Dream (Ominous) Yuri

ตอนที่ 34 : ลูกอ้อนของแมวน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    31 มี.ค. 63

ตอนที่ 34 ลูกอ้อนของแมวน้อย

 

หลังจากที่ออกจากร้านสารพัดพิศวงมา พาฝันได้กดรับสายที่มีคนปลายสายโทรมา ซึ่งก็เป็นเด็กน้อยได้บอกว่าเจอแมวแล้ว มนัสนันท์จึงได้บอกพ่อบ้านสองให้มารับเราทั้งสองกลับบ้าน

ภายในรถด้านเบาะหลัง พาฝันเอาแต่นั่งอยู่ใกล้ๆ คนปากร้ายที่ไม่แม้แต่จะผลักไสกันอย่างเคย จึงเอ่ยพูดคุยด้วยความอยากรู้จักกันมากขึ้น

“คุณใหญ่ชอบแมวมั้ยคะ”

“ไม่ชอบ มันทั้งร้องเหมียวๆ ไม่หยุด และชอบมาคลอเคลียขาแข้ง น่ารำคาญ”

“คิดว่าชอบซะอีก ดรีมเหมือนแมวน้อยนะคะ” พาฝันซบไหล่บางของคนปากร้ายอย่างอ้อนๆ

“นั่นสินะ ใครจะสน”

“จริงอะ ไม่สน” พาฝันเอาศีรษะถูไถไปมาตรงไหล่ของอีกคนไม่หยุด

“พูดไปหล่อนก็เหมือนแมวจริงๆ”

“เห็นม๊า คุณใหญ่ก็รู้สึก”

“อืม เหมือนจริงๆ เพราะธรรมชาติของแมว พอมันหิวมันจะมาอ้อนร้องขอ พอมันอิ่มแล้วก็หายไปทันที อย่างหล่อนที่พอต้องการจะนอนกับเราบนเตียงก็มาพูดดีมารยาใส่ พอได้ในสิ่งที่ปรารถนาแล้วก็ไม่สนใจ” มนัสนันท์เอ่ยอย่างเชิดๆ ก็เอามือขึ้นมากอดอก

“ใครว่าล่ะคะ ดรีมสนใจคุณใหญ่อยู่ตลอดเวลาเลยนะคะ” พาฝันพูดจบเอาศีรษะออกจากไหล่บางที่ซบอยู่ ก็เลื่อนใบหน้ามาตรงหน้าคนหน้าบึ้งด้วยรอยยิ้ม

“นั่งห่างๆ เราปะ อึดอัด” มนัสนันท์ผลักอีกฝ่ายออกเล็กน้อย สายตาก็เหลือบไปเห็นคนขับรถเอาแต่มองกระจกหลังแล้วยิ้มไม่หุบก็ยิ่งหัวเสียไปกันใหญ่ “นี่ คุณจะเอาแต่มองกระจกหลังขณะขับรถแบบนี้ไม่ได้นะ เดี๋ยวก็ขับรถชนหรอก”

“ขอโทษครับคุณใหญ่”

ทำมาเป็นอึดอัด แต่ให้เราได้นั่งใกล้ซบไหล่อยู่นาน

.

.

เมื่อมาถึงบ้านกันแล้ว พาฝันก็เดินเข้าไปในบ้านก็ได้เอ่ยพูดกับคนปากร้าย เพื่อเรียกร้องความเห็นใจจากอีกฝ่าย เพราะไม่อยากอยู่คนเดียวอย่างเดียวดายในเวลาแบบนี้ จึงทำเนียนๆ เข้าไปในลิฟต์ก็ทรุดตัวนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง

"ขาไม่มีแรงเลยค่ะ เมื่อยมากปวดมากด้วย"

“ขนาดนั้นเชียว” มนัสนันท์มองด้วยสายตานิ่งๆ

“วันนี้ยังไม่ได้นั่งเลยค่ะ นอกจากตอนทานข้าวเที่ยงกับข้าวเย็น” พาฝันจับขาตัวเองไปมา

“วันนี้วันแรก พรุ่งนี้จะปวดมากกว่านี้” มนัสนันท์พูดจบก็มีเสียงลิฟต์ดังขึ้น

ติ๊ง

และแล้วก็ถึงชั้นบนชั้นสี่ ซึ่งลิฟต์ตัวนี้ของบ้านจะเป็นลิฟต์ที่ฟังคำสั่งของคนที่กดก่อน หากใครกดทีหลังก็ต้องรอ

“โอ๊ย ลุกไม่ไหวเลยค่ะ” พาฝันพยายามลุกแต่ไม่ไหว จึงเอ่ยพูดออกมาก่อนที่คนปากร้ายจะออกจากลิฟต์ไป

“หมดสภาพขนาดนี้เลยหรือไง”

“ค่ะ ปวดมากจริงๆ” พาฝันเอ่ยน้ำตาคลอ

“งั้นเดี๋ยวเราจะไปส่งหล่อนที่ห้อง”

“คุณกลางก็ไม่อยู่ ดรีมปวดขนาดนี้คงอยู่คนเดียวไม่ได้หรอกค่ะ อ้อ นึกออกแล้วค่ะ ดรีมไม่อยากรบกวนคุณใหญ่จะดีกว่า ให้พ่อบ้านสองก็ได้ค่ะ เขาเป็นสุภาพบุรุษไม่ทำอะไรดรีมอยู่แล้วค่ะ หายห่วงว่าจะเสื่อมเสียถึงคุณปู่นะคะคุณใหญ่”

พาฝันเอื้อนเอ่ยออกมา เหมือนจะจงใจดักทุกทางของเส้นทางปากแข็งของคนปากร้าย แต่ก็นะ ยังไงพาฝันก็คือพาฝันแสนจะใสซื่อ และบื้อเกินใครจริงๆ คงไม่มีลูกไม้อะไรจะมาพูดมีนัยแฝงได้ มนัสนันท์จึงไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร ก็เอาตัวพาฝันขึ้นขี่หลังของตนอย่างเร็วก็เอ่ยพูด

“ไปพักกับเราที่ห้องก่อนก็แล้วกันคืนนี้ บอกก่อนนะ เราไม่ยอมให้นอนบนเตียงแน่”

“คุณใหญ่ใจดีที่สุดเลยค่ะ” พาฝันกระชับแขนรัดกอดคอคนปากร้ายที่มีจิตเมตตาให้เธอได้ขี่ พร้อมกับจรดจมูกหอมแก้มด้วยอย่างลืมตัว

ฟอด

“พาฝัน!” มนัสนันท์ถึงกับตกใจที่คนขี่หลังมาทำอะไรแบบนี้ ก็เรียกชื่ออย่างตะคอกออกไป แต่คนที่อยู่บนหลังเธอนี่สิ

ครอกฟี้..

พาฝันเปล่งเสียงกรนออกมา ก็เอาศีรษะเกยตรงไหล่ของคนปากร้ายก็หลับตาพริ้มยิ้มหวาน

.

.

“ตัวก็ไม่ใช่จะเบาๆ นะ ความสูงก็เท่ากันด้วย ดีนะหลังไม่หัก” มนัสนันท์เดินมาที่เตียงแล้วหันหลังวางตัวอีกคนลงอย่างลงช้าๆ ลงที่นอนอย่างนุ่มนวลก็ผ่อนลมหายใจออก “พู่วว” แล้วก็เดินวนไปมารอบห้องด้วยใจว้าวุ่นก็พร่ำบ่นไปด้วย “แล้วจะทำอย่างไรกับหล่อนดีเนี่ย คนอะไรหลับลึกเกินคนปกตินะ”

ในเมื่อคิดไปก็ปวดหัว เจ้าของห้องก็เข้าไปห้องน้ำชำระร่างกายให้ผ่อนคลายความเหนื่อยและความระส่ำระสาย ใช้เวลาไม่นานเจ้าหญิงหิมะก็ออกจากห้องด้วยชุดนอนลายทางตัวเก่งแขนยาวขายาวมานั่งบนเตียง ซึ่งเธอใช้เวลาอยู่นานในการมองพาฝันที่นอนหลับลึกไปไหนต่อไหน

“อื้อ คันจัง” พาฝันเอ่ยพูดทั้งๆ ที่หลับอยู่ก็เอามือมาเกาๆ แถวหน้าอกกับท้องไม่หยุด แล้วลามมาที่ขาด้วยอีก

“ทำไมจะไม่คันล่ะ เล่นตระเวนไปทั่วสวนสาธารณะ แถมกลับมาห้องยังไม่ตื่นมาอาบน้ำอีก ตื่นนะพาฝัน” มนัสนันท์พยายามปลุกอีกฝ่ายให้ตื่น

“อื้อ คุณใหญ่ ดรีมไม่มีแรงลุกเลยค่ะ มันปวดงื้อ” พาฝันงอแงคดตัวงอนอนบนเตียง

“เฮ้ออ” มนัสนันท์ถอนหายใจออกมา ด้วยความที่ทนไม่ไหวจริงๆ ก็ยกตัวคนที่ยังคงหลับอยู่ขึ้นหลังอีกครั้ง แล้วพาเข้าไปในห้องน้ำวางไว้ที่นั่งฝาชักโครกก็เอ่ยในเชิงข่มขู่ออกไป “หากหล่อนยังไม่ตื่นนะ เราจะถีบหล่อนลงไปกองกับพื้นแน่”

“ตื่นแล้วค่ะ แต่ยังไม่เต็มตาเลยค่ะ” พาฝันลืมตาตื่นเล็กน้อย

“อะ แปรงฟันด้วย “มนัสนันท์ยื่นยาสีฟันกับแปรงใหม่ส่งไปให้

“วันนี้ทั้งวันพี่ๆ เขาให้ยกหนังสือกองพูนงอกมหึมาเป็นภูเขาเลยค่ะคุณใหญ่ แขนไม่มีแรงเลยจริงๆ โอ๊ะ” พาฝันเอ่ยพูดออกไปตามความจริงทั้งหมด ก็ยกแขนขึ้นแล้วก็รู้สึกปวดตุบๆ

“มันคงช่วยไม่ได้สินะ เฮ้ออ” มนัสนันท์ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก็บีบยาสีฟันใส่แปรงแล้วย่อเข่าลงตรงหน้าคนที่นั่งหลับอยู่บนฝาชักโครก “ยิงฟันซิ แล้วก็อ้าปากด้วย” คนปากร้ายบรรจงใช้แปรงอย่างเบามือในการแปรงฟันให้พาฝันอย่างนิ่มนวล “ป้วนปากด้วย” แม้อีกคนยังคงหลับอยู่แต่ก็ทำตามอย่างว่าง่าย โดยไม่มีอิดออดงัวเงียเหมือนตอนแรก

และสิ่งที่พาฝันคาดไม่ถึงคือเจ้าหญิงหิมะ เอาผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ เอามาเช็ดตัวให้เธอด้วย เริ่มจากใบหน้า ลำคอ แถวเนินอกที่ยังคงมีบราอยู่ ตลอดจนหน้าท้อง ซึ่งการกระทำของคนปากร้ายมีแต่ความอ่อนโยน มันช่างต่างจากภายนอกที่ดูชอบด่าว่าเธอ แล้วสิ่งที่คาดไม่ถึงอย่างที่สองก็เริ่มสำแดง ไม่ใช่สิ น่าจะเรียกว่ามีแต่สิ่งที่แปลกใจเต็มไปหมดตั้งแต่ได้ใกล้ชิดกับมนัสนันท์ ที่สำคัญสิ่งที่พาฝันต้องทึ่ง อึ้ง และแปลกใจมากที่สุดคือคนปากร้ายได้เอากะละมังที่มีน้ำอุ่นๆ ให้เธอได้แช่เท้าไว้ จึงลืมตาตื่นอย่างเต็มตาก็เอ่ยถาม

“จะทำอะไรคะคุณใหญ่”

“น้ำอุ่นจะกระตุ้นการไหลเวียนของเลือด จากปลายเท้าไปทั่วร่างกาย ทำให้ลดอาการเมื่อยล้าได้ แล้วก็ลดอาการอักเสบปวดขาปวดเข่าได้ดีด้วย” มนัสนันท์พูดจบก็นวดข้อเท้าของอีกคนที่แช่น้ำอุ่นอย่างเบามือ

รู้สึกสบายจัง

เท้าจากที่ปวดก็เริ่มดีขึ้น เพราะการกระทำของเจ้าหญิงหิมะที่ปล่อยพลังความอ่อนโยนส่งมาให้กันเสมอ ทำเอาหัวใจดวงนี้ก็เต้นรัวพองโตไปหมดยิ่งกว่าทุกครั้ง จึงได้เอาฝ่ามือขึ้นมาแนบอกขณะพูดไปด้วย

“นี่คงเป็นความฝันอีกแล้วสินะคะ”

“อืม หล่อนฝันไป”

สิ้นเสียงของอีกคนพูด พาฝันได้เอามือเรียวทั้งสองขึ้นไปประคองใบหน้าของคนปากร้ายขึ้นมามองพินิจพิเคราะห์ “แก้มของคุณใหญ่เนียนจังเลยค่ะ” พูดจบเธอก็ประกบปากเรียวอวบอิ่มของเจ้าหญิงหิมะอย่างแผ่วเบาค้างอยู่สิบวินาที แล้วผละออกมาโปรยยิ้มหวานละมุน

“การล้ำเส้น กลายเป็นเรื่องประจำที่หล่อนชอบทำเสมอสินะ” มนัสนันท์เอ่ยด้วยใบหน้านิ่ง

“นี่คุณใหญ่จะบอกว่าดรีมทำให้คุณใหญ่เสียคนหรอคะ” พาฝันเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม

“ทำหน้าใสซื่อตามระเบียบตามเคย”

“ทำหน้าซื่อ ไม่ได้เล่าความเท็จนะคะ”

“ถึงจะความเท็จก็ไม่มีใครดูหล่อนออกหรอก”

“ดรีมโกหกไม่เป็นค่ะ คุณใหญ่ก็น่าจะรู้ และอีกอย่างร่างกายของดรีมชอบทำอะไรตามใจเสมอเลยค่ะ เวลาเข้าใกล้คุณใหญ่ มันเป็นไปโดยอัตโนมัติแบบไม่รู้เนื้อไม่รู้ตัวค่ะ”

“มันอาจจะลามมาถึงเรา และคนอื่นด้วยเวลาใกล้ชิดหล่อน”

“นิสัยดรีมชอบทำคนเสียคนจริงๆ สินะ”

.

.

สุดท้ายพาฝันก็ทำให้เจ้าของห้องแพ้ลูกอ้อนของเธอ จนยอมให้นอนบนเตียงเดียวกัน ด้วยเหตุอาการป่วยเมื่อยที่ยังคงคั่งค้างอยู่หน่อยๆ ตามร่างกาย

“เปิดแอร์ ปิดใหม่มั้ยคะ คุณใหญ่” พาฝันรู้สึกร้อนๆ ไม่รู้ว่าในร่างกายเป็นอะไรตั้งแต่ในห้องน้ำแล้ว

“ปิดแอร์เปิดใหม่มั้ย”

“แหะๆ สมองสั่งการพูดจากหน้าไปหลังตลอด”

“สมองส่วนที่สั่งการที่สื่อสารการพูดคงมีปัญหา ชอบพูดจากหลังมาหน้าต่างหากหล่อนน่ะ บางครั้งก็สลับคำพูด แถมชอบพูดเติมคำผิดเพี้ยนเองอีก”

“คุณใหญ่คงไม่พอใจไม่ชอบใจมากใช่มั้ยคะ ที่ดรีมเป็นแบบนี้ แต่หากเลือกได้ดรีมก็ไม่เลือกจะดีกว่าค่ะ ดรีมพอใจที่ตัวเองเป็นแบบนี้” พาฝันพูดด้วยความภูมิใจ

“คงมีแต่หล่อนที่คิดแบบนี้”

“หากมีดรีมอยู่ด้วย ไม่ดีหรอคะ” พาฝันยังคงเอ่ยถามด้วยความกังวลใจ ซึ่งกลัวเหลือเกินกับคำตอบของอีกฝ่าย แต่ไม่รู้ทำไมปากถึงได้ถามออกไปแบบนั้น คงเพราะอยากให้ความรู้สึกที่โดนดุโดนว่าตลอดเวลาได้รับความเคยชินล่ะมั้ง..??

“ใช่”

และแล้วคำตอบที่เธอหวาดหวั่น ก็ได้รับเติมเต็มอย่างชัดเจนทะลุทะลวงอย่างมาก แต่มีหรือคนอย่างพาฝันจะสะทกกระเทือนจิตใจ

“แต่คุณใหญ่ก็จะได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำนะคะ ดีออก”

“แต่เราว่าไม่ดี”

“อ้าว น่าจะมีกระดิ่งบ่งบอกว่าคุณใหญ่ไม่ชอบใจ ดรีมจะได้..” พาฝันหยุดพูดก็ทำตาปริบๆ

“ไม่ทำในสิ่งเราไม่ชอบ”

“เปล่าค่ะ ดรีมทำไม่ได้อยู่ดีค่ะ” พาฝันเอ่ยด้วยใบหน้าซื่อๆ

“ไม่เคยจะเรียนรู้เลยสินะ” มนัสนันท์เอานิ้วชี้จิ้มไปที่หน้าผากของอีกฝ่ายเบาๆ ด้วยใบหน้านิ่ง

“ความรู้สึกคลี่คลายมันเสียดแทงใจจนวุ่นวายไปหมดแล้วค่ะ”

พาฝันพูดจบก็จับหน้าอกตัวเอง ก็เอนตัวลงนอนโดยให้ส่วนหัวได้หนุนนอนตักของคนปากร้ายอย่างพอเหมาะพอเจาะพอดิบพอดี โดยไม่ได้เกรงกลัวเลยว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจมากแค่ไหน แถมเอาแต่ยิ้มระรื่นจนเจ้าของตักชักหมั่นไส้ จึงได้เอาฝ่ามือไปขยี้ผมที่ปรกหน้าคนหนุนนอนตักเบาๆ แต่แล้ว..

“หัวสระบ้างมั้ยเนี่ย เหนี่ยวติดมือเลย” มนัสนันท์เอาฝ่ามือมาดมก็ขยับต้นขาไปมา ก็เอ่ยพูดไล่อีกฝ่ายไปด้วย “อี๋ เอาหัวเน่าๆ ออกจากตักเราไปเลยนะ”

“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ คุณใหญ่ก็เกินไป” พาฝันลุกขึ้นทำหน้าย่นจมูกใส่

“เกินไปที่ไหน ซกมกจริงๆ” มนัสนันท์เอาปลายนิ้วมือเช็ดกางเกงของตัวเองไปมา

“ยังไม่ครบเจ็ดวันเลยนะคะ นี่วันที่หกเอง”

“บ้า ใครเขาปล่อยให้ครบอาทิตย์แล้วสระ เขามีแต่สระอาทิตย์ละสองถึงสามครั้งนะ ตรรกะอะไรของหล่อนเนี่ย ถึงว่าทำไมผมเหนียวอย่างกับหมากฝรั่ง”

“เหรอคะ หัวดรีมไม่มันนะคะ” พาฝันจับเส้นผมตัวเองก็เอ่ยพูด

“แต่เหม็น”

“ทำไมดรีมไม่ค่อยรู้สึกว่าผมตัวเองเหม็นเลยนะ” พาฝันดมปลายผมของตัวเอง

ฟูด ฟุด ฟุด

“เหอะ เชื่อเลยจริงๆ ก็เพราะกลิ่นผมเน่าๆ มันทำให้จมูกหล่อนเคยชินไง ดมให้ตายก็ไม่เหม็นซิ"

“หรอคะ แต่ไม่เหม็นอยู่ดี"

“ลุกไปสระเดี๋ยวนี้เลย” มนัสนันท์ยื่นคำขาด

“ไม่เอาอะ ดรีมจะนอน”

“ไม่ลุกใช่มั้ย ด้าย”

คนปากร้ายมาคว้าจิกศีรษะของพาฝันให้เข้าไปในห้องน้ำ ด้วยความทนไม่ไหวจริงๆ กับความซกมก

“โอ๊ย คุณใหญ่ขา เบาๆ มือด้วยค่ะ”

“สระ!” มนัสนันท์ปล่อยศีรษะอีกฝ่ายเป็นอิสระ แล้วหยิบฝักบัวยื่นไปให้อีกฝ่าย

“ขี้เกียจอะ มันเลอะค่ะ”

“ใครสระผมไม่เลอะบ้าง จะบ้าตาย”

“ดรีมมีวิธีค่ะ”

“ไปร้านสินะ”

“ไม่ค่ะ ซักแห้งเอาก็ได้”

“ซักแห้ง? เกิดมาไม่เคยรู้ว่ามีวิธีสระผมแบบนี้อยู่บนโลกด้วย”

“มัวแต่ประทับอยู่ชั้นนางฟ้า ลืมมองดูโลกมนุษย์นะคะ" พาฝันหยิบเอาแป้งมาเทใส่มือ แล้วเอามาขยี้ที่ผมไปทั่วศีรษะ

“เกินจะทนจริงๆ จะบ้าหรอ ใครเขาให้ใช้วิธีนี้กัน บ้าจริงๆ”

คนปากร้ายเอามือเรียวไปบังคับศีรษะให้พาฝันก้มลงแล้วเปิดฝักบัว

ซู่ๆ

“อ๊า คุณใหญ่” พาฝันสะดุ้งโหยง

“ทำอย่างกับหมากับแมวไปได้ที่ไม่ถูกกับน้ำ แล้วเราก็เปิดน้ำอุ่นนะไม่ใช่น้ำเย็นสักหน่อย”

มนัสนันท์ส่ายหัวไปมาก็ลงมือสระผมให้อีกคนอย่างดี ทั้งเอายาสระผมมานวดไปทั่วศีรษะ ทั้งใช้ครีมนวดผมมาหมักปลายผมอย่างดีให้ด้วย

“โอ๊ย ฟินจังเลยค่ะคุณใหญ่ จะดีมากหากคุณใหญ่นวดบริเวณท้ายทอยสักหน่อยด้วยนะคะ” พาฝันรู้สึกสบายหัวอย่างมาก ที่อีกคนสระผมให้อย่างดีจนเผลอใช้เข้าให้

“ล้างหัวเอาเองก็แล้วกัน นี่ ผ้าเช็ดตัว ก่อนออกจากห้องเช็ดผมสระด้วย” มนัสนันท์พูดจบก็หยิบผ้าขนหนูโยนไปให้อีกฝ่าย แล้วก็เดินออกจากห้องน้ำไปด้วยความหมั่นไส้

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

พาฝันดูจะไม่ธรรมดาซะเลยว่ามั้ยล่ะคะ แถมคุณใหญ่ถึงจะปากร้าย แต่ดูทำกับพาฝัน นางชอบใส่ใจออกค่ะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #17 MaysChild (@MaysChild) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 23:37
    รอต่อไปจร้า
    #17
    0
  2. #16 Athena.. (@noenoehonm) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 13:28
    เหมือนแม่กับลูกเลย5555 คุณใหญ่ ก็ปากไม่ตรงกับใจจริงๆ555
    #16
    0