มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ!

ตอนที่ 22 : 18. ความกล้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 มี.ค. 62

ความกล้า 
 
แรมซีย์ไม่ได้สนใจว่าเวย์ราจะถามเขาหรือไม่ หากเห็นท่าทางจดๆ จ้องๆ ของสหายมังกรวายุอยู่นาน มังกรแห่งความมืดจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น
“อยากถามก็ถามมาเถิดเวย์รา แต่คำถามเดิมนั้นนายก็ทราบคำตอบดีอยู่” ท้ายประโยคนั้นคล้ายแฝงด้วยความภาคภูมิส่วนตัว
 
อันที่จริงเวย์รามีคำถามเฉพาะสำหรับแรมซีย์เพียงผู้เดียว เพียงแต่ลังเลอยู่ว่าควรถามออกไปดีไหม สุดท้ายก็ตัดสินใจอ้อมเสียเล็กน้อย
 
“พวกเราต่างทราบว่านายหลงรักครูกรินตั้งแต่แรกพบ”
 
มังกรแห่งความมืดหยักยิ้มเป็นเครื่องยืนยัน
“พวกนายก็ทราบดี”
 
เวย์ราเห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจเช่นนั้นจึงเข้าประเด็น
“นายไม่คิดบ้างหรือว่าการกระทำเช่นนั้น จะทำให้ครูกรินรู้สึกรำคาญ”
 
แรมซีย์เพียงมองสหาย ก่อนจะตอบออกมา
“การที่เราจะทำให้ใครสักคนเชื่อว่า เราชอบเขาอยากรู้จักเขาจริงๆ มันก็ต้องแสดงความสนใจออกมา เช่นท่านดยุค หากถ้าเขาถอยทั้งที่ถูกญาญ่าปฏิเสธไม่รู้กี่รอบ ทุกวันนี้คงไม่ไปพบแทบทุกวันหรอก”
 
เวย์รานึกในใจ ก็นั่นมันญาตินายนี่ถึงได้ขวัญกล้าและมั่นใจกับการตื้อเท่านั้นที่ครองโลกเช่นนั้น
“เวย์รา...อันที่จริงมันก็มีข้อจำกัดอยู่นะ ท่านดยุคเป็นผู้ใหญ่ ญาญ่าจึงแสดงท่าปฏิเสธได้เต็มที่ หากฉันเป็นเด็กครูอาจมองแค่มันเป็นเรื่องของเด็กคล้ายไม่จำเป็นต้องใส่ใจอันใด หากฉันจริงจังนะฉันตั้งใจจะกลับไปหาครูอีกแน่ เสียดายตอนนี้ฉันยังเด็กยังไม่มีอะไรเป็นของตัว หน้าที่การงานก็ไม่มี ทำแบบท่านดยุคก็ไม่ได้”
 
เวย์ราไม่คาดคิดว่าแรมซีย์จะคิดละเอียดขนาดนั้น ไม่ถามแรมซีย์ก็เงียบพอเปิดโอกาสให้แรมซีย์ก็ตอบเสียยาว
 
แรมซีย์ระบายลมหายใจก่อนจะกล่าวต่อ
“ตอนนี้ไม่ได้เป็นลูกศิษย์ญาญ่าแล้ว ฉันพยายามลดเวลาที่ไปพบญาญ่าลง พยายามอดทนแล้วถอยออกมาก่อน หากฉันตั้งใจถอยเพื่อรุกทีหลัง อย่างที่ว่าตอนนี้ยังเด็กฉันเสียเปรียบ”
 
เวย์ราเบิกตาจ้องมองแรมซีย์ นี่รู้จักวางแผนกะเขาด้วย...เวย์ราจ้องมองสหายก่อนจะกล่าวออกมา
“ฉันกลับคิดอีกแบบว่า บางครั้งเราต้องมีความกล้าที่จะปล่อยมันไปเพื่อให้คนที่เรารักมีความสุข”
แรมซีย์เลิกคิ้ว
“แน่ใจหรือเวย์ราหากนายทำแบบนั้น คนที่นายรักมีความสุขจริงหรือ”
 
นั่นเป็นคำตอบที่เวย์ราคาดไว้แล้ว
 
แรมซีย์ตบบ่าเวย์ราก่อนจะกล่าวออกมาด้วยดวงตาที่ฉายความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม
“ถ้ายังไม่ถึงที่สุดแล้วปล่อยมือ นั่นไม่ใช่ฉันอย่างเด็ดขาด เอเรบุสไม่ได้สอนฉันมาแบบนั้น
ท่านลุงเอเรบุสสอนว่า ‘หากรักใคร...ก็จงปล่อยคนนั้นไป มันเป็นคำพูดของคนใจเสาะ จงจำไว้ด้วย!’ 
 
ที่สุดแห่งความขวัญกล้า สมแล้วที่เป็นมังกรแห่งความมืด...เวย์รานึกในใจก่อนจะกล่าวต่อ
“แรมซีย์การเอาอกเอาใจ ตามใจอีกฝ่ายเป็นส่วนหนึ่งในการซื้อใจนะ”
 
แรมซีย์ผงกศีรษะเห็นด้วย
“ฉันทราบดีเวย์รา...ท่านดยุคน่ะ แทบจะยกของทุกอย่างมากองตรงหน้าหากญาญ่าเอ่ยคำเดียว หากนายเคยได้ยินญาญ่าเอ่ยปากว่าอยากได้อะไรไหม?”
 
เวย์ราส่ายหน้าด้วยทราบดี “ครูกรินเป็นทายาทแห่งลาเมียซี หากเป็นสิ่งของมีสิ่งใดที่ปรารถนาแล้วไม่ได้บ้างเล่า”
 
“หากนั่นเป็นสิ่งที่จับต้องได้เวย์รา” แรมซีย์ทราบดีว่าสิ่งที่ญาญ่าปรารถนามิใช่สิ่งของ หากเป็นสิ่งที่ไม่มีวันได้มา
 
วันซึ่งเขาไปค้างยังปราสาทบวร์กเฮาเซ่น...เขายังจำสิ่งนั้นได้ ตู้ของเล่นของญาญ่า ของสำคัญที่สุดถูกเขาทำตก ขนาดเขาเป็นเด็กยังทราบความสำคัญ ท่านดยุคญาติผู้พี่ของเขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไร
 
เวย์ราแสดงความสงสัยออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจน เออร์วิงที่นิ่งฟังมานานแล้วจึงเปิดปากถาม
“แรมซีย์นายทราบอะไรมาหรือ นายเคยกล่าวอย่างมั่นใจว่าครูกรินจะไม่มีใคร”
 
เอิร์ดมานน์กับเฟรยาเองก็หันไปจ้องมองแรมซีย์เมื่อเออร์วิงตั้งคำถาม
 
แรมซีย์ผงกศีรษะรับพร้อมรอยยิ้ม
“ฉันทราบบางอย่างมาจริง ดังนั้นฉันถึงได้มั่นใจ”
 
เคียฮีจึงกล่าวออกมาอย่างร่าเริง
“เวย์รา แรมซีย์น่ะถ้าเพื่อคนที่เขารักแล้วจะมีความมุ่งมั่นกล้าคิดแล้วก็กล้าทำ น่าชื่นชมออก”
 
ความชื่นชมยินดีของเคียฮีทำเอาเวย์ราคอตก ในฐานะคนขี้ขลาดที่ไม่กล้าทำอะไรตรงๆ เพื่อคนที่ตัวเองชอบ
 
แรมซีย์ผู้ไม่สังเกตสีหน้าสหายกล่าวขึ้นต่อ
“เย็นนี้ฉันจะไปพบญาญ่าพวกนายจะไปด้วยไหม?”
 
---------------------------------------------
 
ยามได้กลับมายังโรงเรียนอนุบาลเมื่อทักทายอดีตครูเรียบร้อย แรมซีย์มองสบตาครูญาญ่าของเขาก่อนจะกล่าวออกมา
“ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมครับ”
 
วิคเตอร์จึงส่งเอรอสที่อุ้มอยู่ให้กับรูบี้ ก่อนจะแยกไปคุยกับแรมซีย์
 
แรมซีย์จูงมือครูญาญ่าแยกห่างจากคนอื่นออกมา เขาเงยหน้าใช้ดวงตาสีทองกลมโตสบตาคุณครูอย่างขอลุแก่โทษ แล้วกล่าวออกมาด้วยความสำนึกผิด
 
ผมอยากขอโทษญาญ่าจัง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นวิคเตอร์จึงย่อตัวลงให้อยู่ระดับเดียวกับแรมซีย์ ยังมิทันถามออกมาแรมซีย์ก็เป็นฝ่ายขยายความออกมา
“ผมเพิ่งเข้าใจว่า เวลามีคนพูดจาแบบนั้นใส่แล้วจะรู้สึกอย่างไร
 
หืม? แบบไหนหรือครับ วิคเตอร์ถามเด็กน้อย
 
ผมเพิ่งโดนเกี้ยวมา แรมซีย์ตอบออกมาด้วยสีหน้าสำนึกผิด
 
วิคเตอร์หัวเราะเบาๆ วางมือบนศีรษะแรมซีย์
ไม่เป็นไรหรอกครูชินแล้วล่ะ สมัยอยู่สำนักปรุงยาของท่านอาจารย์
 
เมื่อได้ยินเช่นนั้นแรมซีย์ค่อยมีรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง
“แล้วคนที่ชื่อคล้ายผมล่ะ ก็เป็นหนึ่งในนั้นหรือครับ”
 
วิคเตอร์เหลือบมองไปยังแขกผู้มาใหม่ช่างมาได้จังหวะดีเหลือเกิน เขาค้อมศีรษะเล็กน้อยให้อีกฝ่ายก่อนจะกล่าวตอบ
“แรมเซย์เป็นศิษย์ใกล้ชิด เขาทำแบบนั้นต่อหน้าท่านอาจารย์ไม่ได้หรอกครับ”
 
ออร์เฟอุสนิ่งฟังอยู่ เขากวาดตามองญาติผู้น้องและวิคเตอร์
 
แรมซีย์ทราบแล้วว่าญาติผู้พี่เขามาเยือนเช่นกัน หากเขายังไม่ละสายตาจากผู้ที่เขาหลงรัก
“เช่นนั้นเขาจะกล่าวคำรักได้อย่างไรหรือ”
 
วิคเตอร์ยิ้มให้เด็กน้อย
“คำว่ารักไม่จำเป็นต้องเอ่ยออกมาหรอก เราสัมผัสได้”
 
แรมซีย์ได้ยินดังนั้นจึงเข้าไปโอบแขนรอบคอของครูญาญ่า เพื่อโน้มใบหน้าใบหน้าครูลงมาแล้วประทับริมฝีปากบนแก้มขาวราวหิมะนั้น ก่อนกล่าวคำที่เป็นดั่งสัญญาใจของเขา
“รอผมก่อนนะญาญ่า สักวันผมจะมารับ”
 
เหล่าสหายร่วมชั้นเรียนอนุบาลที่ยืนห่างออกมาต่างจ้องมองแรมซีย์เป็นตาเดียว
 
เวย์ราระบายลมหายใจพร้อมกับคิดในใจว่า ไหนว่าเป็นเด็กเสียเปรียบไงล่ะ นี่เรียกว่าใช้ประโยชน์จากความเป็นเด็กของตัวเองมากกว่า
 
ออร์เฟอุสเห็นว่าเจ้าเด็กนี่ ถ้าไม่ใช่บุตรชายของท่านน้าเขาล่ะก็...ดูเอาเถิดแรมซีย์ยังหันมายิ้มให้เขาราวกับจะเย้ยเสียด้วย
 
ถึงจะเป็นเช่นนั้นออร์เฟอุสก็ข่มใจว่าถือสาเด็กไปก็เท่านั้น เมื่อลูกมังกรต่างลากลับกันไปแล้วเขาจึงหันไปหาเจ้าของสถานที่
 
“มีเรื่องอันใดจึงเชิญเรามาหรือ”
 
“เชิญด้านในเถิดครับ”
 
รูบี้เห็นพี่ชายมีแขกจึงไม่คิดจะไปรบกวน เขาจึงก้าวเข้าไปหาพี่ละแขนข้างหนึ่งที่อุ้มมังกรน้อยไปโอบรอบคออีกฝ่ายก่อนเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบแก้มพี่ เอรอสเห็นดังนั้นจึงขยับมือไม้ส่งเสียงเรียก
“วิค...วิค...”
 
วิคเตอร์จึงต้องก้มลงให้ญาติผู้น้องจูบอีกคน จากนั้นจึงยกมือขึ้นลูบศีรษะรูบี้และเอรอสก่อนนำแขกผู้สูงศักดิ์เข้าสู่ด้านในปราสาท
 
ในห้องรับรองอันคุ้นเคย ข้ารับใช้นำหีบลงผนึกมาวางบนโต๊ะเตี้ยตรงหน้าพวกเขาที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน
 
วิคเตอร์ร่ายเวทปลดผนึกหีบตรงหน้า เป็นเวทผนึกที่มีความซับซ้อนปานกลาง เมื่อผนึกคลายออกเขาเงยหน้ามองอีกฝ่ายก่อนจะกล่าว
“ออร์เฟอุส...ผมมีบางสิ่งอยากให้คุณดู”
 
มังกรแห่งความมืดสบตาลูกครึ่งมังกรแห่งแสงจากนั้นจึงไล่สายตาลงมายังหีบตรงหน้าพวกเขา
วิคเตอร์เปิดฝาหีบออกเผยให้เห็นขวดแก้วใสใบหนึ่งซึ่งดูจะผ่านกาลเวลามานาน บนปากขวดมีขี้ผึ้งอุดอยู่แล้วยังมีเชือกถักหุ้มเอาไว้จนถึงคอขวดปิดทับด้วยแผ่นขี้ผึ้งประทับสัญลักษณ์บางอย่างเอาไว้ มีกระดาษเก่าจนเปลี่ยนเป็นสีเหลืองม้วนสอดอยู่ด้านใน
“คนของผมพบขณะลาดตระเวนบริเวณชายแดนตรงทะเลทราย” วิคเตอร์อธิบาย “ผมตรวจสอบดูแล้วมันมีปฏิกิริยากับพลังของมังกรแห่งความมืด”
 
ออร์เฟอุสเข้าใจดีว่าวิคเตอร์คงทดสอบมาแล้วด้วยวัตถุประจุพลังเวทของมังกรชนิดต่างๆ
 
วิคเตอร์จึงได้ต่อข้อสันนิษฐานของตน “ผมเข้าใจว่าอาจจะอยากส่งถึงมังกรแห่งความมืดด้วยกัน ด้วยเหตุนี้ผมจึงผนึกเอาไว้ก่อนเพราะยังไม่รู้แน่ชัดว่ามีอันตรายหรือไม่ ผมขอมอบให้คุณจัดการครับ”
 
ออร์เฟอุสผงกศีรษะรับทราบแล้วสัมผัสขวดนั้นด้วยมือเปล่า เขารู้สึกแปลกๆ ก่อนถอนมือออก
วิคเตอร์เห็นดังนั้นจึงปิดฝาหีบลงดังเดิม ร่ายผนึกก่อนให้ข้ารับใช้ยกหีบไปยังรถม้าของท่านดยุคก่อน
“ข้าจะลองดูว่าจะทำอย่างไรกับเจ้าสิ่งนี้ หากมีอะไรจะแจ้งมา วันนี้ลากลับก่อนแล้ว” สายตาของออร์เฟอุสมองไปยังใบหน้างดงาม นึกอยากเข้าไปจุมพิตเช่นเดียวกับผู้อื่นเหลือเกิน
 
เขาหยักริมฝีปากขึ้นยิ้มบางๆ โบกมือเป็นสัญญาณว่าไม่ต้องไปส่ง เมื่อก้าวออกจากประตูห้องรับรองไป ออร์เฟอุสเห็นมังกรแห่งแสงตัวน้อยเล่นอยู่กับผู้ติดตามคนสนิทของวิคเตอร์ และเจ้ากระต่าย
 
เมื่อเด็กน้อยหันไปเห็นออร์เฟอุสก้าวออกมา เอรอสจึงก้าวมาตรงหน้าเอื้อมมือขึ้นดึงชายเสื้อนอกของมังกรแห่งความมืดเอาไว้เบาๆ
“ออร์เฟรจะกลับแล้วหรือ?”
 
ออร์เฟอุสยกมือขึ้นลูบศีรษะมังกรน้อย ไล่ลงมายังใบหน้า แก้มเด็กน้อยยังอุ่นอยู่ดูจะไม่มีสิ่งใดน่าเป็นห่วง
 
“แล้วมาอีกนะ”  เอรอสบอกมังกรแห่งความมืดตรงหน้า
 
“อืม แล้วจะมาใหม่นะเอรอส”
 
“วิคบอกว่าออร์เฟรมีนิทานเรื่องใหม่จะเล่าให้ฟังด้วย”
 
เมื่อได้ยินคำของมังกรแห่งแสงตัวน้อยออร์เฟอุสจึงตอบด้วยความปรีดา
“มี... มีสิ เอาไว้จะมาเล่าให้พวกเจ้าฟังอีกนะ” ออร์เฟอุสหันกายก้าวจากไป ความรู้สึกยินดีเติมเต็มใจ ยังส่งไปถึงมุมปากของเขาให้ยกยิ้มโดยไม่รู้ตัว
ข้ารอ...รอจะเล่านิทานให้ฟังอีก...
 
(จบตอนที่ 18) Day 18 BOTTLE
#INKTOBER2018 #FICTOBER #DrachenGrundschule #DrachenKindergärten #มังกรน้อย
 
Talk :
 
สวัสดีค่ะ หายไปนานขออภัยด้วยค่ะ พยายามอย่างมากที่จะเขียนตอนนี้ให้เสร็จ อุปสรรคมากมี เป็นอุปสรรคส่วนตัวล้วนๆ ที่รบกวนการเขียนทั้งนั้น เอาเป็นว่าในที่สุดเราก็เขียนตอนนี้เสร็จจนได้ อยากร้องไห้มากเลย ตอนต่อไปจะพยายามให้ทันภายในวันอาทิตย์นะคะ (ตอนนี้ค้างตั้งแต่อาทิตย์ก่อน)
 
Quote ประจำตอนนี้ มาจากเรื่อง Made of honor ค่ะ
"ถ้ารักใคร...ก็จงปล่อยคนนั้นไป มันเป็นคำพูดของคนใจเสาะจำเอาไว้"

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น