มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ!

ตอนที่ 20 : 17. หัวใจพองโต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

หัวใจพองโต
 
บนดาดฟ้าของคฤหาสน์เวย์ราจ้องมองคุณพ่อผู้เอนหลังบนเก้าอี้นอนอย่างเกียจคร้าน สายลมนุ่มนวลพัดมาต้องผิวให้รู้สึกเย็นสบาย เส้นผมที่พลิ้วไหวไปตามสายลม เวย์ราชอบความรู้สึกนี้ แสงอาทิตย์ยามเย็นอาบไล้เสี้ยวหน้าของคุณพ่อจนเป็นสีกุหลาบทำให้ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มอยู่เสมอนั้นยิ่งน่ามองขึ้นไปอีก
 
คุณพ่อครับ ทำไมคุณพ่อจึงได้ดูมีความสุขอยู่ตลอดเวลาเล่าเวย์ครุ่นคิดอยู่นานก็อดถามออกไปมิได้
 
ดวงตาดุจเดียวกับเขานั้นเลื่อนมาหา ซามารายิ้มทั้งดวงตาให้กับบุตรชาย
เพราะพ่อมีความสุข หรือกระทั่งยามที่รอบตัวมีแต่เรื่องหนักใจแต่พอนึกถึงเรื่องที่ทำให้มีความสุขก็ยิ้มออกมาได้
 
เช่นนั้นแล้ว เรื่องใดทำให้คุณพ่อมีความสุขที่สุดเล่า
 
อืม...ซามาราทำท่าครุ่นคิด โอบบุตรชายเข้ามาใกล้ เวย์ราอิงศีรษะกับบ่าของบิดา ซามาราก้มลงมอบคำตอบที่ทำเอาแก้มของเวย์ราขึ้นสีระเรื่อ
 
เรื่องที่ทำให้รู้สึกเหมือนหัวใจพองโต เช่นยามที่นึกถึงความรักซามารายิ้มให้กับบุตรชาย
พ่อชอบความรู้สึกนี้มากเลยล่ะ โดยเฉพาะความรู้สึกตอนที่ตกหลุมรัก แต่มันอาจจะไกลตัวลูกสักหน่อย เวย์รายังเด็กอยู่เลย
 
เวย์รามองบิดาของตนมิได้เอ่ยแย้งอะไรออกไป ก็เพราะคุณพ่อบอกว่าเขาโชคดีในวันแรกที่เข้าเรียนอนุบาล เวย์ราก้มหน้าลงซ่อนความรู้สึกภายใน เขานึกไปถึงวันแรกของเขาที่โรงเรียนอนุบาล...วันที่เขาตกหลุมรัก
 
--------------------
 
วันต่อมาเมื่อมาถึงห้องเรียนเวย์รามองสหายผู้นั่งอยู่รายล้อม เวย์รานึกถึงคำพูดของคุณพ่อเมื่อเย็นวาน ความรู้สึกของการตกหลุมรัก เขาไม่คิดจะถามแรมซีย์หรอกในเมื่อเจ้าตัวพูดออกมาเองออกจะบ่อย
 
ตั้งแต่ก่อนจนถึงเดี๋ยวนี้…แรมซีย์บอกว่าครูกรินเป็นรักแรกพบซึ่งในวันแรกที่เข้าเรียนอนุบาลนั่นล่ะ หากใครมันจะขวัญกล้าเทียมฟ้าหรืออาจจะเรียกว่าไร้ยางอาย ได้เท่ากับมังกรแห่งความมืดเล่า เวย์ราคาดว่าหากถามสหายคนอื่นก็คงยังจดจำกันได้ดีกับความกล้าหาญของแรมซีย์ซึ่งสารภาพรักครูกรินในตอนที่ครูให้แนะนำตัว
 
เวย์ราสอบถามสหายทีละคนด้วยคำถามที่เตรียมมา เวย์ราลองถามเฟรยาผู้นั่งอยู่ไม่ไกลนัก ขณะที่คนอื่นกำลังพูดคุยเรื่องอื่นกันอยู่
 
“เรื่องที่ทำให้หัวใจพองโตหรือ” เฟรยาทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ระบายไปทั้งใบหน้า “น่าจะเป็นตอนที่ได้เห็นรวมภาพของเลดี้ลาเมียซี ยิ่งเป็นคอเลกชั่นใหม่ยิ่งตื่นเต้นมากเวลาได้เปิดชมทีละหน้า”
 
เวย์ราผงกศีรษะรับทราบ
“อืม...เท่านี้ก็ทำให้ยินดีแล้วสินะ”
 
“ของเฟรยาน่ะ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว” เฟรยายืนยันคำตอบของตัวเอง
 
เอิร์ดมานน์เป็นผู้ได้รับคำถามนั้นเป็นคนต่อมา ตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึมตามแบบฉบับคุณชายเอิร์ดมานน์ว่า
“ไม่มีหรอก...”
 
เวย์ราเอียงคอมองสหายด้วยความสงสัย ตาโตๆ ของเวย์รายิ่งเบิกกว้างขึ้นอีก
“ไม่มีเลยหรือ เช่นเวลานายได้รับคำชมอะไรแบบนี้”
 
เอิร์ดมานน์ส่ายหน้าน้อยๆ อย่างสงวนท่าที
“มันเป็นเรื่องสมควรที่ฉันควรได้รับเวย์รา”
 
ดูท่าจะไม่มีอะไรสะดุ้งสะเทือนคุณชายเอิร์ดมานน์ได้จริงๆ
 
เวย์ราหันไปถามเคียฮีต่อ ในตอนแรกเวย์ราคาดว่าจะเป็นตอนที่ได้ทานของอร่อยหรือทานของที่ชอบ
 
“ตอนที่คุณพ่อ คุณแม่แล้วก็พี่สาวกอดน่ะ เคียฮีรู้สึกดีที่สุดเลย” ที่ยืนยันคำตอบนั้นคือ สีชมพูที่แต้มขึ้นบนสองข้างแก้มของสาวน้อยมังกรอัคคี
 
เวย์ราลอบถอนใจว่า ความคาดหวังมักตีคู่มาพร้อมกับความผิดหวัง เขาคงหวังมากไปหน่อย
 
เออร์วิงผู้นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างหันกลับมาตามเสียงเรียกของสหาย พอลองถามเออร์วิง ดวงตาที่บรรจุสีสันของสายน้ำหรี่มองเวย์ราอยู่นานก่อนจะถามออกมาแทนคำตอบ
“นายอยากทราบว่าเรื่องอะไรที่ทำให้หัวใจพองโต ต่อจากนั้นก็จะถามต่อว่า เคยรู้สึกครั้งแรกตอนไหนสินะ”
 
เวย์ราสะอึก เออร์วิงมองจุดประสงค์ของเขาออก
 
เออร์วิงยิ้มก่อนตอบ “...มันเป็นความรู้สึกที่เกิดเมื่อได้พบใครบางคน”
 
เวย์ราแทบหยุดหายใจเมื่อได้ฟังคำตอบ เขากำลังรอคำตอบอีกคำถามที่จะตามมา แต่เออร์วิงก็ยังไม่ยอมพูดเสียที จนเริ่มกระวนกระวาย
 
หลังแกล้งหยอกเวย์ราจนพอใจ เออร์วิงจึงบอกเล่าอย่างเนิบๆ
“วันแรกที่เข้าเรียนอนุบาล เป็นครั้งแรกฉันรู้สึกเช่นนั้น....”
 
เมื่อได้รับคำตอบนั้น ใจของเวย์ราสว่างวาบ นี่มันคำสาปห้องทานตะวันหรืออย่างไรกันนะ ดอกทานตะวันมีความหมายว่า ฉันจะเฝ้ามองแต่เธอ...ตัวแทนของคนแอบรัก
 
-----------------------
 
ออร์เฟอุส  เอเรบุสนึกถึงประโยคสั้นๆ ที่ปรากฏบนจดหมายตอบ ซึ่งทำเอาหัวใจของเขาพองโตเมื่อได้รับ
 
ผมจะรอฟังพร้อมกับรูบี้และเอรอส
 
เขาทราบว่าอีกฝ่ายคงกำลังอยู่ท่ามกลางเด็กๆ จะให้ปลีกตัวมาตอบจดหมายเขายืดยาวคงไม่สะดวกจึงได้ตอบมาเพียงเท่านั้น
 
สรุปแล้ว...มีเรื่องอันใดกันแน่ ออร์เฟรวาเซอีถามขึ้นเมื่อยกชาขึ้นจิบหลังอาหาร ข้ารับใช้ลำเลียงจานอาหารว่างเปล่าออกไปแล้ว ในห้องอาหารกว้างจึงเหลือเพียงออร์เฟอุส และวาเซอี
 
หากมีผู้ใดกล่าวว่า อยากฟังเรื่องราวของเจ้า จะดีใจไหมวาเซย์?” ออร์เฟอุสถามกลับ
 
มังกรแห่งความมืดเอเรบุสนึกถึงตอนที่วิคเตอร์บอกเขาว่า นามของเขามิใช่นามอัปมงคลหากเรื่องราวที่เคยมีมานั้นจบลงมิดีงาม ก็สร้างตำนานของตนเองขึ้นมาสิ ตำนานของเขา...เรื่องราวของเขา นึกขึ้นมาแล้วออร์เฟอุสมีเรื่องราวที่อยากเล่ามากมาย เรื่องราวที่เขาอยากบอกเล่าต่อคนผู้หนึ่ง
 
วาเซอีเลิกคิ้วมองผู้เป็นทั้งสหายและญาติผู้พี่ของตน วางถ้วยชาลงอย่างไร้เสียง
เจ้าแค่หลงเขาเพราะไม่มีใครกล้าปฏิเสธเจ้าเช่นนี้หรอกออร์เฟร
 
ออร์เฟอุสยกยิ้มที่มุมปาก คนที่ปฏิเสธเขาทันทีไปเสียทุกครั้งน่ะหรือ เขาก็เคยคิดเช่นที่วาเซอีว่ามา วิคเตอร์อาจจะแค่เรียกร้องความสนใจ วิคเตอร์แสดงท่านอบน้อมต่อเขาเสมอจนบางครั้งอดคิดว่านั่นคือการประชดประชันเล็กๆ หรือเปล่า แต่ไม่ใช่เลย...เป็นเพราะเขาเป็นลูกหลานของผู้มีพระคุณหรอก ทั้งที่นอบนอมแต่ยามปฏิเสธกลับหนักแน่น
 
ออร์เฟอุสยกชาร้อนขึ้นสูดกลิ่นหอม ใครบางคนก็ให้ความรู้สึกคล้ายชาร้อน หอมหวานหากไม่ระวังก็ทำร้ายเราโดยไม่ตั้งใจโดยที่เราเต็มใจรับมันเข้ามาเอง
 
เขาแข็งกร้าวต่อบางคน และใจดีกับบางคน
 
ยิ่งทีออร์เฟอุสยิ่งหลงรักวิคเตอร์เพราะวิคเตอร์ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน ถึงยามปฏิเสธเขาจะเด็ดขาดแต่ยามอยู่กับเด็กๆ กลับต่างกันออกไป เขาเฝ้าสังเกตทุกครั้งที่ไปพบยังปราสาทบวร์กเฮาเซ่น เขามิได้คิดผิดที่ได้หยิบยื่นสิ่งนี้ให้กับวิคเตอร์
 
เมื่อแรกที่ได้พบหน้าวิคเตอร์เขาพบรักเพียงแรกเห็น หากหลังจากนั้นเขาก็ยิ่งรักวิคเตอร์นัก
เขามองเห็นความโดดเดี่ยวในตัววิคเตอร์แต่แรก คล้ายกับเขา โดดเดี่ยว...ทว่าทระนง กล่าวปฏิเสธเขาอย่างตรงไปตรงมาแต่แรก ด้วยสถานะของเขามีแต่ผู้ที่เข้าหาเขาก่อน หากไม่ปฏิเสธเขาตรงๆ ก็อ้อมค้อมไปมา
 
เขาอยู่ในตำแหน่งที่เป็นรองจากบรรดาองค์ชายเพียงเล็กน้อย สูงศักดิ์จนมีแต่ผู้คนยำเกรง บางผู้ก็ทราบมาแต่ต้นว่าตำแหน่งของเขาเป็นตำแหน่งพิเศษ แต่ไรมาผู้พิทักษ์ฯไม่สร้างพันธะหรือจับคู่ต่อผู้ใด หากออร์เฟอุสไม่เคยขาดแคลนมีแต่คนเข้าหา ด้วยปรารถนาว่าแม้ไม่อาจเป็นคนข้างใจแต่ขอเป็นคนข้างกายก็ยังดี ออร์เฟอุสไม่เคยรับใครเข้ามาให้มีอิทธิพลมากมายเช่นนี้ ถึงขนาดฝืนข้อห้ามของผู้พิทักษ์ฯ หลายเรื่อง เมื่อครั้งอดาเล็ทคิดจะงัดกับลาเมียซีจนดึงวิคเตอร์เข้ามาข้องเกี่ยว เขายังเคยขอวิคเตอร์แต่งงานด้วยซ้ำ
 
วาเซอียังคงกล่าวสืบต่อเมื่อเห็นว่าสหายนั้นไม่มีทีท่าหวั่นไหวกับน้ำคำของเขาเลย
เขาเป็นหลานชายของเลดี้ลาเมียซีผู้มีฉายาว่าดอกไม้เหล็ก เท่าที่ฟังเจ้ากล่าวถึงเขา นับว่าใจแข็งไม่น้อย
 
ได้ยินวาเซอีกล่าวถึงนางมังกรเฒ่าแล้ว ออร์เฟอุสก็นึกถึงว่าเมื่อก่อนเขาเคยทะเลาะกับนางบ่อยเท่าใดกัน จนถึงจุดหนึ่งจึงได้เข้าใจว่า ในฐานะที่นางอาบน้ำร้อนมาก่อนนางย่อมมองจุดบกพร่องแม้เพียงน้อยนิดนั้นออก ที่จริงนางหวังดีกับเขามากเท่าใดกันแต่ก็หาสนใจไม่ จนมาตามเกี้ยวหลายชายนางเขาจึงลดอคติในใจลง เขาหรี่ตาลงมองวาเซอี
 
ไม่ดีหรือ เป็นถึงลาเมียซีที่สามารถเทียบเคียงกับเอเรบุสได้ หากเป็นคนตระกูลอื่นคงไม่สามารถยืนเคียงข้างข้าได้อย่างไม่เกรงกลัว เขาได้รับการอบรมมาเช่นที่ข้าได้รับ เขาเหมาะสมที่จะอยู่ ณ จุดนี้
 
ในตอนแรกเขาก็แปลกใจในความกล้าของวิคเตอร์ผู้ปฏิเสธเขาอย่างตรงไปตรงมาจนเรียกว่าแทบไม่ไว้ไมตรีด้วยซ้ำ ต่อมาจึงได้ทราบว่าอีกฝ่ายเป็นใครและเป็นอะไรก็ยิ่งเข้าใจในขวัญกล้าเทียมฟ้านั้น ทว่ายิ่งสร้างความพึงพอใจให้เขา ใช่แล้ว...นี่สิถึงจะเป็นผู้ที่คู่ควรกับความรักของเขา ทั้งสถานะทางสังคมและทุกอย่าง วิคเตอร์ไม่เคยยอมรับความรักของเขา ทั้งขอร้องให้เขาหยุดรักที่เป็นไปไม่ได้อย่าได้เสียเวลาเลย จนตอนนี้ก็ยังคงเป็นเช่นนั้น นับแต่วิคเตอร์อธิบายให้เขาฟังถึงสาเหตุอันเจ้าตัวจะไม่มอบใจให้ใคร เขาเข้าใจเพราะเขาก็เป็นเช่นนั้น...รักโดยไม่อาจลืมหรือตัดใจได้ลง
 
วาเซอีมองเจ้ามังกรแห่งความมืดที่หลงลูกครึ่งมังกรแห่งแสงหัวปักหัวปำตรงหน้าก็ได้แต่ระบายลมหายใจยาว
เขาเพียบพร้อมสำหรับเจ้าจนแทบไร้ข้อติ หากข้อเสียหรืออุปสรรคเพียงอย่างเดียวของการนี้คือ การที่เขาไม่รับสิ่งที่เจ้าหยิบยื่นให้สักนิด แม้ว่าเขาจะกำลังล้มลุกคลุกคลานอยู่ก็ตาม ออร์เฟรทางที่เจ้าเลือกมันเจ็บปวด
 
ออร์เฟอุสผงกศีรษะรับ ถูกต้องตามที่วาเซย์กล่าว หากเขาก็เข้าใจวิคเตอร์ เป็นเขาเองเลือกที่จะรักษาความสัมพันธ์เช่นนี้เอาไว้ แม้จะมีระยะห่างกัน
 
เขามิได้ปฏิเสธความช่วยเหลือของข้าหรอกวาเซย์ครั้งหนึ่งเอเรบุสเคยหยิบยื่นความช่วยเหลือให้กรินญาโดยปกปิดตัวตนเอาไว้ แต่ฝ่ายนั้นก็ยังตามเสาะหาจนทราบความจริง เพราะบรรพบุรุษเขาช่วยเหลือกรินญาเอาไว้เพื่อมอบวิคเตอร์ให้เขา วิคเตอร์เหมือนเป็นมรดกของเขา
 
ออร์เฟอุสรักวิคเตอร์  กรินญา ผู้ที่เขามีสายสัมพันธ์ด้วย
 
วิคเตอร์เคยกล่าวถึง ผู้ที่วิคเตอร์จะรักโดยไม่มีข้อแม้ เขามิอาจเป็นคนผู้นั้น ไม่คิดจะแทนที่ เขาแค่อยากเข้าไปอยู่ในใจของวิคเตอร์บ้าง เพียงแค่ส่วนหนึ่งของรักที่เขามอบให้ก็ได้ ออร์เฟอุสสบตาสหาย รอยยิ้มอันเต็มไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมฉาบไปบนใบหน้านั้น ยามที่กล่าวออกมา
 
เจ้าก็ทราบคำกล่าวนั้นของเอเรบุสดีวาเซย์
 
วาเซอียกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาสีทองเป็นประกายอย่างเข้าใจดี
นั่นสินะเพราะคำนั้น ท่านอาวิเรยาส์จึงได้ยอมแต่งกับท่านพ่อของเจ้า
 
(จบตอนที่ 17) Day 17 SWOLLEN
#INKTOBER2018 #FICTOBER #DrachenGrundschule #DrachenKindergärten #มังกรน้อย
Talk :
 
ขออภัยในความล่าช้า ตอนแรกตั้งใจว่าจะลงในวันศุกร์ที่แล้ว แล้วก็มีเหตุหลายอย่าง ข้อมือขวาพลิกอีกแล้วเมื่อวันเสาร์ แล้ววันอาทิตย์ก็ต้องไปใช้แรงงาน กว่าจะค่อยยังชั่วกลับมาใช้งานได้ก็ลากยาวมาอีก
 
ตอนพิเศษวันวาเลนไทน์มีนะคะ แต่อาจจะเลทหน่อยเผลอเขียนยาวทีไรก็ต้องใช้เวลาเรียบเรียงนานทุกที

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น