มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ! (จบ)

ตอนที่ 29 : 25. ราวถูกทิ่มแทง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 ธ.ค. 62

ราวถูกทิ่มแทง
 
เฟรยาก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ตรงไปยังห้องหนึ่งซึ่งช่วงนี้เธอเข้ามาเป็นประจำอย่างคุ้นเคย แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ของโต๊ะตัวยาวกลางห้อง หญิงรับใช้ประจำคฤหาสน์ก้าวตามหลังเวย์รามานำชากรุ่นพร้อมขนมมาจัดเรียงตรงหน้า เวย์ราจึงนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขายกชาขึ้นจิบก่อนถามไถ่
 
“วันนี้เป็นไงบ้างล่ะ”
 
“อย่าพูดห้วนๆ แบบนั้นกับสุภาพสตรี” เฟรยาตักเตือน
 
ใช่...ตอนนี้เฟรยาถือไพ่เหนือกว่า เพราะเวย์ราอยากทราบว่าวันนี้เคียฮีทำอะไรบ้าง
 
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเวย์ราจึงทำเป็นไม่สนใจ ทานขนมไปพลางจิบชาไปพลาง
 
เฟรยาเห็นว่าแกล้งหยอกเวย์ไม่ได้เสียแล้วก็ได้แต่เพลิดเพลินกับขนมตรงหน้าแทน
 
เวย์รานิ่งเงียบทำสมาธิ เอาเถิดเรื่องนั้นช่างมันเขายังมีเวลาอีกมาก...กับเคียฮี หากตอนนี้เขาต้องตั้งใจ...ตั้งสมาธิ
 
หญิงรับใช้มาเก็บจานขนมออกไปแล้วเหลือเพียงถ้วยน้ำชา ไม่นานหลังจากนั้นมังกรวายุผู้หนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมข้ารับใช้ชายที่เข็นหีบบรรจุสิ่งของบางอย่างเข้ามาด้วยความระมัดระวัง
 
เวย์ราและเฟรยาต่างลุกขึ้นกล่าวทักทายมังกรวายุผู้มาใหม่ แล้วจึงนั่งลงเมื่อได้รับอนุญาต ระหว่างนั้นข้ารับใช้ชายค่อยเปิดหีบ หยิบของที่บรรจุภายในขึ้นเรียงบนโต๊ะซึ่งปูผ้ากำมะหยี่รองไว้อีกชั้น มังกรวายุผู้มาใหม่มีนามว่า เอวาริออน อีโวเลียน
 
“วันนี้เรามาเริ่มกันเถอะ พร้อมนะเวย์รา เฟรยา...” อีโวเลียนกล่าวสีหน้าระบายด้วยรอยยิ้ม
 
เด็กทั้งคู่ต่างส่งเสียงตอบรับ จ้องมองไปยังอีโวเลียนตาไม่กะพริบ
 
“งั้นเริ่มที่ของใหญ่ก่อนนะครับ” อีโวเลียนก้าวไปยังหีบสองใบที่ยังไม่ได้เปิดออกและวางอยู่ด้านข้าง เขาบรรจงเปิดฝาก่อนเรียกนักเรียนของเขาให้เข้ามาใกล้ๆ ด้านในมีรูปปั้นทองแดงเป็นรูปมังกรนอนอยู่เคียงกันสองรูป มีลักษณะแตกต่างกัน
 
“เอาล่ะ ลองดูรูปปั้นทั้งสองรูปนี้ รูปไหนเป็นของใหม่ของเก่า แยกแยะได้หรือไม่” อีโวเลียนกล่าว
 
เฟรยาพิจารณารูปปั้นมังกรทั้งสองรูปต่างได้รับการขัดถูเงาวับจึงเงยหน้าขึ้นตอบว่าเป็นของใหม่ทั้งคู่ เวย์รากลับตอบว่า อันที่ฐานหม่นมัวไม่ได้รับการขัดนั้นเป็นของเก่า
 
อีโวเลียนพยักหน้าให้เวย์ราแล้วจึงกล่าวว่า “ถูกต้องครับ”
 
เฟรยาขมวดคิ้วใส่เวย์ราทันที
 
เวย์ราจึงทำไม่ทุกข์ไม่ร้อนใส่แม้จะได้สายตาทิ่มแทงจากสหายมังกรพฤกษา
 
อีโวเลียนจึงเรียกนักเรียนทั้งสองเข้าไปใกล้ก่อนจะอธิบาย
“เพราะส่วนฐานนั้นทำเป็นลวดลายละเอียดไว้ หากขัดถูลายจะเสียจึงได้แต่ปัดฝุ่นอย่างเบามือและทิ้งไว้เพื่อให้เป็นจุดสังเกตว่าเป็นของเก่า”
 
อีโวเลียนทอดสายตามองนักเรียนของเขา กล่าวช้าๆ
“การเป็นนักประเมินค่าต้องรู้จักสังเกตแม้รายละเอียดเล็กน้อยครับ”
 
เฟรยาทราบจากเวย์ราก่อนหน้านี้ว่า ช่วงปิดเทอมบิดาของเวย์ราจะให้ลูกน้องมาสอนวิชาประเมินค่าให้ จึงขอมาเรียนด้วย ซามาราไม่ได้ว่าอะไรจึงอนุญาตสหายของบุตรชายให้มาร่วมเรียนด้วย ดีเสียอีกมีตัวเปรียบเทียบบุตรชายเขาจะได้ตั้งใจมากยิ่งขึ้น
 
อีโวเลียนจึงปิดฝาหีบลงอย่างเบามือ ก่อนจะเคลื่อนมาที่โต๊ะยาว บนโต๊ะนั้นเรียงไว้ด้วยแจกันกระเบื้องโบราณ
“เรามาเรียนรู้การสังเกตว่าสิ่งใดเป็นของโบราณจริงและของทำขึ้นกันต่อนะครับ”
 
------------------
 
วิคเตอร์แจ้งเจ.ที.ไว้แต่แรกแล้วว่าเขาจะไม่อยู่ทานมื้อเย็นด้วย จะต้องมารบกวนให้เตรียมอาหารเฉพาะสำหรับเอรอสดูจะรบกวนเกินไป หลังสวมเสื้อคลุมเรียบร้อย วิคเตอร์หันไปรับเอรอสคืนจากอลิชา
 
หญิงสาวอุ้มเด็กน้อยขึ้นประทับจูบบนแก้มใสด้วยความเอ็นดู
“ขอบคุณที่ให้ยืม ถ้ามีบุตรกับเจ.ที.ฉันคงไม่ได้มีโอกาสอุ้มลูกเช่นนี้”
 
“อย่าพูดเช่นนั้นสิครับอลิชา” วิคเตอร์สบตาสตรีชาวสีขาวผู้เคยร่วมสำนักเดียวกัน
 
“ฉันพูดจริงวิคเตอร์ แล้วเธอก็เข้าใจได้ถูกต้องฉันยินยอมเป็นคนที่สลายไป” อลิชาเป็นฝ่ายย้ำ
 
“คุณทราบใช่ไหมครับ คนที่เหลืออยู่จะเป็นเช่นไร? ความรู้สึกเหมือนหัวใจถูกทิ่มแทงด้วยหนาม”
 
“ลูกจะอยู่เป็นตัวแทนฉันวิคเตอร์” อลิชายกมือขึ้นแตะแขนวิคเตอร์ “ฉันชอบเธอนะ อยากเห็นเธอมีความสุขเช่นกัน”
 
“ขอบคุณครับอลิชา” วิคเตอร์กล่าวออกไปจากใจจริง
 
“เธอเสียคนที่รักเธอไปมากมาย” อลิชามองลึกเข้าไปในดวงตาสะท้อนสีรุ้ง “คนที่รู้จักความเจ็บปวด และผ่านมันไปย่อมเข้มแข็ง หาคนที่รักเธอแล้วอยู่กับเขาถึงเธอจะไม่รัก”
 
“มันเห็นแก่ตัวเกินไปครับ อลิชา...”
 
“ไม่มีความรักที่ไม่เห็นแก่ตัววิคเตอร์ ฉันก็เห็นแก่ตัวที่เลือกจะสละชีวิตทั้งที่ทราบว่าเขาต้องเสียใจ เธอก็เช่นกัน” อลิชาบอกด้วยเสียงเครือ ก่อนเธอจะหันไปมองเด็กน้อยที่อุ้มมาทั้งวัน
“เอรอสเป็นเด็กดีนะ เขามีนามที่ดี...นามของเทพแห่งความรัก”
 
วิคเตอร์ผงกศีรษะรับคำของสตรีสาว เขานึกถึงนิทานในความมืดกับตำนานที่มีใครอยากเล่าให้ฟัง จัดการธุระเสร็จค่อยส่งจดหมายไปหาแล้วกัน
 
รูบี้นั่งรอทั้งคู่อยู่ในคฤหาสน์ แม้ฝีเท้าซึ่งย่ำบนพรมที่ปูลาดบนพรมแทบจะไร้เสียง รูบี้ก็รับรู้ได้แล้วก้าวไปดักรอยังประตูห้องนั่งเล่นที่เขาอยู่ เมื่อประตูเปิดออกรูบี้จึงเข้าไปโอบกอดพี่ชายแสนรักผู้อุ้มมังกรน้อยอยู่ในอ้อมแขน พร้อมแนบแก้มซ้ายขวาก่อนจูบปากเบาๆ แล้วส่งยิ้มสดใสให้
 
“ยินดีต้อนรับกลับครับพี่ รอทานอาหารเย็นอยู่เชียว” รอยยิ้มของรูบี้ให้รู้สึกมีดอกไม้บานทั่วห้องดับอารมณ์ขุ่นมัวก่อนหน้านี้ของวิคเตอร์ไปเสียสิ้น
 
วิคเตอร์ยิ้มให้น้องชาย
“หิวแล้วสินะ ขอโทษที่ให้รอ”
 
รูบี้ส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ผมไม่ค่อยหิวเท่าไร”
 
เมื่อได้ยินเช่นนี้ วิคเตอร์จึงก้มลงสูดกลิ่นที่ติดตัวน้องชาย รูบี้เริ่มทำหน้าแหยด้วยทราบดีว่าพี่ชายเขาจมูกดีแค่ไหน
 
เมื่อเงยหน้าขึ้น วิคเตอร์มองเข้าไปในดวงตาสีทับทิม
“เธอคงไม่ได้ทานดอกไม้ทั้งสวนหรอกนะ มีทั้งกลิ่นเบอร์รี่ ลาเวนเดอร์ คาโมไมล์...ยังมี...”
 
พอวิคเตอร์เริ่มเอ่ยออกมา รูบี้ก็แย้ง
“ผมเบื่อหญ้าทิโมทีนี่นา...”
 
“มันมีประโยชน์ที่สุดแล้วล่ะ เย็นนี้งดของหวาน เธอทานอย่างอื่นไปมากแล้ว”
 
“ไม่นะ ไม่...ผมทานไปอย่างละนิดละหน่อยเอง ก็พี่บอกว่าไม่ให้ทานเยอะไปนี่” รูบี้เริ่มโอดครวญ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง “ไปเยี่ยมเจ.ที.มาเป็นอย่างไรบ้างครับ”
 
“ทั้งเจ.ที.และอลิชาสบายดี หลังส่งเอรอสเข้านอนฝากดูแลแทนทีนะ” วิคเตอร์บอกน้องชาย
 
“ครับ” รูบี้หันไปรับคำ
 
“พี่ว่าจะเข้าไปค้นบันทึกเก่าในห้องท่านอาจารย์สักหน่อย”
 
“ให้ผมช่วยไหมครับ?”
 
วิคเตอร์วางมือบนศีรษะน้องชาย
“ไม่ต้องหรอกดูแลเอรอสให้ก็พอแล้ว นั่นเป็นสิ่งที่ฉันต้องค้นจากความทรงจำ...” เมื่อครั้งเป็นผู้อื่นมิใช่วิคเตอร์...
 
ตอนกลางวันมังกรน้อยได้เล่นจนเต็มอิ่ม แม้จะแปลกที่แปลกทางจึงนอนหลับลงอย่างง่ายดาย วิคเตอร์เองก็อยู่ในชุดลำลองนอนอยู่ข้างเด็กน้อยผู้หลับตาพริ้ม เขานึกปะติดปะต่อชิ้นส่วนข้อมูลซึ่งกระจัดกระจายในหัว หากโชคดีคืนนี้เขาอาจพบร่องรอยที่ต้องการค้นหา หากไม่พบคืนนี้พรุ่งนี้ก็ยังมีหวังจะค้นพบ...
 
วิคเตอร์มองข้ามเด็กน้อยไปสบตาสีทับทิมของรูบี้เป็นเชิงว่า ฝากด้วย เขาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ก้มลงประทับจูบก่อนนอนให้ญาติผู้น้องแล้วเลยไปถึงน้องชายด้วยความเอ็นดู ดวงตาใสราวลูกแก้วหรี่ลงมองเอรอส ระลึกถึงคำกล่าวของเจ.ที.และอลิชา เด็ก...เกิดมาจากความรัก พร้อมที่จะรับความรัก และมอบความรักให้ การกำเนิดของชาวสีขาวและสีดำนั้นอาศัยความรักนำพา ไม่รักไม่อาจให้กำเนิดบุตรกับคู่สาบานได้ วิคเตอร์ปิดเปลือกตาลงเรียกความทรงจำในอดีตขึ้นมา ความทรงจำเมื่อครั้งเป็นมังกรตาบอดที่หลงรักสตรีชาวสีขาวผู้หนึ่ง...
 
ระหว่างจมอยู่ในความทรงจำวิคเตอร์ก็ต้องรีบลืมตาขึ้น เมื่อร่างน้อยที่นอนอยู่เริ่มดิ้นและส่งเสียงกรีดร้อง ไม่เพียงแต่วิคเตอร์รูบี้เองก็ผุดลุกขึ้นทันที
 
(จบตอนที่ 25) Day 25 PRICKLY
#FICTOBER #DrachenGrundschule #DrachenKindergärten #มังกรน้อย
 
Talk :
 
เอาล่ะสิ...น้องจะเป็นไรไหม โดนสั่งงดของหวาน #ผิด เอรอสสิเป็นไรเปล่า?
ท่านดยุคออกตอนหน้าค่ะใจเย็นๆ นะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น