Sensuality รัก? รัญจวนใจ?

ตอนที่ 4 : Leave me (BL)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 พ.ย. 62

T
B

Leave me 

 

...ได้โปรดไปจากผมเถอะ เพราะผมมันขลาดเขลาเกินกว่าจะเดินออกจากความสัมพันธ์นี้...

...ผมไม่อยากเจ็บปวดอีก แต่กลับทนรับมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

 

ผมทราบดีว่าการที่อยากจะจบความสัมพันธ์นี้คือ การที่ใครคนใดคนหนึ่งต้องเดินออกมา

ทั้งๆ ที่ทราบดี ทั้งผม และคุณกลับยอมทนรับสภาพเดิมๆ

ผมได้แต่ขอร้อง...ขอร้องให้คุณไป...จากผม

ผมรู้อย่างที่ทุกคนบอก แต่ทำไมผมถึงไม่ไปเล่า?

ใช่...ผมมันโง่ ผมทนทำไม?

 

ผมขอร้องคุณ คุณก็ยังไม่สามารถทำให้ผม ด้วยอีกเหตุผลหนึ่ง...

 

เหตุผลสั้นๆ คุณบอกว่า คุณเคยอยากยุติความสัมพันธ์ของเรา อยากจะไปหาคนใหม่ อยากให้โอกาสตัวเอง แต่คุณคบกับผมมานาน นานจนผมแก่ตัว...ใช่ ผมแก่กว่าคุณ ผมหมดสิทธิ์ที่จะเริ่มความสัมพันธ์นี้กับใคร

 

คุณบอกว่า...คุณสงสารผม

คำสั้นๆ สงสาร

บางทีผมอยากบอกว่า สงสารก็ทิ้งผมไป แต่ผมก็ไม่กล้าใช้คำนั้น

แล้วเราก็ทู่ซี้กับความสัมพันธ์นี้ต่อไป

คุณไม่ไปเพราะสงสารผม

ผมไม่ไปเพราะไม่กล้า

 

ในห้องสี่เหลี่ยมที่ผมมีกรรมสิทธิ์อยู่นี้ ยังมีห้องสี่เหลี่ยมซ้อนอยู่ ในสี่เหลี่ยมนั้นก็มีสี่เหลี่ยมซ้อนอยู่อีก ช่างสลับซับซ้อนเหมือนจิตใจของคนเรา 

ผมขี้ขลาด ผมควรจะขายที่นี่แล้วย้ายไปหาที่ใหม่ แต่ผมทำใจลำบากที่นี่เป็นสมบัติชิ้นแรกที่ผมพยายามอย่างมากจนได้ครอบครองมัน

คุณเป็นผู้อาศัยที่ไปได้ง่ายกว่าผม แต่คุณก็ไม่ไป

มันเริ่มจากอะไร ผมไม่ทราบได้

 

ผมเป็นพนักงานที่อยู่ประจำบริษัท แค่บางครั้ง นานๆ ครั้งเท่านั้นที่ได้ออกไปพบปะกับคู่ค้า และนั่นทำให้ผมได้รู้จักคุณ ที่เป็นพนักงานขายของบริษัทคู่ค้า

 

เราเริ่มจากเรื่องธรรมดาๆ แลกนามบัตร เจรจาธุรกิจ แม้ผมจะไม่ใช่ผู้มีอำนาจในการตัดสินใจเลือก แม้ครั้งนั้นการซื้อขายของบริษัทผมและคุณจะไม่เกิดขึ้น แต่ความสัมพันธ์ของเรากลับเริ่มต้นขึ้น นับจากนั้น...

 

คุณใช้ข้ออ้างติดตามผลโทรหาผม ผมปฏิเสธคุณว่าผมไม่มีส่วนในการตัดสินใจ และคุณเป็นฝ่ายเริ่มชวนผมก่อน...ไม่เกี่ยวกับงาน...แต่คิดว่า...อยากเจอ...

 

หลังจากทำความรู้จัก เราเริ่มคบหากัน จนคุณเป็นฝ่ายย้ายมาอยู่กับผม

 

คนในบริษัททราบแค่ผมอยู่กับแฟน ผมบอกทุกคนเช่นนั้น...แฟนที่ไม่ได้แต่งงาน แต่ผมไม่เคยบอกใครว่า แฟนผมเป็นผู้ชาย ผมไม่คิดจะอวดรูปคุณให้ใครดู ใครถามหาผมก็ตอบตามจริงว่า แฟนผมไม่ค่อยชอบถ่ายรูป

 

ผมรู้ว่าตัวเองเป็นคนขี้หึง ผมจึงคอยควบคุมตัวเอง บางครั้งเวลาคุณเล่าถึงลูกค้าของคุณ คุณแซวผมว่าดูทำหน้าทำตาเข้าสิ ผมพยายามให้มันจบแค่นั้น ผมไม่ติดตามหรือไล่ต้อนถาม ผมเชื่อคุณ บางครั้งผมรู้ว่าคุณแกล้งหยอกเพื่อดูสีหน้าผม มีแค่นี้เท่านั้นที่ผมเก็บไม่ได้

 

ผมเป็นคนจริงจังพ่อ-แม่ผมจากไปโดยไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้ผม ผมเป็นคนขวนขวายหามากระทั่งที่อยู่อาศัยอย่างห้องชุดในคอนโดมิเนียม ถึงจะไม่ใหญ่นักแต่ผมก็ภาคภูมิใจกับมัน

 

คุณอายุน้อยกว่าผมหลายปี คุณเป็นคนสนุกสนานและมีความเป็นเด็กอยู่ในตัว ผมชอบคุณที่ตรงนั้น คุณตรงข้ามกับผมที่คุณใช้ชีวิตตามใจตัวเอง คุณอยากได้อะไรก็ซื้อหามาด้วยเงินทั้งหมดที่คุณหาได้ คุณบอกว่าคุณไม่เดือดร้อน พ่อแม่คุณมีบ้านมีที่ดินอยู่ต่างจังหวัด เงินที่คุณเหนื่อยหามาได้สมควรแลกเป็นสิ่งที่ทำให้คุณมีความสุข

 

นั่นเป็นจุดที่ทำให้เราเริ่มทะเลาะกัน ผมบอกคุณว่า คุณอายุยังน้อย คุณมีความสามารถหาเงินได้มากมายจากอาชีพของคุณแต่ผมอยากให้คุณเก็บออมไว้บ้าง

 

แรกๆ คุณก็แค่ชักสีหน้าใส่ ผมไม่ว่าอะไรเพราะคุณไม่เคยยุ่งกับเงินของผม คอนโดที่ผมภูมิใจนี้ผมรับผิดชอบทั้งหมด ทั้งค่าส่วนกลาง ค่าน้ำ ค่าไฟ เพราะผมคิดว่าผมเป็นเจ้าของ ผมไม่เคยเรียกร้องเอาจากคุณ

 

วันเกิดผมคุณซื้อของขวัญราคาแพงให้ ทั้งที่คุณก็รู้ว่าแค่คุณอยู่กับผมก็สุขใจแล้ว ผมพูดไม่ออกว่าคุณเก็บไว้เพื่อตัวเองเถอะ

 

ผมเริ่มเตือนคุณบ่อยขึ้น ว่าให้เก็บเงินไว้บ้าง คุณโมโหใส่ผม บอกว่าคุณก็เป็นของคุณแบบนี้ อย่าบอกให้คุณเปลี่ยน

 

ผมจะไม่ว่าอะไรถ้าคำพูดเผ็ดร้อนที่ตอบโต้มาคือ การที่ผมขอให้คุณเปลี่ยนตัวเองเพื่อผม แต่ผมขอให้คุณปรับเปลี่ยนพฤติกรรมตัวเองเพื่อตัวคุณเอง ผมแค่อยากให้คุณรักตัวเอง

 

ผมเริ่มอายุมากแล้ว ผมมองตัวเองในอนาคตข้างหน้า แน่นอนว่าในนั้นผมอยากให้มีคุณอยู่ร่วมด้วยหากเป็นไปได้ แต่ผมก็คิดถึงอนาคตที่เลวร้ายที่สุดเผื่อเอาไว้ด้วย ถ้าในอนาคตของคุณไม่มีผมล่ะ คุณจะอยู่อย่างไร

 

พอเราทะเลาะกันมากเข้าคุณก็หนีผมไปเสมอ ผมรู้ว่าคุณไปไหน ทุกครั้งที่เราโต้เถียงกันรุนแรงแล้วคุณหนีผมไปพักอารมณ์ชั่วคราวก่อนจะกลับมาหาผมอีกคือบ้านพี่ชายของคุณในเมืองหลวง ครั้งนี้พี่ชายคุณก็เป็นฝ่ายโทรมาถามไถ่เช่นเคย

 

เขามาถึงก็บ่นให้ฟังว่าทะเลาะกันเรื่องเดิมอีกใช่ไหม พี่เข้าใจเรานะ น้องพี่มันก็ไม่รู้จักคิดจริงๆ ไว้มันแก่กว่านี้อาจจะคิดได้เองก็ได้

 

ผมได้แต่ตอบรับไปแกนๆ ผมรู้ข้อดีของคุณคือคุณไม่ใช่คนเจ้าชู้ถึงทะเลาะกันคุณก็หนีไปหาพี่ชายคุณที่ทราบความสัมพันธ์ของเรา

 

บางทีผมก็ถามตัวเอง อนาคตคุณจะคิดได้แล้วเมื่อไรล่ะ ผมจึงตัดสินใจไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีก

 

สิ่งที่ตามมาคือความมึนตึงระหว่างเรา บางครั้งผมเป็นฝ่ายเข้าไปง้อคุณก่อน บางครั้งคุณเป็นฝ่ายง้อผม และถึงผมไม่พูดถึงเรื่องที่ทำให้เราทะเลาะกัน กลายเป็นว่าผมอดแสดงสีหน้าเวลาเห็นคุณซื้อของเล่นใหม่ของคุณมาไม่ได้ แล้วบรรยากาศตึงเครียดก็กลับมา...

 

สุดท้ายมันก็วนไปวนมาอยู่ในอ่าง ในความสัมพันธ์เดิมๆ

 

ผมทราบ...ผมทราบ...แค่ลองก้าวออกมา

 

คำว่าลอง มันช่างดูง่ายดาย...หากมันเหมือนตัวอย่างทดลองที่จะทดลองหรือไม่ก็ไม่มีผลอะไร แต่ในความเป็นจริงมันไม่ใช่ มันไม่สามารถทดลองได้ ยิ่งเกี่ยวพันกับความรู้สึกด้วยแล้วมันเหมือนกับเวลาเลือกอ่านหนังสือสักเล่ม บางครั้งผมไม่กล้าที่จะอ่านไปจนถึงตอนจบแต่เลือกวางมันไว้แค่เท่านั้น

 

ผมทราบว่าบางคนกล้าหาญที่จะเปิดไปอ่านตอนจบก่อน

 

แต่ผมไม่...ผมมันขี้ขลาด...

 

(จบ)

 

Talk:

 

ลังเลอยู่นานว่าควรเอาเรื่องนี้ลงไหม แต่คิดว่าควรลงนะ เราว่าคนประเภทนี้มีเยอะ จากที่เห็นฟีดกระทู้เด็ดพันทิบ คือรู้วิธีแก้ แต่กลับไม่ทำ คนที่ไปแนะนำวิธีก็เป็นแค่คนให้คำแนะนำ ให้กำลังใจ บางคนกลัวการเปลี่ยนแปลงบ้างก็รักหน้าตา มันก็หลากเหตุผลนะคะ

 

อ้อ สำหรับคนที่เพิ่งรู้จักเราจากการอ่านเรื่องสั้นของเราเป็นเรื่องแรก ขอแจ้งก่อนว่างานถนัดเราคือ สายดราม่า สยองขวัญ และแฟนตาซีค่ะ เราอยากเขียนเรื่องเรียลๆ ยุคปัจจุบันเช่นกันนะ แต่ในมุมมองเราที่ไม่ได้กร้านโลกอะไรนักเลยคิดว่ามันค่อนข้างยาก จึงพยายามเขียนหลายมุม หลายอาชีพจากบรรดาที่เคยได้ยินได้ฟังได้รู้จักค่ะ ข้อมูลใดผิดพลาดบอกได้นะคะ ทุกคำแนะนำถือเป็นของมีค่าสำหรับมือใหม่เช่นเราค่ะ

 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านหรือแวะเข้ามาเยี่ยมชมกันค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #9 Kurara_Kaoru (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 15:41

    แอบกระซิบจุดผิดนะคะ ตรง "ถ้าในอนาคตของเขาไม่มีผมล่ะ คุณจะอยู่อย่างไร" อันนี้น่าจะเป็น "ถ้าในอนาคตของคุณไม่มีผมล่ะ" ใช่ไหมคะ กำลังอ่านซึ้ง ๆ แอบงงว่าเดี๋ยวนะ เขาคือใคร? (หัวเราะ) โดยภาพรวม เราคิดว่าตอนนี้มันเรียลมาก คือ อ่านแล้วแอบเอามือทาบหน้าอก เราเคยเจอคนที่คิดถึงแค่ความสุขตรงหน้า และคนที่คิดถึงอนาคต เราเคยเป็นทั้งสองคนนั้นในช่วงอายุที่แตกต่างกัน (ตอนเด็ก ๆ เราเคยเป็นคนที่ใช้เงินชนเดือนมาก ๆ ตอนโต เราแสนจะระอากับคนแบบนี้ ไม่มีเงินก็เอาแต่แบมือยืมคนอื่น)


    เราชอบตรงสุดท้ายเราไม่มั่นใจว่าพวกเขาเลิกกันจริง ๆ รึเปล่า หรือแค่เลิกแล้วกลับไปคบกัน (เพราะถ้าเป็นเรื่องอื่น อาจจะมีอนาคตให้เห็น แนวว่าตัวเอกไปคบคนอื่น หรือเลิกกันแล้วอีกห้าปีก็เห็นคนรักยังใช้ชีวิตแบบเดิม) มันทำให้รู้สึกว่า ตัวเองเป็นพี่ชายแฟนตัวเอก เห็นคู่นี้แล้วระอาใจ เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นที่สะท้อนให้เห็นว่า แค่รัก อยู่ด้วยกันไม่ได้จริง ๆ เค้าว่ากันว่าสาเหตุของการหย่าร้างไม่ใช่การนอกใจ แต่เป็นเรื่องการเงิน เรื่องนี้ก็เป็นอีกตัวอย่างให้เราได้เห็นเลยว่า ทัศนคติที่แตกต่างกัน มันไปด้วยกันไม่ได้ไกลจริง ๆ

    #9
    1
    • #9-1 Miran/Licht(จากตอนที่ 4)
      24 กรกฎาคม 2561 / 20:39
      อันนี้หลุดจริงๆ ค่ะ ต้องใช้ว่า '"ถ้าในอนาคตของคุณไม่มีผมล่ะ' ถึงจะถูก

      ตอนนี้เราให้จบปลายเปิด ให้ผู้อ่านคิดต่อเองค่ะ มันไม่มีบทสรุปตายตัวในชีวิตจริงเท่าไร อย่างที่เขียนใน talk ค่ะว่า มันเป็นเรื่องราวที่มันเจอบนหน้าฟีด 'กระทู้เด็ดพันทิบ' บ่อยมาก เรื่องราวต่อจากนี้จะเป็นอย่างไรขึ้นกับการจูนกันของสองคน ซึ่งนับวันมันเหมือนระเบิดเวลาแหละค่ะ

      เหมือนคำพูดของสิทธิ์ในตอนที่ 7 ที่ว่า 'คนที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ได้ต้องการความรัก แต่ต้องการความเข้าใจ'
      #9-1