โมลิน ซินเดเรีย...การทวงแค้นของเทพีนาตีร่า

ตอนที่ 9 : ความริษยาของสตรี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 มิ.ย. 63

 

 

   หอรัตติกาลในของห้องที่น้ำตกขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง ล้อมด้วยลานว่างเพื่อให้เด็กหอรัตติกาลทำกิจกรรม กลุ่มของโมลินนั่งใกล้น้ำตกจนถูกละอองน้ำกระทบเป็นระยะ มีโต๊ะหินสีดำไว้สำหรับนั่งผ่อนคลาย

 

   “ไม่น่าเด็กรัตติกาลไม่ค่อยชอบออกไปข้างนอก นี่มันสวรรค์ชัดๆ” เลซเอ่ยหลังจากเขียนรายงานสมุนไพรหมื่อชนิดเสร็จ เพราะมีอาร์ทีมิสคอยช่วย

 

   “ใช่เหมือนท่ามกลางธรรมชาติ ในถ้ำเลย” อาร์ทีมิสเสริม หายใจเข้าลึกบรรยากาศสดชื่น  “โมลินเธอมาบ่อยไหม”

 

    “ก็นิดหน่อย”  หญิงสาวเอ่ยยิ้มๆ  มองไปยังเฮย์ดินคนที่ชอบชวนเธอมาตลอด

 

    มีคนหอรัตติกาลเดินไปมา ไม่ได้แปลกที่มีเด็กบ้านอื่นมานั่งเล่นในหอรัตติกาล เพราะบ้านนี้ตอนรับคนจากหออื่นตลอด ถ้าเป็นชั้นปีเดียวกันก็เข้ามาพูดคุยเล่นด้วย พลางหยอกเรื่องโดดเรียน เพราะพวกเขาขลุกอยู่ในนี้จนมืดค่ำ โดยไม่เข้าเรียนวิชากลการโจมตีในภาคบ่าย

 

    “เฮย์ดิน”  เสียงหนึ่งเรียกชายหนุ่ม พลางสาวเท้าเข้ามาหาทักทายพวกโมลิน

 

   “ทำไมหน้าเครียดนักล่ะ  ซาเดน”  โมลินเอ่ยขึ้นเธอไม่เห็นเขาในชั่วโมงเรียน

 

    “มีเรื่องนิดหน่อย”  ชายหนุ่มยิ้มตอบหญิงสาวอย่างสุภาพ

 

    “มีอะไรหรือ” เฮย์ดินถามเพื่อนที่มองเขาอยู่

 

    “พวกฮาเดรียนที่ออกไปตามรรุ่นน้องยังไม่กลับมาเลย ฉันจะวานนายให้ออกไปตาม”  ซาเดนเอ่ยขึ้น

 

   เฮย์ดินยังลังเล ไม่มีปัญหาหากต้องออกไป ทว่าเขาห่วงโมลิน มองเธออยู่นานก่อนจะเอ่ยตอบ

 

    “ได้ ฉันจะรีบไปรีบกลับ” เฮย์ดินตอบเสียงเรียบเขาจำต้องตกลง  เพราะเพื่อนเขาเป็นหัวหน้าชั้นปีงานมันก็เยอะ

 

   “งั้นเรากลับเลยไหม” เลซถามโมลินกับอาร์ทีมิส สองสาวพยักหน้ารับ

 

   “โมลิน”  เฮย์ดินเรียกเธอไว้ “ดูแลตัวเองให้ดี  ผมเป็นห่วง”  เขาเอ่ยแค่นั้น หญิงสาวยิ้มรับก่อนจะเดินตามเพื่อนออกจากหอรัตติกาล  ระหว่างทางก็พบกับกริเซลมังกรสีทองเฝ้าหอรัตติกาลหยุดพูดคุยกันนิดหน่อย

 

 

   

    ณ ห้องหนังสือของบ้านเดอะซัน ในช่วงดึกสงัดร่างงามของโมลินเดินตรงไปหาคัมภีร์เวทย์ไซดาลอนซึ่งพวกเธอยังมีสิทธิ์  หญิงสาวนั่งลงโต๊ะใกล้ๆ

 

    “ฟาร์  ทำไมคุณถึงไม่ยอมให้ใครหาพบ” เสียงเอ่ยเนิบๆ ถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ 

 

    “ข้าเหนื่อย...” แววตาหวานซึ้งฉายความแปลกใจกับเสียงตอบกลับที่เธอไม่ได้ยินมาเป็นเวลานานมากแล้ว “ข้าจึงไม่ได้เอากริชอัสนีไปซ่อนที่ไหน แต่รุ่นน้องเจ้าไม่มีความสามารถมากพอ”

 

    “หึ ออกค้นหาเพื่อได้พบ_____”  หญิงสาวส่ายหน้ากับคำปริศนา  “คำปริศนากว้างมาก ใครจะหาเจอ”

 

    “ไฉนต้องหา ก็ข้าบอกแล้วออกไปก็พบแต่ความว่างเปล่า ปีนี้ข้าให้หาในเอลิเวลล์ หึๆๆ” เสียงดังจากความว่างเปล่ามีแววขบขัน ฟาร์ยังคงไม่ยอมเผยร่าง

 

    “ทำไม” โมลินไม่เข้าใจในการกระทำ

 

    “ข้าไม่อยาก ให้ใครคาดหวังจากข้า  อย่างพวกเจ้าไม่ได้ต้องการอะไรจากข้า อยู่ด้วยแล้วสบายใจดี” เหตุผลที่เปล่งออกมาฟังดูง่ายเกินไปสำหรับผู้พิทักษ์ซึ่งมีชีวิตมายาวนาน 

 

   แต่โมลินกับเชื่ออย่างนั้น ชีวิตยาวนานไม่มีจุดสิ้นสุด หากเป็นเธอเพียงแค่รอวันสุดท้ายของชีวิต ทว่าสำหรับฟาร์...ต้องเป็นแบบนี้อีกนานหรือชั่วกัลปาวสาน 

 

   “งันคุณก็อยู่กับชั้นปีของฉันอีกสักปีเถอะ” โมลินเอ่ยพลางหัวเราะ  ผสานกับเสียงของฟาร์

 

    ก๊อกๆๆ  เสียงเคาะผนังดังขึ้น

 

   “รุ่นพี่รีนาต้ายังไม่นอนเหรอ ดึกมากแล้ว” โมลินมองรุ่นพี่สาวซึ่งสวยทรงเสน่ห์ ไม่น่าลูซีนถึงห่วงนักห่วงน่า

 

   “ทีเรายังมานั่งหัวเราะกับนิทานหลอกเด็กเลย” รีนาต้าเอ่ยยิ้มๆ  เดินเข้ามานั่งตรงข้าม มองหนังสือบนโต๊ะ  ซึ่งโมลินไม่ได้หยิบมาเลย แต่ก็เดาได้ว่าฝีมือใคร  “เรียนทันเพื่อนไหม  วันนี้ได้ยินว่าไม่เข้าเรียนกลการโจมตี”

 

    “เอ่อ....เขียนรายงานวิชาพืชสมุนไพรเพลินไปหน่อย” โมลินยิ้มประจบน่าระรื่น “แล้วนี้เตรียมเครื่องดื่มจะเอาไปไหนค่ะ” หญิงสาวถามเมื่อเห็นรีนาต้าเตรียมตะกร้าปิกนิก 

    รุ่นพี่ยิ้มน้อยๆ พร้อมตอบ “กำลังจะเอาไปให้ลูซีนวันนี้เวรเฝ้าป่าวาโร  ไปกับพี่ไหม ไปส่งพี่หน่อย”

 

    “ยินดีค่ะ”  ว่าแล้วโมลินก็หยิบหนังสือบนโต๊ะโยนมั่วๆ  ทว่าหนังสือกลับเข้าชั้นดังเดิม

 

   สองสาวโมลินในชุดเดรสสีฟ้าเหลื่อม รีนาต้าสวมเดรสสีอ่อนทับด้วยผ้าคลุมสีทองปลิวไสวตามแรงลม เมื่อเดินถึงป่าวาโรที่เคยมืดมิดบัดนี้เต็มไปด้วยคบเพลิงทั่วทุกตารางนิ้ว

 

    คนแรกที่เจอคือชายหนุ่มร่างสูงสง่าเรือนผมสีน้ำตาลเข็มยาวปะบ่า นัยน์ตาฟ้าทะเล  ดวงหน้าราวรูปปั้นสลัก

 

    “รีนาต้า  โมลินออกมาทำไม” ฮอรัสเลิกคิ้วมองทั้งสอง  รีนาต้าพอรู้ว่ามาหาเพื่อนเขา แต่อีกคน

 

   “ฉันขอโมลินมาเป็นเพื่อนน่ะ ลูซีนล่ะ”  รีนาต้าถามหาคนรัก  ฮอรัสชี้บอก

 

   “อากาศหนาวทำไมไม่ใส่ผ้าคลุมออกมา” ฮอรัสบ่น ถอดผ้าคลุมตัวเองออกคลุมหญิงสาวทั้งที่โมลินขยับหนี แต่พอได้รับสายตาปรามจึงจำต้องอยู่เฉย

 

    ความเงียบโรยตัวอยู่นาน ยิ่งคิดถึงเรื่องที่ฮอรัสเคยพูดยิ่งวางตัวลำบาก

 

    “ไม่รู้ว่าคุณเฝ้าด้วย อยากดื่มอะไรไหมเดี๋ยวกลับไปเอามาให้” หญิงสาวพยายามเลี่ยงอยู่กันตามลำพัง

 

    “ไม่ต้องออกมาแล้ว เราไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม ตอนไปตามพวกรุ่นพี่ไนรัค” ฮอรัสชวนคุย

 

   “ไม่....ทุกอย่างเรียบร้อยดี”

 

    “เราเก่งมาก” ชายหนุ่มเอ่ยชม คนตรงหน้าของเขาชอบช่วยเหลือคนอื่นเสมอ ฮอรัสยังไม่อาจยอมแพ้

 

   “ฉันเชื่อว่าคนอื่นก็ทำได้” โมลินตอบยิ้มๆ อย่างถ่อมตัว มองไปรอบๆ

 

    “แต่คนอื่นไม่ทำ”  ฮอรัสเสริม

 

    “ทำสิ...”  โมลินเถียงพลางหัวเราะ  นี่เขาไม่มีเรื่องคุยแล้วหรือ

 

   “หึ” ฮอรัสส่ายหน้า ยิ้มตามโมลิน รอยยิ้มที่ชวนฝันยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งเหมือนถูกมนต์สะกดอย่างไม่ตั้งใจของคนตรงหน้า  ฮอรัสอยากบอกกับคนตรงหน้าเหลือเกิน ว่าหากอยากให้เขาตัดใจ ต้องเฉยเหม่ยกับเขามากๆ ทว่าเขากับพอใจให้เป็นแบบนี้ ทุกข์แต่ก็สุขในคราวเดียวกัน

   ทั้งสองคุยกันไปเรื่อยๆ จนรีนาต้ากลับมา

 

    “ฮอรัส ฉันต้องพาน้องกลับแล้ว” รีนาต้าเอ่ยขัด  ก่อนอุทาน “อ่าวพี่ขอผ้าคลุมลูซีนมาให้เรากลัวว่าจะหนาว” 

 

    “ไม่ต้องหรอก” ฮอรัสเป็นคนปฏิเสธ

 

   “งั้นฝากคืนลูซีนด้วย” รุ่นพี่สาวยื่นผ้าคลุมสีทองให้ฮอรัส ชายหนุ่มรับไว้  พลางเอ่ยไล่สาวๆ ให้กลับไปนอน

นัยน์ตาฟ้าทะเล มองหญิงสาวจนแผ่นหลังบอบบางลับสายตา  มือหนาของลูซีนตบบ่าแกร่งของเพื่อนอย่างแรง

 

    “ความพยายามจะไม่ทรยศนาย” ลูซีนเอ่ยกับเพื่อนพลางยื่นเครื่องดื่มแก่สหาย

 

    “หึ คำนี้อาจใช้ไม่ได้กับความรัก....ฉันไม่อยากให้โมลินลำบากใจ  แค่ดูแลเธอก็พอ”  เจ้าชายฮอรัสเอ่ยเสียงเรียบพลางมองท้องฟ้าซึ่งประดับด้วยดวงดาวแสนงดงาม ทว่าทำได้แค่มองแต่เอื้อมไม่ถึง ฐานะเจ้าชายไม่มีผลอะไรเลย

 

 

 

 

 

 

    เคร้งๆๆๆ   ณ ลานประลองเสียงดาบกระทบกันดังสนั่นจากการซ้อมมือในวิชาการต่อสู้โดยไร้เวทขั้นต้นต่อจากภาคเรียนที่แล้วของ ริฮาน โอแรน อาจารย์ร่างสูงใหญ่แต่ฝีมือการต่อสู้ปราดเปรื่อง

 

    “โซรูส ดิแอนเจโล่  ตั้งใจกว่านี้!” อาจารย์ตวาดลั่น กับลูกศิษย์ที่เอาแต่เล่น นัยน์สีทองกวาดมองไปรอบๆ อย่างพอใจหลายคนพัฒนาจากปีที่แล้วมาก ตามจริงใครที่ใช้อาวุธในการต่อสู้วิชานี้ก็ค่อนข้างง่าย  ง่ายจนบ้างคนไม่ใส่ใจ 

 

    “สลับคู่!” คำสั่งจากริฮาน ทำให้นักเรียนเดินหาคู่ใหม่

 

   โมลินแกว่งดาบในมือเล่นรอคนอื่นๆ ได้คู่ก่อน เชรีสาวน้อยน่ารักตั้งใจเดินมาหาเธอด้วยรอยยิ้ม ทว่าร่างหนึ่งงดงามในชุดรัดรูปเข้ามายื่นตรงหน้าโมลินเสียก่อน

 

    “ฉันต้องการซ้อมมือกับเธอ” คำกล่าวจากท่านหญิงนาลิน่า มองโมลินซึ่งเลิกคิ้วอย่างสงสัย

 

    “ยินดี...” เจ้าหล่อนตอบรับ

 

   เมื่อเห็นทุกคนได้คู่คำประกาศจากริฮานให้เริ่ม 

 

    เคร้ง!  โมลินตั้งรับนาลิน่าซึ่งลงดาบมาอย่างแรง และอีกหลายๆ ครั้งที่นาลิน่าลงมืออย่างหนักแน่นแต่ไม่มีทักษะเท่าไร โมลินเอาแต่เบี่ยงหลบและสู้คืนบ้าง การโจมตีจากนาลิน่าไม่ปล่อยให้คู่ซ้อมได้หยุดพัก

 

    “สู้กับฉันจริงๆ โมลิน!”  นาลิน่าเอ่ยอย่างหงุดหงิด

 

    “มันแค่การซ้อม” โมลินเอ่ยพร้อมกับหลบดาบจากนาลิน่าจนได้แผลที่แขน หญิงสาวก้มมองแขนเรียวมันปวดมากกว่าแผลทั่วไป 

 

    นาลิน่ายิ้มอย่างสะใจ เมื่อเห็นคนตรงหน้าเจ็บและสมเพชตัวเองกับทุกเรื่องในการกระทำนี้

 

    “แต่ฉันจริงจัง!” สิ้นคำก็พุ่งดาบเข้าหาคนเจ็บ โมลินเองก็พร้อมรับมือ

 

    เคร้ง!  โซรีลอสเข้ารับดาบแทน  นาลิน่าเบี่ยงดาบออกด้านข้างจนชายหนุ่มได้แผลอีกคน  ความตระหนักฉายในดวงตางาม

 

    “โซรีลอส!” แอรีสอุทานอย่างตกใจวิ่งเข้าไปดูแผลชายหนุ่ม

 

   โซรีลอสมองนาลิน่าสายตาสงบนิ่ง “การซ้อมหยุดนานแล้วท่านหญิงนาลิน่า......”

 

 

   

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น