มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ! (จบ)

ตอนที่ 53 : 47. คลั่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 ก.ค. 63

47. คลั่ง
 
ตอนนี้แปลงปลูกของเฟรยาห้อมล้อมด้วยลูกมังกรเจ็ดคน พวกเขาช่วยกันรื้อเอาต้นเคพกูสเบอร์รี่ที่เคยปลูกไว้ออก แล้วเริ่มถกเถียงกันว่าจะปลูกอะไรต่อดี
 
“รอบนี้คงปลูกอะไรมากไม่ได้ พอหมดเทอมนี้ไปเราเลื่อนชั้นกันแล้วชมรมก็จะจัดสรรแปลงใหม่ให้อีก” สาวน้อยมังกรพฤกษายกมือเท้าเอวว่า
 
“คงปลูกได้แต่ดอกไม้โตไวสินะ” เคียฮีว่าพลางมองไปยังแปลงที่ยังไม่เรียบร้อย
 
“ก็คงจะเป็นอย่างนั้นล่ะ” เวย์รากอบเอาต้นที่ถอนออกมาไปกองไว้ทางด้านหนึ่งให้ลุงภารโรงมาเก็บไปจัดการ
 
แรมซีย์ที่ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เสนอขึ้น
“ปลูกสโนว์ดรอบดีไหม น่าจะทนหนาวได้ดีจนผ่านพ้นหิมะตกไปได้ในช่วงที่เราปิดเทอมกันอีก”
 
“สโนว์ดรอบหรือ ต้องไปหาหัวมาปลูกล่ะนะ” เอิร์ดมานน์นึกถึงเจ้าดอกไม้สีขาวที่เคยอ่านในหนังสือมา
 
“ไม่ยากหรอกถ้าฉันอยากได้ เดี๋ยวจัดการให้” แรมซีย์ผู้เสนอชื่อดอกไม้ ตัดสินใจอาสาจะหาพันธุ์มาให้ เย็นนี้เขาจะขอให้ท่านแม่หาให้
 
“ก็ดีนะ สโนว์ดรอบเป็นดอกไม้แห่งความหวัง” เออร์วิงว่าด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เขาหรี่ตามองไปยังมังกรขาวที่อยู่ไม่ไกล
 
“ได้มีโอกาสทำแบบนี้น่าสนุกจังเลย ชุมนุมมังกรขาวไม่มีอะไรแบบนี้เลยมีแต่นั่งสุมหัวกันให้จบชั่วโมง แล้วยังมีสหายมาช่วยกันด้วย” เอลโมยิ้มจนตาปิด เอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง
 
“แต่ละชุมนุมจะจัดตามความสนใจส่วนใหญ่ของสมาชิก มังกรแต่ละเผ่าพันธุ์ก็มีความชอบแตกต่างกันไป” เอิร์ดมานน์ผู้ทราบเรื่องมาจากเออร์วิงบ้างแล้วกล่าวออกไป
 
“คงไม่มีชุมนุมหนึ่งนำอีกชุมนุมมาเป็นแบบอย่างหรอกมั้ง ของเคียฮียังต้องมาตกลงกันก่อนว่าแต่ละครั้งเราจะทำกิจกรรมอะไรกันดี”
 
“แบบอย่างหรือ น่าจะมีชุมนุมสำหรับผู้สนใจเรื่องเดียวกันบ้างนะ” เวย์ราว่า เขาอาจจะเสนอตั้งชุมนุมอะไรสักอย่าง
 
“อย่างนั้นเฟรยาคงจะตั้งชุมนุมผู้คลั่งไคล้เลดี้ลาเมียซีแน่นนอน” เฟรยาหน้าบานยามเอ่ยถึง
 
“อย่างน้อยในนั้นคงมีผอ.มอราเลสกับเฟรยาล่ะ” เอิร์ดมานน์สรุปให้
 
“เฟรยาชื่นชมเลดี้ลาเมียซีหรือ” มังกรขาวเอียงคอถามด้วยความสนใจ
 
“ใช่แล้ว ฉันชื่นชมมากเลยล่ะ ผอ.ก็เช่นกันเราถึงคุยกันถูกคอ” เฟรยาเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
 
“เอลโมก็มีพี่ชายเป็นแบบอย่างล่ะ” จากนั้นมังกรขาวก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะช่วยเกลี่ยหน้าดินให้เรียบเสมอกัน
 
เออร์วิงพยายามสงบใจฟัง บางทีเขาก็อดคิดมากไม่ได้ ครูกรินอยู่ในความคุ้มครองของลาเมียซีก็น่าจะเพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ (ส่วนจากเอเรบุสนั้นเป็นเรื่องส่วนตัว) เหตุใดจึงมีมังกรขาวที่ไม่เคยได้ยิน จะว่าไปมังกรขาวก็อยู่เงียบ ๆ ตามประสามานานมากแล้ว เออร์วิงพยายามข่มความอยากรู้ในตอนนี้จนแทบก้าวเข้าห้องสมุดเสีย แต่การทำเช่นนั้นจะเป็นที่สังเกตเกินไป รอไปค้นที่บ้านสะดวกกว่า เขาสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ เรียกความสงบเข้าหาตัวก็พบว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองมา
 
เป็นเอลโมมองมายังเออร์วิง ในดวงตาสีขาวที่มีลายแทรกอยู่ไม่ได้เปลี่ยนไป
“พี่ชายผมน่ะ มีหน้าที่สำคัญ ถึงจะดูเล็กน้อยในสายตาคนอื่นก็ตาม”
 
เออร์วิงจึงพยักหน้ารับแกน ๆ ก่อนเหลือบมองไปยังเอิร์ดมานน์ที่มองมาทางเขาอย่างเข้าใจ ในสายตาของเออร์วิง ฟารามุนด์คนพี่ให้บรรยากาศคล้ายผู้ติดตามครูกรินคนอื่น เอลโมยังเด็กและอายุเท่าพวกเขาเองนะ ทันใดเออร์วิงก็นึกถึงสภาพลูกมังกรแห่งความมืดที่เพิ่งพบเจอ ก่อนจะนึกขึ้นได้
 
ไม่สิ...ครูกรินเองตอนอายุเท่าพวกเราเองก็คงผ่านอะไรมา
 
สโนว์ดรอบไม่เพียงเป็นความหวังแต่เป็นสัญลักษณ์ของความอดทน จึงได้เป็นดอกไม้ที่บานในช่วงหิมะสุดท้ายและเป็นดอกไม้ชนิดแรกที่บานในต้นฤดูใบไม้ผลิ
 
-----
 
เมื่ออยู่ในห้องตามลำพังออร์เฟอุสจึงย้ายมานั่งข้างวิคเตอร์ เขาใช้มือหนึ่งช้อนใต้มือวิคเตอร์เอาไว้ด้วยความทะนุถนอม อีกข้างลูบบนหลังมือแผ่วเบา ดวงตาสีทองเรืองรองสบเข้ากับดวงตาสะท้อนสีรุ้งงดงาม
“ตั้งแต่กลับมาจากสีขาวได้พักบ้างหรือไม่ ช่วงนี้ได้พักผ่อนหรือเปล่า ดูเจ้าจะเหนื่อยล้า” ออร์เฟอุสกล่าวทุกอย่างออกมาจากใจ “ลมหนาวมาแล้ว เจ้าห่วงคนอื่นได้แต่อย่าลืมดูแลตัวเองด้วย แม้ว่าจะมีหลายเรื่องรบกวนใจ” มังกรแห่งความมืดปิดท้ายประโยคเช่นนั้น
 
เดิมทีวิคเตอร์คาดว่าจะแค่เฝ้าระวัง ด้วยเซฟิรอสบอกว่าทีลล์ ออยเล่ชปีเกลคงจะหยุดสักพัก ไม่คิดว่าทางอดีตลูกศิษย์ของเขาจะมีเรื่องของซัลลิแวนขึ้นเสียก่อน ยิ่งเห็นความกังวลในดวงตาเออร์วิง มังกรวารีผู้ปกติสามารถเก็บอารมณ์ได้ดีแทบไม่หวั่นไหว ซ้ำยังมาเจอฟารามุนด์คนพี่เข้าไปอีก วิคเตอร์เข้าใจว่าด้วยอายุเพียงเท่านี้ เออร์วิงคงไม่อาจทำตัวดุจน้ำนิ่งได้อีก เขาหรี่ตาลงมองคนตรงหน้าโดยไม่เอ่ยคำใดออกมา
 
ออร์เฟอุสนึกอยากเป็นดังเจ้ากระต่าย เป็นเอรอสหรือเป็นเด็กน้อยที่สามารถดึงคนตรงหน้ามากอดจูบเพื่อปลอบประโลมได้ดังใจ หากมากไปก็ไม่ดี น้อยไปก็ไม่ดี เขาละสายตาลงมองมือเรียวงามในอุ้งมือ ครั้งหนึ่งที่เขาเคยจูบหลังมือนี้แล้วเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น...วิคเตอร์มือสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ถึงอีกฝ่ายจะกล่าวปลอบว่าไม่ได้เป็นเพราะเขาก็ตาม ดังนั้นออร์เฟอุสจึงทำได้เพียงกุมมือนี้เอาไว้ เปิดปากเอื้อนเอ่ยคำรักที่เคยพูดมานับครั้งไม่ถ้วน
“ข้าเป็นห่วงเจ้า...ข้ารักเจ้า”
 
ชั่วขณะกระแสความคิดของเซฟิรอสก็แล่นเข้ามาในหัวของวิคเตอร์ เขาจึงนิ่งไปเล็กน้อยหากนั่นทำให้ออร์เฟอุสรู้สึกใจไม่ดีจนส่งเรียกหาข้ารับใช้ของวิคเตอร์ทันที
“ใครอยู่ข้างนอกเข้ามาดูวิคเตอร์ที!
 
ประตูเปิดพรวดเข้ามาทันที ซาสเกียแทบพุ่งเข้ามาเมื่อได้ยินคำของท่านดยุค
 
“เจ้าต้องพักก่อน แล้วข้าค่อยมาพบใหม่” ใบหน้าของออร์เฟอุสเต็มไปด้วยความกังวล ทั้งที่ยังไม่อยากปล่อยมือ
 
จนซาสเกียก้าวเข้ามาข้างกายวิคเตอร์ออร์เฟอุสจึงยอมปล่อยมือออกให้วิคเตอร์วางมือลงในอุ้งมือของซาสเกีย วิคเตอร์สบสายตากับซาสเกียเล็กน้อย
 
“ฝากดูแลเขาด้วย” ออร์เฟอุสเอ่ยต่อข้ารับใช้คนสนิทของวิคเตอร์ ขณะมองมังกรขาวลูกครึ่งตรงหน้า ปฏิกิริยายามอยู่กับคนสนิทต่างกับเขาลิบ
 
“บลูเมนออกไปส่งท่านดยุคที” วิคเตอร์ออกคำสั่ง ก่อนจะมองไปยังมังกรแห่งความมืด “ขออภัยที่ต้องเสียมารยาทแล้ว”
 
ออร์เฟอุสไม่รั้งรอให้มากความ ก้าวออกจากห้องไป ให้มังกรแห่งแสงอีกผู้ก้าวตามไปส่ง
 
“คุณชายน้อย...” ซาสเกียเอ่ยเรียกพร้อมคุกเข่าลงตรงหน้า รั้งรอให้คุณชายน้อยของเขากล่าวออกมาเอง
 
วิคเตอร์โอบแขนกอดซาสเกียเอาไว้หลวม ๆ วางคางบนไหล่ของอีกฝ่าย
“ฉันไม่เป็นไรซาสเกีย เขาแค่กังวลไปเอง”
 
ได้ยินเช่นนั้นซาสเกียค่อยโล่งใจว่าชั่วเวลาไม่นานที่ปล่อยคุณชายน้อยของเขาไว้กับมังกรแห่งความมืดคงไม่ได้มีสิ่งใดเกิดขึ้น เขาโอบคุณชายน้อยไว้ด้วยสองแขน นึกอยากจะซึมซับอารมณ์ ความไม่สบายใจของอีกฝ่ายมาไว้กับตัวเองทั้งหมด
“วันที่กลับมาจากสีขาวดูคุณไม่ได้นอนทั้งคืน หลังจากไปรับตัวมังกรผู้นั้นมาคุณก็มีท่าทีกังวล”
 
“เป็นเช่นที่เธอว่านั่นแหละซาสเกีย เรื่องของซัลลิแวนทำให้ฉันไม่ค่อยสบายใจนัก” วิคเตอร์ตอบซาสเกียตามตรง ขณะคลายอ้อมแขนออกเพื่อสบตาสีสตาร์ลิ่งเกรย์ของอีกฝ่าย
 
“กรุณาปล่อยให้เป็นธุระของพวกผมบ้างเถิดครับ” ซาสเกียกล่าวออกไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่าในน้ำเสียงของเขาแฝงความอ้อนวอนมากเท่าใด
 
“ขอบใจนะ ฉันคงกังวลมากไป ทั้งที่มีลาเมียซี ฟารามุนด์ แล้วยังมีเอเรบุสช่วยเหลืออยู่” เพราะพ่อมดผู้นั้นลึกลับและลึกล้ำเกินไป บางสิ่งที่ไม่สามารถเอ่ยออกมาได้ คนผู้นั้นเกี่ยวพันกับการตายของเขาในชาติก่อน ความหวาดหวั่นยังฝังอยู่ในจิตวิญญาณถึงความคุกคาม คนผู้นั้นต้องการอะไรจากเขากันแน่ เจ้าของดวงตาที่หลอกหลอนมาแต่อดีตจะทราบไหมว่าเป็นเขาที่เคยจบชีวิตลงด้วยคนผู้นั้น แล้วยังวนเวียนกลับมาพบกันอีกครั้งในชาตินี้ ที่สำคัญทางเซฟิรอสก็ถูกรบกวนจากพ่อมดผู้นั้นด้วย
 
ระหว่างไปยังห้องนอนโดยมีซาสเกียติดตามอยู่เบื้องหลัง กระแสความคิดจากเซฟิรอสก็ถูกส่งมาอีกครั้ง
เมื่อครู่ฉันมาขัดจังหวะอะไรหรือไม่ เหมือนได้ยินคำบอกรัก
 
ไม่หรอกเซฟิรอสวิคเตอร์รีบตอบไป
 
คนหนึ่งบอกรัก แต่นายกลับกอดอีกคน ผู้มองนายปานจะกลืนกินเช่นกัน
 
วิคเตอร์รีบแย้งออกไปทันที
เขาพูดอยู่ทุกครั้งเซฟิรอส! แล้วซาสเกียก็หาใช่คนอื่นสำหรับฉัน ส่วนเรื่องมองปานจะกลืนกินนั่น…’ วิคเตอร์นึกหาคำโต้ไม่ออก พอดีกับที่มาถึงหน้าห้องแล้ว วิคเตอร์หรี่ตามองดวงตาสีสตาร์ลิ่งเกรย์อีกครั้ง ก่อนจะกล่าวต่ออีกฝ่าย
“ไปพักเถิดซาสเกีย ฉันก็จะพักเช่นกัน”
 
ซาสเกียตอบรับด้วยสายตา มองตามประตูห้องแง้มเปิดออกก่อนจะหับลงตามเดิม
 
เซฟิรอสยังคงกระเซ้ามา
นายก็มีมาเยอะสินะ
 
นัยของเซฟิรอสวิคเตอร์ทราบดีหากเขาก็ตอบออกไปตามตรง
...ไม่มี
 
คำตอบนั้นเรียกความประหลาดใจจากอีกครึ่งวิญญาณของเขา หา?
 
ตั้งแต่โรสจากไป...ฉันก็ไม่คิดถึงเรื่องนั้น ไม่รู้สึกหรืออะไรอีก วิคเตอร์ล้างมือในอ่างซับมือให้แห้ง ดูท่าบลูเมนจะจัดการให้เขาเรียบร้อย บนโต๊ะในห้องมีอาหารทานง่าย ๆ อยู่ชุดหนึ่ง
 
งั้นหรือ ไม่มีใครเลย เซฟิรอสคล้ายยังแปลกใจไม่หาย
 
ไม่มีหรอกเซฟิรอส ฉันไม่เป็นไร แล้วนายล่ะ วิคเตอร์ถามออกไปขณะนั่งลงหน้าสำรับอาหาร
 
...เคยมี...แต่ตอนนี้ไม่ได้เป็นของฉันแล้วเซฟิรอสก็ตอบตามตรงเช่นกัน
 
ด้วยความที่วิคเตอร์ถูกฝึกมาไม่ว่าจะมีอารมณ์เช่นไร ยามมีโอกาสได้ทานก็ต้องทาน เขาจึงหยิบมีดกับส้อมขึ้น แล้วตอบเซฟิรอสกลับไป
“โอเค ไม่เป็นไร นายมีฉัน”
 
นายทนสายตาคนที่มาขอความรักได้อย่างไรเซฟิรอสถามมา
 
หมดใจ...เท่านั้นแหละ ไม่รู้สึกอยากจะรักแล้ววิคเตอร์กลืนอาหารลงคออย่างง่ายดาย
 
กระแสความคิดจากเซฟิรอสนิ่งไปอยู่พักใหญ่ราวใช้ความคิด
นายเกิดมาเพื่อโรสสินะ ฉันเดาว่าเป็นเช่นนั้น
 
วิคเตอร์ครุ่นคิดตามก่อนจะตอบอีกฝ่ายไป
อย่างนั้นนายคงเกิดมาเพื่อใครสักคน เซฟิรอส
 
เป็นไปได้ ใครสักคน...หากฉันได้เคยพบหรือยังนะ เซฟิรอสตอบราวกับคาดหวัง
 
-----
 
สองแขนของโลรันท์ได้รับอิสระเสียที หากยังถูกกำชับไม่ให้ใช้งานหนักมากนัก วิคเตอร์ลองทดสอบความรู้เบื้องต้นดูแล้วพบว่ามีความรู้เพียงน้อยนิด ดูแล้วคงต้องให้เริ่มเรียนใหม่แต่ต้นจะดีกว่า
 
ในช่วงเช้าของวันนั้นวิคเตอร์ได้พบครูเซชส์ซึ่งมานั่งรออยู่ในห้องรับรอง
 
“ครูมาด้วยตัวเองหรือครับ” ในน้ำเสียงฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย ได้ยินว่าท่านย่าจัดหาคนมาให้แต่ออกจะผิดคาดที่เป็นครูเซชส์ วิคเตอร์วางเอรอสบนตักก่อนนั่งลงตรงข้ามโดยมีโลรันท์นั่งลงข้างกาย
 
“ผมได้วันหยุดยาวมาก็เลยขอนายท่านมา รวมถึงอยากมาลองอะไรสักหน่อย...เด็กคนนั้นหรือครับ” เซชส์ใช้ดวงตาสีเดียวกับบุตรชายทอดมองไปยังลูกมังกรแห่งความมืด ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคมกริบฉายแววประหลาดใจอย่างไม่ปิดบัง
 
“ครับ” วิคเตอร์หันไปมองเด็กชายผู้นั่งอยู่ด้านข้าง “นี่คือโลรันท์”
 
เซชส์มองไปยังเด็กชาย ก่อนจะแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนหากสำหรับวิคเตอร์กับบลูเมนที่ผ่านการอบรมจากครูคนเดียวกันย่อมทราบดี...จนรู้สึกว่าหากอยู่ในร่างเดิมเกล็ดของพวกเขาคงลุกชัน
 
“สวัสดีฉันชื่อ เซชส์  คาลเทียน จะมาเป็นครูชั่วคราวให้เธอ คุณชายน้อยเห็นว่าควรต้องมีคนสอนเรื่องต่าง ๆ ให้เธอก่อนเป็นเบื้องต้น” เซชส์แนะนำตัว
 
“สอนผม? คนเดียว...นี่นะ” โลรันท์ฟังคล้ายไม่แน่ใจ ได้ยินคนอื่นพูดอยู่ว่า หากอยากจะเก่งเขาต้องรู้หนังสือด้วย เดิมทีเข้าใจว่าอาจจะต้องเรียนร่วมกับคนอื่นก่อน
 
“คุณชายน้อยเห็นว่าควรจะปรับพื้นฐานให้เธอก่อน จึงต้องสอนตัวต่อตัวจะดีกว่า” ใบหน้าครูเซชส์ยังคงระบายด้วยรอยยิ้ม
 
“งั้นก็...ดีมั้ง” โลรันท์ตอบออกไปอย่างไม่ค่อยแน่ใจ
 
“ต้องพูดว่า ด้วยความยินดีครับ หรือขอฝากตัวด้วยครับสิ” บลูเมนผู้ยืนอยู่ไม่ไกลแก้ให้
 
โลรันท์หันไปมองมังกรตาสีฟ้าแวบหนึ่งก่อนจะพูด เขาไม่ชินกับคำพูดแบบนี้
“ขะ ขอฝากตัวด้วย...ครับ” โลรันท์พยายามพูดตามแต่ไม่ชินปาก ก่อนที่จะนึกอะไรขึ้นได้แล้วดหลียวมองไปรอบห้อง ก่อนจะหันกลับมามองคนที่จะเป็นครูของเขา “แล้วพี่ชายอีกคนไปไหนล่ะ อืม...คนที่หน้าคล้ายครู”
 
“ฉันใช้ซาสเกียไปทำงานให้” วิคเตอร์กล่าว “ครูเป็นบิดาของซาสเกีย”
 
เมื่อเห็นลูกมังกรแห่งความมืดผงกศีรษะรับแล้ววิคเตอร์จึงหันไปสบตาครู
“ครูได้วันหยุดทั้งที แต่มาสอนเด็กนี่ครูคงเหงาสินะครับ”
 
“ลูกชายคนเดียวก็ยังไม่มีวี่แววนี่นะ” เซชส์ตอบตามตรง
 
วิคเตอร์ลูบศีรษะเอรอสเบา ๆ พลางกล่าว “ผมบอกให้เขามีลูกสักคนจะได้เข้าใจ”
 
“เจ้านั่นมันดื้อด้าน คุณชายน้อยก็ทราบ” ครูเซชส์ยามเอ่ยถึงบุตรชายคนเดียวก็มีแววตาอ่อนลง
 
ได้ยินครูกล่าวเช่นนั้นบลูเมนที่อยู่ในห้องยังอดหัวเราะไม่ได้
 
“เช่นนั้นก็ดี จวนจะได้เวลาผมต้องไปรอรับเด็ก ๆ ที่โรงเรียนแล้ว ฝากครูด้วยนะครับ ถ้าเป็นครูคงรับมือได้อย่างไม่ต้องเป็นห่วง” วิคเตอร์ระบายรอยยิ้ม
 
“เพราะเป็นเหมือนหมาบ้าหรือถึงไปเรียนกับพวกนั้นไม่ได้” โลรันท์เอ่ยถามขึ้นมากับคนที่มาเป็นครูของเขา
 
ครูเซชส์มองลูกมังกรแห่งความมืดก่อนจะเอ่ยขึ้น
“เป็นเพราะเธอโตเกินไป เธอมีแววตาที่ดี แต่เด็ก ๆ ในโรงเรียนของคุณชายน้อยเป็นลูกผู้ดีที่ไม่เคยพบเจออะไรแบบเธอมา”
 
“ไม่หรอกมั้งเด็กคนนั้นก็มี” โลรันท์หมายถึงแววตาคม ๆ ของแรมซีย์ “ลูกมังกรแห่งความมืดที่มาวันก่อนไง ที่บอกว่าเป็นอดีตลูกศิษย์”
 
“เขาเป็นชนชั้นสูงที่มีภาระบนบ่าให้รับผิดชอบแต่เล็ก อนาคตเธออาจจะได้เข้าโรงเรียนก็ได้หากเธอสามารถปรับตัวได้ดี เพราะตอนนี้เธออยู่ในความดูแลของลาเมียซีแล้ว ที่ฟังจากบลูเมนมา เราเริ่มต้นกันง่าย ๆ ก่อน คือ การพูดจา กับลำดับอาวุโสที่เธอต้องทราบ” ครูเซชส์กล่าวต่อโดยยังคงรอยยิ้มไว้บนใบหน้า
“สิ่งแรกที่ผู้อื่นใช้ตัดสินเธอคือท่าทางภายนอก การแต่งตัว บุคลิก ท่าทาง นั่นเราจะฝึกเป็นรายการต่อไป จากนั้นเมื่อเธอเปิดปากลักษณะการพูด การใช้น้ำเสียง ท่าทาง แววตาจะเป็นสิ่งบ่งบอกตัวตน ซึ่งเราจะฝึกสิ่งนี้กันก่อน เพื่อเธอจะไม่เผลอพูดสิ่งที่ระคายหูผู้อื่น
ความยุ่งยากของการใช้ชีวิตนั้นเริ่มจากตรงนี้...โลรันท์”
 
ลูกมังกรแห่งความมืดเบิกตากว้างจ้องมองมังกรแห่งแสงตรงหน้าความรู้สึกชื่นชมเริ่มก่อตัว
 
“เช่นนั้นผมขอฝากไว้กับครูด้วยแล้วกัน ตั้งใจเรียนนะ” วิคเตอร์กล่าวต่อครูเซชส์ ท้ายประโยคนั้นหันไปหาโลรันท์ก่อนจะอุ้มเอรอสขึ้น ก้าวออกจากห้องไปพร้อมกับบลูเมน
 
ช่วงบ่ายวันนั้น วิคเตอร์ให้โอเบอรอนมาดูแลลูกมังกรแทนชั่วคราวก่อนจะรีบรุดไปยังที่ฝากกักตัวซัลลิแวน จากการแจ้งของซาสเกียผู้ล่วงหน้ามาแต่เช้าทำให้วิคเตอร์ไม่อาจวางใจ เมื่อคืนเซฟิรอสแจ้งเขามาเรื่องหนึ่งจึงได้ให้ซาสเกียมาคอยสังเกตการณ์ก่อน
 
แววตาของเขาเหมือนคนกำลังจะคลั่ง บลูเมนมาแจ้งเขาตอนพักเที่ยงเช่นนั้น
 
ซาสเกียทราบหน้าที่ของตนดีอยู่แล้ว วิคเตอร์ก็แจ้งโอเบอรอนไว้ล่วงหน้าเผื่อมีเหตุฉุกเฉินจึงใช้เวลาไม่นานเตรียมตัว ก่อนจะออกจากปราสาทบวร์กเฮาเซ่น วิคเตอร์หันไปสั่งคนของลาเมียซีผู้รอรับคำสั่งอยู่แล้ว
“แจ้งเมเมนโต้ให้ที ฉันมีเรื่องอยากให้ช่วย”
 
(จบตอนที่ 47) Day 16 (2019) WILD
#FICTOBER #DrachenGrundschule #DrachenKindergärten #มังกรน้อย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น