Sensuality รัก? รัญจวนใจ?

ตอนที่ 15 : Perceive me (as) (GL)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 ก.พ. 64

T
B
Perceive me (as) (GL)
 
เทศกาลวาเลนไทน์เวียนมาถึงอีกครา บุหงามองการตกแต่งห้างร้านที่เต็มไปด้วยสีแดงสีชมพู รวมถึงกระดาษรูปหัวใจไม่ก็รูปคิวปิดละลานตาไปหมด เพลงรักเปิดไปทั่วห้างเพื่อสร้างบรรยากาศ ทั้งที่ตั้งใจจะมาเดินห้างสรรพสินค้าเลือกดูของคลายเครียด แต่ยามนึกถึงต้นเหตุความเครียดของวันนี้ก็พาลให้อดถอนใจออกมาให้เบาที่สุดไม่ได้
 
บุหงาเป็นพนักงานธุรการรับหน้าเสื่อทุกสิ่งที่ผ่านด่านพนักงานรักษาความปลอดภัยเข้ามาได้ ซึ่งไม่ว่าจะหัวหน้าหรือเพื่อนร่วมงานต่างช่วยกันปลุกปลอบว่า หน้าที่กระโถนท้องพระโรงอย่างเรา ๆ เก็บมาคิดให้เครียดไปเปล่า ๆ เธอจึงหาทางมาคลายเครียดอยู่นี่ แต่มองไปมองมาสินค้าสำหรับวันวาเลนไทน์ก็ตำใจคนโสดเช่นเธอเหลือเกิน สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจไปดูตุ๊กตาแทน ทุกครั้งที่เครียดเพราะงานตุ๊กตาตัวเล็กตัวน้อย บ้างก็เป็นตุ๊กตาพวงกุญแจจะเพิ่มขึ้นมาในห้องของเธอมากขึ้นทุกที ถึงจะพยายามหักใจไม่ซื้อแต่พอเห็นตุ๊กตาตัวน้อยน่ารักก็อดใจที่จะซื้อเป็นเครื่องปลอบใจตัวเองไม่ได้ หรือไม่งั้นเธอควรหาคนปลอบใจซึ่งเป็นไปได้ยาก
 
เมื่อคิดถึงการหาแฟน บุหงาก็อดนึกถึงเรื่องเมื่อตอนบ่ายขึ้นมาไม่ได้ ลูกค้าผู้ชายคนนั้นเข้ามาออฟฟิศแจ้งเธอว่าต้องการพบพี่ชมนาดโดยนัดเอาไว้แล้ว เธอดูตารางนัดหมายที่ได้รับมาก่อนหน้าเพื่อพบว่า...เขามาสายไปชั่วโมงกว่าแต่ด้วยหน้าที่จึงยกหูโทรศัพท์กดหมายเลขภายในไปยังเบอร์ของพี่ชม หลังเสียงสัญญาณดังขึ้นหลายครั้งก็มีคนรับสาย หากปลายสายไม่ใช่เสียงของพี่ชมตอบรับกลับมา
 
บุหงากรอกเสียงลงไปแจ้งว่ามีลูกค้าที่นัดไว้มาพบพี่ชม พอได้รับคำตอบ หน้าที่ทำให้เธอต้องฉีกยิ้มรายงานกับลูกค้าที่ยืนเคาะนิ้วรออยู่ไปว่า
“รบกวนคุณลูกค้านั่งรอสักครู่ค่ะ พี่ชมติด...”
 
ยังไม่ทันเธอจะกล่าวจบสีหน้าชายตรงหน้าก็แสดงความหงุดหงิดออกมาตามด้วยน้ำเสียงแสดงความไม่พอใจ
“ผมนัดไว้แล้วนะ!
 
แต่คุณมาสายเกือบสองชั่วโมงนะคะ...แน่นอนว่าบุหงาพูดออกไปดังนี้ไม่ได้ ได้แต่ตอบโต้ไปพร้อมผายมือไปยังชุดเก้าอี้รับแขก
“เชิญนั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวพี่ชมจะปลีกตัวมาค่ะ” จากนั้นเธอรีบต่อสายหาแม่บ้านขอน้ำให้แขก
 
ทว่าคุณลูกค้ายังไม่เลิกแผลงฤทธิ์ เขาจ้องหน้าเธอเขม็ง
“โทรตามคุณชมมาเดี๋ยวนี้!
 
บุหงาพยายามนับหนึ่งถึงร้อยในใจ
“พี่ชมทราบแล้วค่ะ และกำลังมา...”
 
คุณลูกค้ายังคงบ่นใส่เธอด้วยความไม่พอใจ ด้วยประโยคซ้ำซากที่เธอได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วนจากลูกค้าที่มาอวดดีต่อหน้าเธอ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ชินเสียที บุหงาพยายามกำหมัดใต้โต๊ะเพื่อนร่วมงานหันมองเธอด้วยสายตาเห็นใจ
 
เสียงนิ้วยังเคาะบนเคาท์เตอร์กระจกด้านหน้าเธอด้วยความไม่พอใจ มันคือท่าทางปั่นประสาทที่พาเอาความเครียดเธอพุ่งปรี๊ด คิดในใจว่า ไปนั่งสิยะ! จะให้เรียกซ้ำ ๆ ย้ำ ๆ ทำไม?
 
อาจจะเพราะเขาเห็นว่าเธอไม่แสดงท่าทีทุกร้อนในความเดือดร้อนของเขา บุหงาเห็นเขาล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบเอาโทรศัพท์เคลื่อนที่ขึ้นมา จึงนึกอยากถอนหายใจใส่แต่ก็ทำไม่ได้ ท่องในใจ...หนึ่งหมัด สองหมัด ตบคว่ำสักทีดีไหมหนอ...
 
เสียงสัญญาณจากประตูไฟฟ้าดังขึ้นตามด้วยประตูที่เปิดออก และร่างของพี่ชมนาดก้าวออกมาพร้อมกับสมุดบันทึกในมือ
“ขอโทษที่ต้องให้รอนะคะ ชมรอคุณจนได้เวลานัดกับผู้จัดการอีกแผนกพอดีเลยค่ะ” ชมนาดฉีกยิ้มหวานรับ ดวงตาคู่สวยมองทางที่บุหงานั่งอยู่ด้วยสายตาเห็นใจก่อนจะเชิญลูกค้าเข้าห้องเล็กสำหรับพูดคุยอย่างเป็นส่วนตัว
 
จนเวลาผ่านไปนาน ชมนาดส่งลูกค้ากลับออกไปแล้ว เธอจึงก้าวมายืนตรงเคานท์เตอร์หน้าบุหงา พร้อมส่งสายตาเห็นใจมาให้ เอ่ยขึ้นราวจะขอโทษแทนลูกค้าคนนั้น
“ลำบากบุหงาแล้ว...ต้องมาเจอคนแบบนี้”
 
บุหงาส่งยิ้มให้พี่ชมอย่างอ่อนแรง มันเป็นหน้าที่ของเธอนี่นะทำอย่างไรได้
 
ชมนาดล้วงมือลงกระเป๋าเสื้อสูทที่สวมอยู่ แล้วหยิบบางสิ่งมาส่งให้เธอตรงหน้า
“เวลาอย่างนี้กินช็อกโกแลตกับลูกอมจะช่วยได้เยอะ”
 
บุหงารีบยื่นสองมือไปรับช็อกโกแลตในกระดาษห่อสีเมทาลิกกับลูกอมนำเข้ามาพร้อมเอ่ยขอบคุณ จากนั้นมองตามร่างสูงปราดเปรียวที่จากไป ในใจก็นึกชื่นชมพี่ชมนาดเป็นโปรเจกเมเนเจอร์ อายุมากกว่าเธอไม่กี่ปีแต่เก่งกาจทำงานคล่อง บุหงาอยากเป็นแบบพี่ชมบ้าง ได้แต่มองอยู่ห่าง ๆ เธอชอบพี่ชมมาก ถ้าคิดจะหาแฟนขอนึกถึงพี่ชมคนแรก แต่ปัญหาคือ พี่ชมคงไม่นึกชอบเธอแบบเดียวกันนี้...
 
เมื่อคิดถึงตรงนี้ บุหงาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพาย ช็อกโกแลตกับลูกอมที่ได้รับมาเธอชิมไปชิ้นเดียว ตั้งใจว่าจะเอากลับไปใส่ตู้เย็นค่อย ๆ กิน วันละเม็ดจะได้อยู่กับเธอไปนาน ๆ นี่เป็นของที่พี่ชมให้เธอกับมือเชียวนะ! พอคิดได้อย่างนั้นบุหงาลืมพิจารณาตุ๊กตาที่ตั้งใจมาเลือกซื้อคลายเครียดสนิท เมื่อดูเวลาแล้วก็คิดว่าเธอสมควรกลับได้แล้ว เธอหันหลังให้ชั้นตุ๊กตาเดิน ผ่านร้านที่ตกแต่งด้วยธีมวาเลนไทน์แล้วเดินทางกลับบ้าน ตั้งใจว่าจะหยุดเพิ่มจำนวนตุ๊กตาในห้องเสียที มันเหมือนกับเธอต้องหาที่พึ่งเพื่อจัดการอารมณ์ตัวเอง
 
-----
 
ถึงจะตั้งใจไว้เช่นนั้น แต่พอวันวาเลนไทน์มาถึง บุหงาต้องตีหน้ายิ้มรับแขกเพื่อเซ็นรับของและช่อดอกไม้ที่พนักงานนำมาส่ง แน่นอนว่าคนโสดเช่นเธอไม่มีทางได้รับแน่ หลังเซ็นรับก็ต้องต่อสายเรียกเจ้าของมารับไป คราวนี้บุหงาถอนใจออกมาตรง ๆ โดยไม่ปิดบัง ช่อดอกไม้ที่ส่งถึงพี่ชมสองช่อวางอยู่ข้างมือ รวมแล้วเป็นช่อที่สามและสี่ของปี ยังเสน่ห์แรงเหมือนเดิม
 
จนพื้นที่รอบเคานท์เตอร์ของเธอเริ่มเต็มไปด้วยของขวัญที่เจ้าของยังไม่ว่างมารับจนกองเริ่มสูง จนผู้ช่วยของพี่ชมมารับของที่สามีส่งมาเซอร์ไพรซ์ให้ บุหงาจึงเอ่ยปากฝากช่อดอกไม้ไปให้พี่ชมด้วย
“คงไม่ได้แล้วล่ะ แค่ของที่สามีพี่ให้ก็หนักจนถือไม่ไหวแล้ว” คุณผู้ช่วยว่าทั้งที่ในมือถือกล่องใบไม่ได้ใหญ่นัก แต่ก่อนที่จะผ่านประตูติดคีย์การ์ดเข้าไปเธอหันมาบอกเพิ่มเติมว่า “ชมเขาบอกว่าเดี๋ยวเขาจะมารับเองน่ะ ฝากไว้ที่บุหงาก่อนนะ”
 
บุหงาได้แต่ยิ้มอ่อนแล้วก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อไป พักใหญ่จึงได้เงยหน้าขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงเรียกตรงหน้า เป็นชมนาดนั่นเอง บุหงารีบหันไปหยิบช่อดอกไม้มาส่งให้พร้อมรอยยิ้ม
“นี่ค่ะ วันนี้งานยุ่งมากไหมคะ?”
 
ชมนาดส่งยิ้มตอบยื่นมือไปรับช่อดอกไม้มา
“นิดหน่อยน่ะ” เธอพลิกการ์ดที่ติดมากับช่อดอกไม้ดูว่าส่งมาจากไหน ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาธุรการรุ่นน้อง “เย็นนี้พี่จะไปห้างแถวบ้านบุหงา ติดรถไปกับพี่ไหม?”
 
ได้ยินคำชวนเช่นนั้นบุหงาใช้เวลาคิดไม่นาน แต่ก่อนจะให้คำตอบชมนาดก็สำทับมาอีกว่า
“พี่ว่าจะออกจากออฟฟิศสัก...” ชมนาดบอกเวลาซึ่งใกล้เคียงกับเวลาที่บุหงามักออกจากออฟฟิศเป็นประจำทำให้ธุรการสาวตอบตกลงทันที
 
เมื่อถึงเวลานัดหมายพอเห็นชมนาดหอบช่อดอกไม้ผ่านประตูออกมา บุหงาจึงรีบหยิบกระเป๋าเข้าไปช่วยถือช่อดอกไม้ทันทีแล้วก้าวตามชมนาดไปที่รถ เธอพยายามเก็บความยินดีเอาไว้ไม่ให้แสดงออกมากจนเกินไปว่าเธอดีใจมากที่ได้ติดรถคนที่เธอชื่นชอบกลับบ้าน จนรถแล่นออกมาได้ไม่นาน ชมนาดก็ชวนคุยเพื่อทำลายความเงียบขึ้น
 
“ได้ติดรถไปกับพี่นี่ ดีใจขนาดนี้เชียวหรือ” ชมนาดเหลือบมองมาทางเธอเล็กน้อย ก่อนหันกลับไปมองถนน
 
บุหงาเพิ่งรู้ตัวว่าเธอคงเผลอแสดงความดีใจออกมามากไป
“คงเพราะวันนี้เป็นวันที่ทำให้รู้สึกดีในหลาย ๆ เรื่องค่ะ ทั้งเรื่องได้กลับกับพี่ ทั้งเรื่องที่ได้เห็นคนส่งของขวัญให้กันในวันพิเศษ ถึงจะไม่ได้รับเองแต่แค่เห็นก็อิ่มใจแล้วค่ะ พี่ชมเองก็ได้ดอกไม้ตั้งหลายช่อ สวย ๆ ทั้งนั้นเลย”
 
“อย่างนี้เองหรือ” พอรถติดสัญญาณไฟชมนาดจึงหันมองคนข้างตัว “ถ้าบุหงาไม่รังเกียจจะแบ่งเอากลับไปก็ได้นะ พี่ไม่ใช่คนที่จะดูแลเอาใจใส่ดอกไม้พวกนี้มากอยู่แล้ว”
 
บุหงาทำตาโต แต่คิดอีกทีช่อดอกไม้พวกนี้ก็ทำหน้าที่ของมันแล้วนี่นา
“งั้นบุหงาไม่เกรงใจนะคะ”
 
“อืม เลือกเอาไปได้เลย”
 
พอได้รับคำอนุญาตเช่นนั้น บุหงาจึงเลือกดอกไม้มาสองช่อก่อนจะหันไปขอบคุณ ความยินดียังไม่ทันจาง เธอก็เห็นชมนาดอาศัยจังหวะที่รถติดนี้เอง หันไปทางเบาะหลังก่อนหยิบถุงกระดาษใบหนึ่งมาส่งให้
 
“ชิ้นนี้พี่ให้ เห็นบุหงาชอบทาน...”
 
บุหงารับมาถือไว้หยิบของข้างในขึ้นมาดูพบว่าเป็นกล่องรูปหัวใจด้านในมีช็อกโกแลตชิ้นพอคำเรียงรายอยู่จากร้านช็อกโกแลตยี่ห้อดัง
“ขอบคุณพี่ชมมากนะคะ” บุหงาหันไปส่งยิ้มขอบคุณทันที จังหวะเดียวกับที่รถต้องเคลื่อนตัวออกไป ทำให้เธอเห็นรอยยิ้มของอีกฝ่ายจากเสี้ยวหน้าด้านข้าง พี่ชมเป็นคนสวย มีเสน่ห์ เพียงแต่ว่าบุหงาอยากให้รอยยิ้มนี้เป็นของเธอคนเดียว

หลังเงียบกันไปสักพักบุหงาจึงตัดสินใจ กล่าวขึ้นมา “นี่เป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ชิ้นแรกที่เคยได้เลยค่ะ ดีใจมากจริง ๆ”
 
“พี่ไม่ได้ให้เป็นของขวัญตามมารยาทหรอกนะ พี่ให้เพราะอยากให้” ชมนาดทำเพียงเหลือบสายตามองมาเล็กน้อย “พี่ชอบบุหงา เรามาคบกันเถอะนะ...”
 
บุหงาหันไปจ้องหน้าคนข้าง ๆ แม้พี่ชมจะสบตาเธอนานไม่ได้ก็ตาม ความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจแล่นวาบขึ้นมา บุหงาสูดลมหายใจเข้าก่อนตอบออกไป
“ค่ะ บุหงาก็ชอบพี่เหมือนกัน”
 
“งั้นไปทานข้าวเย็นด้วยกันนะ” ชมนาดชวนเมื่อรถเคลื่อนเข้าใกล้ทางเข้าห้างสรรพสินค้า
 
“ด้วยความยินดีค่ะ” บุหงาตอบออกไปด้วยความปรีดา ในที่สุดเธอก็ได้มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้ว!
 
#Valentine2021

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น