เนื่องจากเมื่อคืนก่อนและคืนวานหลับก่อน ส่วนวันเสาร์-อาทิตย์ติดภารกิจอยู่ตจว. จึงขอรวบมาวันเดียวเลย
-------------------
Day 5-8 เนิ่นนาน-ดาบ-เหนียมอาย-คดโกง
คุณชายเชยในชุดลำลองก้าวเข้าไปยังห้องนั่งเล่นของอาคารทรงยุโรปที่คุณย่ากำลังนั่งอ่านหนังสือนวนิยายอย่างออกรสชาติ แม้ชายเชยจะเคาะประตูและรอคำอนุญาตแล้วก็ตามหากคุณย่าก็ดูราวกับยังเสียดายไม่อาจละความสนุกของหนังสือตรงหน้า คุณชายเชยก้าวเข้าไปใกล้จนได้ระยะก่อนจะยอบตัวเพื่อคลานเข้าเข้าไปนั่งพับเพียบอย่างเรียบร้อยใกล้คุณย่า เมื่อคุณย่ายังไม่ละสายตาจากหนังสือตรงหน้า เขาจึงได้แต่รอ สายตาก็จับจ้องหนังสือที่ห่อปกพลาสติกสีขาวทึบในมือคุณย่าไป สักอึดใจคุณย่าค่อยหยิบที่คั่นที่วางบนโต๊ะเตี้ยตรงหน้าขึ้นคั่นหน้าหนังสือก่อนจะวางลงบนโต๊ะตัวเดิม
คุณย่าประสานมือวางบนหน้าตักหรี่ตามองหลานชายที่นั่งเรียบร้อยอยู่บนพื้นที่ปูลาดด้วยพรมเนื้อหนา
“ชายเชย...ย่าก็อยู่มาเนิ่นนานแล้ว อันที่จริงย่าก็ไม่ได้อยากจะเร่งรัดอะไรเราหรอก แต่ย่าอยากเห็นเราเป็นฝั่งเป็นฝาสักที”
คุณชายเชยบรมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาคุณหญิง
"ผมเข้าใจครับ แต่เรื่องนี้ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่าไหมครับ" คุณชายเชยบรมตอบอย่างบัวมิให้ช้ำ น้ำมิให้ขุ่น “ผมเพิ่งจะเข้าไปช่วยงานคุณพ่อยังไม่อยากหาภาระในตอนนี้ครับ” อันที่จริงเขาพอจะเดาได้ว่าคุณย่าคงตามมาเพื่อพูดเรื่องเดิมๆ ว่าเมื่อไรจะมีแฟน เมื่อไรจะแต่งงาน
คุณย่าอภิรมย์ฤดีมองหลานชายที่หาคำตอบเพื่อเลี่ยงเรื่องที่เร่งรัดไปนับครั้งไม่ถ้วน เอาเถิดเธอเองก็ไม่ได้อยากจะลงดาบอะไร แต่เห็นหลานชายที่ทำงานอย่างขยันขันแข็งแต่กลับไม่คิดจะหาแฟนไว้ดูแลเสียบ้างหากไม่กระตุ้นบ้างเป็นระยะๆ ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าอนาคตจะมีใครอยู่เคียงร่วมชีวิต ขณะที่อภิรมย์ฤดีกำลังคิดถึงอนาคตหลานชายเพลินๆ เธอก็สังเกตได้ว่าสายตาของหลายชายจับจ้องมายังหนังสือที่ห่อปกพลาสติกสีขาวทึบที่วางอยู่บนโต๊ะ จึงตะปปมือลงบนหนังสือ
“ชายเชย...อย่าลืมที่ย่ากำชับเอาไว้เสียสิ” คุณย่าอภิรมย์ฤดีกล่าวเสียงแข็ง “ไม่ว่าจะชายเชยหรือหนูศรีจะอ่านหนังสือเล่มไหนของย่าก็ได้ยกเว้นเล่มที่ห่อปกสีดำและสีขาว”
คุณชายเชยบรมสบตาคุณย่าก่อนกล่าวออกมา “ผมจำได้ขึ้นใจแล้วครับ เช่นนั้นผมขอตัวไม่รบกวนเวลาอ่านหนังสือของคุณย่าแล้ว”
คุณอภิรมย์ฤดีจึงค่อยระบายลมหายใจช้าๆ ก่อนอนุญาต
คุณชายเชยบรมจึงค่อยๆ ล่าถอยออกจากห้องนั่งเล่นไป จากนั้นเขาจึงกลับไปยังห้องส่วนตัว หลังประตูห้องปิดลงคุณชายเชยมองไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ
เขาระบายลมหายใจช้าๆ ก้าวเข้าไปนั่งยังที่ประจำของตน เปิดลิ้นชักบนสุดหยิบถุงมือหนังกวางขึ้นมาสวมก่อนจะเปิดลิ้นชักล่างสุดเขาใช้มือข้างหนึ่งยกเอกสารที่ใส่ซองไว้เรียบร้อยขึ้น มืออีกข้างล้วงเข้าไปด้านในสุดเพื่อหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมา
คุณชายค่อยๆ เปิดหน้าหนังสืออย่างเบามือไปถึงหน้าที่คั่นเอาไว้ คุณย่าจะสั่งห้ามไว้ทำไมกันหนอ เขาทราบมาตั้งนานแล้วว่าหนังสือ ‘ห่อปก’ ของคุณย่าเป็นหนังสือเช่นไร และเขาโตเกินจะเหนียมอายกับเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ
สมัยเขายังเด็กกว่านี้ยามเข้าไปในห้องหนังสือของคุณย่าก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ในบรรดาหนังสือมากมายนั้น มีหนังสือกว่า 20 เปอร์เซ็นต์ที่ถูกห่อด้วยปกพลาสติกทึบสีขาวและสีดำเพื่อปิดบังหน้าปกเอาไว้ ซึ่งคุณย่ากำชับทั้งผมและคุณศรีไว้หลายรอบว่า ‘ห้ามหยิบมาอ่าน’ เด็ดขาด ขณะนั้นเขาได้แต่คิดว่าห่อปกทึบเช่นนี้คุณย่าทำอย่างไรถึงทราบกันนะว่าเรื่องไหนวางอยู่ชั้นไหนบ้าง
คุณชายเชยจึงใช้ลูกเล่นเล็กน้อยยามจะลอบหยิบหนังสือเหล่านี้ออกมาอ่าน เขาแค่หาหนังสือปกติที่มีขนาดใกล้เคียงกันมาสับเปลี่ยนปกก่อนนำออกมาอ่านที่ห้องส่วนตัว ซ้ำเขายังสวมถุงมือทุกครั้งจึงไม่หลงเหลือร่องรอยทิ้งไว้ให้ใครจับได้
ขณะนี้นั้นสมัยไหนแล้วคุณย่าจะปกปิดเอาไว้ทำไมกันหรือเกรงว่าเขากับคุณศรีจะใจแตกกับเรื่องราวเหล่านี้กัน
#INKTOBER #INKTOBER2017 #คุณฉงนศรี
-------------
Day 5-8 Long-Sword-Shy-Crooked
อย่าเพิ่งเบื่อน้องเขานะคะ มาร์คเกอร์เรามีแค่ไม่กี่แท่งสีอาจจะไม่หลากหลายเท่าไรนะ ขออภัย
ความคิดเห็น