THE CROWN​ PRINCE(omegaverse) KOOKV 👑​ : Lavender #ลาเวนเดอร์กว

ตอนที่ 16 : Lavender​▪️15 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 608
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    26 ก.พ. 63


"จากไปครานี้ก็ดูเเลตัวเองดีๆหนา เจ้าทั้งคู่เลย" 


คำบอกกล่าวอวยพรของคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลเเละจริงใจมีหรือที่ข้าเเละคนข้างๆอย่างจีมินจักไม่เผยรอยยิ้มรับคำอวยพรนั้นก่อนจะโค้งคำนับตัวเป็นการขอบคุณ​

วันนี้เป็นวันที่ข้าเเละจีมินจะออกนอกวังกลับไปอยู่กับครอบครัวตามที่ได้รับอนุญา​ตจากองค์ชายเรียบร้อย ข้าเเอบรู้สึกผิดนิดหน่อยที่ต้องปล่อยให้พี่ซอกจินต้องอยู่ภายในวังเพียงลำพัง เเต่เจ้าตัวก็ยืนยันว่าไม่เป็นไรเพราะก่อนหน้านี้ตนก็อยู่เพียงคนเดียวช่วงที่เหล่าองค์ชายไปกิจราชการ​ เวลานั้นข้าเเละจีมินก็ยังมิปรากฏ​ตัวด้วยซ้ำ



"พวกข้าทั้งสองจะรีบไปรีบกลับ ไปไม่กี่วันมิปล่อยให้ท่านเหงาเสียขอรับ" 

"ใช่ขอรับ เเล้วจะรีบกลับมา" 



ข้าเอ่ยพูดออกไปโดยที่มีจีมินคอยสมทบอีกที เเต่พี่ซอกจินกลับยิ้มเเล้วส่ายหน้าราวกับปฏิเสธ ข้าเเละจีมินมองหน้ากันอย่างมิเข้าใจเเต่ก็ตั้งใจฟังที่พี่ซอกจินกำลังจะเอ่ย



" ไปหาครอบครัวมิจำเป็นต้องรีบกลับ.. ข้าเป็นพ่อเเม่เจ้าหรือ? ไม่ต้องห่วงข้าอยู่นี่ใช่ว่าจะว่าง มีหลายสิ่งในวังที่ต้องจัดการเเทนพระองค์ เช่นนั้นคงมิมีเวลาให้เหงาใจหรอก"



ถึงเเม้ว่าจะพูดเช่นนั้นเเต่ข้าก็ยังเเอบรู้สึกผิดอยู่ดี ผ่านมาคืนหนึ่งเเล้วที่เหล่าราชวงศ์​ออกลาดตระเวน​ ข้านั้นไม่ได้รับการลิ้งค์หาจากองค์ชายหลังจากข้าผล็อยหลับไป เเละเเม้เเต่ตอนนี้เองก็เช่นกันตัวข้าก็มิกล้าที่จะลิ้งค์หากลัวว่าจะรบกวนเวลาที่ท่านทรงงานอยู่ ราวกับนั่นเป็นข้อความสุดท้ายก่อนที่จะไม่ได้พบกันเกือบๆเดือนเลย

บอกลากันไม่นานข้าเเละจีมินก็ขึ้นรถม้าที่พี่ซอกจินรับสั่งให้จัดเตรียมไปส่ง มีที่ไหนทิ้งเขาไว้คนเดียวเเล้วยังนั่งรถม้าเขาอย่างสบายใจเล่า ข้าเเละจีมินเลยให้คนบังคับม้าปล่อยเราทั้งสองลงตรงกลางทางเพราะสามารถเดินต่อไปได้เเละให้ทูลบอกพี่ซอกจินว่ามาส่งถึงที่เรียบร้อยเเล้ว​


"หากพี่ซอกจินรู้ กลับไปต้องโดนบ่นเป็นเเน่" 


ข้าว่าโดยมีเสียงหัวเราะของจีมินเป็นพื้นหลังประกอบ ไม่นานนักหลังจากที่เราเดินเท้าเข้ามาก็เริ่มมีคนเดินผ่านไปผ่านมาบ้างเป็นสัญญานว่ามีหมู่บ้านอยู่ใกล้ๆ


"เรามาเล่นเหมือนตอนเราอยู่ในป่ากันไหม" 

"?" ข้าหันไปมองจีมินอย่างไม่เข้าใจก่อนที่เขาจะว่าต่อ

" ใครถึงบ้านทีหลังเป็นจิ้งจอกอ่อนเเอ!" 


ได้ยินเช่นนั้น ทั้งข้าเเละจีมินก็ค่อยๆเปลี่ยนกายเป็นหมาป่าเเล้วสับขาวิ่งอย่างไม่ยอมกัน ระหว่างทางที่วิ่งน่าจะต้องมีคนเอ่ยดุในใจด้วยเเน่ๆเเต่ข้ามิมีเวลาหันไปขอโทษหรอก เรื่องอะไรจะยอมเป็นจิ้งจอกอ่อนเเอ ลำพังก็โดนท่านเเม่เเละองค์ชายให้ฉายาว่าเป็นจิ้งจอกน้อยอยู่เเล้ว

ไม่นานนักเมื่อยิ่งวิ่งเร็วเพียงใดข้อจำกัดของโอเมก้าก็มีอยู่มาก พอเราทั้งสองเห็นบ้านสองหลังที่คุ้นเคยก็ใช้เเรงที่เหลืออยู่ออกตัววิ่งก่อนจะกลายร่างเป็นมนุษย์นอนเกลือกกลิ้ง​อยู่ที่พื้นดินหน้าบ้านก่อนจะหอบหายใจเเรงเพราะความเหนื่อยที่วิ่งมาเเบบมิหยุดพัก


"เมื่อครู่ ใครถึงก่อนหรือ?" 


จีมินถามด้วยน้ำเสียงที่หอบหนัก ข้าที่อาการไม่ต่างกันขมวดคิ้วก่อนตอบ


"นั่นสิ.. มิทันได้ดู"

"โถ่.." 


จากนั้นเราทั้งสองก็หัวเราะกันเสียดังลั่นจนเเม่ของข้าเปิดประตูออกมาด้วยท่าทีประหลาดใจ ข้าเลยไม่รอช้าลุกขึ้นจากพื้นดินที่นอนพักหอบขึ้นไปกระโจนกอดท่านทันที โดยที่ท่านก็ไม่รอช้าที่จะกอดตอบเเล้วยิ้มหัวเราะออกมา


"มิบอกเเม่ว่าจักกลับมา"

" บอก ท่านก็ไม่ตกใจเช่นนี้สิขอรับ"

"ไปอยู่ในวังเสียนาน มิได้โตขึ้นบ้างหรอกฤา?" 


คำพูดกระเเทกกระทั้นเชิงหยอกล้อของท่านเเม่ทำเอาข้าย่นจมูกเล็กน้อยราวกับมิชอบใจในประโยคนั้นมากนัก 


"ท่านน้าขอรับ ท่านเเม่ของข้า.."

"อ้อจีมิน.. น้าขอโทษทีลืมเราเสียสนิท"

" เเหะๆ"

" เเม่เจ้าน่ะหรือ เห็นว่าพึ่งซื้อข้าวของตระเตรียม​ทำอาหาร คงจักอยู่ในครัวอยู่กระมัง เจ้าลองไปดูเองเถิด" 


จีมินได้ยินเช่นนั้นก็ขอบคุณเเม่ข้าเเล้ววิ่งไปทางบ้านตัวเองที่ห่างจากหลังของข้าไม่กี่หลังคา ก่อนที่เราสองเเม่ลูกจะเข้าไปในตัวบ้าน


" ท่านพ่อล่ะขอรับ"

" ออกไปตลาด เจ้าวิ่งมามิสังเกตเห็นบ้างรึ"

" หึ ข้ามัวเเต่ตั้งใจวิ่งเเข่งกับจีมิน.. มิได้สังเกตสิ่งใดเลยขอรับ" 

"เฮ้อ เจ้านี่นะ" 



มือบางนุ่มของเเม่ข้าบรรจงลงบนผมของข้าเเละออกเเรงลูบมันไปมาจนข้าเผลอหลับตาพริ้ม มันเป็นความรู้สึกที่ดีจริงๆยอมรับเลยว่าข้าชอบให้คนมาลูบหัวหรือพวงเเก้ม เพราะข้ารู้สึกผ่อนคลายเเละเพลิดเพลินดี ซึ่งมีเพียงสองคนเท่านั้นที่ทำเเบบนั้นกับข้าคือท่านเเม่ของข้าเเละเมทของข้า 

เเละเเค่เพียงพูดถึงข้าก็เผลอลืมตาขึ้นมาเเล้วนึกถึงใบหน้าที่ประดับด้วยตาคู่หนึ่งที่เเม้จะเพียงมองผ่านเพียงรอบเดียวก็เสมอเสมือนร่องลอยหายเข้าไป เเต่เหมือนว่าข้าจะนิ่งนานไปเสียหน่อยจนมิได้ยินเสียงเรียกของท่านเเม่ 


"เเทฮยองลูก.." 

"ขะ.. ขอรับ" 

"เป็นอะไรรึเปล่า เหตุใดจึงนั่งนิ่งมิมีสาเหตุ" 

"เปล่าขอรับ ข้าเเค่เหม่อไปหน่อย" 

"พ่อท่านน่ากำลังจะกลับไปเตรียมน้ำเตรียมท่าเสีย เห็นเจ้ากลับมาเขาน่าจะดีใจ" 

"ขอรับท่านเเม่" 


สิ้นเสียงของข้าที่ตอบรับไปข้าก็เดินไปตักน้ำใส่เเก้วเมื่อรอรับพ่อท่านกลับมาจากการค้าขาย


" กลับมาเเล้วหรือเจ้าคะ"


เสียงท่านเเม่ดังออกมาจากด้านนอกครัวราวกับคุยกับใครคนหนึ่งที่พึ่งกลับมาถึง ซึ่งข้าก็เดาออกทันทีว่าต้องเป็นท่านพ่อเเน่ๆ ได้ยินเเละคิดเช่นนั้นก็รีบวางเเก้วน้ำลงบนถาดไม้สีหม่นพร้อมให้ทันที เเต่ก็ต้องชะงักเมื่อท่านพ่อเอ่ยคุยบางอย่างกับท่านเเม่ข้าจึงได้เเต่ยืนนิ่งเเละรอฟัง



"ข้าคงจักต้องกลับบ้านเก่าของเราที่อยู่ในป่าเสียเเล้ว" 

"เเต่ท่าน.. บัดนี้บ้านเมืองมิสงบสุขนักก่อนเหล่าองค์ชายจะออกนอกเมือง ก็ป่าวประกาศ​มิให้ผู้ใดเข้าป่า"

"ข้ารู้ เเต่เป็นเพราะของสำคัญที่ลืมนำมาด้วย.. ข้าจำเป็นต้องกลับไป" 


เเละเพียงได้ฟังเช่นนั้นมือที่ถือถาดของข้าก็ดันสั่นขึ้นมาอย่างรู้สึกกลัว ในป่าตอนนี้มิปลอดภัย.. หากท่านพ่อต้องเข้าไปคนเดียวเพียงเพื่อของสำคัญที่ท่านกล่าวคงจักมิดีเเน่

ความคิดสับสนของข้าที่ตีกันไปหมด หากข้าต้องเป็นคนที่เข้าไปเเทนท่านพ่อ.. มันก็คงดีกว่า




"ข้าอาสา.. ไปเเทนให้ขอรับ" 









Loading... 50%




(ต่อ)​





ร่างบางที่เเอบอยู่ในมุมหนึ่งของครัวเล็กๆเผยตัวขึ้นหลังจากที่ได้ยืนฟังสิ่งที่พ่อของตนพูดขึ้น โดยที่ท่านพ่อนั้นมีสีหน้าที่ตกใจเล็กน้อยเพราะมิคิดว่า ลูกหมาป่าเพียงคนเดียวของเขาจะกลับมาบ้านวันนี้ เเละที่สำคัญยังเอ่ยปากโพล่งว่าจะกลับเข้าป่าไปเเทนตนอีกด้วย


"นะ.. นี่เจ้ากลับมาตอนไหนรึ" 

"ข้าจะไปเเทนท่านเองขอรับ" 

"หยุดพูดจาเหลวไหลได้เเล้ว เข้าป่าอะไรกันรึ" 


เเทฮยองขมวดคิ้วเป็นปม เเต่ก็ถอนหายใจออกมาเพื่อผ่อนระบายอารมณ์​ของตนก่อนจะเดินพาร่างของตัวเองไปยุดยืนตรงหน้าท่านพ่อเเละท่านเเม่


"ลูกได้ยินหมดเเล้ว ของสำคัญของท่านพ่อคือสิ่งใดกัน?"

"..."



ผู้เป็นพ่อมิตอบ เเต่เพียงเเค่ยืนมองหน้าเเทฮยองนิ่งๆราวกับกำลังครุ่นคิดเเละลังเลที่จะตอบกลับไปโดยที่มิใช้สมองใคร่ครวญ​



"องค์ชายทรงรับสั่งให้ลูกเเละคนในเมืองว่ามิให้เข้าป่าเพราะเหตุพวกเบต้านอกอาณาเขตรุกราน"

"... "

"หากจะให้พูดกันตรงๆท่านพ่อก็มิใช่หมาป่าหนุ่มเเบบเมื่อก่อนเเล้วเสียหน่อย" 


เเม้จะกำลังพูดเรื่องจริงจังเเต่โอเมก้าร่างบางกำลังใช้พูดกล่าวโอบล้อมมิให้คนเป็นพ่อต้องเครียดหรือกังวลสิ่งใด


" ข้าชำนาญเส้นทางเเถบนั้นมากเพราะอยู่มาตั้งเเต่เกิด รู้หรือไม่ว่าข้ากับจีมินทำที่ซ่อนลับกันด้วยนะ หากมีอะไรมิดีข้าไปหลบในนั้นก็ได้นี่ขอรับ"

"ถึงเจ้าจะพูดเช่นนั้น เจ้ารู้หรือไม่หากเจ้าเป็นอะไร พ่อเเละเเม่จะอยู่อย่างไร" 

"...." 



คราวนี้เป็นท่านเเม่ที่เอ่ยพูดก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งทาบทับลงบนไหล่กว้างก่อนจะบีบเค้นมันเบาๆราวกับพยายามโน้มน้ามเเทฮยองอยู่ เเต่สายตาที่เเน่วเเน่ของเเทฮยองกลับไม่เปลี่ยนไปจากเดิมเลย..


"เเต่หากท่านพ่อเป็นอะไรไป..ลูกก็ใช้ชีวิตอยู่มิได้เช่นกันขอรับ"







...... 





"นิสัยชอบทำอะไรโพล่งพล่างของเจ้าทำเช่นไรถึงจะหายหือ? "

"เจ้าจะบ่นอะไรข้านักหนาเล่าจีมิน พ่อเเม่ยังมิบ่นข้าเท่าเจ้าเลย เป็นเเม่ข้ารึ?"

"เเล้วมันไม่น่าบ่นหรือ องค์ชายจองกุกมิได้เเค่ป่าวประกาศทั่วราชอาณาจักรเเต่ยังย้ำกับเจ้าราวกับเป็นคำสั่งอันเด็ดขาด..เช่นนั้นเจ้าก็ยังดื้อขัดคำสั่งเมทเจ้าฤา?"


     เเทฮยองฟังเพื่อนของตัวเองเอ่ยพ่นคำบ่นขณะที่ทั้งสองเดินเล่นในตลาดของหมู่บ้านมาราวๆหลายนาทีเเล้ว ไม่อยากจะยอมรับมากนักที่ตนเองเเทบจะไม่สามารถเถียงอะไรได้เลยเพราะที่จีมินพูดกลับเป็นเรื่องจริงเสียหมดเเต่เเทฮยองก็มั่นใจกับตัวเองเเล้วเช่นกันว่าจะเข้าไปในป่าเเทนท่านพ่อเพื่อนำบางสิ่งที่สำคัญกลับมาด้วย


"แต่หากข้าปล่อยท่านพ่อเข้าไปคนเดียว..ข้าคงจะหาอยู่นิ่งได้ไม่"

"เเล้วตัวเจ้าเล่า..หากเจ้าไปคนเดียวข้าก็อยู่นิ่งมิได้เช่นกัน"

"..."

"กระนั้น..ข้าจะเข้าไปกับเจ้าด้วย"


     เเทฮยองหยุดเดินกระทันหันก่อนจะมองหน้าเพื่อนของตนที่ยิ้มส่งมาบางๆ นั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีนักสำหรับเเทฮยองที่จะต้องนำเพื่อนรักของตัวเองมาเสี่ยงไปกับตน ความตั้งใจของเขาคือการเข้าไปเพียงคนเดียวเท่านั้นเอง


"สองหัวดีกว่าหัวเดียว"

"ใช่เเต่ว่า หากเมทเจ้ารู้คงจัก.."


     เเทฮยองยกข้ออ้างข้อนี้ขึ้นมาเพื่อโน้มน้าวจีมินเพราะเเทฮยองเองนั้นคิดว่าองค์ชายยุนกิคงจักดุมากพอที่จะทำให้จีมินกลัว.. เเต่หาได้เป็นเช่นนั้น


"เรื่องนั้นข้ารู้..เเต่จักกลัวไปใยในเมื่อเจ้าก็คงจักโดนองค์ชายจองกุกดุเช่นกัน"

"..จะดีฤา"

"ดี..เราสองคุ้นชินกับเส้นทางเป็นอย่างดีนี่ เเลเจ้าก็เคยเป็นคนพูดเองว่าหากต้องหาที่ซ่อนก็มิใช่เรื่องเกินตัวด้วย"


     เเทฮยองถอนหายใจออกมาอีกรอบ คงจะหาอะไรมาหยุดเพื่อนคนนี้ไม่ได้อีกเเล้วนอกเสียจากยอมให้ไปด้วยกัน ดื้อมากกว่าเขาเสียอีก!

     หลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยเเล้วว่าจะเริ่มออกเดินทางกันในวันพรุ่งนี้โดยการเดินทางมันก็ไม่ได้นานอะไรด้วยเเค่ไปถึงก็เอาของเเละกลับ ดูกำหนดการเเล้วก็ไม่เห็นมีอะไรต้องกังวลเลยมิใช่หรือ?


"ข้านึกสงสัย..ของสำคัญที่พ่อเจ้าว่านั่น สิ่งใดหรือ"

"มิรู้สิ เห็นว่าเป็นของที่ที่ส่งทอดมาเป็นรุ่นสู่รุ่นเเล้ว..ทิ้งมิได้"

"อ่อ.."


     หลังจากที่เดินคุยกันไปเรื่อย ก็ถึงเวลาที่จะต้องเเยกย้ายกันกลับเข้าบ้านของตัวเอง บรรยากาศในบ้านของเเทฮยองก็เหมือนจะปกติ เเต่เมื่อเเทฮยองเอ่ยปากบอกท่านพ่อท่านเเม่ว่าตนจักต้องเดินทางไปในวันพรุ่งนี้ทั้งคู่ก็มีสีหน้าเป็นกังวลขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด


"ข้าบอกเเล้ว เพียงชั่วครู่เท่านั้นขอรับ..นำของได้ก็กลับเลยเหตุใดต้องกังวลกัน"

"เเทฮยอง เจ้าจิ้งจอกดื้อ..เจ้ารู้หรือไม่หากพวกเบต้าเจอเจ้าขึ้นมา..ลืมไปเเล้วฤาว่าตัวเจ้าก็เป็นเพียงโอเมก้าจักไปสู้เเรงเขาได้อย่างไร"

"นั่นเเหละที่ข้าจักบอก"


     โอเมก้าน้อยยิ้มเเหยมองหน้าพ่อกับเเม่ที่เอ่ยบ่นขึ้นมา..ก็จริงอยู่ที่เเรงของโอเมก้าเทียบสู้เเรงของเบต้าไม่ได้เลย หากคิดจะสู้ก็คงมีตายกับตายกระมัง เเต่เพื่อความสบายใจเเทฮยองก็ได้เเต่ยิ้มเเล้วใช้วาจาอวด เเม้นในใจลึกๆตอนนี้จะกลัวมากก็ตาม

     เมื่อทำธุระทุกอย่างเสร็จ เเทฮยองก็ถือโอกาสนี้มาหยุดยืนมองท้องฟ้าที่สว่างราวกับว่าโลกใบนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความมืด เมฆก้อนน้อยๆที่ลอยผ่านไปมาราวกับเด็กที่วิ่งละเล่นในสวน ความกว้างใหญ่ของพื้นหลังสีขาวปนครามทำให้เเทฮยองรู้สึกเหงา เเละนึกคิดถึงผู้ที่อยู่ไกลเป็นมิได้


"นี่เจ้าขัดคำสั่งข้าหรือ ถ้าเเม้เเต่ปลายเท้าเจ้าบรรจงลงบนผืนป่าข้าจักตีเจ้า"


หากองค์ชายยืนอยู่ตรงข้างเขาตอนนี้ก็คงกล่าววาจาทำนองนี้กระมัง เเค่คิดเเทฮยองก็เผลอฉีกยิ้มหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะค่อยๆหย่อนตัวนั่งลงเเละเหม่อมองท้องฟ้าไปเรื่อยๆ อย่างน้อย..เราก็อยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน






----------






"เหม่ออะไรอยู่หรือขอรับ องค์ชาย"

"อ่า..อืมเปล่า เเค่มองท้องฟ้าน่ะ"


     องค์ชายจองกุกที่อยู่ในชุดเครื่องเเบบทหารเต็มยศเอ่ยบอกทหารนายหนึ่งที่เข้ามาเรียกเขาให้หลุดออกจากภวังค์ ก่อนที่องค์ชายกระส่ายหน้าไปมาเพื่อเรียกสติก่อนจะเอ่ย


"รายงานมา"

"ขอรับ เส้นเขตเเดนที่เป็นระนาบตรงฝั่งนั้นกระหม่อมให้นายทหารตรวจสอบดูเเล้วขอรับว่าเป็นเขตของ.."


     การรายงานยังคงดำเนินต่อไปองค์ชายยังคงฟังเเลจับใจความให้ตัวเองเข้าใจก่อนจักให้ทหารรายงานไปพักเสีย เเม้ว่าการสำรวจเขตเเดนจักผ่านมาได้เพียงเเค่คืนเดียวเท่านั้นเเต่เขากลับรู้สึกเหนื่อยล้า ยามที่มองท้องฟ้าก็กลับรู้สึกว่าท้องฟ้ามันยิ่งทำให้เขารู้สึกอ้างว้างกว่าเดิมเสียอีก

      

เเต่ก็ยังโชคดีมากโขล ที่เรายังคงอยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน.. 








--------







"ข้าล่ะไม่เข้าใจเจ้าเล้ย เมทไม่อยู่เพียงไม่กี่คืนอยากให้ท่านมาเห็นเจ้าตอนนี้จริงๆ" 


เสียงดังล้าหลังที่ดังเเทรกผ่านอากาศมา จีมินที่เดินใช้กิ่งไม้วาดอากาศ​ไปมาเเล้วบ่นเเทฮยองอุบอิบจนคนโดนบ่นที่อยู่ในร่างของหมาป่าโอเมก้าถึงกับหูตกพร้อมกันมามองด้วยสายตาเชิงดุๆ


" อะไร ก็จริงนี่ไม่ต้องมามองข้าเช่นนั้น"


'เจ้าพูดมาก..'​


"อืมใช่ ข้าพูดมาก.. อย่างน้อยลิ้งค์ไปบอกองค์ชายเจ้าหน่อยเถิด" 


'จะบ้าหรอ หากบอกก็ไม่ได้มาสิ.. อีกอย่างท่านทรงงานได้ยินมาว่ามีกฏการลาดตะเวน​ว่าห้ามติดต่อกับเมทด้วยนะ'​


"ไปได้ยินมาจากไหน ไม่ใช่ฝันเเล้วละเมอเป็นตุเป็นตะ"


'เอ้ะ เจ้านี่อย่างไรข้าพูดจริงๆ มิเช่นนั้นข้าจะทนคิดถึงเมทข้าเช่นนี้รึ'​



".... อาว.... ละ เเล้วข้าลิ้งค์ไปหาองค์ชายยุนกิเยอะมากเลยหนา" 


'.... เขาตอบรึไม่'



"ก็ไม่ตอบล่ะสิ ไม่รู้ว่าเป็นกฏ" 


ทั้งคู่พูดคุยไปเรื่อยๆขณะที่ค่อยๆเดินเข้าป่าไปยังเส้นทางที่คุ้นเคย ความเหนื่อยล้าที่เกิดขึ้นราวกับเกิดจากการพูดมากกว่าการเดิน ลมเย็นๆที่พัดมาทำให้ใบไม้ที่เเห้งบนกิ่งไม้ค่อยๆปลิวตกลงมาราวกับหิมะฤดูหนาวให้ความรู้สึกเย็นจนเเสบจมูก ก่อนที่เเทฮยองจะค่อยๆคลายตัวเองกลับมาเป็นมนุษย์


"เหนื่อยไหม พักก่อนหรือไม่" 

"ไหว เเต่หนาวมากกว่า" 


จีมินพยักหน้าเข้าใจ เเทฮยองมองดูรอบๆก่อนจะเบิกตาโพลงรีบวิ่งเเละไม่ลืมที่จะดึงจีมินเข้ามาหลบที่หลังต้นไม้ต้นใหญ่​ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่ยืนอยู่


"เเอ่ก! อะไรของเจ้--" 

"ชู่ววว.. ดูนั่นเเละเงียบเสีย" 



เเทฮยองว่าพร้อมชี้ไปอีกทางหนึ่งที่ตนหันหน้ามองอยู่ จีมินมองตามที่ว่าก่อนจะเห็นกับหมาป่าหลายสิบตัวเป็นจำพวกเบต้า กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งผ่านไปเเละถ้าจะให้เดาก็คงจะเดาได้อย่างเดียวคือ เบต้านอกอาณาเขต

โชคดีที่ทางที่พวกมันไปไม่ใช่ทางไปบ้านหลังเก่าของเเทฮยองเเละจีมิน เเต่ว่าพวกมันคงมิได้มีเเค่สิบกว่าตัวเช่นที่เห็น 


"ระหว่างเดินคงต้องระวังเเล้วเเทฮยอง" 

"เราปีนต้นไม้กันดีไหม" 


เเทฮยองว่าหน้าตาจริงจังเเละนั่นทำให้จีมินเกือบจะหลุดขำเสียงดังออกมา


"ฮ่าๆ เจ้านี่เกิดเป็นหมาป่าดีๆมิชอบจริงๆ" 

"ก็ข้าเริ่มกลัวไม่อยากเดินต่อไปเเล้วนี่.. โหนต้นไม้ไปยังดูปลอดภัยกว่า" 

"เจ้าควรกลัวเเละไม่ควรอาสามาเองตั้งเเต่เเรกเเล้ว! ที่เจ้าควรทำคือเเค่ห้ามพ่อเจ้าเเละรอจนกว่าเมทเจ้าจะกลับมานั่นล่ะสิ่งที่ถูก" 

"หงึ.." 


เเทฮยองยู่หน้าก่อนจะถูกกำปั้นโขกเข้าที่ขมับเบาๆ ก่อนที่จะพากันเดินต่อในร่างของหมาป่า ในครั้งนี้ทั้งสองพยายามมองไปรอบๆก่อนเดินเพื่อความปลอดภัยหลังจากเห็นกลุ่มพวกเบต้ามาเมื่อครู่ ความรู้สึกของทั้งคู่ในตอนนี้ราวกับว่าเเม้เเต่เสียงย่ำเท้าก็มิอาจเชื่อได้สนิทใจว่าเป็นของตน.. 


'กลับยังทันหนา'

'ไม่ทันเเล้ว..'


ทั้งสองตัวยังคงเดินไปตามทางเรื่อยๆใช้หลักการจำเส้นทางรวมถึงการใช้จมูกหมาป่าดมกลิ่นป้องกันว่าจะไม่มีพวกเบต้าอยู่เเถวนี้ หัวใจที่จู่ๆก็เต้นรัวขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ทำให้เเทฮยองรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่กับความรู้สึกนี้ ท้องฟ้าที่สว่างกลับมืดลงเล็กน้อยเพราะกิ่งก้านสาขา​ของต้นไม้ใหญ่บดบังเเสงอาทิตย์ ความชื้นที่คุ้นเคยราวกับเป็นสัญญาณว่าใกล้ถึงจุดหมายเเล้ว เเต่..



"...."



หมาป่าโอเมก้าทั้งสองตัวหยุดก้าวเดินเมื่อพบกับหมาป่าเบต้าสีน้ำตาลเเดงตัวหนึ่งไร้ซึ่งพรรคพวก มันมองมาที่เเทฮยองเเละจีมินดวงตาสีนิลลึกลับเปรยมองมาที่พวกเขาทั้งสองจนทั้งเเทฮยองเเละจีมินเองก็ไม่กล้าขยับตัว... 

เเต่ไม่นานนักเบต้าตัวนั้นก็ส่งเสียงร้องหนาดัง ใบหน้าที่เเหงนขึ้นกับเสียงสัญญาณที่ดังขึ้น ก่อนจะได้ยินเสียงหมาป่าอีกหลายตัวส่งเสียงกลับกลับมาจนเเทฮยองเเละจีมินทำตัวไม่ถูก


'พวกเจ้าไม่รอดเเน่'​


สิ้นประโยคที่หมาป่าเบต้าพูด โอเมก้าทั้งสองก็ออกตัววิ่งในทันที.. 


'หึ'​















TBC.


100%อัพเเร้วค่า ไรท์สอบเสร็จเเล้วมาอัพให้ตามที่สัญญาไว้เเล้วน้าาาา อยากจะบอกว่าไรท์รู้สึกไม่มั่นใจกับ50%หลังของตอนนี้เลย ไม่รู้ว่าไม่ได้อัพนานหรือพึ่งสอบเสร็จมา รู้สึกฝีมือการบรรยายตกมากกกกกกก อ่านเเล้วเเก้อีกอยู่นานโครตๆ ถ้ามันยังไงๆคอมเม้นบอกไรท์ได้นะคะ ตอน​ต่อไปเร็วๆนี้ไรท์จะเเก้ไขค่ะ ขอบคุณที่ติดตามเเละรอไรท์จอมดองคนนี้นะคะ ;-;


สกรีมเเท็กได้น้าาา 

#ลาเวนเดอร์กว


ติดตามการเคลื่อนไหวของนิยายได้ที่ทวิตเตอร์​

@ky_haw​


ทวิตส่วนตัวที่พูดคุยกันได้เพราะสิงิยู่ทวิตนี้ทั้งวัน

@Min_mintga


.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

128 ความคิดเห็น

  1. #118 MindQueen (@Newtaddy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 22:18
    ฉิบหายแล้ววว ฉิบหายมากๆ ฮือออ น้อง
    #118
    0
  2. #94 llzgsd (@windypatpat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:08
    กรี๊ดดดดดดด น้อง น้องต้องไม่เป็นอะไร น้องต้องปลอดภัยนะคะ แง ใจเต้นตุ้บตั้บ ตื่นเต้นมากๆ แล้วก็เขินมากเช่นกัน น้องแทกับเมทของเค้าคิดแบบเดียวกันด้วยแหละ สุดจาน่ารัก แต่ตอนนี้ขอตื่นเต้นก่อน แง้ก
    #94
    0
  3. #93 Mmuaylulee (@Mmuaylulee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:18
    แทฮยองจีมิน อย่าเป็นไรนะ แงงงง
    #93
    0
  4. #87 DreamA10 (@Fd2Kp) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:42

    น้องงงงงง
    #87
    0
  5. #86 MindQueen (@Newtaddy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 18:43
    น้องง องค์ชายตีแน่ๆถ้าเข้าไป
    #86
    0
  6. วันที่ 23 มกราคม 2563 / 01:30
    น้องลูกกกกกก คิดดีไปก่อน~~~
    #85
    0
  7. #84 +MV+BLACK (@0933971521) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 22:39
    รอค่ะรอออ เเทฮยองจะเป็นไรไหมนะเขาไปในป่านิ
    #84
    0