มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ! (จบ)

ตอนที่ 38 : 32. บ่วงรักร้อยใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ธ.ค. 62

บ่วงรักร้อยใจ
 
แรมซีย์กลับมาถึงคฤหาสน์บาคเฮาเซ่น หลังกอดท่านพ่อให้หายคิดถึงเขากลับไปยังห้องของตัวเอง เมื่อเปิดประตูเข้าไปเขารู้สึกคิดถึงห้องนี้เหลือเกิน มีกลิ่นและบรรยากาศที่แสนคุ้นเคย ตลอดปิดเทอมเขาได้เรียนรู้หลายสิ่งจากท่านลุงเอเรบุส กับได้ทราบบางเรื่องจากท่านป้าว่าญาติผู้พี่ของเขาก็มีมุมที่แรมซีย์ไม่รู้จักเช่นกัน นับแต่ได้พบกันสมัยเรียนอนุบาลจนกระทั่งตอนนี้ หากในอีกแง่หนึ่งเขาก็ได้เห็นในด้านที่ท่านป้าไม่เคยเห็นเช่นกัน
 
เขาเผลอแหงนเงยไปเหนือเตาผิงเช่นที่เคยทำมาตลอดยามอยู่ปราสาทเอเรบุส เหนือเตาผิงของเขาไม่มีสิ่งใดอยู่ ไม่มีคำปฏิญาณของญาติผู้พี่ใส่กรอบประดับ แต่ยามหลับตาลงแรมซีย์ยังจดจำมันได้แจ่มชัด การสาบานตนของผู้พิทักษ์ฯ คล้ายกับมีห่วงที่มองไม่เห็นผูกรัดเอาไว้กับหน้าที่หากจะบอกว่าท่านดยุคได้ผูกมัดตัวเองไว้กับราชวงศ์ไว้กับอาณาจักรคงไม่ผิดนัก แรมซีย์นึกถึงราชินีองค์หนึ่งของมนุษย์ผู้ประกาศแต่งงานกับประเทศตัวเอง ญาติผู้พี่ของเขาก็คงไม่ต่างกัน
 
แรมซีย์อาจจะไม่ต้องรับภาระถึงขั้นนั้น แต่จากที่ท่านลุงพยายามสั่งสอนเขา ย่อมเป็นนัยว่าท่านลุงต้องการคนสนับสนุนบุตรชายของตน และเขาควรเป็นหนึ่งในกำลังนั้น ลาเมียซีเองก็ปกป้องอาณาจักรในอีกทางหนึ่ง ญาญ่าก็ไม่อาจปฏิเสธหน้าที่ตรงนี้เช่นกัน เขาไม่ได้สนใจท่านดยุค...เขาอยากอยู่เคียงข้างญาญ่าในอนาคต เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่เขาจะไปขอครูญาญ่าแต่งงาน ถ้าครูตอบตกลงก็ดีสิ ตามธรรมเนียมชาวสีขาวและสีดำมีการมอบแหวนให้กัน เขาควรจะให้แหวนแบบใดดีนะ แรมซีย์รู้ว่าของมีค่าญาญ่าไม่อยากได้หรอก แต่ถ้าของจากใจญาญ่าจะชอบไหม จะว่าไปแล้วแรมซีย์นึกถึงวีรกรรมที่เขาเคยทำตกตอนไปค้างที่ปราสาทบวร์กเฮาเซ่น ลูกบอลทองคำประดับด้วยอัญมณี ดูเป็นของสำคัญของญาญ่าขนาดนั้นถึงจะไม่บุบสลายหรือเป็นรอยเขาก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี
 
เด็กชายนึก ญาญ่าจะชอบของที่ทำขึ้นด้วยตัวเองอันเป็นของจากใจไหมนะ เขาจะทำอะไรให้ดี?
 
-------------
 
เอิร์ดมานน์มองเจ้ามังกรวารีผู้มาเยี่ยมเยือนในวันนี้ ทั้งที่เออร์วิงก็ทราบว่าท่านแม่ไม่ชอบหน้ายังกล้ามาเยี่ยมเยือนอีก เอิร์ดมานน์ได้แต่ระบายลมหายใจยาว ต้อนรับสหายในห้องรับรอง
 
เออร์วิงยังให้ความรู้สึกเช่นเดิม เหมือนสายน้ำเอื่อยที่ไหลผ่านไม่สนหรือไม่แยแสต่อสิ่งใด นั่นทำให้ท่านแม่ที่เป็นผู้ใหญ่ยังถือสาเด็กตัวแค่นี้ก็ย่อมไม่เป็นการดี
 
“มาทำไม?” เอิร์ดมานน์เข้าประเด็นทันทีด้วยน้ำเสียงไม่จัดว่าสุภาพแต่ก็ไม่ห้วนเกินไปนัก
 
“ฉันนำของมาให้น่ะ” เออร์วิงยังตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
 
“จะเปิดเทอมอยู่แล้ว ค่อยให้ที่โรงเรียนก็ได้”
 
เออร์วิงคล้ายไม่สนใจหยิบถุงที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมา แล้วหยิบของด้านในออกมา เป็นอความารีนสีฟ้าเท่าปลายนิ้วโป้งเด็กยังไม่ได้เจียระไนร้อยอยู่กับเชือกหนัง
“ตอนแรกว่าจะให้นำไปเจียระไน แล้วทำโช้คเกอร์ให้แต่เกรงว่านายจะไม่ชอบ” เออร์วิงมองดูของในมือก่อนยื่นส่งให้เอิร์ดมานน์
 
พอได้ยินเช่นนั้นเอิร์ดมานน์ก็แสดงสีหน้าที่หากท่านแม่อยู่ด้วยคงโดนเอ็ดไปแล้วออกมา
 
เออร์วิงยิ้มน้อย ๆ “ฉันทราบว่านายคงไม่ชอบแบบนั้นเลยร้อยเป็นสร้อยให้ดีกว่า”
 
“แน่ล่ะใครจะอยากได้กัน มันเหมือนให้ปลอกคอน่ะสิ”
 
“ฉันไม่ได้จะผูกมัดนายไว้แบบนั้นเอิร์ดมานน์ ยังมีเวลาอีกมากมายให้เราได้เรียนรู้กัน”
 
“ทำไมถึงเลือกฉัน” เอิร์ดมานน์ยังคงนั่งเก็บมืออย่างเรียบร้อย
 
“นายฉลาดขนาดนี้ลองตรองดูสิ” เออร์วิงยังคงยื่นมือค้างอยู่เช่นนั้น
 
“ต่อให้ฉลาดแค่ไหน ฉันก็อ่านใจคนไม่ได้” เอิร์ดมานน์รู้สึกว่าเออร์วิงช่างขยันเล่นลิ้นเหลือเกิน
 
“คำตอบบางเรื่องไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองสมองคิด ใช้แค่ความรู้สึก” เออร์วิงหรี่ตาลงมองอีกฝ่าย
 
เอิร์ดมานน์มองบนอีกคราก่อนจะเอ่ยออกมา “เป็นเด็กเป็นเล็กอย่ามาพูดแบบนี้สิ”
 
“เราอายุเท่ากันไม่ใช่หรือ” เออร์วิงทักท้วงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
 
เอิร์ดมานน์ไม่อยากจะเถียงเจ้ามังกรวารีแล้ว จึงยื่นมืออกไปรับเอาไว้
“ฉันรับไว้ก็ได้”
 
เออร์วิงวางลงบนมือของเอิร์ดมานน์ ยังคงรอยยิ้มบนใบหน้า
“ไม่ต้องห่วงเอิร์ดมานน์ ฉันแค่อยากให้นาย ไม่ได้เป็นสิ่งผูกมัดหรือคำสัญญาใดใด เอาไว้เราโตเป็นผู้ใหญ่ก่อน ค่อยมาพูดถึงเรื่องนี้กันใหม่เพราะฉันเชื่อว่าระหว่างนี้นายจะไม่มีใคร อย่างแน่นอน”
 
เอิร์ดมานน์มองอความารีนในมือก่อนเลื่อนสายตาขึ้นสบตาเออร์วิง
“นายเริ่มจะคล้ายแรมซีย์ ไปเอาความมั่นใจแบบนั้นมาจากไหน”
 
เออร์วิงไม่ตอบคำถามนั้น เขาลุกขึ้น “ไว้เจอกันที่โรงเรียนนะ กับเทอมสองของเรา”
 
-----------
 
หนึ่งมังกรอัคคี หนึ่งมังกรพฤกษากำลังนั่งคุยกันอยู่บนพื้นหญ้าในสวน โดยมีมังกรวายุบุตรชายเจ้าของบ้านนั่งมองอยู่ห่าง ๆ เวย์รารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวแถม แต่เขาอยากเจอหน้าเคียฮี จึงได้แต่ติดสินบนเฟรยาให้ชวนเคียฮีมาที่นี่
 
เด็กผู้หญิงสองคนพูดคุยกัน นาน ๆ ครั้งจะหันมาชวนเวย์ราคุยสักที ทั้งที่เวย์ราคอยมองทั้งคู่อยู่ เคียฮีหันมามองเขา ก่อนหันกลับไปหาเฟรยา เฟรยาก็ผงกศีรษะรับ หลังคุยตกลงอะไรบางอย่างกัน เฟรยาดึงหญ้าเส้นยาวขึ้นมาถักแหวนสองวง “นี่คือแหวนแห่งคำสัญญาของเรานะเคียฮี”
 
“สัญญาอะไร?” เวย์ราทักขึ้นสายตามองเฟรยาที่กำลังสวมแหวนถักจากหญ้าให้เคียฮี ก่อนจะสวมอีกวงให้ตัวเอง
 
“ความลับของผู้หญิงน่ะสิ” เฟรยาว่า
 
เคียฮีหัวคิกไม่ยอมเฉลย เอาเถอะเวย์ราว่า อย่างน้อยเขาก็ได้เห็นเคียฮีหัวเราะ หลังเปิดเทอมก็จะได้เจอหน้าทุกวันแล้ว
 
---------------
 
หลังมาถึงปราสาทแห่งแสง ซาสเกียก้าวเข้าไปยังห้องซึ่งเลดี้ลาเมียซี และเลดี้วิเซียเร่กำลังคอยอยู่แล้ว ด้านหลังของเลดี้ยังมีบิดาของเขาเซชส์ยืนสำรวมอยู่ด้วย
 
ซาสเกียทำความเคารพก่อนรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่ไปยังอาณาจักรสีขาวต่อเลดี้อย่างละเอียด ไม่เว้นแม้แต่เรื่องนั้นด้วย ซาสเกียไม่อาจละเว้นไปได้ ปฏิกิริยาเมื่อท่านดยุคแห่งดราเค่นบวร์กจุมพิตบนหลังมือนายน้อย
 
“เขามีอาการเช่นนั้นหรือ?” อิซิเนียเอ่ยถามย้ำเมื่อทอดสายตามองไปยังผู้เป็นดั่งเงาของหลานชาย
 
“ครับ นายท่าน นายน้อยมีอาการเช่นนั้น ดูท่านายน้อยเองก็ตกใจไม่น้อย เขาไม่เคยเป็นเช่นนั้นมาก่อน”
 
อิซิเนียระบายลมหายใจยาว หันไปสบตาวิเซียเร่ก่อนจะเอ่ยออกมา
“เอาเป็นว่าให้ระวังไว้ก่อนก็แล้วกัน หากไม่มีเรื่องอื่นแล้วก็ไปได้”
 
ซาสเกียจึงค้อมกายทำความเคารพอีกคราแล้วก้าวออกจากห้องไป
 
วิเซียเร่มองสบตามารดา เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
“ปาปาเคยกล่าวว่า ความกลัวบางอย่างถูกฝังมาในจิตวิญญาณ วิคเตอร์เคยถูกกระทำอะไรมาบ้างกันแน่” แม้ไม่ยากจะเดาจากแต่ละสิ่งที่วิคเตอร์หวาดกลัว มีเพียงคนในครอบครัว คนที่ไม่มีทางทำอันตรายต่อวิคเตอร์แน่นอน จึงจะไม่แสดงอาการขึ้นมา
 
“เรื่องในอดีต อาจจะนาน เนิ่นนานก่อนจะถือกำเนิดเป็นวิคเตอร์ก็เป็นได้ เราไม่สามารถแก้ไขอดีตนั้นได้วิเซียเร่ เราได้แต่ปกป้องเขาจากทุกสิ่ง ไม่ให้เกิดเหตุการณ์นั้นกับเขาขึ้นอีกครั้ง อย่าให้เขาหวาดกลัวมากยิ่งกว่านี้” อิซิเนียกล่าวอย่างเยือกเย็น
 
----------
 
วิคเตอร์กลับมาถึงปราสาทแห่งแสงคิดในใจว่าคงได้พักเต็มที่เสียที หลังไปพบท่านย่าและมารดาของเขาแล้ววิคเตอร์ตัดสินใจจะพักผ่อน เขายังไม่ไปตามนัดในฝันนั้นหรอก...ยังไม่ถึงเวลา เขาอยากนอนหลับให้สนิทสักตื่น เมื่อมีคนมาคอยดูแลเอรอสวิคเตอร์จึงนอนหลับได้อย่างสบายใจ
 
เช้าวันถัดมาประตูห้องนอนแง้มเปิดออกช้า ๆ รูบี้เยี่ยมหน้าเข้ามาแล้วพบบรรยากาศความเงียบสงบ
“พี่ยังไม่ตื่นหรือแปลกจริง” รูบี้อุ้มเอรอสอยู่ในอ้อมแขน มาตั้งใจจะมาอรุณสวัสดิ์พี่ชาย เมื่อมองไปยังร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงเขาก็เปลี่ยนความคิดว่าให้พี่นอนนาน ๆ บ้างก็ไม่เป็นไร
 
รูบี้จึงอุ้มเอรอสไปนั่งบนโซฟาในห้องแทน เขาวางเอรอสบนตักก่อนจะชวนคุย
“เอรอสรักพี่ชายไหม”
 
เอรอสยิ้มทั้งดวงตา ตอบด้วยน้ำเสียงสดใส
“รักครับ เอรอสรักวิคมากเลย”
 
“ดีแล้วล่ะ รูบี้ก็รักพี่มากเช่นกัน แต่รูบี้อ่อนแอทำได้แต่คอยเป็นกำลังใจให้ คอยดูแลในยามสงบ” รูบี้ลูบหลังมังกรน้อยเบา ๆ “ตอนนี้เอรอสอาจจะร่างกายไม่แข็งแรง แต่พอโตขึ้นพี่บอกว่าอะไร ๆ จะดีขึ้น เอรอสก็เป็นลาเมียซี ในวันข้างหน้าอาจจะเก่งขึ้นจนรูบี้นึกไม่ถึงเลยก็ได้”
 
“พ่อก็เคยบอกแบบนั้น เอรอสก็...อยากแข็งแรงเหมือนกัน” เอรอสแหงนเงยมองครูรูบี้ “ถ้าเอรอสเก่งเหมือนพ่อ เอรอสจะได้อยู่ข้างกายวิคเหมือนซาสเกียใช่ไหม”
 
รูบี้ทำท่าครุ่นคิด“นั่นสินะ ถ้าเอรอสเก่ง คนคุ้มกันของพี่ก็คงมีมากขึ้นด้วย”
 
“งั้นถ้าแข็งแรงขึ้นแล้ว เอรอสจะตั้งใจฝึกให้เก่ง ๆ นะ” พ่อกับแม่ก็หวังให้เอรอสเป็นเช่นนั้น
 
“อืม เผื่อรูบี้ด้วยนะ” รูบี้ลูบศีรษะเด็กน้อย
 
“เอรอสจะคอยดูแลทั้งวิคทั้งรูบี้เลย” เอรอสประกาศความตั้งใจของตัวเอง
 
เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่ทราบเขาได้ยินเสียงครางจากบนเตียงดังขึ้นเบา ๆ รูบี้จึงอุ้มเอรอสมานั่งบนขอบเตียง คิ้วคู่งามบัดนี้ขมวดเข้าหากัน รูบี้จึงใช้นิ้วกดเบา ๆ บนหว่างคิ้วให้คลายออก แล้วจูบประทับลงไป เสียงครางค่อยเบาลง สักพักเปลือกตาของวิคเตอร์จึงขยับ เผยลูกแก้วสะท้อนสีรุ้งคู่งามออกมา วิคเตอร์ลุกขึ้นหรี่ตามองน้องชายและเอรอสที่อยู่ข้างกาย
 
“พี่...เป็นอะไรหรือครับ ฝันหรือ” รูบี้ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าพี่ชาย
 
“อาจจะใช่ แต่จำไม่ได้เลยว่าฝันอะไรบ้าง” วิคเตอร์หลุบตาลงก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมองน้องชาย
“จำได้แต่ความรู้สึกว่า มันน่าเศร้าเหลือเกิน...”
 
(จบตอนที่ 32) Day 1 (2019) RING
#FICTOBER #DrachenGrundschule #DrachenKindergärten #มังกรน้อย
Talk :
 
ขออภัยที่หายไปนานเลยค่ะ ตอนสิ้นเดือนสิงหาคนในครอบครัวเราเสียพอดี ก็เลยเขียนเรื่องสั้นระบายอารมณ์ไป 31 เรื่องพยายามเขียนให้เสร็จจะได้ไม่ต้องค้างคา ทำอีบุ๊คเปิดขายไปเรียบร้อย ท่านใดสนใจก็เชิญนะคะ
 
[รวมเรื่องสั้น PWP] Irresistible desire ปรารถนามิรู้พ่าย
Irresistible desire ปรารถนามิรู้พ่าย
Licht
www.mebmarket.com
[รวมเรื่องสั้น PWP] ความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะครอบครอง มันคือรักหรือ ไม่ใช่หรอก…มันสูงส่งกว่าเรามากนักรวมเรื่องสั้น 31 เรื่อง ประกอบด้วย-BL/Yaoi 21 เรื่อง-GL/Yuri 2 เรื่อง-NL 5 เรื่อง-ไม่จำแนก 3 เรื่อง

ทดลองอ่านได้ที่
https://writer.dek-d.com/Miran/writer/view.php?id=2000090
 
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เป็นหรอกค่ะ ตอนที่เริ่มมาเขียนอนุบาลฯ อาที่เลี้ยงเรามาก็เสียไปตอนต้นปีค่ะ ก็เลยเขียนนิยายจบไปเรื่อง อนุบาลเป็นส่วนหนึ่งที่วางแผนไว้ในช่วงนั้นด้วย แล้วก็เขียนเรื่อยมาเป็นปีเลยทีเดียว
 

ความรู้สึกที่ได้ทำเล่มจนเสร็จก็ดีค่ะ รู้สึกว่าพอได้ตั้งใจอะไรทำให้มันเสร็จไม่ต้องรออะไรทั้งนั้นแล้วมันดีมากเลยค่ะ ส่วนที่เหลือก็เป็นผลพลอยได้ ไม่เขียนก็เหมือนมีอะไรคาใจเลยเขียนให้จบโปรเจคแล้วค่อยกลับมาเขียนมังกรน้อยต่อดีกว่า ต้องขออภัยด้วยที่ทำให้รอกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น