มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ! (จบ)

ตอนที่ 45 : 39. เรื่องละเอียดอ่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ม.ค. 63

เรื่องละเอียดอ่อน
 
บทเรียนของเหล่าลูกมังกรในวันนี้คือการฝึกควบคุมพลัง นักเรียนในห้องจึงมารวมกันอยู่ในห้องสำหรับฝึกเวทเพื่อป้องกันอันตรายที่อาจเกิดขึ้น
 
ครูโอเวนแจกวัตถุเวทเป็นทรงกลมขนาดพอที่ลูกมังกรจะสามารถกำไว้ในมือได้ให้นักเรียนคนละหนึ่งลูก ก่อนจะอธิบายถึงคุณสมบัติของวัตถุเวทบนมือของนักเรียนทุกคน
“ทุกคนได้รับกันครบทุกคนแล้วนะ” ครูผู้สอนถามย้ำอีกครั้ง วันนี้เราจะมาฝึกควบคุมพลังกัน
 
“หากพวกเธอสามารถส่งพลังเวทเข้าไปในวัตถุในมือทุกคนในปริมาณที่พอเหมาะ หากพวกเธอทำได้ถูกต้องวัตถุนี้จะมีปฏิกิริยาออกมาแบบนี้” วัตถุเวทในมือครูเปล่งแสงออกมาพร้อมกับไอเย็นด้วยครูโอเวนเป็นมังกรน้ำแข็ง
 
เด็กนักเรียนต่างเพ่งมองวัตถุทรงกลมในมือตน จากนั้นต่างพยายามเค้นพลังใส่แต่ไม่เกิดอะไรเลย
 
ครูโอเวนจึงกล่าวต่อ
“ถ้าเธอให้พลังน้อยไปก็จะไม่เกิดอะไร ให้พลังมากไปก็เช่นกัน โจทย์ของการฝึกครั้งนี้คือการควบคุมพลังให้เหมาะสม”
 
หลังพยายามกันจนเหงื่อตก วัตถุเวทบนฝ่ามือเออร์วิงจึงเปล่งแสงออกมา
 
“ยอดเลยเออร์วิง!” เวย์ราว่าพร้อมกับเบิกตาดูแสงที่เปล่งออกมา ก่อนหันกลับมาสนใจวัตถุเวทในมือตน เขาลองค่อย ๆ ส่งพลังเข้าไปทีละน้อย จนถึงจุดหนึ่งวัตถุในมือเปล่งแสงพร้อมกับสายลมเบา ๆ “ได้แล้ว!” เวย์ราประกาศด้วยความยินดี ก่อนที่แสงนั้นจะดับลง
 
เวย์ราลองส่งพลังเข้าไปใหม่โดยกะพลังให้ใกล้เคียงกับเมื่อครู่ เขาลองปรับอยู่หลายครั้งจนสามารถทำให้วัตถุเวทเปล่งแสงอยู่นานได้  เขารีบชูมันขึ้นอวดไปรอบวงก่อนจะขอยืมวัตถุเวทของเออร์วิงมาลอง
 
“ทำไมคราวนี้มาเปล่งแสงแล้วล่ะ หรือแต่ละชิ้นต้องใส่พลังต่างกัน?”
 
ครูโอเวนที่คอยแนะนำเด็ก ๆ อยู่ไม่ไกลจึงเงยหน้าขึ้นตอบข้อสงสัยพร้อมกับรอยยิ้ม
“ใช่แล้ว แต่ละลูกจะมีค่าพลังต่างกัน ดังนั้นพวกเธอจงฝึกฝนมันให้ชำนาญก่อนการทดสอบในชั่วโมงเรียนครั้งถัดไป”
 
เมื่อได้ยินคำว่าทดสอบแรมซีย์เริ่มเครียด เขายังทำให้เปล่งแสงไม่ได้เลย สหายคนอื่น ๆ ยังสามารถทำให้เปล่งแสงได้แม้แค่แวบเดียว แต่ยังไม่สามารถทำให้เปล่งแสงได้นานอย่างเวย์รา
 
แรมซีย์จึงหันไปหาเออร์วิงขอความช่วยเหลือ
“เออร์วิง นายทำได้อย่างไร”
 
“ลองหลับตาดูสิ แล้วนึกภาพก้อนพลังขนาดต่าง ๆ ขึ้นมาก่อนส่งเข้าไป” เออร์วิงอธิบาย
 
พอได้ยินเช่นนั้นไม่นานเอิร์ดมานน์ก็ทำให้วัตถุเวทเปล่งแสงได้นานขึ้น ต่อจากนั้นเฟรยากับเคียฮีก็ทำได้
 
แรมซีย์นึกถึงการหน่วงพลังที่ญาญ่าเคยพูด แต่ตอนนี้เขายังกะพลังไม่ถูกเลยวัตถุเวทในมือเขายังไม่ยอมเปล่งแสงแม้เพียงนิด
 
ครูโอเวนประกาศขึ้น
“หมดเวลาแล้วเด็ก ๆ ชั่วโมงเรียนของวันนี้จบลงแค่นี้ ใครที่ยังทำไม่ได้ก็นำกลับไปฝึกก่อน อย่าทำหายจนกว่าจะถึงการทดสอบอาทิตย์หน้าล่ะ”
 
เด็กบางคนเก็บมันลงกระเป๋าเสื้อนอก บ้างก็นำผ้าเช็ดหน้ามาห่อไว้ก่อนเก็บแล้วจึงค่อยทยอยเดินออกออกจากห้องฝึกเวทไป
 
ระหว่างกลับห้องเรียนแรมซีย์จึงกล่าวต่อสหายคนอื่น ๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“เย็นนี้ฉันจะไปหาญาญ่า เผื่อว่าจะมีคำแนะนำที่ดีกว่านี้”
 
“เรื่องการควบคุมพลังเป็นเรื่องละเอียดอ่อนแรมซีย์ ไม่ใช่ว่าจะสามารถทำได้ในเวลาชั่วครู่” เออร์วิงหันไปบอกสหาย
 
“คนอื่น ๆ ก็ทำได้นี่” แรมซีย์แย้งขึ้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน
 
“ใจเย็น ๆ ยังมีอีกหลายคนที่ยังทำไม่ได้ในห้องเรียน” เวย์ราช่วยปลอบสหาย
 
“อย่างไรก็ตาม เย็นนี้ฉันจะไปพบญาญ่า” แรมซีย์กล่าวรอดไรฟัน
 
สหายคนอื่น ๆ ต่างพากันมองหน้ากัน อย่างที่รู้จักกันดีแรมซีย์นั้นใช่ว่าจะยอมแพ้กันง่าย ๆ นี่นะ
 
-----
 
ยามบ่ายในช่วงเวลาพัก วิคเตอร์จิบชาอยู่ในสวนของปราสาทบวร์กเฮาเซ่น ผู้ร่วมโต๊ะน้ำชาได้แก่โอเบอรอน รูบี้ และเอรอส
 
มังกรน้อยเอรอสนั่งอยู่บนเก้าอี้สำหรับเด็กจ้องมองเจ้าสิ่งกลม ๆ แผ่นบางซึ่งเรียงรายในจาน เห็นว่าคุณครูชาวสีขาวคีบใส่ลงในถ้วยน้ำชาก็มองตามอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันไปถามญาติผู้พี่ด้วยความสนใจ
 
วิคเตอร์หันไปตอบญาติผู้น้อง “เลมอนน่ะ จะลองชิมดูก็ได้แต่มันเปรี้ยวนะ” เขาคีบเลมอนใส่ในจานแบ่งให้เอรอส ก่อนกำชับรูบี้ว่าอย่าแตะเลมอนมันไม่เหมาะสำหรับกระต่าย
 
เอรอสใช้ดวงตาสีชมพูอ่อนมองสิ่งที่เรียกว่าเลมอน ก่อนจะหยิบขึ้นมาแลบลิ้นเลียชิมดู ก่อนจะนิ่วหน้า  พอลองเลียดูอีกทีพบว่าถึงจะเปรี้ยวแต่ก็พอได้ พอลองชิมตรงขอบสีเหลืองสดกลับขม
 
“เมื่อเช้าคุณออร์เฟอุสคงไปที่ปราสาทแห่งแสงใช่ไหมครับ?” โอเบอรอนถามขึ้น
 
วิคเตอร์ละสายตาจากเอรอสมาสบตาโอเบอรอน
“ใช่ เขาไปพบฉันที่นั่น”
 
“เขาถามผมเกี่ยวกับดอกไม้...ผมก็เลยตอบไป” โอเบอรอนมานึกได้หลังจากนั้นว่า เรื่องของคุณแรมซีย์เป็นเรื่องที่ไม่ควรบอกเล่าให้มังกรแห่งความมืดทราบ หรืออย่างน้อยควรถามความเห็นคุณกรินญาเสียก่อน
 
วิคเตอร์แย้มรอยยิ้มบาง ๆ คาดไว้ว่าหากออร์เฟอุสไม่ถามเขาโดยตรง หรือจากรูบี้ก็มีอีกผู้ซึ่งทราบเรื่องบ้านสีงาช้างหลังนั้น “ไม่เป็นไรหรอกไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดบังอะไร อีกประการฉันมอบให้ทางเจอร์วิสไปแล้ว...”
 
“คุณอาแล็งยอมรับคืนด้วยหรือครับ?” โอเบอรอนนึกแล้วทางคุณอาแล็งไม่น่าจะรับคืนโดยง่าย
 
“ฉันบอกเขาว่ามอบให้เป็นของขวัญแต่งงานล่วงหน้า เขาถึงยอมรับ” วิคเตอร์หันไปเห็นว่าเอรอสแทะเล็มเลมอนไปบางส่วนแล้วจึงดึงผ้ามาเช็ดปากให้
 
โอเบอรอนทำตาโต ก่อนจะนึกทบทวน
“เอ๋? กับผู้ใดกัน ก็คุณเอนเดอร์ชอบคุณนี่ครับ”
 
วิคเตอร์เป็นฝ่ายเลิกคิ้ว มนุษย์ผู้นี้หูตาไวไม่เลว
 
โอเบอรอนจึงอธิบายต่อ
“ตอนคุณนำผมไปฝากที่นั่นใหม่ๆ คุณเอนเดอร์มักจะมาถามผมบ่อยครั้งว่าผมเป็นอะไรกับคุณ รู้จักกันได้อย่างไรน่ะ”
 
วิคเตอร์เปลี่ยนจากเลมอนแหว่งๆ เป็นจานผลไม้ให้เอรอสแทน มังกรน้อยจึงเล็มชิมรสดู
“ทีแรกฉันก็จะไม่ใส่ใจเขา หากไม่ออกปากปฏิเสธให้ชัดเจนเอนเดอร์คงคิดไปเองอีกนาน ตอนนี้พี่อาแล็งคงดูแลเขาแล้วกระมัง”

รูบี้ฟังแล้วก็ได้แต่ถอนใจ มองคนบาปหนาไปพลางจิบชาคาโมมายล์ไปพลาง
 
วิคเตอร์ยกชาขึ้นจิบก่อนจะมองไปที่โอเบอรอน
“ว่าแต่...ช่วงนี้เธอยังฝันถึงเรื่องเดิมอีกไหม?”
 
โอเบอรอนยิ้มจาง ๆ ก่อนตอบ
“คงเพราะเล่าให้เด็ก ๆ ฟังก่อนหน้าเลยมีฝันถึงเรื่องนั้นบ้าง แต่ช่วงนี้ไม่แล้วล่ะครับ”
 
“ถ้ามีอะไรไม่สบายใจก็เล่าให้ฉันฟังได้นะ” วิคเตอร์หันไปเช็ดมือเปื้อนน้ำผลไม้ให้เอรอส
 
“ไม่เป็นไรหรอกครับ เพราะคุณออร์เฟอุสผมมอบโอกาสให้ผมจึงไม่เหลือเรื่องให้ติดค้างใดอีก”
 
“เช่นนั้นก็ดีแล้วล่ะ”
 
ซาสเกียก้าวเข้ามารายงาน
“เลดี้ส่งแผนผังคฤหาสน์พร้อมรายละเอียดการแก้ไขเบื้องต้นมาให้คุณชายน้อยพิจารณาก่อนครับ คุณชายน้อยจะดูตรงนี้เลยหรือบนห้องทำงานดีครับ”
 
“ขอดูสักหน่อยก็แล้วกัน” วิคเตอร์ยื่นมือออกไปรับมาจากคนสนิทก่อนจะค่อย ๆ คลีแบบแปลนออกมา พอเหลือบไปเห็นสายตาสงสัยของโอเบอรอนเขาจึงขยายความ
 
“คฤหาสน์ที่พวกเราจะไปอยู่หลังจากหมดสัญญากับองค์ชายแล้ว เป็นคฤหาสน์เก่าแก่ตกทอดจึงอาจจะต้องใช้เวลาซ่อมแซมนาน”
 
โอเบอรอนจึงผงกศีรษะรับทราบและไม่ถามอะไรอีก
 
วิคเตอร์นึกถึงยามท่านย่าเล่าให้ฟังถึงคฤหาสน์หลังนั้น
“ย่าไปที่นั่นครั้งแรกพร้อมกับออกุสต์ ตอนนั้นยังอุ้มท้องเทเนอร์อยู่เลย”
 
วิคเตอร์ชอบฟังท่านอาจารย์ ท่านย่าหรือมารดายามเอ่ยถึงบิดาผู้ล่วงลับของเขา เสมือนได้เห็นภาพบิดาของเขายังมีชีวิตอยู่ตรงหน้า แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดช่วงเวลานั้นไว้เมื่อเห็นโอเบอรอนยกนาฬิกาพกขึ้น
 
“ใกล้จะหมดเวลาพักแล้วล่ะครับคุณกรินญา” โอเบอรอนกล่าวเมื่อเงยหน้าขึ้น
 
วิคเตอร์หันไปทางเอรอส รูบี้เช็ดหน้าเช็ดมือมังกรน้อยให้เรียบร้อยแล้ว เด็กน้อยยกสองแขนขึ้นรอให้วิคเตอร์อุ้มเขากลับห้องเรียน
 
“เช่นนั้นฉันขอตัวก่อน” วิคเตอร์หันไปกล่าวต่อโอเบอรอนก่อนพาเอรอสกลับเข้าห้องเรียน
 
(จบตอนที่ 39) Day 8 (2019) FRAIL
#FICTOBER #DrachenGrundschule #DrachenKindergärten #มังกรน้อย
 
Talk:
 
ขออภัยในความล่าช้าสำหรับตอนนี้ค่ะ ติดงานเลยไม่ได้เขียนกระทั่งตอนปีใหม่เลย

สำหรับตอนต่อไปเรายังไม่แน่ใจเลยค่ะ งานเข้าอีกแล้วแต่จะพยายามลงเสาร์หรืออาทิตย์เหมือนเดิมนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น