช่ไหม” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเขา ทำให้ไนออลเงยหน้าขึ้นมาหัวเราะทั้งน้ำตา

 

“แผนนี้เลียมกับลูอีใช่ไหม”

 

แฮร์รี่ยักไหล่ “แล้วได้ผลรึเปล่าล่ะ”

 

หนุ่มผมทองคว้าคออีกคนเข้ามาแล้วประกบริมฝีปาก “ได้ผลสิ แต่ฉันจะฆ่าสองคนนั้นจริงๆด้วย ให้ตายสิฉันต้องมีจูบแรกกับนายโดยที่คนทั้งโรงเรียนมองอยู่เนี้ยนะ”

 

แฮร์รี่หัวเราะก่อนจะจูบเขาอีกครั้ง “ครั้งที่สองต่างหาก ครั้งแรกน่ะวันศุกร์ ซึ่งนายลืมสนิทเลย"

 

“งั้นต้องขอฟื้นความทรงจำซะหน่อยแล้ว” ไนออลพึมพำก่อนจะเปิดริมฝีปากช่วงชิงความหวานจากโพรงปากอีกคน เมื่อเขาถอนริมฝีปากออกอีกครั้ง แฮร์รี่ก็ส่งยิ้มให้เขาแล้วรวบตัวเขามากอดแน่น

 

“ฉันสมัคร UCL แล้วนะ ถึงจะไม่ได้รับล่วงหน้าอย่างนาย และถึงคะแนนจะสูงแค่ไหนแต่ฉันจะตามนายไปให้ได้เลยไน ฉันไม่ปล่อยให้หนุ่มๆลอนดอนแย่งแฟนฉันไปเด็ดขาด"  

 

###

Only you

 

“แฮร์รี่วิ่งสิวิ่ง” ไนออลเร่งคนข้างตัวยิกๆ หมอนั้นขายาวกว่าเขา แถมยังเป็นนักกีฬาแล้วไหงถึงได้เดินช้านักวะ

 

“ทำไมเราต้องวิ่งวันแรกของคลาสด้วยเนี้ย” แฮร์รี่บ่นอุบ ทำให้คนที่เดินนำหน้าต้องหันขวับมาทำตาเขียวใส่

 

“แล้วใครนอนไม่ตื่นล่ะ ปลุกเป็นชาติกว่าจะตื่น” ไนออลด่ากลับ พวกเขาเป็นรูมเมทกันที่ UCL ไม่รู้ว่าโชคดีหรือร้ายแต่แอนน์ฝากฝังให้ไนออลเข็นให้แฮร์รี่เรียนให้จบให้ได้ เขาเลยมีหน้าที่ต้องลากคุณชายตื่นสายคนนี้ให้ลงจากเตียงเช้านี้ ซึ่งขอบอกว่างานช้างสุดๆ

 

“ก็บอกแล้วว่าให้จูบปลุก ถ้านายจูบนะตื่นปั๊บเลย” แฮร์รี่พูดพร้อมกับยักคิ้ว บ่งบอกว่าเจ้าตัวน่ะไม่ได้หมายความแค่ทั้งตัวตื่น แต่มีบางส่วนเฉพาะที่ก็ตื่นขึ้นมาด้วยเพราะจูบของเขา

 

“แฮร์รี่ สไตล์” ไนออลตะโกนลั่น หน้าแดงจัด แต่ก็หัวเราะ ก่อนจะหันไปคว้ามืออีกคนแล้ววิ่งไปห้องเรียนด้วยกัน

 

The End  


Note: กรี๊ดฟิค One Direction แต่งเองครั้งแรก ขอบอกว่าตอนแต่งสนุกมากค่ะ plot เป็น high school เราเลยไม่ต้องหาข้อมูลอะไรมากมาย (จริงๆขี้เกียจด้วย) ที่ต้องหาก็แค่เกี่ยวกับระบบการศึกษาของอังกฤษซึ่ง...สับสนค่ะ -_-" ถ้าใครใช้ระบบนี้มาอ่านแล้วรู้สึกว่าเราเขียนอะไรเพี้ยนๆช่วยเตือนด้วยนะคะ 

อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงก็เมนต์บอกได้นะเออ ตอนนี้มีฟิควันดีที่เขียนๆอยู่ประมาณสองเรื่องค่ะ เรื่องหนึ่งเป็น AU อีกเรื่องเป็น Future fic หาข้อมูลหนักทั้งคู่ -_-" ทำให้เขียนช้ามากกกกก แต่เขียนวันไดนี้สนุกนะ ปกติจะชินกับอะไรแปลกอย่างอวกาศ เอเลี่ยน (Star Trek) พลังเหนือมนุษย์ (Marvel) เวทมนตร์ต่างๆนาๆ (GOT, HP) แต่พอเป็นวันไดแล้วทุกคนเป็นมนุษย์ปกติเลย 

เจอกันครั้งหน้านะคะ สวัสดีค่ะ 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ MlleLane จากทั้งหมด 19 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 ToWion
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 19:38
    เราอ่านเรื่องนี้รอบที่สามแล้วค่ะ ><



    อ่านจากบล็อคสองรอบ แล้ววันนี้นั่งหาฟิคอ่าน



    ก็มาเจอในนี้อีกก็อ่านซ้ำอีก 555



    อยากจะบอกว่าเราชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ ไรต์แต่งสนุกมาก



    อยากให้แต่งคู่นี้อีกจังค่ะ เป็นเรื่องยาวเลย



    คู่นี้ในไทยไม่ค่อยมีแต่งด้วย
    #4
    0
  2. #3 กพำฟพ
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 01:38
    แต่งสนุกมากค่าาาา แต่งคู่นี้อีกนะคะะะะ หาย๊ากยากกก นานๆจะมีแนรี่ ชอบมากกกกกกกก><
    #3
    1
    • 28 มีนาคม 2559 / 23:42
      ดีใจจัง มีคนชอบเหมือนเรา #น้ำตาไหลพราก แต่งอีกแน่นอนค่ะ
      #3-1
  3. วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 03:22
    แฟน narry อีกคนค่ะรออ่านอยู่นะค้าาาาา???
    #2
    0
  4. #1 Apple
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 02:37
    ชอบค่าชอบมาก

    ไม่รู้ทำไม ชอบที่ไรต์เขียนมากๆๆ

    ตามอ่านทั้ง hp/dm , star trek และยังมี Narry อีก

    โห้ๆๆๆๆ คู่โปรดทุกคู่เลย ยังไงก็กลับมาแต่ Narry อีกนะค่า ติดตามรออ่านเลยค่า ปักหมุดเลย

    ป.ล.อย่าลืมคู่ hp/dm นะ &#128536;&#128536;&#128536;
    #1
    0