มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ!

ตอนที่ 5 : ตอนพิเศษวัน ฮัลโลวีน : Serendipity

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

ตอนพิเศษวัน ฮัลโลวีน : Serendipity
 
ทุกปีในวันซาวอิน อันบ่งบอกถึงจุดสิ้นสุดของฤดูร้อน ท่านอาจารย์และบิดา มารดาจะพาวิคเตอร์ไปยังอาณาจักรมังกรเพื่อเยี่ยมท่านย่า ทั้งครอบครัวจะได้อยู่พร้อมหน้ากัน
 
หากปีนี้ต่างออกไป บิดาเป็นผู้พาเขามาเพราะท่านอาจารย์ผู้เป็นท่านปู่ของวิคเตอร์ด้วยอยู่ที่อาณาจักรมังกรก่อนแล้ว ท่านมาเพื่อปรุงยาให้บุตรสาว...
 
นอกจากนี้ปีนี้จะเป็นปีแรกที่ไม่มีมารดาอยู่ร่วมด้วย และหลังจากนี้วิคเตอร์ไม่อาจพบหน้ามารดาได้เช่นเดิม ไม่ใช่แค่กับวิคเตอร์เท่านั้น มารดาถูกทำให้ลืม...เรื่องราวของกรินญาทุกคน…
 
เพื่อให้วิเซียเร่ วิเวียน ลาเมียซีมีชีวิตอยู่ต่อได้อย่างปกติ ทุกคนจึงตัดสินใจร่วมกัน ทำให้วิเซียเร่ลืมเรื่องที่ทำให้เสียใจเพื่อให้มีชีวิตต่อได้ เพราะนางโศกเศร้ากับการจากไปของบุตรในครรภ์มากจนเสียสติ นางจึงต้องลืม...
 
ลืม...ออกุสต์  กรินญาท่านอาจารย์ซึ่งเป็นบิดาผู้ให้กำเนิด
ลืม...เทเนอร์  กรินญา พี่ชายและสามีของตน
ลืม...วิคเตอร์  กรินญา บุตรชายที่ตนให้กำเนิด
ลืม...หนึ่งชีวิตกรินญาผู้จากไป โดยไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลก
 
นอกจากนี้ข้อเรียกร้องของผู้ให้ความช่วยเหลือลบความทรงจำของวิเซียเร่ไป คือ การที่วิเซียเร่จะไม่ใช่ภรรยาของเทเนอร์อีก ไม่ใช่มารดาของวิคเตอร์อีก
 
สถานที่รวมตัวของครอบครัวจึงเปลี่ยนจากปราสาทแห่งแสงของลาเมียซี เป็นคฤหาสน์ตากอากาศที่ตั้งอยู่บนเขาสูง
 
เมื่อประตูห้องโถงกลางของคฤหาสน์เปิดออกวิคเตอร์ที่เดินเคียงข้างบิดามาตลอดก้าวเข้าไปกอดทั้งท่านอาจารย์และท่านย่าผู้มารออยู่ก่อนแล้ว วิคเตอร์ถามไถ่อาการมารดาจากท่านอาจารย์ทันที
 
ออกุสต์มองหลานชายที่จ้องมองเขารอคำตอบด้วยความคาดหวัง
“ร่างกายเริ่มแข็งแรงขึ้นแล้ว หลังจากนี้คงต้องปรับตัวกับความทรงจำที่ขาดหายไปอีก” ออกุสต์หันไปสบตาภรรยาที่กอดหลานชายเอาไว้แน่น เขารั้งอยู่ที่อาณาจักรมังกรเพื่อปรุงยาให้บุตรสาวโดยที่ไม่สามารถไปพบหน้าโดยตรงได้ ผู้ให้กำเนิดเช่นเขากลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับบุตรสาวไปแล้ว
 
“ไม่เป็นไร...ย่าจะช่วยดูให้” อิซิเนียตอบหลานชาย
 
“ครับ ท่านย่า” วิคเตอร์รับคำ ด้วยไม่อยากให้ท่านย่าลำบากใจ ช่วงเวลาที่ตัดสินใจอย่างยากลำบากผ่านพ้นมาแล้ว หลังจากนี้คือ การรับผลของการตัดสินใจนั้น
 
หลังจากนั้นเทเนอร์จึงเชื้อเชิญให้ทุกคนนั่งคุยกัน เขาดึงบุตรชายมานั่งลงด้านข้าง แล้วเปลี่ยนเรื่องสนทนาเป็นเรื่องอื่นแทน เช่นเรื่องในสำนักปรุงยาในช่วงที่ท่านอาจารย์ไม่อยู่
 
วิคเตอร์นั่งเงียบฟังผู้ใหญ่คุยกันไปหลายเรื่องจนแทบจะหมดเรื่องคุยแล้ว วิคเตอร์อิงศีรษะกับท่อนแขนบิดา จากนั้นจึงตั้งคำถามขึ้น
“บิดา...วันซาวอินมีตำนานใช่ไหมครับ”
 
“หืม?” เทเนอร์ก้มมองบุตรชาย
 
“คำเล่าว่าเป็นวันที่โลกของผู้ล่วงลับกับผู้ยังมีชีวิตจะเชื่อมต่อกัน” วิคเตอร์กอดแขนบิดาเอาไว้
“เราจะได้พบน้องไหมครับ? น้องจะกลับมาพบพวกเราไหม?”
 
“น้องเพิ่งเดินทาง น้องยังตัวเล็กคงเดินทางไกลไม่ทันไรจะกลับมาพบพวกเราได้อย่างไร” เทเนอร์หันไปตอบบุตรชาย “แต่น้องสาวของลูกต้องคิดถึงพวกเราอย่างแน่นอน”
 
ภาพร่างไร้ชีวิตของมังกรเพศหญิงในห่อผ้ายังติดอยู่ในความทรงจำของวิคเตอร์ เขาไม่เคยเล่าเรื่องที่น้องบอกไว้ให้ใครทราบ เสียงที่คุยกันเป็นครั้งสุดท้าย แล้ววิคเตอร์จึงเฝ้ารอ...รอให้วันหนึ่ง คนที่บอกให้รอจะกลับมา
 
หลังได้ร่วมทานอาหารค่ำเสร็จ วิคเตอร์ทราบดีว่าเด็กเช่นเขาสมควรปลีกตัวและกลับไปยังที่ทางของตน เมื่อกลับไปถึงห้องของตน วิคเตอร์มองผ่านหน้าต่างออกไปยังยอดผาไกลลับตา เขาเคยออกไปตรงนั้น ที่แห่งนี้เป็นของท่านย่า เป็นของมังกรแห่งแสงไม่มีอันตรายสำหรับเขา ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็มีเงาของเขา เงาตามตัวที่ติดตามเขาไปทุกหนแห่งกระทั่งในสำนักปรุงยาของท่านอาจารย์ วิคเตอร์ชินกับเรื่องราวเหล่านี้ เราอยู่ด้วยกันมาแต่เล็ก
 
วิคเตอร์ทราบว่าตรงนั้นลมแรงจัด จึงคว้าเสื้อคลุมหนามาสวมใส่ โดยมิต้องหันไปเขาส่งเสียงบอกไป
“ฉันจะไปที่ปลายผา”
 
ไม่ต้องมีคำตอบรับแต่คำเปรยนั้นย่อมถึงหู วิคเตอร์แค่กลัวว่าเงาของเขาจะหนาว
 
จากนั้นวิคเตอร์ก้าวเดินออกจากห้อง ออกจากคฤหาสน์ ค่อยๆ ก้าวเดินออกไปยังจุดหมาย สายลมปะทะใบหน้าแล้วทำเอาเส้นผมยาวสีขาวของเขาพันกันยุ่งหยิง วิคเตอร์จึงรวบผมก่อนดึงฮู้ดขึ้น ด้วยลมแรงวิคเตอร์จึงต้องดึงฮู้ดต่ำจนปิดหน้าปิดตาไปกว่าครึ่ง
 
เมื่อเข้าใกล้ปลายทางวิคเตอร์ได้ยินเสียงบางอย่างลอยมาตามลม เสียงเครื่องดนตรีที่กำลังบรรเลงบทเพลง น่าจะเป็นเสียงของพิณ หากใครจะมาเล่นพิณตรงนี้ มารดาของเขาเล่นฮาร์ป วิคเตอร์จึงพอเล่นได้บ้าง และเป็นไปไม่ได้มารดาผู้รักษาตัวอยู่ในปราสาทแห่งแสงจะมาทำอะไรตรงนี้ วิคเตอร์ครุ่นคิดว่าในหมู่ลาเมียซีมีผู้ใดที่เล่นพิณได้กันหนอ
 
ด้วยความที่ถูกฝึกให้ระแวดระวังภัยนี่จึงเป็นทั้งเรื่องปกติและมิใช่ปกติ บริเวณนี้เป็นของลาเมียซีจึงอาจจะเป็นทั้งมังกรแห่งแสงหรือมิใช่ วิคเตอร์เปลี่ยนกิริยาทันที โดยไม่ได้หันหลังกลับเขาส่งสัญญาณให้ผู้ที่ติดตามมาเบื้องหลัง เขาหดมือเข้าใต้แขนเสื้อคลุม จากการก้าวเท้าปกติก็เปลี่ยนโดยพลัน แม้เนินเขานี้จะปกคลุมด้วยหญ้า ฝีเท้าของวิคเตอร์ก็เงียบกริบมีเพียงเสียงลมที่พาให้ใบหญ้าลู่ลงเสียดสีกันเท่านั้น
 
วิคเตอร์มุ่งไปตามเสียงพิณไพเราะที่บรรเลงออกมานั้น
 
Talk :
 
ใครหนอ? รอไม่นานเดี๋ยวก็รู้ จริงๆก็น่าจะเดาๆ ได้นะ
 
Samhain อ่านออกเสียงว่า ซาวอินหรือซาวิน หมายถึง Summer's End หรือจุดสิ้นสุดฤดูร้อน หมดฤดูเก็บเกี่ยว และเริ่มเข้าสู่ฤดูหนาว มีความเชื่อกันว่า  วันซาวอินนี้เป็นวันที่โลกคนเป็นเชื่อมโยงกับโลกหลังความตายพอดี ซึ่งกรินคุยกับน้องในท้องแม่มาตลอด เขาเชื่อมโยงเกี่ยวพันกันมา
 
เขียนเสร็จของีบแปปนึงน้า...แล้วก็ยาว

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น