THE CROWN​ PRINCE(omegaverse) KOOKV 👑​ : Lavender #ลาเวนเดอร์กว

ตอนที่ 5 : Lavender▪️05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    5 พ.ค. 62

ในห้องที่มีเเสงไฟสลัวจากโคมไฟดวงเล็กที่ถูกเปิดไว้ตลอดทั้งคืน เเสงที่ลอดผ่านหน้าต่างบานกลางเป็นสัญญานของตะวันที่กำลังปรากฏตัวจากผืนเเผ่นดินกว้าง

ร่างหนาสูงที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องนอน ที่ดูเเล้วไม่ได้ผ่านการนอนพักผ่อนเพราะกองเอกสารต่างๆบนโต๊ะ องค์ชายจองกุกเอนกายพิงกับเก้าอี้เอียงคอไปมาเพื่อระบายความเมื่อยล้า ส่งสายตาที่เเสดงอารมณ์​โหยหาไปทางดอกลาเวนเดอร์สีม่วงอ่อนบนโต๊ะวางเเจกันที่อยู่ห่างออกมา

     ผ่านมาหลายคืนหลายวันเเล้ว เเต่เจ้าตัวกลับไม่สามารถสำเร็จงานเเล้วปลีกตัวไปหาเมทตัวน้อยของตนได้เลย... หรือเเม้เเต่เวลาจะลิ้งค์ไปหา ก็หาเวลายากนัก


"อยากเจอเจ้านัก.. เเทฮยอง" 




-------




"นี่ก็ผ่านมาหลายวันเเล้วหนา องค์ชายที่เจ้าว่ามิเห็นโผล่หน้ามาหาเจ้าเสียที ข้าล่ะอยากเห็นเมทของเจ้านัก น่าสงสารเสียจริงที่ได้เจ้ามาเป็นเมท.." 

"อยากโดนตบปากหรือ มีเมทเป็นข้าเเล้วมันทำไมกันล่ะจีมิน?" 

"ฮ่าๆๆ ข้าก็หยอกเจ้าตามประสาเพื่อน เจ้าก็" 



เเทฮยองยู่ปากให้เพื่อนสนิทของตนก่อนจะออกเดินต่อ หลายวันมานี้เเทฮยองเฝ้าคิดถึงเมทผู้สูงศักดิ์​ ได้เเต่พ่ำเพ้อพรรณาให้เพื่อนสนิทฟังจนนึกรำคาญตัวเขาไปพักหนึ่งเลย เเม้เเต่ลิ้งค์หากันก็มิมี หากให้เขาลิ้งค์ไปหาก่อนเขาก็เขินอายเกินไป ความไม่กล้านี้เเล เลยทำให้เเทฮยองยังต้องทนคิดถึงต่อไป



"เเทฮยอง ก้านนั้นน่ะหยิบสิ" 



เเทฮยองหยิบก้านไม้ขึ้นตามคำของเพื่อนสนิท เเม่ของทั้งสองใช้ให้ออกมาหาฟืนเเลกิ่งไม้เเห้งเพื่อไปจุดไฟสำหรับปรุงอาหารเช้านี้ อากาศที่เริ่มอุ่นขึ้น ใบไม้เเห้งที่ร่วงโรยลงมาราวกับเกร็ดหิมะในฤดูหนาว เเทฮยองเเละจีมินเดินผ่านไปโดยที่ซึมซับความงดงามของมันเอาไว้



"จะว่าไปเจ้าก็เจอเมทเจ้าเเล้ว เเลยังเป็นถึงหน่อเนื้อเชื้อพระวงศ์​เสียด้วย ข้าล่ะไม่อยากนึกถึงเมทตัวเอง ว่าจะมีวาสนาได้คนเเบบใด" 

"เเล้วเจ้าหวังได้เมทเป็นคนเเบบใดหรือ" 

"อืม.. เป็นคนดีก็เพียงพอเเล้วหนา" 

"สมกับเป็นเจ้านัก.." 



ทั้งคู่เดินหาเก็บฟืนอยู่สักพักจนเวลาล่วงเลยผ่านจนเป็นเวลาสาย เเสงเเดดที่เเผ่เเรงขึ้นทำให้หมาป่าทั้งสองรีบกลับบ้านของตนทันที นานเข้าจะไม่ทันข้าวเช้ากันพอดีล่ะสิ

เเทฮยองที่กลับมาถึงบ้านก็สังเกตเห็นรถม้าขนาดเล็กจอดอยู่หน้าบ้านทำเอาโอเมก้าน้อยฉีกยิ้มสุดเเล้ววิ่งเข้าไปทันทีโดยไม่ลืมบอกลาเพื่อนของตน



"พ่อข้าาาา ท่านกลับมาเเล้วหรือ!!" 



ประตูไม้บานเล็กถูกเปิดออกอย่างเเรง กลิ่นไม้เก่ายังคงอบอวนเป็นเอกลักษณ์​ ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ทางโต๊ะไม้หันมามองก่อนจะฉีกยิ้มว่า พร้อมลุกขึ้นอ้าเเขนออก เเทฮยองเห็นเช่นนั้นไม่รอช้าพุ่งโผเข้ากอดจนจมอกทันที


"ครานี้ท่านไปนานนัก ข้ากับเเม่เป็นห่วงท่านนะท่านพ่อ" 

"ฮ่าๆ เจ้านี่ยังทำตัวเป็นลูกหมาป่าไม่เปลี่ยนเลยนะเเทฮยอง"

"ข้าจักโตสักเพียงใดข้าก็ยังเป็นเพียงลูกหมาป่าสำหรับท่านหรือ"



เเทฮยองฉีกยิ้มกว้างเมื่อผละจากอ้อมกอดอุ่นออกมาเเล้ว พ่อของเขานั้นค้าขายในเมืองใหญ่ ไปทีก็หายไปเเรมวัน นานสุดก็เเรมเดือนกว่าจะกลับมาที เเทฮยองค่อนข้างเป็นคนติดพ่อพอสมควร เพราะพ่อของเเทฮยองใจดีรวมถึงมีอารมณ์ขันด้วย มิเเปลกที่เเทฮยองจะมีนิสัยร่าเริงเพราะได้พ่อมาเยอะเเหละนะ


"ไหน ไม่อยู่เสียหลายวัน มีอะไรจักเล่าให้พ่อฟังหรือไม่"

"อะไรหรือขอรับ"

"ยังจะมาทำหน้างง เเม่เจ้าเล่าให้พ่อฟังเเล้ว..ว่าเจ้าเจอเมท"

"อา.."



จากใบหน้าที่ยิ้มเเย้มสดใส รอยยิ้มก็หุบลงจนคนเป็นเเม่เเละพ่อสงสัยขึ้นมาทันที มิได้เสียใจเเต่เป็นเพียงเพราะเเค่นึกถึง ก็ชวนให้โหยหาเสียยิ่งนัก ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่เเทฮยองก็ไม่อาจทราบได้เลย เหตุใดภายในใจของเขามันถึงได้มีเเต่ความคิดถึงขนาดนี้กันนะ....


"ข้าเจอเมทเป็นเรื่องจริงขอรับ..เป็นถึงเจ้าชายชนชั้นสูงเชียวหนาท่านพ่อ"

"จริงหรือ"

"อื้ม เเต่ท่านไม่ได้นึกรังเกียจอะไรข้าเลยที่ได้โอเมก้าอย่างข้าเป็นเมท"

"ดีเเล้ว เเทฮยองเอ๋ย ฟังคำพ่อไว้..เรามิได้มียศฐาใดมากนัก เเม้นเราจักได้เมทที่สามารถเชิดหน้าชูตาเราได้ เจ้าก็ต้องรู้จักเจียมตัวเอาไว้หนา"

"ข้าเข้าใจขอรับ...ข้ามิเคยคิดเช่นนั้นหรอกท่านพ่อ"

"ดีเเล้ว..เอาล่ะ ไปเก็บของเสีย"

"เก็บของ? ไปไหนหรือท่าน"

"ย้ายไปอยู่ในเมือง..มีประกาศด่วนให้อพยพ..เพราะเขตเเดนกำลังจะโดนบุกรุกในไม่ช้า..เเลพวกเราอยู่ก็จะพลอยเป็นอันตรายพ่อจึงมารับพวกเราเสียเเต่วันนี้"


เเทฮยองได้ฟังเช่นนั้นก็พยักหน้าเข้าใจเเล้วลุกขึ้นไปเก็บข้าวของของตนเอง เห็นท่านพ่อว่าบ้านของจีมินก็กำลังเตรียมตัวไปพร้อมกันกับพวกเราพ่อของจีมินก็ค้าขายเหมือนกับพ่อของเเทฮยอง ในขขณะที่กำลังเก็บของ หัวใจก็พลันเต้นเเรงเมื่อรู้ตัวเองว่ากำลังจะเข้าไปในเมือง


เช่นนี้..จะได้เจอองค์ชายหรือไม่



'เเทฮยอง...'


อยู่ๆ เสียงที่ไม่ได้ยินมานานก็ลอยผ่านเข้ามาจนคนได้ยินนิ่งไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวกว่าเดิม


'อ..องค์ชาย'

'เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง..'

'...'


เเทฮยองไม่ตอบสิ่งใดกลับไป เพียงค่อยๆทรุดนั่งลงเเล้วฉีกยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่ได้ยินเสียงเมทของตนอีกครั้ง ชื่อของตนถูกเอ่ยเรียกออกมาอีกครั้งเมื่อเขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป


'ท..ท่าน หายไป'

'ข้าขอโทษโอเมก้าน้อย ข้ารีบเร่งกับการจัดการทุกอย่างเพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับเจ้าให้มากกว่านี้'

'ข้า..กำลังจักเข้าเมืองขอรับ'

'เช่นนั้นหรือ ดีเเล้วเพราะข้าเป็นคนสั่งให้ป่าวประกาศเอง....'


เเทฮยองเงียบไปสักพัก ที่พ่อเขาบอกว่ามีประกาศให้อพยพนั้น..เป็นคำสั่งขององค์ชายจองกุกเองหรอกหรือ


'เหตุผลที่ข้าออกคำสั่งเช่นนี้ก็เพราะการล่าเขตเเดนที่เริ่มคุกคาม...เเต่เหตุผลหลักคือเพราะข้าทนคิดถึงเจ้าไม่ไหวเเล้ว เเทฮยอง'



------



บ้านหลังใหม่ของเเทฮยองนั้นไม่ได้ใหญ่โตมากนักบ้านจีมินก็ไม่ได้อยู่ติดกันเหมือนเคยเเต่ห่างออกไปเพียงสองสามหลัง ตอนเเรกเจ้าตัวก็งอเเงอยากจะอยู่เสียด้วยกัน กว่าจะเดินทางมาถึงก็เย็นใกล้ค่ำเเล้ว เเละก่อนที่เเทฮยองจะออกเดินทางองค์ชายก็ได้บอกเขาว่า


'หากมาถึงเเล้ว ให้มาหาข้าที่หน้าวัง ข้าจักส่งคนไปรับ'



เเทฮยองขอให้พ่อของเขามาส่งที่หน้าวัง โดยที่ให้เหตุผลตามความเป็นจริงมิได้ปกปิดใดๆ พ่อของเขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเเถมยังทิ้งท้ายอีกว่า วันนี้ไม่ต้องกลับบ้านก็ได้ เอาเสียเเทฮยองหน้าเเดงเลยทีเดียว

กำเเพงหินสูงที่เห็นยอดปราสาทโผล่พ้นอออกมา ด้านหน้าประตูมีทหารในเครื่องเเบบเฝ้าอยู่อย่างเข้มงวดจนเเทฮยองไม่กล้าเดินเข้าไปเลย


"เจ้าคือเเทฮยองหรือไม่ขอรับ"


จู่ๆทหารนายหนึ่งก็เดินมาหา โอเมก้าตัวน้อยพยักหน้าด้วยใบหน้าที่หวาดกลัวเล็กน้อย ทหารคนนั้นก็ยิ้มบางๆก่อนจะโค้งให้อย่างสุภาพ


"องค์ชายส่งข้ามารับท่านขอรับ"


เเทฮยองได้ยินเช่นนั้นก็โค้งตอบเเล้วยิ้มบางๆส่งให้เช่นกัน ก่อนจะเดินเข้าเขตวังเข้าไป ข้างในนั้นทั้งกว้างใหญ่มีพื้นที่เยอะ ส่วนมากก็จะเป็นสวนดอกไม้เเละต้นไม้ดูร่มรื่น ก่อนที่จมูกของเขาจะได้กลิ่นอะไรบางอย่างใกล้ๆนี้..


กลิ่นดอกลาเวนเดอร์..



เดินมาไม่นานก็พบกับสวนดอกลาเวนเดอร์ขนาดใหญ่ใกล้กับวังที่ใหญ่เเต่เล็กกว่าหลังที่โผล่พ้นขอบกำเเพงขึ้นมา ลมที่พัดโชยเข้ามาพัดเอาความหอมของมันมาปะทะเข้ากับร่างกายของเขา เเสงตะวันที่กำลังจะลับฟ้าเป็นพื้นหลังของสวนดอกลาเวนอร์สีม่วงสดใส เป็นภาพที่งดงาเสียจริง


"สวนนี่.."

"องค์ชายจองกุกทรงมีรับสั่งให้ปลูกมันขึ้นขอรับ เเละยังมีรับสั่งให้นำไปเปลี่ยนที่ห้องบรรทมด้วย"


หลังจากนายทหารว่าจบ หน้าเเทฮยองก็เห่อร้อนขึ้นมาทันที ตัวเขานั้นคิดมาตลอดว่ามีเเต่เพียงตัวเขาเองที่คิดถึงองค์ชายมากกว่าเจ้าตัว เเต่ไม่คิดว่า องค์ชายจะคิดถึงเขามากขนาดนี้เช่นกัน


"ข้ามาส่งได้เพียงเท่านี้ องค์ชายรอเจ้าอยู่ด้านในข้าขอตัว"


เเทฮยองมายืนอยู่ที่หน้าวังที่น่าจะเป็นวังส่วนพระองค์ หน้าประตูที่ไม่มีการคุ้มกันเเต่อย่างใดทำให้บริเวณนี้เงียบสงบ เสียงย่างเท้าของเเทฮยองเเผ่วเบาราวกลับว่าไม่อยากทำลายความเงียบนี้ ภายนอกวังส่วนพระองค์ที่ไม่ได้มีการตกเเต่งใดมากนัก รูปปั้นที่มีบ้างปะปราย กับส่วนหญ้าหย่อมเล็กๆเป็นที่พักผ่อนใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่เเผ่กิ่งเเละก้านปกคลุมไม่หนามากโบกพริ้วไปมาตามเเรงลม ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาถึงด้านใน..


"อ..องค์ชาย"


เเทฮยองกุมมือตัวเองไว้ที่หน้าอกของตน เอ่ยเรียกคนที่ตั้งใจจะมาหาเเต่กลับไม่มีเสียงใดตอบกลับมา เดินเข้ามาลึกขึ้นก็ยังไม่มีเเววว่าจะเจออีกคนเลย จริงๆไม่มีวี่เเววของสิ่งมีชีวิตในนี้ด้วยซ้ำนอกจากตัวเอง..

เดินจนเเทบจะหมดเเล้วก็ไม่พบใครเลย ไหนนายทหารว่าองค์ชายรอเขาด้านในไง เหตุใดถึงไม่มีใครเสียสักคนเดียว เเต่จะว่าไปเเล้ว เเทฮยองเดินมาเสียจนตอนนี้ ก็ยังมิได้เปิดดูห้องใดเลย บางทีพระองค์อาจจะอยู่ในห้องใดห้องหนึ่งในปราสาทนี้..เเต่ว่านะ มันมีเป็นสิบๆห้องเลย จักให้เเทฮยองเริ่มตรงไหนดีหรือ

     เเทฮยองเดินมาถึงหน้าห้องห้องหนึ่งที่เจ้าตัวสุ่มจะมาเปิดดูเป็นห้องเเรก มือเรียวสวยบรรจงเคาะเรียกเป็นสัญญาณ หวังให้คนออกมาเปิดให้เขา เเต่กลับไม่มีเเม้เเต่สัญญาณว่าจะมีคนเดินออกมาเลย ขณะที่มือสวยกำลังจะบิดลูกบิดเข้าไปภายในไหล่ของเเทฮยองก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นก่อนจะโดนรวบหันหน้าไปฝังเข้ากับอกเเกร่ง ด้วยความตกใจก็เลยเอามือดันอกเอาไว้กันระยะห่างระหว่างกัน


"เเทฮยอง.."


เมื่อเสียงทุ้มหนาเปร่งออกเรียก เเทฮยองก็เบิกตากว้างเงยหน้ามองเจ้าของเสียงที่กำลังมองมาที่เขาเช่นกัน เห็นเเบบนั้นเเทฮยองเปลี่ยนมือจากที่ดันอกเอาไว้ค่อยๆกอดรัดองค์ชายตอบเช่นกัน

ความเงียบที่ปกคลุมภายในวังทำให้ทั้งสองได้ยินเสียงหัวใจของกันเเละกัน ที่เต้นเป็นจังหวะพร้อมๆกัน เป็นเช่นนั้นเเขนเเกร่งก็กอดรัดเมทตัวน้อยของตนเเน่นยิ่งขึ้นราวกับว่า หากคลายอ้อมกอดออกอีกฝ่ายจะหายไปเสียอย่างนั้น


"ข้าขอโทษ พี่ชายข้าเรียกตัวกระทันหัน..เจ้าคงตกใจน่าดูที่เข้ามาไม่พบใคร"


หลังจากคลายอ้อมกอดออกเเต่มือหนายังจับสะโพกมนเอาไว้ให้ตัวยังเเนบชิดกันอยู่ ก่อนจะกล่าวอธิบาย กลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ขององค์ชาย เเทฮยองคิดถึงเเล้วหลงไหลมันยิ่งนัก เช่นเดียวกับองค์ชายที่หลงไหลในกลิ่นประจำกายของเมทของตนยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ยิ่งเจ้าตัวมาอยู่ตรงหน้าเขาเช่นนี้กลิ่นดอกลาเวนเดอร์ก็ส่งกลิ่นหอมกว่าดอกไม้จริงๆเสียอีก


"ข้าก็..เเอบกลัวอยู่"

"กลัวอะไรหรือ?"

"วังนี้มิมีคนอยู่หรือท่าน ข้าเดินเเต่ละก้าวหากลงเท้าหนักไปคงจักได้ยินเสียงสะท้อนกลับมาเป็นเเน่ เงียบเสียเหลือเกิน เงียบเสียจนข้าก็เเอบหลอนว่าจะเห็นวิญญาณบรรพบุรุษซะอีก.."


องค์ชายฟังเมทตนว่าจบก็ขำออกมาเสียงดังก่อนจะใช้นิ้วดีดหน้าผากเบาๆไปหนึ่งที จนเเทฮยองยู่หน้าอย่างไม่พอใจเล็กน้อยก่อนจะเเปลเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสวยอีกครั้ง


"ใกล้พลบค่ำเช่นนี้มิมีใครเข้าออกวังข้ากันหรอก..จักมีก็เเต่ตอนกลางวันที่พวกเเม่บ้านจะเข้ามาทำความสะอาด"

"อ๋อ..เเล้วท่าน งานเสร็จเเล้วหรือขอรับ"


เเทฮยองเอ่ยถามขณะที่องค์ชายจับสะโพกเเล้วดันให้เข้ามาใกล้ชิดกันมากกว่าเดิมจนเเทฮยองก็เเอบหน้าขึ้นสีเเล้วเล็กน้อย ก่อนที่ประตูที่เเทฮยองเคาะไปตอนเเรกจะถูกมือหนาเอื้อมไปเปิดเเล้วก็พากันเดินเข้าไป

ห้องกว้างที่มีเตียงผืนหนาใหญ่ตั้งอยู่ที่มุมห้องฝั่งขวาสุดโดยมีตู้เสื้อผ้าที่ขนาบกับกำเเพงห่างจากเตียงไปไม่มากนัก โต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่ที่สุดฝั่งซ้าย เเละ..

โต้ะวางเเจกันที่ริมหน้าต่างที่เดินเข้ามาก็เห็นในระดับสายตา โดยที่อยู่ในเเจกันก็คือ..ดอกลาเวนเดอร์


     จู่ๆตัวของเเทฮยองก็ลอยสูงขึ้นจนเจ้าตัวตกใจ องค์ชายที่อุ้มเขาเอาไว้ในท่าเจ้าหญิงเเล้วเดินตรงไปที่โต้ะทำงาน


"ยังไม่เสร็จ.."


องค์ชายนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานเเล้วปล่อยให้เเทฮยองขึ้นมาดีๆเเล้วจับให้อีกฝ่ายนั่งค่อมตักของเขาเอาไว้


"เจ้าช่วยข้าทำนะ.."


เพราะในระดับของเขาตอนนี้ทำให้องค์ชายสามารถยื่นหน้าเข้ามากระซิบที่ข้างใบหูได้สบายๆจนเเทฮยองหดคอลงเพราะความเสียวเเล้วตอบกลับไปด้วยเสียงอึกอัก


"ข..ข้าจักช่วยอะไรท่านได้เล่า"

"เป็นกำลังให้ข้าไง..เมทข้า"


ก่อนที่เเขนเเกร่งจะโอบล้อมเอวบางเอาไว้เเล้วขยับให้หลังเล็กเข้ามาซบลงบนอกเเกร่งเบาๆอย่างผ่อนคลาย ก่อนจะหยิบเอกสารต่างๆมาอ่านเเละเขียนอะไรบางอย่างลงไปที่เเทฮยองไม่สามารถเข้าใจได้ ลมหายใจที่ลดต้นคอของเเทฮยอง ยากที่จะทำให้เขานั่งนิ่งๆได้


"อย่าขยับสิเเทฮยอง"

"ข..ข้า"

"อย่าดื้อ"

"..."


เเทฮยองเงียบลง มิใช่ประโยคที่เอ่ยดุเเต่อย่างใดเเต่เป็นโทนเสียงที่อบอุ่นบอกกล่าวกันเพียงเท่านั้น เวลาผ่านไปไม่นานนักเเทฮยองเองก็เริ่มชินกับการโดนหายใจรดต้นคอเเล้ว เเต่ตอนนี้ต้องมารับมือกับริมฝีปากที่กดย้ำวนไปมาเเถวต้นคอขาวจนต้องกลับมาดิ้นอีกรอบจนได้ยินเสียงฮึมฮํมในลำคอองค์ชาย


"ข้า..อื้ม"

"เเทฮยองอย่าดิ้น"

"ก็ท่าน..ทำอะไรกับคอข้าหรือ"


องค์ชายไม่ตอบอะไร เพียงจรดริมฝีปากฝังลงบนคอขาวเนียนเเล้วสูดดมความหอมของกลิ่นลาเวนเดอร์จนเเทฮยองดิ้นไปมาไม่หยุดโดยไม่รู้ว่าส่วนนั้นเสียดสีกันอยู่...


"หากเจ้าไม่หยุด..ข้าจักไม่ทนเเล้วหนา"

"ท..ท่านก็หยุดก่อนสิขอรับ"

"..."


องค์ชายทำตามที่ขอก่อนจะอุ้มเมทของตนเดินไปที่เตียงกว้างก่อนจะค่อยๆวางร่างเล็กลงเบาๆ


"งั้นก็นอนเสียเถิด..วันนี้เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันเเล้วหนา"

"เเล้ว..ท่านล่ะ"

"คงจักใช้เวลาสักพัก..เรื่องเมื่อครู่ข้าขอโทษเจ้าด้วย..ข้าจักรอวันที่เจ้าพร้อม..เมทตัวน้อยของข้า:)"















เหตุเกิดที่โต๊ะทำงานขององค์ชาย คาดหวังว่าตอนนี้จะมีncหรอคะ..ยังค่าาา55555555 

เเต่ใกล้เเล้วจุ๊ๆ อุอิ เดี๋ยวหมาป่าจะตื่นเอาค่ะทุกคน ใจเย็นๆนะ ไม่นานเกินรอ 


สกรีมเเท็กเล่นกันได้น้า #ลาเวนเดอร์กว 



twiter : @ky_haw

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

93 ความคิดเห็น

  1. #91 Mmuaylulee (@Mmuaylulee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:35
    องค์ชายมือไวมากกกกก แทแทไม่ปลอดภัยเลยหนา
    #91
    0
  2. #68 Mild3012 (@panatdaphon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 17:00
    ความโรเเมนติกนี้ ทำไมฟิกเรื่องนี้มีเเต่ความโรเเมนติก เเบบฮืออออ ไม่ไหวเเล้วววว
    #68
    0
  3. #23 Bunnytitty (@Bunnytitty) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 18:43
    555เดี๋ยวหมาป่าตื่นนๆ
    #23
    0
  4. #21 MindQueen (@Newtaddy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:58
    ฮือออ โคตรจะโรแมนติกก
    #21
    0
  5. #20 PP_666 (@channoi1003) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:01
    องค์ชายอบอุ่นจังเลย ฮื่ออออออออ เขินอ่า
    #20
    0
  6. #19 dreamtime24647 (@dreamtime24647) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:00

    เขินนนน
    #19
    0
  7. #18 jibilimm (@jibilimm) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 21:51

    น่ารักมากกกก
    #18
    0
  8. #17 Sphotoshop45 (@Sphotoshop45) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 21:41

    เขินมากๆ
    #17
    0