สวัสดีค่ะทุกท่านที่ผ่านมาเห็น หรือตั้งใจแวะเวียนกันเข้ามา พอดีช่วงนี้มีเหตุการณ์ให้ประหลาดใจหลายๆ อย่างเกือบจะพร้อมๆ กันค่ะ
หลังเขียน ‘อนุบาลมังกรน้อย’ จบไปเมื่อสิ้นปีที่แล้ว จากเดิมที่ตั้งใจจะหยุดพักหายใจเพื่อเคลียร์ ‘หนังสือรอระบายอย่าเรียกฉันว่ากองดอง’ ที่มีแต่ด้วยความอ่านหนังสือค่อนข้างข้า พิจารณาทุกตัวอักษรประหนึ่งนับขีดอักษรจีน จ้องเหมือนว่าจะมีเลขโผล่จากช่องไฟ เลยทำให้ภารกิจนี้ค่อยเป็นค่อยไปมาก ระหว่างวันหยุดปีใหม่ยังไม่ทันผ่านพ้นก็หาเรื่องใส่ตัวด้วยการเปิดเรื่องสั้นพอร์นๆ ขึ้นมา ตอนแรกตั้งใจแบบนั้นนะ ให้เป็นเรื่องสั้น PWP (Porn without Plot) จากที่พิจารณาหลายๆ อย่างยังคิดว่ามันไม่ควรเอามาลงเพจตัวเองที่เป็นเหมือนหลุมหลบภัยเลย แค่ลิงก์เรื่องมารอบเดียว หลังจากนั้นก็กลับไปแวะเวียนถนนนักเขียนแห่งพันทิบที่ไม่ได้กลับไปนานก็ได้ทักทายสหายเก่ากันเล็กน้อยแต่พองาม...ด้วยความป่วงและสนิทสนมเป็นการส่วนตัว ซึ่งถ้าไม่สนิทหรือพอเข้าใจกันก็คงไม่กล้าทำ คือการไปแจมท้ายเรื่อง แต่อันนี้เคยรวมแจมกันมาหลายครั้งและเจ้าตัวเขาอนุญาตจึงทำได้ ก็แจมกันไปพอหอมปากหอมคอ อ.จี (GTWหรือPsychomanคนเดียวกันมีสองล็อคอิน) ก็บอกว่าที่จริงอันที่แจมมาเนี่ยไปตั้งกระทู้เรื่องสั้นได้เลยนะ เราก็คิดในใจว่า ไม่ได้ตั้งมานาน แถมเรื่องสั้นที่เขียนอยู่ตอนนี้มีครบทั้ง BL/GL/NL รู้สึกละอายเกินกว่าจะลงถนนฯ ใจจริงก็อยากลง เลยเอาเรื่องรองเท้าแดงมาลงเพจตัวเองเท่านั้น
จนเสาร์ที่ผ่านมาเขียนเรื่องสั้นตอนใหม่ที่รู้สึกประทับใจในความตะเตือนตับมาก...อะไรดลใจไม่ทราบได้ เลยจับมันไปลง storylog พร้อมเรื่องสั้นรองเท้าแดง 2 ตอนนั้น...วันอาทิตย์ก็เลยเอาหนึ่งในเรื่องสั้นที่ปลอดสารไปลงอีกเรื่อง ทั้งที่ใน fictionlog ก็มีลงอยู่ด้วยนะ วันจันทร์ตอนใกล้เลิกงานนั้นเอง...มีข้อความเข้าที่เพจ เป็นครั้งที่สองที่ได้ (รอบแรกเขาติดต่อมาเรื่องที่ไปลงขายนิยายมือสองเมื่อกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว) แถมขึ้นชื่อเป็นทีมงานเด็กดี...คิดในใจหรือตอนล่าสุดที่ลงไปแต่เช้ามืดนี่จะโดนเตือนโดนแบนจากทีมงานรึเปล่า ตามมาถึงเพจเลย...ไม่มี nc หรอกแค่ผิดศีลธรรมเพราะเป็นคู่แม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยง...เท่านั้นเอง...
พอทำใจเปิดเข้าไปดูทีมงานแจ้งว่านิยายเรื่อง ‘อนุบาลมังกรน้อย’ ไม่สนใจเปิดขายผ่านระบบเด็กดีหรือคะ อืม...ก็เคยคิดนะแต่ต้องหลังจากย้ายกลับเข้าจักรวาลตัวเอง และรีไรท์ก่อนถึงจะกล้าขายเป็นอีบุ๊คน่ะนะ ตอนนี้เปิดให้อ่านฟรีกันไปก่อนนะคะ...
ถึงบ้านก็เช็คเมล์ปกตินี่แหละเห็นทีมงาน storylog แจ้งว่า เรื่องสั้น 2 เรื่อง (จาก 4 ที่ลงไป) ได้รับเลือกเป็น staff pick ก็เลยเอาตอนใหม่ที่ลงที่อื่นเมื่อเช้าลงไปด้วยเลยละกัน วันต่อมาเรื่องที่ลงได้รับเสียงตอบรับเกินคาดมาก นอกจากได้ staff pick ก็ทำให้มีคน follow 6 ท่าน recommended (คล้ายๆ กด like ในเฟซ) 17 comment อีก 3 ซึ่งล้วนแล้วแต่บอกว่าประทับใจในความละมุน ก็เปิดโลกดีค่ะอย่างไม่คาดคิดด้วย
สำหรับตัวเราเองนั้น อันที่จริงมิได้เดินมาทางสาย ละมุน อบอุ่นหัวใจหรือสาย healing แต่ประการใด งานถนัดเราคือ สายสยองวันละนิดจิตหน่อยๆ ดราม่าสะเทือนตับมากๆ (ข้อนี้อ.จีแกทราบดี) เพิ่งจะมา(หัด)เขียนฟีลกู๊ดตอนเขียนอนุบาลฯนี่แหละค่ะ จึงขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ให้ความสนับสนุนค่ะ บางทีการกล้าไปลงหลายๆ ที่ ก็เปิดให้ได้ส่งต่อความรู้สึกดีๆ ไปถึงกันได้นะ ลงหลายที่มีข้อเสียอย่างเดียวคือขี้เกียจค่ะ เพราะกลุ่มผู้อ่านก็กระจายๆ กันไป บางที่เราไม่สามารถแทรกเพจลงไปด้วยได้ แต่จะพยายามติดตามไปอ่านไปตอบทุกท่านนะคะ (เห็นเว็บแจ่มก็เปิดพื้นที่ใหม่ให้ลง เมื่อก่อนเคยเอาเรื่องแปลไปลงอยู่นะ สมัยนานมากเช่นกัน ขอคิดดูก่อน) wordpress นี่คอมฯ (ตกรุ่น) เราลงโปรแกรมฉบับภาษาไทยไม่ได้อดไปค่ะ wattpad กับ privatter ขอไปศึกษาก่อนค่ะ
ในบอร์ดมีนักเขียนท่านหนึ่งกล่าวไว้ว่า ในฐานะนักเขียนที่ยึดอาชีพนี้เป็นหลักจะทราบดีว่าการเขียนให้จบนั้นง่ายดายกว่าการทำอย่างไรจะทำให้หนังสือขายดีมาก...ถ้าอยากให้คนรู้จักคงต้องโฆษณาตัวเองไปเรื่อยๆ สินะ ค่อยๆ ลองไปค่ะ...นักอยากเขียนมือใหม่
ความคิดเห็น