มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ!

ตอนที่ 3 : 3. เกรียม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

เกรียม
 
วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันในหน้าร้อนที่เด็กนักเรียนจะต้องเข้าแถวกลางสนาม กล่าวปฏิญาณตนและฟังการอบรมของผู้อำนวยการโรงเรียน--ธีโอบาลด์ มอราเลส--มังกรสีน้ำตาลแดงผู้เป็นเจ้าของสถานศึกษาแห่งนี้ เสียงประกาศของเขาได้รับการขยายให้ได้ยินโดยถ้วนทั่ว แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับเด็กที่ต้องมายืนตากแดดนั้นก็รู้สึกว่ามันช่างยืดยาวโดยใช่เหตุอยู่ดี
 
ดีที่เป็นแดดในยามเช้าจึงไม่ร้อนมากนัก แต่ถึงอย่างนั้นแรมซีย์ก็เริ่มบ่น
“เราจะกลายเป็นมังกรเกรียมๆ กันไหมนี่?”
 
“มังกรอัคคีก็ใช่ว่าจะทนร้อนนะ” เคียฮีในตอนนี้มีเม็ดเหงื่อผุดเต็มใบหน้า
 
มังกรพฤษาอย่างเฟรยาก็มีสภาพเหมือนต้นไม้ที่ได้รับแดดมากไปหันไปสบตาเคียฮีอย่างเข้าใจ
 
เคียฮีกำลังจะพูดต่อ เอิร์ดมานน์ที่ตอนนี้ก็เหมือนดินแห้งๆ ส่งสายตาว่าอันตราย เคียฮีจึงหุบปากฉับ มองตรงไปด้านหน้าที่ผอ.ยืนส่งเสียงไม่หยุด เหล่าครูที่เดินตรวจแถวนักเรียนเดินผ่านจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง จนเมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้วลูกมังกรจึงเริ่มคุยกันต่อ
 
 
“หอประชุมก็มี ทำไมต้องให้มายืนตากแดดแบบนี้ในหน้าร้อนด้วยนะ” เวย์ราเปรยเบาๆ
 
“เด็กประถมก็แบบนี้ ปีที่แล้วก็ผ่านมาไม่ใช่หรือ เดี๋ยวก็ผ่านไปอีกปี” เออร์วิงกล่าวเรียบๆ
 
“นี่เราต้องเกรียมกันอีกกี่รอบนะ กว่าจะโต” แรมซีย์เริ่มคิดคำนวณ
 
เอิร์ดมานน์จึงบอกว่า “ถ้านายคะเนว่าสัก 10 ปี คงต้องผ่านหน้าร้อนสัก 10 หนล่ะ แรมซีย์”
 
แรมซีย์จำได้ว่าญาญ่าเคยเล่าว่าเติบโตมาจากอาณาจักรสีขาวที่เป็นแดนของมนุษย์สีขาว
“ญาญ่าคงไม่ต้องมาผ่านอะไรแบบนี้สินะ”
 
เอิร์ดมานน์ยิ้มอย่างนึกรู้ในใจ “อยากทราบก็ลองไปถามสิ ครูกรินน่าจะผ่านมาด้วยอะไรที่คาดไม่ถึง”
 
“ไปถามตรงๆ ญาญ่าคงไม่บอกหรอก ถ้าไม่เกิดอะไรแล้วเล่าให้ฟัง” ญาญ่าไม่ค่อยพูดถึงเรื่องสมัยเด็ก มันคงมีเรื่องอะไรมากมายอยู่ แรมซีย์เองก็ไม่คิดอยากถามในตอนนี้ เขาอยากให้ญาญ่าเล่าออกมาเอง จะว่าไปตอนที่เกิดเรื่องนักล่ามังกรบุกเข้าไปในรร.อนุบาลในครั้งนั้นญาญ่าก็ไม่เล่าอะไรให้ฟังเพิ่มเติมนอกจากที่พวกเขาถาม
 
มังกรนั้นมีพลังติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด เพียงแต่ลูกมังกรนั้นจะต้องพยายามเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังของตน ดังนั้นมังกรผู้เยาว์จึงมักอยู่ในสายตาของมังกรเต็มวัยเสมอรวมถึงเพื่อป้องกันภัยจากนักล่ามังกรด้วย
 
ลูกมังกรทั้ง 6 ที่เป็นลูกศิษย์ของคุณครูกรินญาได้มีประสบการณ์ที่ได้พบกับนักล่ามังกรมาแล้ว แต่หากจะพูดให้ถูกคือ ไม่ได้พบเจอโดยตรงยกเว้นเพียงแรมซีย์ผู้เดียวที่ฝืนคำสั่งให้อยู่แต่ในห้อง แล้วตามครูออกมาแรมซีย์ถึงได้เห็นตอนที่นักล่ามังกรจับครูไป
 
ลูกมังกรไม่ทราบรายละเอียดนัก แต่รู้ว่าครูกรินได้กลับมาอย่างปลอดภัย กับมีเรื่องขึ้นศาลต่อจากนั้นเล็กน้อย จะมีการเปลี่ยนแปลงก็แค่ครูตัดผมที่เคยยาวมาตลอดเท่านั้น ซ้ำเรื่องที่เกิดก็จบลงอย่างรวดเร็ว โรงเรียนอนุบาลปิดการเรียนการสอนไม่นานนักทุกอย่างก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ บางคนก็พูดแค่ว่า เป็นเพียงมังกรไม่เจียมตัวที่อยากจะงัดกับลาเมียซีเท่านั้น ต่อจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรอีก
 
เอิร์ลแห่งบวร์กเฮาเซ่น วิคเตอร์  กรินญาอดีตครูของพวกเขามีคนหนุนหลังอยู่หลายคน เจ้าตัวนั้นเป็นข้ารับใช้ขององค์ชายมังกรลำดับที่สี่ มีท่านย่าเป็นดัชเชสแห่งลิชเตนชลอสซึ่งเป็นตระกูลผู้นำมังกรแห่งแสง และมีดยุคแห่งดราเค่นบวร์กมังกรแห่งความมืดมาติดพัน
 
แรมซีย์คิดสะระตะไประหว่างที่เรียนในช่วงเช้า เหล่าสหายผู้ร่วมเรียนมาแต่อนุบาลของเขาทั้ง 6 ล้วนเป็นมังกรธาตุที่มีพลังมากกว่ามังกรสี ลูกมังกรเช่นพวกเขาอาจจะเผลอใช้พลังออกมาโดยไม่รู้ตัว หรือระเบิดพลังออกมาก็ได้ซึ่งเป็นเรื่องอันตราย สมัยอยู่อนุบาลนั้นนักเรียนต่อ 1 ห้องจึงมีไม่มากนัก เพื่อครูผู้ดูแลจะได้ควบคุมได้อยู่ แรมซีย์เพิ่งสังเกตได้ว่าที่ครูท่านอื่นไม่กล้ารับดูแลพวกเขาจนญาญ่าต้องรับหน้าที่สอนพวกเขาตลอด 2 ปี เพราะเกรงจะรับมือไม่อยู่ในหลายๆ เรื่องสินะ พวกเขายังก่อเรื่องไว้ในวันพบผู้ปกครองตั้งแต่ปีแรกเสียด้วย
 
จนเวลาพักกลางวันมาถึง สิ่งที่แรมซีย์เบื่อหน่ายกับการเรียนประถมอย่างหนึ่งคือ ต้องอดทนกับเรื่องอาหารการกิน มิใช่ลำพังแต่เพียงเขา มังกรลูกผู้ดีคนอื่นก็โอดครวญในใจถึงอาหารของโรงเรียน ที่ลิ้นผู้ดีพยายามกล้ำกลืนว่า...พอไปได้
 
เด็กนักเรียนจะมานั่งที่โต๊ะอาหารตัวยาวซึ่งวางเรียงกันเป็นแถวให้เรียบร้อย เมื่อได้เวลาพนักงานจึงลำเลียงอาหารมาเรียงบนโต๊ะทีละรายการ ระหว่างนั้นเองก็เป็นช่วงเวลาที่นักเรียนบางคนซึ่งเมื่อถูกยกย่องว่า โดดเด่นอาศัยตักตวงเรียกความสนใจ
 
มังกรวายุเฟอร์ดินานด์ นันเดเวอร์ นักเรียนเกรด 5 ผู้มีรูปเป็นทรัพย์ก้าวมาในห้องอาหารขณะที่นักเรียนส่วนใหญ่นั่งเรียงกันอยู่ทั้งสองฝากข้างแล้ว โดยมีเด็กสาวหน้าตาดีอายุใกล้กัน 2-3 คน ติดตามมาไม่ห่าง ทั้งคณะจึงเป็นจุดรวมสายตาของผู้นั่งอยู่ก่อนให้หันมาสนใจ เรียกเสียงกล่าวถึงและสียงซุบซิบได้ไม่น้อย
 
ทว่าสำหรับเด็กเล็กเกรดสองนั้นไม่ได้สนใจอะไรนัก พนักงานเพิ่งจะวางไก่ย่างหอมฉุยลงตรงหน้า เป็นเพราะวันนี้เสียพลังงานไปไม่น้อยในตอนเช้า กลิ่นหอมของอาหารตรงหน้าก็เรียกให้น้ำย่อยทำงานได้ดี
 
ตอนที่เฟอร์ดินานด์กำลังก้าวผ่านโต๊ะนั้นจึงพอดีกับเคียฮีพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแสดงอาการตื่นเต้นต่ออาหารว่า “น่าอร่อย!
 
เท้าในรองเท้าหนังมันปลาบชะงัก หันปลายรองเท้ามาทางต้นเสียง เฟรยาสะกิดเคียฮีที่ให้ความสนใจไก่ย่างตัวโตตรงหน้าอยู่ให้เงยหน้าขึ้นมา
 
“หมายความว่าอะไร?” เฟอร์ดินานด์ก้าวเข้ามาใกล้พร้อมถามออกมาด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเสน่ห์เด็กสาวที่ก้าวตามมาเริ่มชักสีหน้าใส่เคียฮีว่าทำตัวเรียกร้องความสนใจ เด็กบางคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เริ่มส่งเสียง
 
เคียฮีที่โดนขัดเวลากินจึงจ้องมองอีกฝ่าย กล่าวชัดถ้อยชัดคำ
“ฉันกำลังพูดถึงไก่ย่าง ไม่ได้หมายถึงเธอ”
 
เฟอร์ดินานด์ เลิกคิ้วเอียงคอมองเคียฮีอย่างพิจารณาก่อนจะตอบโต้
“หน้าตาก็น่ารักดีเหมือนเด็กผู้หญิง แต่พูดจาไม่น่ารักเอาเสียเลย”
 
ด้วยความที่ผอ.มอราเลสชื่นชมดัสเชสแห่งลิทช์เตนชลอสว่าเป็นสตรีที่น่ายกย่อง เขาจึงมองว่าชายหญิงในโรงเรียนควรเท่าเทียม ดังนั้นชุดนักเรียนชายและนักเรียนหญิงจึงต่างกันแค่ท่อนล่าง ซ้ำเคียฮียังตัดผมสั้นเหมือนเด็กผู้ชาย จึงไม่แปลกที่จะถูกเข้าใจผิด
 
เอาแล้ว...สหายผู้ร่วมโต๊ะมองสบตากันก่อนที่ความคิดนั้นจะเป็นหนึ่ง
 
เคียลุกออกไปยืนตรงหน้าเด็กชายที่โตกว่า ใช้นิ้วชี้มาที่ตัวเอง
“ดูเสีย! นี่คือด้านหน้า” เคียฮีไล่นิ้วตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนหันหลัง “และนี่คือด้านหลัง เคียฮี  แบรนด์ลีย์ มังกรอัคคีเป็นผู้หญิง!
 
อันที่จริงเฟอร์ดินานด์ก็พูดไม่ออกตั้งแต่เห็นมังกรอัคคีที่เย้าแหย่ด้วยนั้นสวมกระโปรง ยิ่งถูกท้าทายแบบนั้นยิ่งรู้สึกว่าถูกทำให้อับอายต่อหน้าคนทั้งหมดนั่น
 
หากผู้ที่ทำให้เรื่องจบลงอย่างรวดเร็วคือมังกรแห่งความมืด แรมซีย์ส่งเสียงไปพร้อมสายตา ในยามปกติแรมซีย์ก็พยายามอ่อนน้อมอยู่ หากในยามที่กำลังหงุดหงิดที่เคียฮีถูกหาเรื่อง ซ้ำยังหิวด้วยแล้วสายตาจึงออกมาแบบที่ท่านลุงเอเรบุสสั่งสอนมาไม่มีผิด
“เคียฮีเรากำลังอยู่ระหว่างทานอาหารอย่าเสียมารยาทสิ” คำกล่าวนั้นดูจะไปกระทบใครอีกด้วย
 
เฟอร์ดินานด์อย่างไรก็เป็นเพียงมังกรวายุ พบเจอสายตาดุดันจากมังกรแห่งความมืดที่อายุน้อยกว่าเข้าไปก็ขวัญเสียหากยังพยายามรักษาสีหน้าท่าทาง
 
เคียฮีหันไปหาสหายก่อนหันกลับมาจ้องตาใส่มังกรวายุที่โตกว่า กล่าวเสียงเย็น
“นั่นสิเสียมารยาทแล้ว ขอตัว” ก่อนจะกลับไปนั่งที่ของตน และไม่สนใจอีก
 
เฟอร์ดินานด์กวาดตามองเด็กทั้งโต๊ะ เขาไม่นึกเลยว่า มังกรแห่งความมืดผู้นี้จะมีสายตาที่ร้ายกาจ เขาพบเจอมังกรแห่งความมืดร่วมโรงเรียนมาก็ไม่มีผู้ใดน่าเกรงกลัวขนาดนี้ ซ้ำอีกฝ่ายยังเป็นแค่เด็กเกรด 2
 
...นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องวุ่นวาย ที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้

-------------------------

ค่ำคืนนั้นวิคเตอร์  กรินญานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น บนตักมีลูกมังกรตัวน้อยเอรอส กับกระต่ายขนสีขาวตาสีแดงอีกตัว ในมือถือหนังสือนิทานสำหรับเด็ก เขาอ่านนิทานช้าๆ ทีละคำเพื่อให้เอรอสอ่านตาม เสียงอ่านช้าๆ กับเสียงใสๆ ของเด็กน้อยเพียงพอที่จะทำให้รูบี้เคลิ้มหลับ ยิ่งเอรอสลูบเขาไปด้วยอ่านออกเสียงตามไปด้วย
 
รูบี้ทำจมูกฟุตฟิต หูที่ลู่แนบตัวขยับ แล้วยกศีรษะหันไปยังประตู ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้น หญิงรับใช้ส่งเสียงเบาๆ เพื่อแจ้งว่า ท่านดยุคมาเยือน เมื่อประตูเปิดออก มังกรแห่งความมืดผู้มีผมสีดำ และดวงตาสีทองจึงก้าวเข้ามาตามคำเชื้อเชิญของหญิงรับใช้
 
ดวงตาสีทองกวาดมอง กรินญาเองก็เงยหน้าขึ้นจากหนังสือเพื่อสบตา เขามิได้หยุดอ่าน อีกฝ่ายเองก็ส่งสายตาทำนองว่าไม่ต้องยุ่งยาก ออร์เฟอุส  เอเรบุสก้าวไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม
 
เอรอสตัวน้อยบนตักกรินญามองผู้มาใหม่ ก่อนส่งเสียง “ออร์เฟร-อุส”
 
“เก่งจังจำชื่อได้ด้วย” วิคเตอร์ลูบศีรษะเด็กน้อย ส่งยิ้มบางๆ ให้แขกผู้มาเยือน แล้วจึงก้มลงอ่านต่อไป โดยมีสายตาของเจ้ากระต่ายในอ้อมแขนจดจ้องผู้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
 
เป็นเช่นนั้น...เหมือนเช่นทุกครา โดยที่ไม่ต้องพูดคุยกัน เพียงนั่งอยู่ด้วยกัน วิคเตอร์ไม่เคยปล่อยให้ออร์เฟอุสรู้สึกโดดเดี่ยว หลายครั้งอีกฝ่ายจะใช้ดวงตาที่ใสราวลูกแก้ว หากบรรจุสีสันมากมายไว้ภายในเหลือบมองมาทางเขาเป็นระยะ แม้อ่านนิทานให้เด็กน้อยบนตักฟัง ก็เหมือนเผื่อแผ่มาถึงเขา
 
เวลาเหมือนจะผ่านไปอย่างเชื่องช้า จนเด็กน้อยเริ่มหาวออกมา วิคเตอร์จึงเรียกสาวใช้มาพาเอรอสไปเข้านอน แต่ก็ยังเหลือเจ้ากระต่ายอยู่ดี อันนี้เป็นสิ่งที่ออร์เฟอุสไม่สามารถมีอิทธิพลอยู่เหนือมันได้ ด้วยสถานะพิเศษ วิคเตอร์รักเจ้ากระต่ายเหมือนน้องชาย…เป็นคนสำคัญที่มีเพียงหนึ่งไม่มีสอง
 
--------------------
 
(จบตอนที่ 3) Day 3 ROASTED
#INKTOBER2018 #FICTOBER
 
Talk :
ขออภัยสำหรับความล่าช้าด้วย วันศุกร์ตั้งใจว่าอาทิตย์นี้จะลง 2 ตอนเพื่อที่จะได้ดำเนินเรื่องให้เร็วขึ้น แต่แล้ว...มีเรื่องให้ต้องพักร่างกายก่อน วันอาทิตย์ก็ต้องไปทำธุระ เดี๋ยวตอนต่อไปจะรีบตามมาค่ะ ขอเวลาสักหน่อย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น