มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ! (จบ)

ตอนที่ 67 : 61. เกินคว้าจับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 ก.ย. 63

61. เกินคว้าจับ
 
วันนี้สหายผู้ร่วมเรียนอนุบาลมาต่างนัดรวมตัวกัน พวกเขาจองโต๊ะไว้ล่วงหน้าดังนั้นเมื่อแรมซีย์มาถึงเป็นคนแรก หลังแจ้งชื่อผู้จองบริกรก็นำเขามายังโต๊ะน้ำชากลางแจ้งและมีบรรยากาศดีงาม บนขอบระเบียงยังประดับด้วยต้นเจอเรเนียมหลากสีทั้งแดง ชมพูเข้ม ชมพูอ่อนและสีขาวอย่างสวยงาม แรมซีย์เลือกที่นั่งก่อนสั่งเครื่องดื่มมาระหว่างรอ ดูจากเวลาแล้วอีกไม่นานสหายของเขาก็จะมากันครบ
 
ก่อนหน้านี้ไม่นานเขาได้เข้าทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ในสภาด้วยการฝากฝังของท่านลุงแองกุสต์เสียที แรมซีย์ตั้งความหวังว่าเขาจะเลื่อนขั้นไปให้ได้โดยเร็วที่สุด ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถเป็นสมาชิกวุฒิสภาได้ในตอนนี้ก็ตาม แต่หน้าที่ของเขาคือ สนับสนุนทั้งท่านลุงและญาติผู้พี่ของเขานั่นเอง แรมซีย์คาดว่าอีกไม่นานเขาคงสามารถจะยืดอกไปขอญาญ่าแต่งงานได้เสียที ระหว่างที่กำลังคิดถึงเรื่องในอนาคตสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเฟรยากับเคียฮีเดินตรงเข้ามาหาด้วยกัน เมื่อบริกรผู้ต้อนรับอยู่หน้าร้านแจ้งทิศทางให้ทราบ
 
ดวงตาสีทองตามแบบฉบับของมังกรแห่งความมืดทอดมองสองสาว เฟรยาอยู่ในชุดกระโปรงสำหรับออกนอกบ้านเกล้าผมเป็นมวยสวมหมวกดูสวยสง่าตามแบบฉบับกุลสตรีสมกับที่ผ่านโรงเรียนเทียร่ามา ส่วนเคียฮีผู้ไม่ได้สนใจธรรมเนียมเหล่านั้นสวมชุดกระโปรงซึ่งนาน ๆ ทีจะได้เห็น แล้วยังปล่อยเส้นผมยาวสีแดงเพลิงสยาย
“เฟรยา ไงเคียฮีเป็นอย่างไรบ้าง?” แรมซีย์ทักทายก่อนเรียกบริกรมาเมื่อสหายทั้งสองนั่งลงแล้ว
 
เฟรยารับรายการจากบริกรแล้วเลือกสั่งเครื่องดื่มก่อนหันไปถามเคียฮี มังกรอัคคีผงกศีรษะว่าเอาอย่างเดียวกันก่อนไล่สายตาไปยังรายการขนมของร้าน
 
“ทุกรายการบนนี้ ขออย่างละชิ้นเลยค่ะ” เคียฮีหันไปแจ้งต่อบริการด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
 
แรมซีย์หัวเราะในลำคอ
 
“ฉันช่วยเธอไม่ไหวนะเคียฮี...” เฟรยากล่าวพร้อมรอยยิ้มพร้อมส่ายหน้าน้อย ๆ
 
“ไม่เป็นไร เวลาออกรับภารกิจน่ะ ไม่ค่อยได้ทานของพวกนี้ เคียฮีอยากทานมากเลยไม่ต้องห่วงนะ” มังกรอัคคีกล่าวรับรองว่าเธอจะรับผิดชอบทั้งหมดเอง
 
จากนั้นเวย์ราก็ทำหน้าเซ็งก้าวเข้ามา เมื่อมองไปด้านหลังก็พบเออร์วิงจูงมือเอิร์ดมานน์เดินมาด้วยกัน แรมซีย์เข้าใจในทันทีว่าเหตุใดสหายมังกรวายุจึงได้ทำหน้าตาเช่นนั้น คงจะรู้สึกเหม็นความรักไม่น้อย...
 
เมื่อสหายผู้มาใหม่พากันนั่งลงแล้ว ไม่นานบริกรนำเครื่องดื่มที่เฟรยาสั่งเผื่อไว้แต่แรกมาเสิร์ฟ พร้อมขนมเรียงรายบนถาดสามชั้นหลายชุด
 
เวย์รามองดูมังกรอัคคีจัดการเค้กช็อกโกแลตอย่างรวดเร็วเพื่อดับความกระหายก่อนถามขึ้น
“เคียฮีเพิ่งกลับมาเป็นอย่างไรบ้าง”
 
เคียฮีเลือกขนมชิ้นใหม่วางบนจานก่อนตอบ
“อืม สนุกดี ฉันพยายามเก็บคะแนนภารกิจให้ถึงเป้าจะได้ไปทะเลทรายเสียที”
 
เมื่อได้ยินเช่นนี้ทุกคนต่างนึกได้ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งพวกเขาอยู่ชั้นประถม
“เคียฮีอยากไปหาจิ้งจอกทะเลทรายที่เคยเจอ...” เคียฮีย้ำในสิ่งที่ทุกคนนึกถึง จากนั้นก็จัดการเลมอนพายไปอีกชิ้น “ถึงจะไม่แน่ใจว่าจะสามารถหาพบไหม”
 
“อย่างไรก็ระวังตัวด้วยนะ” เฟรยามองไปยังสหายด้วยความเป็นห่วง ก่อนเติมน้ำชาให้เคียฮี
 
เคียฮีพยักหน้ารับพร้อมกับรอยยิ้มแทนคำตอบ
 
“แล้วกิจการของเฟรยาเป็นอย่างไรบ้าง” เออร์วิงถามขึ้น “เงินทุนพอไหม?”
 
เฟรยายิ้มตอบเพราะหินที่เออร์วิงเคยมอบให้ไว้ เฟรยาขายมันได้ทุนมาจำนวนไม่น้อย เคียฮีก็เสนอตัวให้เธอยืมเงินแล้วยังแรมซีย์อีก เธอจึงรับน้ำใจของพวกเขาไว้ด้วยความยินดี เมื่อมีเงินทุนไม่น้อยเธอจึงเดินหน้าสิ่งที่ตั้งใจทีละขั้นอย่างเต็มกำลังพร้อมจดลงบัญชีหนี้สินที่เธอต้องใช้คืนสหายพร้อมดอกเบี้ยที่คุ้มค่าที่สุด จะไม่ให้สหายผู้ใจดีช่วยเหลือต้องผิดหวัง
“เพิ่งจะเริ่มเท่านั้นเออร์วิง แต่ก็ดูจะเป็นไปได้ด้วยดี” เฟรยามองไปทางเวย์รา “ต้องขอบคุณที่ได้เวย์ราแนะนำช่องทางมาก่อนหน้า”
 
เจ้ามังกรวายุทำหน้าเฉยไม่ยินดียินร้าย กลับหันไปหาเอิร์ดมานน์
“แล้วเมื่อไรพวกนายจะเรียนจบเล่า เรียนนานกว่าคนอื่นนัก”
 
เอิร์ดมานน์มองหน้าสหายก่อนตอบ
“อีกไม่นานแล้ว ฉันต้องเรียนให้ครบหลักสูตรที่กำหนด ถึงจะไปสอบเข้าสำนักราชบัณฑิตได้”
 
แรมซีย์ฟังแล้วก็ระบายลมหายใจ เขาขอแบ่งขนมจากเคียฮีมาชิมไปพลาง
“ลำบากหน่อยนะ”
 
เออร์วิงมองแรมซีย์ก่อนเอ่ยถาม
“แล้วแรมซีย์เล่า เข้าทำงานแล้วเป็นอย่างไรบ้าง?”
 
แรมซีย์มองสหายแล้วยิ้มออกมา
“ใต้บารมีท่านลุงย่อมไร้ปัญหา” แรมซีย์ตอบก่อนหันไปหาเคียฮี “อันนี้ไม่เลวขอฉันหมดเลยนะเดี๋ยวสั่งให้ใหม่”
 
“ไม่ต้องหรอก เคียฮีตั้งใจสั่งมาเผื่อทุกคนแต่แรก” เคียฮียิ้ม “นอกจากขนมอร่อย ๆ พวกนี้แล้ว เคียฮีคิดถึงทุกคนมากเลยล่ะ ได้มาอยู่พร้อมหน้าเช่นนี้ นึกถึงที่เคยดื่มน้ำชา ทานขนม ผลัดกันเล่านิทานมากเลยล่ะ”
 
ถึงเคียฮีจะไม่ได้เอ่ยถึงแต่พวกเขาทราบดีว่าเคียฮีหมายถึงใครบ้าง จนอดมองตากันไม่ได้ พวกเขาทั้งหกต่างทราบจากแรมซีย์เรื่องระหว่างครูและท่าดยุคแต่แรก ไม่มีใครคาดคิดว่าจะออกมาในรูปแบบนี้ เมื่อครูกรินจากไปย่อมพาครูรูบี้และครูโอเบอรอนไปด้วยเช่นกัน
 
“แรมซีย์ได้พบครูกรินบ้างไหม?” เออร์วิงหันไปถามคนที่ดูจะมีโอกาสได้พบมากกว่าใคร
 
“ได้พบบ้าง พวกเอรอสกับโลรันท์ด้วย แต่ฉันไม่ได้เจอเอลโมอีกเลย” แรมซีย์ตอบตามตรง นับแต่พวกเขาจบประถม ไม่มีใครได้ข่าวของเอลโม  ฟารามุนด์อีก พวกเขาเคยสอบถามจากคนที่ดูจะสนิทกับเอลโมแต่ก็ไร้ข่าวคราว
 
เมื่อได้ยินดังนั้นเสียงถอนใจก็ดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน
 
“แต่มองอีกอย่างคือ ครูกรินปลอดภัยดี และไม่มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น...” เอิร์ดมานน์สรุปให้ พวกเขายังอดนึกถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับพวกเขาไม่ได้ เรื่องที่น่าเหลือเชื่อเหล่านั้น
 
เวย์ราทานขนมไปพลางคุยไปพลาง
“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะ แต่หากมีอะไรแรมซีย์ย่อมทราบก่อนใคร”
 
แรมซีย์ยืนยัน “อืม ทางเอเรบุสกับลาเมียซีต่างคอยเฝ้าดูอยู่”
 
ช่วงเวลาที่พวกเขาจะสามารถนัดรวมตัวกันได้มีน้อยนัก พวกเขาจึงใช้เวลาทั้งวันด้วยกัน พูดคุยถึงสิ่งที่ได้พบเจอมา โดยเฉพาะเคียฮีผู้ต้องสั่งสมประสบการณ์สอบเลื่อนขั้น และออกทำภารกิจเพื่อจะเดินทางไปยังสถานที่อันตรายตามลำดับขั้นได้จึงมีเรื่องเล่ามากมายยิ่งกว่าใคร นอกจากแรมซีย์แล้วคนอื่นจึงฟังด้วยความทึ่ง แรมซีย์เองก็นึกไม่ถึงว่าวันหนึ่งเส้นทางของเขาดูเข้าใกล้ญาญ่าของเขาเข้าทุกที ทางหนึ่งฝึกฝนฝีมือทั้งการต่อสู้เพื่อป้องกันตน อีกทางก็ต้องเปี่ยมด้วยความรู้ความสามารถไม่ยิ่งหย่อนกว่าใคร
 
จนเมื่อพวกเขาร่ำลากันเตรียมจะแยกย้าย เอิร์ดมานน์ก็ถามขึ้น
“แรมซีย์ นายยังคิดจะแต่งงานกับครูกรินอยู่อีกไหม?”
 
แรมซีย์สบตาสหาย เขาเข้าใจความหมายแฝงนั้น เรื่องก็ดำเนินมาจนถึงขั้นนี้แล้ว โดยเฉพาะญาติของเขาต่างทราบถึงความสัมพันธ์ของญาติผู้พี่และญาญ่าดี
“แน่นอน ฉันเคยบอกไว้ว่าให้รอฉันโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจะไปขอญาญ่าแต่งงาน ฉันย่อมต้องทำเช่นนั้น”
 
หลังกลับจากพบปะสหายแรมซีย์ได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง ลายมือซึ่งเขียนจ่าหน้าซองนั้นแรมซีย์คุ้นเคยอย่างที่สุด ถึงแม้ว่าจะเป็นเวลานานแล้วที่เขาไม่ได้เห็นลายมือนี้ก็ตาม ภูตรับใช้ยังคงอ้อยอิ่งรอคำตอบกลับไม่ไปไหน แรมซีย์จึงเปิดจดหมายออกอ่านด้วยความปรีดาก่อนจะรีบตอบตกลงกลับไปทันที
 
แรมซีย์ใช้เวลาไม่นานในการตัดสินใจที่จะไปพบ ญาญ่า ของเขา แต่การเตรียมตัวของเขานานพอดูแม้อีกหลายวันกว่าจะถึงวันนัดก็ตาม ตั้งแต่การเลือกเสื้อผ้าที่จะใส่ไปพบจนน้องชายสองคนวิ่งเข้าออกห้องไปหลายรอบ แล้วยังไปฟ้องท่านแม่ เดือดร้อนท่านแม่ของเขาต้องมาช่วยแรมซีย์จึงเลือกได้เสียที ท่านแม่ไม่ถามเขาสักคำว่าที่ทำตัววุ่นวายเช่นนี้จะไปไหนหรือทำอะไร เพียงเขามีสีหน้าเปี่ยมด้วยความสุขดูท่านแม่ก็พอใจแล้ว
 
ในบริเวณที่ถูกแบ่งสัดส่วนไว้อย่างเป็นส่วนตัวของคาเฟ่แห่งหนึ่งในย่านการค้า แรมซีย์ไม่เคยมาที่นี่มาก่อนแม้จะเคยผ่านไปผ่านมาก็ตาม เขาเพิ่งทราบว่าภายในกว้างขวางกว่าที่คิด ยิ่งกว่านั้นยังมีบรรยากาศที่ให้ความเป็นกันเองและอบอุ่นใจอยู่มาก กลิ่นชากาแฟ ไปจนถึงกลิ่นหอมของขนมอบใหม่อวลอยู่ในอากาศให้สมองปลอดโปร่ง เพียงก้าวเท้าเข้าไปภายในแล้วแจ้งต่อบริการ ว่าเขามีนัดไว้ก่อนแล้วบริการซึ่งเป็นมังกรขาวก็เชิญมายังบริเวณส่วนตัวนี้ทันที มังกรขาวลูกครึ่งมังกรแห่งแสงก็นั่งอยู่ตรงนั้นก่อนแล้ว เจ้าของใบหน้างดงามซึ่งแรมซีย์คุ้นเคยอย่างที่สุด ดวงตาสะท้อนสีรุ้งทอดมองมาก่อนเอ่ยปากเชิญเขานั่ง แรมซีย์นั่งลงฝั่งตรงข้ามในทันที
 
“จะสั่งอะไรก่อนไหม เราคงต้องคุยกันยาว” วิคเตอร์เอ่ยถาม
 
แรมซีย์มองไปเห็นตรงหน้าของวิคเตอร์มีถ้วยชาซึ่งพร่องลงไปเล็กน้อย ด้านข้างมีกาน้ำชาตั้งอยู่บนแท่นอุ่นชาหนึ่งกา แรมซีย์สูดกลิ่นเข้าไปแล้วพบว่าเป็นชาเอิร์ลเกรย์ จึงหันไปสั่งโกโก้ร้อนมาแทน วิคเตอร์ได้ยินแล้วจึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
 
ระหว่างโกโก้ร้อนมาเสิร์ฟทั้งคู่จึงพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกัน สุดท้ายวิคเตอร์จึงกล่าวขึ้นอย่างไม่อ้อมค้อม
“ที่เชิญเธอมาคุยในวันนี้เพราะฉันมีเรื่องสำคัญอยากคุยกับเธอ”
 
แรมซีย์เติมนมและน้ำตาลลงในโกโก้ก่อนยกขึ้นดื่ม แล้วจึงถามออกมา
“เป็นเรื่องสำคัญใช่ไหมครับ”
 
วิคเตอร์มองอดีตนักเรียนของเขา ก่อนยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
“ใช่เรื่องสำคัญ เข้าเรื่องกันเลยละกัน ฉันต้องการขอเธอแต่งงานแรมซีย์...แต่แน่นอนว่ามีเงื่อนไข”
 
เมื่อได้ยินกลางประโยคนั้นแรมซีย์แทบหยุดหายใจ แต่ก็พยายามรักษากิริยาเอาไว้ เพื่อที่จะไม่ตอบออกไปทันทีว่าตกลง ทั้งที่ในใจเขาคิดว่า...เรื่องเงื่อนไขน่ะช่างมันเถอะ!
 
วิคเตอร์ดูพึงพอใจในท่าทางนี้ของแรมซีย์จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ดูมีความสุขุมขึ้นสมกับเป็นผู้ใหญ่แล้ว”
 
แรมซีย์แต้มรอยยิ้มบนมุมปากก่อนจะกล่าวออกมาอย่างไว้มาด
“เมื่อได้ยินคำขอแต่งงานจากญาญ่า ผมก็คาดเอาไว้แล้ว คงต้องมีอะไรบางอย่างแน่นอน...”
 
“ท่านแองกุสต์หล่อหลอมเธอมาได้ดี” วิคเตอร์เอ่ยชมจากใจ
 
แรมซีย์จ้องมองไปยังผู้ที่เขาหลงรักข้างเดียวมาแสนนาน
“ยิ่งโตก็ได้เรียนรู้ที่จะอดทนรอ รวมถึงรู้จักสังเกตด้วยครับ” แรมซีย์ช้อนสายตามอง “ญาญ่าขอผมแต่งงาน โดยที่แววตานั้นไม่ได้มีความรักสักนิดเดียว”
 
กรินญาระบายรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง
“เช่นที่เธอทราบไม่ว่าแต่ก่อนหรือตอนนี้...ฉันไม่ได้รักเธอ แต่ฉันต้องการแต่งงานกับเธอเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง...ฉันยินดีอธิบายเรื่องของฉันให้เธอฟัง รวมทั้งตอบทุกข้อสงสัยของเธอก่อนจะขอคำตอบ”
 
เมื่อเติบโตขึ้นได้เรียนรู้จักชีวิต ทำไมแรมซีย์จะไม่ทราบเล่า ญาญ่าไม่เคยมีสิ่งที่เรียกว่าความรักให้เขาเช่นที่เขามีให้ หากพอได้ยินคำขอแต่งงาน หัวใจไม่รักดีของเขาแทบจะตอบตกลงโดยไม่ฟังเงื่อนไขเลยด้วยซ้ำ
 
วิคเตอร์  กรินญาเล่าเรื่องราวของเขา สาเหตุที่เขาไม่รักให้แรมซีย์ฟังเช่นที่เคยเล่าให้ออร์เฟอุสฟัง บอกเหตุผลที่ต้องการแต่งงานและเงื่อนไข ยิ่งได้ฟังดวงตาสีทองของมังกรแห่งความมืดที่เพิ่งเป็นชายหนุ่มได้ไม่นายก็ค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้น บางทีเขาเริ่มเข้าใจญาติผู้พี่ หัวใจที่ไม่เคยได้เห็นจากคนที่เขาหลงรัก แรมซีย์อดระงับไม่ให้มีอารมณ์ร่วมไม่ได้ จนสุดท้ายน้ำตาของเขาก็ค่อยเอ่อท้นออกมา
 
“จำได้ไหม? ผมเคยบอกญาญ่าแล้วไม่ว่าอยากได้อะไรผมจะหามาให้ เพราะความปรารถนาของผมคือการได้อยู่ร่วมกับคนที่ผมรัก” เมื่อกล่าวจบแรมซีย์อดสะอื้นออกมาไม่ได้
 
“ฉันไม่ได้มีเจตนาจะทำให้เธอร้องไห้นะ” วิคเตอร์กล่าวพร้อมกับยื่นผ้าเช็ดหน้าให้
 
“ผมทราบ...ผมแค่กลั้นน้ำตาไม่อยู่” แรมซีย์จึงรับผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาจนได้  “ผมแค่อยากใช้ชีวิตร่วมกับญาญ่าเท่านั้น ไม่ว่าเงื่อนไขจะเป็นอย่างไรก็ตาม...”
 
วิคเตอร์ทอดสายตามองอีกฝ่าย
“ฉันถือว่านั่นคือคำตอบ เธออยากจะให้ฉันทำอะไรบ้าง จัดงานแต่งงานหรือสิ่งใดตามที่เธอต้องการ”
 
แรมซีย์พยายามระงับน้ำตาของตัวเอง เพื่อบังคับให้น้ำเสียงของเขาเป็นปกติ
“แค่ไปสู่ขอจากท่านพ่อท่านแม่ก็พอ...” แรมซีย์เช็ดน้ำตาอีกครั้งก่อนจ้องมองคนตรงหน้า “ผมจะอยู่กับญาญ่าจนกว่าเราจะตายจากกัน”
 
“ตกลง เมื่อไรดีล่ะ ให้ฉันไปคนเดียวหรือต้องให้ท่านย่าฉันออกหน้า” วิคเตอร์ซักถาม “อย่าให้ฉันต้องผิดหวังหากต้องไปพบหน้าท่านพ่อท่านแม่ของเธอ”
 
แรมซีย์ส่ายหน้าปฏิเสธ
“แค่ญาญ่าคนเดียวก็พอแล้ว ผมจะแจ้งพ่อท่านแม่ไว้ล่วงหน้าแล้วจะนัดวันอีกที”
ต่อให้มิได้แต่งงานจัดพิธีเอิกเกริก การที่ญาญ่าก็ไปเจรจากับท่านพ่อท่านแม่ของเขา แล้วยังมีการประกาศให้ข้ารับใช้ของตระกูลลาเมียซีทราบว่าเขาเป็นคู่ของญาญ่า เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
 
-----
 
เลดี้อะเซเลียอดแปลกใจในทีแรกไม่ได้หลังจากบุตรชายกลับมาแล้วร่วมทานอาหารเย็นด้วยกัน เดิมทีนางช่วยบุตรชายคนโตเลือกชุดที่ดีที่สุดแล้ว ตั้งแต่ออกไปจนกลับมาแรมซีย์ล้วนมีสีหน้าแช่มชื่นจึงไม่ได้ถามว่ามีเรื่องใดกันจึงทำให้บุตรชายฉีกยิ้มได้กว้างเช่นนี้ แต่นางย่อมวางใจได้ว่า...สุดท้ายแรมซีย์ต้องมาบอกเล่าให้นางและสามีฟังแน่นอน
 
แรมซีย์เกริ่นขึ้นว่าเขาได้ตัดสินใจจะแต่งงาน และเขาจะมาขอต่อท่านพ่อท่านแม่ สามีนางตกใจก่อนจะรู้สึกยินดี แต่นางถามขึ้นว่า อีกฝ่ายเป็นใครกัน บุตรชายกลับตอบนางด้วยรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าเขาดีใจเป็นที่สุด ยากจะปฏิเสธเสียแล้ว จากนั้นแรมซีย์จึงบอกความต้องการของเขาที่ไม่ต้องการพิธีใด
 
จนที่สุดอะเซเลียได้พบหน้าผู้ที่มาสู่ขอบุตรชายนาง...อะเซเลียเข้าใจแล้วว่าเหตุใดบุตรชายจึงมีท่าทางยินดียิ่ง
 
วิคเตอร์  กรินญาอดีตครูผู้ดูแลของแรมซีย์สมัยอนุบาลนั่งลงข้างแรมซีย์  บาคเฮาเซ่นก่อนเกริ่นนำและเข้าสู่ประเด็นสำคัญของการมาในครั้งนี้
 
“ผมจะดูแลแรมซีย์ให้ดีที่สุดครับ” น้ำเสียงอ่อนโยนและจริงใจของครูยังเป็นเช่นที่เคยอยู่ในความทรงจำของอะเซเลีย
 
ทันใดนั้นบุตรชายคนโตของนางก็กุมมือผู้ที่เขารักมาตลอดนับสิบปีเอาไว้ ก่อนกล่าวขึ้นจากใจ
“ผมขอขอแก้ใหม่ได้ไหม เราจะดูแลกันและกัน ผมไม่อยากให้ญาญ่าดูแลผมฝ่ายเดียว แต่ผมอยากเป็นฝ่ายดูแลญาญ่าด้วยครับ”
 
เมื่อได้ยินเช่นนั้นในฐานะมารดาอะเซเลียย่อมยินดีกับบุตรชายของนาง และเพราะเป็นมารดาของแรมซีย์นางจึงขอเห็นแก่ตัวอนุญาตให้บุตรชายของนางสมรสกับครูที่เขารัก นางทราบว่าแม้ในขณะนี้หลานชายที่นางเลี้ยงดูมาก็ยังทุกข์ทนอยู่ในใจที่ต้องแยกจาก...แต่นางเข้าใจครูเช่นกัน เมื่อพี่เขยของนางไม่ต้องการให้คนผู้นี้อยู่เคียงข้าออร์ฟี่ เช่นนั้นให้บุตรชายนางได้สมหวังเถิด
 
เซฟิรอสทราบถึงการไปเจรจาสู่ขอของวิคเตอร์ตั้งแต่ก้อนหน้า เมื่อทุกสิ่งตามดำเนินไปตามขั้นตอนที่ครึ่งวิญญาณของเขาตั้งใจไว้ก็อดทัดทานขึ้นไม่ได้
วิคเตอร์ จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้หรือ?
 
วิคเตอร์ตอบกลับกระแสความคิดอันแฝงความเป็นห่วงของเซฟิรอสกลับทันที
แน่นอนเซฟิรอส ฉันรู้จักเขาดี แค่หลีกหนีไม่พบหน้าในใจเขายังมีความหวัง หากฉันแต่งงานมันก็อีกเรื่องหนึ่ง
 
นายไม่เหลือสายใยทิ้งไว้ให้เขาจับยึดบ้าง เซฟิรอสอดมีความคิดนี้ขึ้นมาไม่ได้
 
เพราะฉันไร้ซึ่งความฝันให้คว้าจับแล้ว เซฟิรอส...ไม่มี วิคเตอร์ตอบกลับไป
 
เซฟิรอสนิ่งไปเมื่อรับรู้ถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายที่เชื่อมโยงถึงกัน
หากนายอยู่ตรงหน้าฉันคงจะเข้าไปกอดนายไว้ วิคเตอร์
 
(จบตอนที่ 61) Day 30 (2019) CATCH
#FICTOBER #DrachenGrundschule #DrachenKindergärten #มังกรน้อย
Talk:
 
บางทีก็ถามตัวเองว่าเรามาถึงจุดนี้ได้อย่างไร? เดิมที่ตอนแรกคิดว่า จะแต่ง 31 ตอน +5-10 ตอน ก็น่าจะพอ แต่นึกไม่ถึงว่าจะพาตัวเองมาถึง 62 ตอนอย่างกล้าหาญ (ฮา) ในที่สุดก็ทำได้เมื่อลงตอนหน้า
 

เรื่องครูกรินกับเซฟิรอสเดี๋ยวไปเจอกันต่อในภาคเต็ม ๆ ของเซฟิรอสอีกทีค่ะ แต่ตอนนี้คิดว่า จะหาเวลาตรวจทาน ชำระต้นฉบับก่อนย้ายกลับจักรวาลตัวเองก่อน ดังนั้นก็จะเปิดให้อ่านไปจนกว่าฉบับสมบูรณ์จะเขียนและแก้ไขเสร็จค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น