มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ!

ตอนที่ 12 : 10. ความรู้สึกอันท่วมท้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

ความรู้สึกอันท่วมท้น
 
พอก่อนเออร์วิงเฟรยาส่งเสียงบอกสหายมังกรวารีที่มาช่วยดูแลแปลงดอกไม้ที่เธอปลูกไว้ ดวงตาของเธอมองไปยังน้ำเจิ่งนองที่ดินยังซึมซับไปไม่หมด
 
ต้นไม้จะเติบโตได้ดีเมื่อมีทั้งน้ำ ทั้งดินที่เหมาะสมนี่เป็นพื้นฐาน แต่หากจะให้มันงอกงามที่สุด เธอต้องหมั่นสังเกตความชอบของต้นไม้แต่ละชนิด รวมถึงสังเกตดินด้วยเฟรยาเงยหน้าสบตาสหาย เออร์วิงผงกศีรษะรับ
 
แล้วก็ต้องได้รับแสงที่เหมาะสมด้วยเฟรยาเออร์วิงกล่าวเสริม
 
ใช่ อีกปัจจัยที่ขาดไม่ได้เลยล่ะเฟรยาเห็นด้วย ก่อนจะเปรยออกมาพวกเราโชคดีที่ได้พบครูกริน...
 
เฟรยาก้มลงมองแปลงดอกไม้ตรงหน้า เธอสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนกล่าวออกมา
ท่านพ่อบอกว่า ถ้าเราได้ครูที่ดีเขาจะช่วยส่งเสริมเรา โดยเฉพาะครูคนแรก หากเรามีความทรงจำที่ไม่ดีก็จะไม่อยากสนใจเรียนรู้อะไรอีก
 
ถ้าพูดถึงครูคนแรก ฉันนึกถึงคุณพ่อ-คุณแม่มากกว่าเออร์วิงมองเฟรยาก่อนจะกล่าวออกมา
 
เฟรยาผงกศีรษะของเธอยังดีเออร์วิง...ครูคนแรกของฉัน ท่านแม่ของฉันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีสักเท่าไร ฉันเข้าใจดีว่าเพื่ออะไรแต่บางครั้ง...ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมต้องมีกฎพรรคนั้นด้วย
 
“...เฟรยา
 
ไม่เป็นไรเออร์วิง ครูกรินไม่ได้แค่สอนให้เราลุกขึ้นเพื่อตัวเองอย่างเดียว ท่านย่าของคุณครูก็เป็นแบบอย่างที่ดีสำหรับฉัน...เออร์วิงเฟรยากำมือแน่น ดวงตาเธอวาวโรจน์ฉันจะใช้สิ่งที่กฎของมังกรพฤกษาลิดรอนจากฉันไป ดึงตัวเองให้ไปถึงจุดที่ใกล้เคียงกับแบบอย่างของฉัน
 
เออร์วิงสบตาเฟรยากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังถ้าต้องการให้ฉันช่วยก็บอกได้นะ
 
ขอบคุณนะเออร์วิงเฟรยายิ้มตอบ ก่อนจะเหลียวไปตามเสียงระฆังอันเป็นสัญญาณเรียกให้เข้าแถวในยามเช้า
 
---------------------
 
หลังทานอาหารเที่ยงเสร็จ เฟรยาบอกกล่าวกับสหายว่าเธอมีเรื่องต้องทำก่อนจึงเดินแยกออกมาตอนออกจากห้องอาหาร เธอก้าวไปเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าห้องผอ.มอราเรสก่อนเคาะประตูเป็นจังหวะ
 
เมื่อก้าวเข้าไปในห้อง ผอ.ยิ้มแย้มต้อนรับ เขานั่งอยู่บนชุดเก้าอี้ตรงข้ามกับตู้โชว์ซึ่งเขาเก็บสิ่งที่ชื่นชมอย่างสูงไว้ เฟรยาก้าวไปนั่งข้างๆ เงยหน้ามองสิ่งที่บรรจุอยู่ในตู้ติดผนัง
 
เลขาผอ. นำน้ำชาและขนมเค้กมาเสิร์ฟให้พร้อมกับข่าวใหม่ที่เพิ่งตัดนำมารีดติดกับกระดาษแข็ง ดูเหมือนคุณเลขาเพิ่งจะทำเสร็จเสียด้วยซ้ำความชื้นจากกาวยังคงอยู่
 
เฟรยารับมาดูด้วยความชื่นชม ในข่าวนั้นเลดี้ลาเมียซีเป็นผู้แทนพระองค์ไปร่วมงาน เลดี้ช่างสง่างามเช่นเคยนะคะ
 
ผอ.มอราเลสผงกศีรษะรับ หันกลับไปมองตู้ที่ราวกับพิพิธภัณฑ์ขนาดย่อม
ใช่แล้วล่ะ เธอคู่ควรกับคำสรรเสริญนั้น
 
อยากให้ถึงฤดูล่าสัตว์จริง ภาพชุดของเลดี้คงแข่งกันออกมาเป็นแน่เลยนะคะ เฟรยากล่าวด้วยดวงตาเป็นประกายเมื่อนึกถึงรวมภาพที่จะออกมาหลังจากนั้น
 
เกี่ยวกับเรื่องนี้ผอ.มอราเลสยิ่งตื่นเต้นนักเขาร่ายออกมาเสียยาวเหยียด
 
แน่นอน...แม้ว่าภาพถ่ายจะเก็บความเป็นจริงเอาไว้ได้ หากศิลปินเช่นพาโบลนั้นถ่ายทอดภาพของเลดี้ออกมาได้น่าสนใจ เบดูลน์ผู้ดัดแปลงออกมาในแนวของมูคา*ก็ทำให้เลดี้งดงามราวกับเทพีอัลเทมิสออกล่าสัตว์ ซ้ำยังปฏิเสธไม่ได้ว่าเดลฟีวาดฉากหลังออกมาราวกับการออกแบบของเกาดีแห่งคาตาลัน*”
 
คุณเลขามองมังกรต่างวัยหนึ่งมังกรสีน้ำตาลแดงกับสาวน้อยมังกรพฤกษาซึ่งกำลังแสดงชื่นชมต่อบุคคลหนึ่งด้วยความรู้สึกเปี่ยมล้น
 
ผอ.มอราเลสก้าวไปหยิบรวมภาพออกมาเล่มหนึ่ง
“เมื่อมีการประกาศหมายกำหนดการล่าสัตว์อย่างเป็นทางการ ศิลปินจะเปิดให้จองรวมภาพกันล่วงหน้า”
 
แน่นอนว่ามีเฉพาะผู้ติดตามอย่างเหนียวแน่นจะได้มา ศิลปินผู้เก็บงำตัวตนหากมากด้วยฝีมือจะแข่งขันกันอวดความสามารถ ชุดภาพวาดลายเส้นของเลดี้ลาเมียซีของศิลปินชื่อดังนั้นเป็นที่นิยมมากถึงกับเปิดขายกันอย่างลับๆ ด้วยราคาสูงลิบ นั่นเพราะต้องกระทำการอย่างเป็นความลับและรู้กันวงในเท่านั้น ศิลปินเหล่านั้นไม่เปิดเผยตัวตน และแสดงนามแฝงบนผลงาน
 
เฟรยามองหนังสือรวมภาพในมือผอ.มอราเลส
 
“ไม่ว่าจะดูกี่ครั้งก็ยังน่าอัศจรรย์เหลือเกิน เส้นสายลายเส้นเหล่านี้ มีมนต์ขลังเสียยิ่งกว่ารูปถ่ายเสียอีก”
 
ผอ.มอราเลสเองก็ภูมิใจในชุดคอเลกชั่นของตนอย่างมาก บางอย่างใช่จะได้มาโดยง่ายนัก นอกจากต้องมีกำลังทรัพย์ยังต้องมีโชคด้วย
“เธอเคยได้ยินเรื่องชุดภาพหายากหรือไม่ ของศิลปินที่ลงนามบนรูปไว้ว่า 'T' เป็นของหายากมากที่ราคาประมูลลับสูงมากเชียวล่ะ”
 
เฟรยาส่ายหน้าช้าๆ
 
“อาจจะเพราะตอนนั้น ยังไม่แพร่หลายเช่นดังตอนนี้จึงมิได้ผลิตออกมามากนัก แต่รวมภาพของ 'T' เป็นตำนานเลยเชียวล่ะ ถึงกับมีความพยายามเลียนแบบหรือลอกภาพออกมาขายเลยทีเดียว”
 
“โอ! ผอ.เคยเห็นรวมภาพนั้นไหมคะ” เฟรยาเห็นดวงตาแสดงความชื่นชมของผอ.แล้วก็อดถามมิได้
 
“ที่ได้เห็นมีแต่เล่มที่พยายามลอกเลียนลายเส้นออกมาเท่านั้น ฉันคิดว่าถ้าเป็นของจริง จะออกมาได้งดงามเพียงใดกัน”
 
----------------------
 
ออร์เฟอุสเงยหน้ามองทะเลดวงดาวระยับที่ประดับบนผืนฟ้า กระแสลมบนผาเอื้อมตะวันแรง หากเขากลับรู้สึกดีที่มันเป็นเช่นนั้น เขาเรียกความทรงจำที่เคยมาที่นี่ เคยพบลูกครึ่งมังกรแห่งแสงที่นี่ วิคเตอร์ตัวน้อยในตอนนั้นที่ฝ่ากระแสลมมาบนผา
 
ระหว่างที่ออร์เฟอุสจมอยู่ในความทรงจำในอดีต เสียงเรียกชื่อเขาดังขึ้นมาจากด้านหลัง ออร์เฟอุสจึงหันไปมองผู้ที่เขาเฝ้ารอ...วิคเตอร์  กรินญา มุมปากของเขายกขึ้นโดยอัตโนมัติ
 
วิคเตอร์ในยามนี้สวมชุดรัดกุมสีดำ น่าแปลกที่ต่อให้มีผ้าคลุมปิดหน้าไปกว่าครึ่งเขาก็ยังจดจำได้
 
วิคเตอร์ก้าวเข้ามาหาก่อนดึงผ้าคลุมศีรษะลง เส้นผมสีขาวยาวถูกรวบแน่นตึงดูแปลกตาจากในยามปกติ
 
ผมได้รับคำสั่งเปลี่ยนแปลงให้ตรงมาที่นี่ไม่ต้องกลับไปรายงาน ก็สงสัยว่ามีเหตุใดกัน?” วิคเตอร์กล่าวพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ
 
ข้า...ส่งจดหมายไปขอเลดี้ลาเมียซีเอง…ออร์เฟอุสก็ก้าวเข้าไปหาอีกฝ่าย มองผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา
 
จากมังกรตัวน้อยเติบโตขึ้นมาขนาดนี้ ออร์เฟอุสใช้ดวงตาสีทองทอดมองอีกฝ่ายอย่างชื่นชม
สิ่งใดหล่อหลอมมาเป็นเจ้าในตอนนี้หรือ จึงได้เติบโตมาจนข้าจดจำมังกรน้อยในครั้งนั้นไม่ได้…
 
วิคเตอร์สบตาสีทองที่เปล่งประกายตรงหน้า ในนั้นบรรจุด้วยความรู้สึกต่างๆ มากหลาย ยิ่งกว่าคำพูดที่เจ้าตัวเอื้อนเอ่ยออกมา
ข้าไม่เคยทราบเลย… ข้าได้ลืมเลือนมันไป…
ว่าครั้งหนึ่งข้าเคยพบ...เราเคยพบกันที่นี่…
แล้วในที่สุด เราทั้งคู่ก็ได้กลับมาพบกันในสถานที่เดียวกัน
ข้าไม่เคยทราบเลยว่า แรงปรารถนาจะยิ่งใหญ่ไปกว่าความฝัน
 
วิคเตอร์ยิ้มให้กับผู้ที่อยู่ต่อหน้าเขา
ตอนนี้ผมโตแล้วนะครับ คุณจะพูดกับผมแบบเดิมเพราะคิดว่าผมไม่เข้าใจความหมายไม่ได้แล้ว
 
หมายถึงคำพูดแบบใดหรือออร์เฟอุสยกยิ้ม ตอนนั้นเขาพูดจาค่อนข้างกำกวมเลยทีเดียว
ตอนนั้นข้าติดมาจากยูริดิซี
 
คุณอ้างเธอหรือวิคเตอร์ตอบกลับอย่างไม่จริงจังนัก
 
ข้าน่าจะเอะใจตั้งแต่เจ้าดูรู้จักยูริดิซี ตอนที่ข้ามอบนางให้โอเบอรอนเจ้าไม่ค้านข้าสักคำ
 
วิคเตอร์มิอาจเดาใจผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าว่าหวังดีหรือประสงค์ร้ายต่อมนุษย์ชาวสีขาวที่เก็บได้จากข้างทาง หากเขาได้แต่มอบคำแนะนำสั้นๆ ให้โอเบอรอนเท่านั้น
 
เจ้าจำได้ตั้งแต่เมื่อไร?” ออร์เฟอุสถามในสิ่งที่เขายังติดใจ
 
หลังจากคุณไปพบผมยังปราสาทบวร์กเฮาเซ่น ก็นึกออกครับ
 
วิคเตอร์ยื่นมือออกมาตรงหน้าออร์เฟอุสมองมือข้างนั้นด้วยความปีติ
ดีจัง ข้ามานึกออกตอนท่านพ่อมาพูดเรื่องเจ้ากับข้า
 
ท่านแองกุสต์พูดเรื่องผม?” วิคเตอร์เอียงคอถามกลับนึกหน้ามังกรแห่งความมืดอาวุโสที่เคยพบ
 
ออร์เฟอุสวางทั้งหัวใจลงบนมือนั้น เขาวางมือของตนลงบนมือที่เขาปรารถนา
ใช่แต่ไม่ต้องกังวลไป ไม่ได้มีอะไรมากหรอก
ข้าก็ไม่คาดคิดว่า ทำไมข้าจึงเลือนเรื่องนั้นไปออร์เฟอุสกระชับมือที่เขากุมอยู่
 
วิคเตอร์คาดเดาในใจว่าน่าจะเพราะสมองได้รับความกระทบกระเทือนกระมัง
 
ข้ายินดีเหลือเกินที่จดจำได้เสียที พอได้กลับมาพบเจ้าอีกครั้ง คงมิใช่การพบกันที่ดีเท่าไร
 
แต่แรกผมก็ไม่รู้สึกอันใดเพราะคุณเป็นดยุคแห่งดราเค่นบวร์กย่อมเกี่ยวพันกับองค์ชาย แต่ที่ทำให้มันไม่น่าจดจำเพราะคุณเอ่ยเรื่อง มังกรไร้สี’ ”
 
ข้าพบหน้าเจ้าในครั้งนั้น ทำให้ข้าอดนึกถึงไปไม่ได้
ข้า...ออร์เฟอุส อยากได้หัวใจของเจ้าจริง...เรื่องนี้ข้าไม่ปฏิเสธ
 
ออร์เฟอุสดึงมือวิคเตอร์ขึ้นแนบอก เขาปิดเปลือกตาลงซึมซับความรู้สึกเปี่ยมล้นในตอนนี้
ข้าขอแลกมันด้วยหัวใจของข้าเอง
 
ออร์เฟอุสกล่าวอย่างหนักแน่น เปิดเปลือกตาขึ้นจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่ที่งดงามที่สุด งามยิ่งกว่าดวงดาวบนฟ้า
วิคเตอร์...เจ้าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตข้า
เป็นรักแรกและรักเดียวของข้า รักที่ข้าหามาทั้งชีวิต
 
ดวงตาใสราวลูกแก้วคู่นั้นหรี่ลงมองผู้ที่อยู่ตรงหน้าในปัจจุบัน เชื่อมโยงไปถึงความทรงจำในอดีต
 
...ดีแล้วที่คุณจำไม่ได้ สิ่งที่ติดตามมาจากอดีต และส่งผลถึงปัจจุบันเป็นเช่นไร
อย่ารู้เลยว่าคุณเคยรักสโนว์ เคยรัก... และเขา
...ดีแล้วที่คุณไม่ต้องรับรู้ความทรงจำที่หลั่งไหลจากอดีต ถึงความรักอันท่วมท้นมาแต่หนหลัง
...รักที่ให้ไม่ได้...
 
ไม่ว่าจะเป็นกรินญาผู้ใดก็ตาม ทั้งที่คุณเป็นผู้ที่อยู่เคียงข้างในช่วงจังหวะหนึ่งของชีวิตเสมอ
 
(จบตอนที่ 10) Day 10 FLOWING
#INKTOBER2018 #FICTOBER #DrachenGrundschule #DrachenKindergärten #มังกรน้อย
 
Talk :
 
ขออภัยในความล่าช้าค่ะ วันอาทิตย์ไปตจว.กลับมาคิดว่าจะกลับมาทันเขียน แต่หลับ...เมื่อคืนวานจะลงแล้วโดนเบรคไว้ ต้องมารื้อเขียนใหม่ตรงครึ่งแรก
 
โอย แม่เจ้าอยากสกรีม!!! เราชอบบทเกี้ยวของท่านดยุคจริงๆ เวลาเขาพูดแต่ละคำ แต่ละคำ
 
ถ้าเป็นแรมเซย์ แรมเซย์จะแบบ...พูดแล้วอายม้วนเลย พูดเองอายเอง แต่เราว่ากรินชอบบทจีบของแรมเซย์มากกว่า
 
บางเรื่องไม่ได้สำคัญว่าถึงใจ แต่อยู่ที่ว่าเป็นใครและใช้ถูกเวลาไหม ฮือ~
แรมเซย์เหมือนแฟนคนแรกที่ผ่านไปนานแค่ไหนก็ลืมไม่ลงอ่ะค่ะ ยิ่งกรินพูดเองว่าเขาใช้ใจจดจำ คือ แบบ...อยากให้เขารักกันจริงๆ ค่ะ
 
กฎของมังกรพฤกษา เราเอามาจากยุควิคตอเรียค่ะ (เช่นในเรื่อง Pride & Prejudice) ที่ว่าหากผู้นำตระกูลอย่างพ่อเสียไป ลูกสาวแท้ๆ จะไม่มีสิทธิ์ได้รับมรดกใดๆ เลยค่ะ แต่จะตกไปยังญาติฝ่ายชายแทน ดังนั้นคนเป็นแม่จะพยายามผลักดันให้ลูกสาวแต่งงานกับคนมีเงิน
 
ป.ล. เฟรยากับผอ.เป็น FC ย่าครูกรินค่ะ ในสายตาคนนอกเธอเป็นหญิงแกร่งค่ะ และเธอกำลังจะมีบทในตอนหน้า ปกติเธอก็ได้รับเกียรติให้ลงข่าวบนหนังสือพิมพ์หรือตามนิตยสารอยู่แล้วในฐานะขุนนางระดับสูง แต่ถ้าเป็นภาพชุดนั่นลอบทำกันขายอย่างลับๆ ค่ะ (ฮา) นึกถึงรวมภาพ/แฟนอาร์ต/โดจินที่แฟนๆ ทำขึ้น
 
*อัลโฟนส์ มารียา มูคา (Alfons Maria Mucha) ศิลปินแนวนวศิลป์/อาร์ตนูโว (Art Nouveau) มีจุดเด่นคือใช้รูปแบบธรรมชาติ โดยเฉพาะดอกไม้และพืชอื่น ๆ มาทำเป็นลวดลายเส้นโค้งที่อ่อนช้อย
 
 *อันตอนี เกาดี (Antoni Gaudi) สถาปนิกชาวสเปนที่นำศิลปะแนวนวศิลป์มาออกแบบโบสถ์ที่มีเอกลักษณ์น่าจดจำ โบสถ์ในบาร์เซโลน่าหลายแห่งเป็นฝีมือออกแบบของเกาดีค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น