มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ!

ตอนที่ 14 : 12. สิ่งที่ยิ่งใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

สิ่งที่ยิ่งใหญ่
 
หลังเลิกเรียนเฟรยามังกรพฤกษาชักชวนสหายไปยังแปลงดอกไม้ที่เธอตั้งใจปลูกในชุมนุมมังกรพฤกษา ระหว่างที่เดินไปคุยกันไปนั้นเอง เวย์ราก็ร้องทักขึ้นเมื่อเห็นมังกรวารีวิ่งสวนมา
 
“เออร์วิง! เกิดอะไรขึ้น”
 
“เฟรยา!
 
สาวน้อยมังกรพฤกษาไม่เคยเห็นเออร์วิงเป็นเช่นนี้มาก่อนจึงรีบถามด้วยความสงสัย
“เกิดอะไรขึ้นหรือเออร์วิง?”
 
เออร์วิงยังหอบหายใจที่วิ่งมา แต่ก็ยังไม่ลืมจุดประสงค์ “ที่แปลงดอกไม้ ไปกันเร็ว!
 
ลูกมังกรทั้ง 5 จึงพากันวิ่งไปยังแปลงดอกไม้ของชุมนุมมังกรพฤกษาที่อยู่หลังอาคารเรียน
 
เอิร์ดมานน์ที่คุกเข่ามองสำรวจแปลงดอกไม้อยู่หันไปทันทีได้ยินเสียง
“มากันไวจัง”
 
เฟรยาเห็นสภาพแปลงดอกไม้ของตนแล้วแทบจะลมจับ เอ่ยเสียงสั่น “เกิดอะไร...ขึ้น?”
 
เออร์วิงหันไปตอบ
“ฉันชวนเอิร์ดมานน์มาดูแปลงดอกไม้ที่กำลังออกดอกตูม แต่พอมาถึงก็อยู่ในสภาพนี้”
 
เวย์ราเองก็รีบเข้าไปช่วยเอิร์ดมานน์สำรวจดู
 
“มีอะไรผิดปกติบ้าง?” เออร์วิงถามพร้อมกับเดินเข้าดูที่แปลงดอกไม้ที่เขามาช่วยรดน้ำเป็นประจำ
 
“ฉันว่า สิ่งที่มาทำลายมันต้องมีขนาดตัวใหญ่มากๆ เลยล่ะ ไม่น่าใช่ลูกมังกร” เออร์วิงหันไปตอบพลางชี้ให้ดูการล้มของต้นที่แหวกออกเป็นช่องขนาดใหญ่
 
เวย์ราพยักหน้าเห็นด้วย มองไปยังดินที่ถูกขุดเป็นโพรง “ไหนจะหลุมที่ขุดนั้นอีก”
 
เอิร์ดมานน์แหวกต้นไม้ออกแล้วชี้ให้คนอื่นดู “ที่สำคัญนายดูรอยเท้านั่นสิ ราวกับรอยเท้าของสัตว์...”
 
ระหว่างนั้นแรมซีย์ยืนวิเคราะห์จากสิ่งที่เห็นและฟังที่คนอื่นบอกมาทีละอย่าง
 
เคียฮีจึงเข้าไปปลอบเฟรยากำลังตกใจจนลนลานทำอะไรไม่ถูก
 
โดยไม่ทันตั้งตัวนั้นเอง เวย์ราผู้หูไวกว่าใครหันไปตะโกนบอกว่าระวัง!
 
เฟรยาเห็นเพียงเงาดำทะมึนขนาดมหึมาโอบล้อมเธอไว้จากทางด้านหน้า ดีที่เคียฮีไวจึงดึงตัวเฟรยาออกห่างแล้วผลักให้กับแรมซีย์ที่ยืนอยู่ไม่ไกล
 
ชั่วพริบตานั้นเวย์ราได้แต่อ้าปากค้างเมื่อเคียฮีพุ่งเข้าใส่เงาดำนั้น แล้วทุกอย่างก็ชะงักไปเงาใหญ่โตนั้นราวกับถูกดึงรั้งไว้ เคียฮีจึงหยุดมือเช่นกันเพื่อมองอีกฝ่ายให้ชัดเจน
 
“สเปียร์!” เฟรยาเป็นผู้ร้องเรียกออกมาเมื่อตั้งสติได้แล้ว
 
เคียฮีจึงได้เบิกตามองสุนัขพันธุ์ไซบีเรียน ฮัสกี้สีดำสลับขาวที่เมื่อนั่งกับพื้นก็สูงกว่าเธอแล้ว เมื่อเหลือบมองไปทางด้านหลังนั้นเออร์วิงกับเอิร์ดมานน์ช่วยกันดึงรั้งเชือกหนังเส้นหนาซึ่งผูกโยงกับลำตัวไว้ ก่อนทั้งคู่จะค่อยผ่อนแรงลงเมื่อเห็นว่าเจ้าสุนัขไม่ได้จะทำอันตรายใด
 
“สเปียร์ ทำไมมาอยู่ที่นี่ไม่ได้อยู่ที่ห้องผอ.ล่ะ?” เฟรยาเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัยก่อนตรงเข้าไปกอดสุนัขตัวโตแล้วลูบหลังเบาๆ “เป็นเด็กไม่ดีเลยนะ เธอทำลายแปลงดอกไม้ของฉัน!
 
ระหว่างที่ความสงสัยเกิดขึ้นกับลูกมังกรทั้ง 6 คุณเลขาเทรซ กับผอ.มอราเลสก็วิ่งเข้ามาหาเพราะได้ยินเสียง
 
“สเปียร์ อยู่นี่เอง” ผอ.กล่าวอย่างโล่งอก ก่อนที่จะตกใจกับความเสียหายด้านหลัง แล้วรีบเอ่ยขอโทษ
“ขอโทษนะ เฟรยานี่แปลงดอกไม้ของเธอใช่ไหม? ฉันล่ามเขาไว้แล้ว แต่เทรซมาบอกฉันว่าเขาหายไปตอนเย็น”
 
“หนูก็เห็นว่าปกติเขาถูกล่ามไว้ เมื่อตอนกลางวันก็ยังเล่นด้วยกันอยู่” เฟรยามองไปยังเจ้าสุนัขพันธุ์ไซบีเรียน ฮัสกี้ผู้มีพลังล้นเหลือ
 
“ฉันทราบดีว่าเขาชอบทำลาย ข้าวของที่บ้านฉันก็เละมาก่อนจึงล่ามเอาไว้ เทรซจะพาออกมาเดินเล่นตอนเย็นแต่เขาหายไป ฉันก็กลัวว่าเขาจะไปก่อความเดือดร้อนแล้วก็...ขอโทษจริงๆ นะเฟรยาฉันจะให้คนมาช่วยทำแปลงของเธอให้ใหม่”
 
เฟรยาลูบหัวเจ้าตัวดี ก่อนจะตอบผอ. “ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวหนูกับสหายจะช่วยกันทำใหม่เอง”
 
ผอ.มอราเลสเข้าไปจ้องตาสุนัขของตนเขม็ง “สเปียร์ ซุกซนอีกแล้วนะ ยังไม่ไปขอโทษเฟรยาอีก”
 
เจ้าสุนัขตัวโตค่อยทำหูลู่หางตกทันที
 
เลขาเทรซเองก็มาขอโทษด้วยอีกคน และย้ำว่าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีก
 
ผอ.มอราเลสมองสุนัขตัวแสบกึ่งระอากึ่งเอ็นดู
“ฉันเคยเล่าให้เธอฟังเฟรยา ฉันเป็นแค่มังกรสีน้ำตาลแดงไม่ใช่มังกรธาตุเสียด้วยซ้ำ ฉันมีวันนี้ได้เพราะมีสหายที่ดี...” ผอ.หันไปย้ำกับเฟรยาอีกครั้ง “สเปียร์เป็นสุนัขของสหายที่ฝากให้ช่วยดูแล แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็อยู่ในความรับผิดชอบของฉัน ขอโทษอีกครั้งนะเฟรยา ถ้าจะให้ฉันชดใช้ให้ ฉันยินดี”
 
เฟรยาก็รีบบอกว่าไม่เป็นไรให้ดูแลสเปียร์ให้ดีอย่าให้หลุดมาอีก
 
ผอ.จึงจูงสเปียร์ไปพร้อมกับมีคุณเลขาเดินประกบอยู่
 
เออร์วิงสบตากับเอิร์ดมานน์ก่อนที่เอิร์ดมานน์จะเป็นฝ่ายเอ่ยออกมา
“เรามีเรื่องต้องคุยกันล่ะ”
 
เมื่อได้ยินเช่นนั้นลูกมังกรจึงพากันล้อมวงเข้ามา
 
เออร์วิงมองเฟรยาและเคียฮีแล้วกล่าว “ตอนที่ฉันกับเอิร์ดมานน์ช่วยกันรั้งสุนัขที่กระโจนใส่เฟรยา ฉันสังเกตเห็นว่าเชือกที่ล่ามสุนัขมีรอยตัด”
 
เอิร์ดมานน์ผงกศีรษะเป็นเชิงสนับสนุน “เป็นรอยตัดด้วยของมีคม แปลว่ามีคนจงใจปล่อยสเปียร์มา”
 
“อาจจะเป็นการเตือนสินะ” เวย์ราหันมองไปทางแรมซีย์
 
“เขาจงใจเล่นงานใครกันล่ะ ฉัน เวย์รา หรือทั้งคู่” แรมซีย์กวาดตามองไปยังสหายทีละคน ก่อนจะมองไปยังแปลงดอกไม้ที่พินาศไป “เขาน่าจะ...กำลังส่งสัญญาณเตือนแบบอ้อมๆ”
 
ถึงตอนนี้แววตาสีทองของแรมซีย์เปลี่ยนไป เอิร์ดมานน์ถึงกับเผลอก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เวย์รากำมือแน่น
 
แรมซีย์ไม่คิดว่าจะถึงเวลาที่เขาต้องเรียกใช้คนของท่านลุงรวดเร็วขนาดนี้ จะไม่ทำอะไรเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ก็ได้ แต่ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างสหายต้องมาเดือดร้อนเขาคงยอมไม่ได้
 
“ฉันจะจัดการเอง” นี่จะเป็นก้าวแรกของเขา แรมซีย์นึกถึงตอนที่กลับไปโรงเรียนอนุบาลครั้งล่าสุด เขานึกถึงคำพูดที่ครูบอก แรมซีย์สูดลมหายใจเขาช้าๆ พลางคิดว่า ญาญ่า...เติบโตมาเช่นไรกันนะ?
 
-----------------------
 
วิคเตอร์  กรินญากลับมายังปราสาทบวร์กเฮาเซ่นในวันเริ่มต้นสัปดาห์ใหม่ เคออส  ลาเมียซีพร้อมด้วยไรซ่า  ลาเมียซีผู้เป็นภรรยานำบุตรชายมาฝากให้ดูแล
 
วิคเตอร์ยิ้มให้สองสามี-ภรรยาก่อนจะรับญาติตัวน้อยมาสู่อ้อมแขน
 
“ฝากด้วยนะครับคุณชายน้อย” เคออสกล่าวเช่นเดิม
 
“ด้วยความยินดีเคออส” เมื่อกล่าวจบวิคเตอร์หันไปหาไรซ่า “สีหน้าคุณก็ดูดีขึ้นมากเลยนะครับ”
 
ไรซ่ายิ้มรับ “รบกวนคุณชายน้อยแล้วค่ะ เอรอสเองก็ดูจะมีพัฒนาการดีขึ้น พูดคุยได้มากขึ้น”
เคออสเองก็หันไปยิ้มให้ภรรยา
 
เห็นเช่นนี้วิคเตอร์นึกถึงเมื่อครั้งที่ท่านย่าพาทั้งคู่มาพบเขาที่ปราสาทบวร์กเฮาเซ่น เพื่อฝากฝัง เอรอส โรส ลาเมียซีไว้กับเขา
 
โดยปกติแล้วมังกรแห่งแสงมักจะอยู่รวมกัน ยิ่งไปกว่านั้นลาเมียซีเป็นผู้รวบรวมเด็กกำพร้าเชื้อสายมังกรแห่งแสงมาเลี้ยงดู ซ้ำยังมีโรงเรียนสำหรับมังกรแห่งแสงเอง มีบ้างสำหรับชนชั้นสูงอาจจ้างครูมาสอนในคฤหาสน์อันมีทั้งครูซึ่งเป็นมังกรแห่งแสงด้วยกัน หรือมังกรอื่นผู้มีความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน
 
อาจด้วยมังกรแห่งแสงโดยมากเป็นทหาร จึงมีการอบรมวิชาเฉพาะทางตามความถนัดแต่เล็ก ยามเมื่อเด็กเหล่านั้นเติบโตขึ้นก็มีโอกาสได้เลือกทำหน้าที่ต่างๆ ตามที่ถนัด รวมถึงเด็กบางคนซึ่งเลือกเส้นทางการทหาร ผู้ใดที่มีความสามารถพิเศษจะได้เข้าเป็นข้ารับใช้แห่งลาเมียซี หากวิคเตอร์ไม่ได้เลือก ไม่มีสิทธิ์เลือกในฐานะทายาทของลาเมียซีเขาต้องเข้ารับการฝึก ใช่...ฝึกวิชาการป้องกันตัว สืบข่าว และการสังหาร
 
จนมังกรอื่นมองว่ามังกรแห่งแสงรังเกียจการร่วมเรียนกับมังกรอื่น แต่นั่นก็ไม่ต่างจากมังกรแห่งความมืดเท่าใดนัก
 
จากคำบอกเล่าของท่านย่า และคู่สามี-ภรรยาที่มาขอร้องเขา ไรซ่ามารดาของเอรอสตั้งครรภ์ในช่วงที่ร่างกายไม่สมบูรณ์นัก ต้องประคับประคองทั้งแม่ทั้งลูกให้รอดมาได้ด้วยความลำบาก หลังคลอดไรซ่าก็ร่างกายทรุดลงไม่น้อย บุตรชายนั้นร่างกายไม่เหมือนคนอื่น บกพร่องธาตุไฟให้ตัวเย็นตลอดเวลา เคออสต้องหาหินอุ่นมาให้ เพื่อช่วยทดแทนนอกจากไรซ่าผู้เป็นจอมเวทย์ฝืนร่างกายใช้พลังเพื่อเลี้ยงดูบุตรชายให้เติบโตมาได้
 
เคออสคิดว่าหากภรรยายังฝืนเลี้ยงบุตรไม่ได้รับการเยียวยาให้ดี ร่างกายไม่ได้รับการฟื้นฟูเช่นนี้ต่อไปย่อมไม่เป็นผลดี จึงได้เจรจาให้ภรรยาอดทนแยกจากบุตรสุดรัก แต่จะฝากใครก็เป็นปัญหาอีก มังกรชั้นสูงควบคุมพลังได้ต่อเนื่อง หากเป็นคนอื่นการรบกวนเรื่องเช่นนี้นับว่ายากนัก ไหนจะเรื่องที่เอรอสมักเจ็บป่วยเล็กน้อยเป็นประจำ เคออสจึงปรึกษาเลดี้ลาเมียซี จะฝากเมเมนโต้เขาก็มีบุตรสาวบุญธรรมต้องอบรมเลี้ยงดู ตัวเลือกถัดมาก็มีแต่...คุณชายน้อย
 
เมื่อคุณชายน้อยเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด เคออสถึงกับกล่าวว่า เขายินดีทำภารกิจแทนคุณชายน้อยทุกอย่างขอแค่คุณชายน้อยช่วยดูแลบุตรชาย ให้เอรอสเติบโตจนสามารถดูแลตัวเอง มีร่างกายแข็งแรง และอยู่ร่วมกับผู้อื่นได้
 
แต่แน่นอนว่าวิคเตอร์คาดว่าท่านย่าของเขาคงไม่ใจร้ายถึงเพียงนั้น ซ้ำภารกิจนี้วิคเตอร์เองก็ปฏิเสธไม่ได้
 
วิคเตอร์รับลูกมังกรแห่งแสงตัวน้อยที่ผิวซีดมาก เกือบเท่ากับเขาซึ่งมีผิวเผือกอันเป็นลักษณะที่ไม่ปกติของมังกรแห่งแสงนักมาจากมารดาของเด็กน้อย
 
“เอรอส ฉันชื่อวิคเตอร์นะ เรียกว่าวิคก็ได้” วิคเตอร์เอ่ยนามของตนช้าๆ ให้เด็กน้อยในอ้อมแขนรับทราบ
 
“แล้วพ่อจะมารับนะ” เคออสให้คำมั่นกับบุตรชายไว้ เอรอสได้ยินเช่นนั้นก็โผเข้ากอดบิดา
 
วิคเตอร์นึกถึงที่ ท่านย่าเคยเล่าให้ฟังว่า เคออสมือสังหารประจำตระกูลกลัวที่จะกอดบุตรชายตนเอง ก็ยิ้มจางๆ
“เคออส อย่ากลัวที่จะกอดเด็กคนนี้เลย คุณเป็นโลกทั้งใบที่ยิ่งใหญ่ของเขานะครับ”
 
มาจนตอนนี้เอรอสคุ้นชินกับวิคเตอร์มากแล้ว เขาอุ้มเอรอสไว้ในอ้อมแขน ยืนส่งคู่สามี-ภรรยาที่จูงมือกันขึ้นรถม้าออกจากปราสาทบวร์กเฮาเซ่นไป วิคเตอร์ไม่แน่ใจว่าไรซ่าจะรักษาตัวหายก่อนหรือเอรอสจะเติบโตจนดูแลตัวเองได้ก่อนกัน
 
“คุณพ่อ คุณแม่ของเธอ รักเธอมากนะเอรอส อย่าลืมเสียล่ะ”
 
(จบตอนที่ 12) Day 12 WHALE
#INKTOBER2018 #FICTOBER #DrachenGrundschule #DrachenKindergärten #มังกรน้อย
 
Talk :
 
พอมีเวลาไถเฟซสักหน่อยเพิ่งรู้ว่าช่วงประมาณ ตุลา-ต้นธันวานี่พลาดหนังสือเปิดจองไปหลายเล่มอย่างงงๆ อาจเพราะเขาแจ้งแล้วแต่เฟซไม่แสดง หรือบางที่เขาปิดเฟซมาแจ้งในเมล์แล้วก็ลืมเมล์นั้นไปเสียสนิท มารู้อีกทีปิดไปแล้ว ดีว่ายังหาเล่มรอบฟรีพร้อมของพรีเมียมได้ในราคาเดิมไม่งั้นร้องไห้หนักกว่าเดิม บางทีรู้ตัวอีกทีฉันสกริปผ่านช่วงเวลานั้นมาได้อย่างไร แต่เอาจริงนี่ยังมึนๆ อยู่ว่าสิ้นปีแล้วหรือ ทั้งสอบทั้งงานกลบจนมึนไปหมด
 

สรุป แล้วเรื่องเอรอสหวยออกครูกรินค่ะ ไม่ได้มีอะไรในกอไผ่มาก แบบไร้ตัวเลือกครูกรินวินค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น