THE CROWN​ PRINCE(omegaverse) KOOKV 👑​ : Lavender #ลาเวนเดอร์กว

ตอนที่ 15 : Lavender▪️14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    15 ธ.ค. 62

                             -ยังไม่ตรวจคำผิด-




     กลิ่นอายของเเสงเเดดยามเช้าตรู่ตีอบอวลกับกลิ่นกายหอมที่คละคลุ้ง บนเตียงผืนกว้างกับผ้าห่มหนาที่ยับยู่ยี่เเละยังคงทำหน้าที่ปิดร่างกายของคนตัวเล็กบางที่นอนขดตัวอยู่ หัวทุยที่หนุนกับเเขนเเกร่งของร่างหนาที่นอนหลับอยู่ข้างๆ รอยฝังเขี้ยวที่ต้นคอของโอเมก้าตัวน้อยขึ้นรอยสีเเดงชัดเป็นสัญลักษณ์ว่า เมื่อคืนเเทฮยองได้ตกเป็นของเมทขององค์ชาย อย่างเต็มตัวเเล้ว...
     ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้น ดวงตาดวงโตค่อยๆปรับโฟกัสกับภาพรอบกายก่อนจะหันมาพบกับใครอีกคนหนึ่งที่ยังอยู่ในนิทราเเสนหวาน ปากรูปสวยค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะขยับตัวให้นอนตะเเคงข้างให้เห็นหน้าองค์ชายชัดมากขึ้น ความเจ็บตรงช่วงล่างยังคงรู้สึกอยู่เป็นเครื่องย้ำเตือนว่าเมื่อคืนนี้เราสองคนนั้นผ่านอะไรมาบ้าง เเละเพราะเเทฮยองขยับตัวเหมือนจะมากเกินไปทำให้องค์ชายขยับตัวเล็กน้อย กวาดเเขนอีกด้านหนึ่งที่ว่างอยู่มาโอบเอวเปลือยเนียนเเทฮยอง เเละกระชับอ้อมกอดนั้นจนกายเปลือยทั้งสองสัมผัสกัน 


"ท.. ท่านตื่นเเล้ว ข้ารู้" 

"อืม.." 


เเม้จะเอ่ยทักท่วง เเต่ร่างหนาที่โอบตัวเเทฮยองอยู่ก็ยังคงหลับตาพริ้มเเต่ก็ฉีกยิ้มบางๆมาให้ร่างเล็กหน้าเเดงเล่น เนื้อกายที่สัมผัสกันนั้นก็ยิ่งทำให้โอเมก้าสติกระเจิงกว่าเดิมอีกด้วย


"นี่ก็จักสายเเล้ว เเทฮยองจักไปเตรียมน้ำอุ่นให้องค์ชายนะขอรับ" 


เเทฮยองพยายามขัดขืนเเขนเเกร่งก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งเเต่ก็ต้องสะดุ้งโหยงเเละซี๊ดปากเบาๆเมื่อความเจ็บเเล่นเเปร๊บจากส่วนล่างจนมือบางก็ท้าวเอวเบาๆ ก่อนที่เสียงเเหบทุ้มจะดังขึ้น


"ก่อนจักดูเเลข้า..ดูเเลตัวเจ้าก่อนเถิด"

"..."


เเทฮยองหันไปมองต้นเสียงที่ตอนเเรกยังนอนหลับตาพริ้มอยู่ บัดนี้องค์ชายกำลังนอนท้าวคางมองเเทฮยองด้วยสายตาเอ็นดูกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เเทฮยองมิชอบมันเสียเลย


"ม..มันเป็นเพราะท่าน!"

"อา..ความผิดของข้าสินะ"

"ใช่เเล้วขอรับ เเทฮยองเจ็บ ทุกส่วนบนตัวข้าล้วนเป็นความผิดของท่าน" 

"อืม.. เเล้วข้าจะชดใช้อย่างไรดีน้า" 

"อึก.." 



เเทฮยองกลืนน้ำลายลงคอ ค่อยๆหดคอหนีปลายจมูกที่ยื่นเข้ามาหวังจะคลอเคลีย เสียงเเหบพร่าที่เข้ามากระซิบที่ข้างหูทำเอาเเทฮยองเเทบจะเขยิบหนีเเละซ่อนใบหน้าเเดงเเทบไม่ทัน



" ให้ข้าเเก้ตัวดีหรือไม่? บางทีครั้งนี้เจ้าอาจจะรู้สึกดีมากกว่าเมื่อคืน"

"ท่าน!!" 



องค์ชายหลุดหัวเราะให้กับใบหน้าใบหูเล็กที่ขึ้นสีเเดงเเจ๋หน้าสีหน้าที่เเสดงอารมณ์​ไม่พอใจเล็กน้อย หลังหัวเราะจนพอใจเเล้ว องค์ชายก็ค่อยๆกอบโกย​เอาร่างเล็กมาไว้ในอ้อมอกเเล้วอุ้มขึ้นในท่าเจ้าหญิง ผ้าห่มเป็นสิ่งเดียวที่เเทฮยองสามารถยึดติดมือมาได้เเละใช้เป็นสิ่งกำบังกายเปลือย เเม้ว่าอีกฝ่ายที่อุ้มเขาจะไม่ได้เขินอายเลยทั้งที่ตัวเองก็ไม่มีสิ่งใดกำบัง 

สองร่างหนาเเละเล็กมาถึงห้องอาบน้ำห้องเดิม กลิ่นของไม้หอมอบอวลไปทั่วตีกับกลิ่นกายของเเทฮยองที่ผิดเเปลกไปเล็กน้อย ร่างสูงพร้อมใจปล่อยร่างน้อยให้นั่งลงในอ่างน้ำอุ่น กลีบกุหลาบที่ลอยอยู่เหนือน้ำลอยไกลเพราะเเรงกระเพื่อม เเทฮยองเบิกตาโพลงเมื่อองค์ชาย กลับลงมาในอ่างเช่นเดียวกับเขา



"เหตุใดต้องทำหน้าตกใจเช่นนั้น" 

"....." 



เเทฮยองไม่ตอบอะไรเเค่หลบสายตาเจ้าเล่ห์เขาอีกฝ่ายอีกครั้ง ทำไมนะ ทำไมพระองค์ถึงมองเขาด้วยสายตาเเบบนั้นบ่อยขึ้นเช่นนี้!! 

ยังไม่ทันได้สิ้นคิด ความเย็นของมือที่เคลื่อนที่ผ่านใต้น้ำตรงมาสัมผัสเข้ากับเอวบางขาวออกเเรงดึงจนตัวลอยไปนั่งอยู่ตรงหน้าองค์ชายทันที

เเทฮยองตกใจมากใช้มือทั้งสองทาบลงบนอกขององค์ชายเพื่อเว้นระยะของกันเเละกันเอาไว้ รอยจ้ำๆเเดงๆสีกุหลาบที่ซอกคอขาวเเละไล่ลงไปถึงอก ช่างดูโดดเด่นสะดุดตาจองกุก ที่เอาเเต่สำรวจมองจนไม่รู้เลยว่า คนถูกมองนั้นหน้าร้อนจนเเทบจะระเบิดอยู่เเล้ว องค์ชายที่เห็นเเบบนั้นก็ยิ้มออกมาเเล้วใช้มือช้อนคางหมุนให้กลับมาสบตากัน



"ข้ามิทำอะไรเจ้าหรอก.. เราพอเเล้ว" 

"..." 

"หากความสุขของข้ามันทำให้เจ้าเจ็บ.. ข้าก็ควรพอ"



เเทฮยองได้ยินเช่นนั้นก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ร่างบางที่ถูกยกไปนั่งบนตักเเกร่งถูกมือหนาลูบไล้​ไปตามเนื้อตัวพร้อมกับน้ำอุ่นที่ลูบประโลมทำความสะอาดกายให้ เเทฮยองปล่อยให้องค์ชายทำเช่นนั้นโดยไม่เอ่ยขัดอะไร เเม้ใบหน้าเเละกายจะขึ้นสีเข้มจนสังเกตได้



" กลิ่นกายผิดเเปลกไป.. รู้สึกดีเหลือเกินที่มันเป็นเพราะรอยฝังเขี้ยวของข้า" 

"อื้อ.. เจ็บขอรับ" 



เเทฮยองเอ่ยท้วงนิดหน่อยจนองค์ชายละมือจากรอบเขี้ยวที่คอขาว มันรู้สึกดีจริงๆที่เเทฮยองได้เป็นของเขา เเละใครเห็นก็จะได้มิกล้าเเตะต้อง องค์ชายเชยชมกับรอยเขี้ยวสักพักก่อนจักพาร่างน้อยของโอเมก้าขึ้นจากอ่างเเละจัดการเเต่งเสื้อเเต่งตัวด้วยตัวของตัวเอง 

เเทฮยองอยู่ในเสื้อเเขนยาวสีขาวคอกว้างที่เผยให้เห็รรอยจ้ำเเดงเเละลอยฝังเขี้ยวที่คอเด่นชัด เช่นเดียวกับองค์ชายที่อยู่ในชุดสบายตามิเหมือนชุดที่พระองค์จักใส่เมื่อต้องออกราชการ​หรือต้องเข้าวังใหญ่ 

องค์ชายตัดสินใจว่าวันนี้ทั้งวันจะใช้เวลาร่วมกับเเทฮยองมากที่สุด คงมิต่างจากพี่ยุนกิหรือพี่นัมจุนที่ก็คงจักทำเเบบเดียวกัน เพราะเที่ยงคืนวันนี้เหล่าเจ้าชายจักรวมตัวกันเพื่อเตรียมออกลาดตะเวน​ในรุ่งเช้าพรุ่งนี้เเล้ว



"เเล้วเวลาใกล้ค่ำองค์ชายจะนอนที่ไหนขอรับ" 



องค์ชายฟังเมทของตนระหว่างที่ตัวเองนั่งอ่านหนังสือบนโต๊ะโดยที่โอเมก้าก็นั่งที่พื้น พักคางไว้ที่ต้นขาหนาขององค์ชายเสมือนหมาป่าที่กำลังออดอ้อนอัลฟ่าจ่าฝูง ก่อนที่จะตีความได้ว่าอีกคนหมายถึงการออดลาดตะเวน​


"ก็ตั้งค่ายกัน เหมือนที่เจ้าเห็นเมื่อครั้งเเรกที่เราเจอกัน" 

"ครั้งเเรกที่เราเจอกันหรือขอรับ" 



เมทตัวน้อยเงียบไปจนองค์ชายละสายตาจากหนังสือก้มลงมอง ปรากฏเป็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วเเน่นจนน่าเเปลกใจจึงเอ่ยถาม


"อะไรกัน.. หรือเจ้าทำไม่ได้" 

"ทำไมข้าจะจำไม่ได้เล่าท่าน ข้าไม่ใช่ปลาทองหนาจะความจำสั้นถึงเพียงนั้น" องค์ชายกระตุกยิ้มก่อนจะพูกต่อ

" เเล้วเหตุใดทำหน้าเช่นนั้น" 


เเทฮยองมองหน้าองค์ชายก่อนจะถอนหายใจออกมารอบหนึ่งก่อนจะเบะปากทำหน้าคล้ายรู้สึกผิด


"หากตอนนั้นเเทฮยองรู้ก่อนว่าท่านเป็นเจ้าชาย เเทฮยองคงไม่พูดมากเช่นนั้น"

" ฮ่าๆ อะไรกันพึ่งมานึกได้หรือ" องค์ชายส่งมือไปยีหัวทุยเเล้วโยกมันเบาๆอย่างเอ็นดูก่อนจะว่า " เเล้วถ้าเจ้ารู้อยู่ก่อนจะทำเช่นไรล่ะ" 


ใบหน้าที่ว่าเครียดอยู่เเล้วก็ฉายเเววเครียดหนักกว่าเก่าก่อนจะพูดออกมาทั้งที่เหมือนกำลังจะคิดหาคำตอบอยู่


" ก็.. ข้าคิดว่าข้าก็จะดื้อรั้น เดินเข้าไปหาท่านกล่าวถึงดอกไม้มีพิษที่ว่างามเเต่ก็อาจจะทำตัวให้ดีสุภาพมานั้นหน่อย"

" ดีเเล้วที่เจ้าเข้ามาหาข้าเเบบนั้น" 

"...." 

"เพราะข้าชอบเจ้าเเบบนั้น.. ตั้งเเต่เเรกพบเลยทีเดียว"  ใบหน้าหวานขึ้นสีเเดงฉานอีกครั้ง ไม่รู้เลยว่าเจ้าตัวจะต้องเขินม้วนไปอีกกี่รอบพระองค์ถึงจะพอใจ กระนั้นพระองค์ก็ยังเอ่ยต่อ


" เจ้ารู้หรือไม่ ในตอนนั้นที่เรายังมิสบตากัน เราต่างมิรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นเมทกัน" 

".... "

" ในวินาทีนั้นที่เห็นร่างเจ้านั่งลงข้างๆข้า.. ได้ยินเสียงเจ้าพูดถึงดอกไม้งามที่มีพิษ" 

"...." 

"ข้ารู้สึกตกหลุมรักอย่างหาคำตอบมิได้เลย" 





----------








ความมืดยามราตรี ลมเย็นที่พรูพัดเข้ามาชะโลมกับผิวกายเหล่าทหารเเละองค์ชายทั้งสี่ เสียงจิ้งหรีดร้องระงมราวกับปลุกระดมความกล้าของกองทัพ เเม้นว่าการจากเมืองไปครั้งนี้จะเป็นเพียงการลาดตะเวน เเต่เพราะสถานการณ์​บ้านเมืองที่ไม่สงบสุขล้วนก่อเกิดความกลัวในใจของทุกคน​

เหล่าทหารถูกเเยกออกเป็นสี่ส่วนโดยมีผู้นำขบวนเป็นเหล่าองค์ชายเเต่ละพระองค์​ที่จะต้องเเยกกันเดินทางออกไปทั้งสี่ทิศ 


"ภาวนาเอาเถิด.. ขออย่าให้เกิดสิ่งใดตอนเรามิอยู่" 

"ก็ก็หวังเช่นนั้นขอรับ" 


องค์ชายจองกุกตอบรับคำขององค์ชายยุนกิ เมื่อจบสิ้นบทสนทนา สัญญาณ​จากพี่ใหญ่อย่างนัมจุนให้เริ่มตั้งขบวนเตรียมเดินทางเพราะใกล้เวลาเที่ยงคืนตามที่นัดหมายไว้ ร่างขององค์ชายยุนกิที่อยู่ไม่ห่างกันนักกลับกลายเป็นร่างของหมาป่าขนดำขลับดวงตาสีน้ำเงินเข้มดุดันก่อนที่ทั้งขบวนทัพขององค์ชายยุนกิจะกลายร่างเป็นหมาป่าด้วยเช่นกัน เห็นเช่นนั้นจองกุกก็เเปรเปลี่ยนร่างกลายของตน กลายเป็นหมาป่าสีกำเเกมเทา ดวงตาสีน้ำทะเลที่ชวนหลงไหลกลายเป็นความพร้อม ความดุดันพร้อมกับขบวนทหารในส่วนของเขานั้นจะกลายเป็นหมาป่าบ้าง



'พร้อมกันหรือยัง..'​



เสียงขององค์ชายนัมจุนเเทรมซึมผ่านการรับรู้การสื่อสารของหมาป่า เสียงคำรามในลำคอจองหมาป่าทุกตัวดังระงมไปทั่วก่อนที่ขบวนทัพลาดตะเวณ จะเคลื่อนตัวออกไป.... 







----------






ภาพของขบวนทัพการลาดตะเวนค่อยๆเคลื่อนตัวผ่านไปอย่างรวดเร็วในสายตาของเรา หมาป่าจำนวนมากออกตัววิ่งตามจ่าฝูงไปในทิศทางของตัวเองเเบ่งเป็นสี่ทิศ เเต่สายตาของเรายังไม่สามารถหยุดมองหมาป่าสีดำเเกมเทาตัวหนึ่งที่วิ่งนำขบวนไปได้ 

"เเทฮยอง เจ้าเข้ามาได้เเล้วอากาศตอนกลางคืนมันเย็นหนา" 

"อื้ม" 


เสียงของจีมินทำให้เราได้สติ หันกลับไปมองเพื่อนสนิทที่กำลังจัดเตรียมที่นอนสำหรับคืนนี้ วันนี้เเตกต่างไปนิดหน่อยที่เราสองคนมานอนในห้องนอนใหญ่ของวังหลัก


"นอนสบายพอไหมพวกเจ้า" 


เเละเเน่นอนว่าพี่ซอกจินก็มาด้วย องค์ชายนัมจุนก็คงไม่ปล่อยให้เมทของตัวเองอยู่คนเดียวเหงาๆเเน่ ซึ่งมันก็ดีกับเราเเละจีมินนะ อยู่กันเองในวังหลักมันก็คงจะวางตัวอยากพอดู ต่างกับพี่ซอกจินที่อยู่มานานก่อนที่เรากับจีมินจะมาอยู่เสียอีก


"สบายดีขอรับพี่ซอกจิน ไม่ต้องห่วงเรื่องพวกนี้หรอกขอรับ" 

"ใช่ขอรับ เท่านี้ก็มากโขเเล้ว" 


เรากับจีมินว่าพร้อมส่งยิ้มไปให้ มันดีมากจริงๆที่พี่ซอกจินดูเเลเรากับจีมินดีเหมือนกับน้องชายเเท้ๆ เเม้ว่าพี่ซอกจินจะเเต่งงานกับองค์ชายจนมีศักดิ์สูงกว่าเเล้วก็ตาม



"อย่างไรล่ะ ข้าก็เอ็นดูพวกเจ้าฉันพี่น้อง อีกอย่าง.." 

"...? "


จู่ๆ พี่ซอกจินใช้มือข้างหนึ่งป้องปากราวกับจะกระซิบ​จนเรากับจีมินยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพราะความอยากรู้ เเต่สิ่งที่ได้ยินเเม้นจะรู้สึกดีเเละอบอุ่นภายในใจ เเต่ก็กลับมีความรู้สึกโหวงเช่นเดียวกัน


"เมทของเจ้าทั้งสองกำชับนักกำชับหนาให้ดูเเลพวกเจ้าทั้งสอง"

" อา..." 


จีมินร้องออกมาก่อนจะหันมามองเราที่ได้เเต่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจลึกๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงใบหน้าคมคายที่เรามักจะชอบมองหลังตื่นจากนิทราเเสนหวาน 


"เเต่พวกเจ้าก็จะกลับบ้านไปอยู่กับพ่อเเม่รึ? "

" ใช่ขอรับ จากบ้านมานานก็ต้องมีคิดถึงกันบ้าง"

" เเม่ข้ามิชอบอยู่บ้านคนเดียว ตอนกลางวันพ่อข้าต้องไปค้าขายที่ตลาดน่ะขอรับ เลยถือโอกาสไปอยู่ด้วยซะหน่อย" 


เป็นเรื่องที่น่ารักมากๆของเเม่เรา เพราะท่านเเม่เป็นคนขี้เหงามักจะชอบทำอะไรตลอดเวลา ตอนเราอยู่ด้วยก็ชอบชวนเราคุยไปเรื่อย เราไม่เบื่อเลยเเถมยังสนุกด้วยอีก นี่ก็นานเเล้วหลังจากองค์ชายไปขอให้ท่านอนุญาต​ให้เรามาอยู่วัง เลยจะกลับไปอยู่ด้วยเสียหน่อยตอนที่มีโอกาส


"ว้าา ข้าก็ต้องอยู่วังเหงาๆหลายวันเลยสินะ" 

"ฮะๆ ขออภัยนะขอรับ" 

"ขออภัยอะไรกันล่ะ พวกเจ้านี่" 



พวกเราสามคนหัวเราะกันนิดหน่อยก่อนที่พี่ซอกจินจะขอตัวกลับห้องของตัวเอง นั่นทำให้เหลือเรากับจีมินกันเเค่สองคน



"นี่" เหมือนจีมินจะเป็นคนเปิดบทสนทนาก่อนเราเลยหันไปสนใจ" ก่อนจะเดินทาง พระองค์​ตรัสอะไรกับเจ้าไหม"

" เจ้านี่นะ อยากรู้ไปทั่วเลย"

" เเหม ทำอย่างกับเจ้าไม่เป็นข้าก็ติดเจ้ามาอีกทีนั่นเเหละเเทฮยอง!" 

"ฮ่าๆ ก็มิได้ตรัสอะไรมากมายหรอก" 

"เเล้วที่ไม่มากมายมันคืออะไรกันล่ะ" 


เราล่ะอยากจะทึ้งหัวตัวเองเหลือเกินกับความอยากรู้ของเพื่อนเรา ที่บอกว่าได้เรามาเยอะ เราเป็นเเบบนี้หรอ? ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย? 


" ก็เเค่บอกว่าให้ระวังตัวดีๆ ห้ามกลับเข้าไปในป่าเด็ดขาด"

" เหมือนข้าเลย ทำไมกันนะ"

"ก็คงจะทั่วๆไป"

" อืม.. งั้นนอนกันเถอะข้าง่วงเเล้ว" 

"อื้ม~" 



เราเดินขึ้นเตียงก่อนจะค่อยๆทิ้งตัวนอนลงข้างๆจีมิน เห็นเเบบนี้จีมินเป็นคนที่หลับง่ายเอามากๆเลยล่ะ พอเราห่มผ้าเรียบร้อยเตรียมที่จะนอน จู่ๆเสียงๆหนึ่งก็เเว่วผ่านมาจนหัวใจเต้นเเรงขึ้นประกอบกับความคิดถึงที่เริ่มก่อตัวเเม้นจะห่างกันได้ไม่นาน







'ฝันดีจิ้งจอกน้อย..'








จิ้งจอกน้อยงั้นหรือ... น่าขันนัก นอกจากเเม่ข้าก็มีเเต่ท่านล่ะที่เรียกข้าเเบบนี้... 




'รีบกลับมานะขอรับ'​



เราส่งลิ้งค์กลับไปก่อนที่เปลือกตาที่เริ่มหนักจะค่อยๆปิดสนิทพร้อมกับคำหนึ่งคำที่เป็นเสียงกล่อมนอนสำหรับคืนนี้












'ข้ารักเจ้า'​













----------


















เอ้อออออเอาสิ ตัวจะไกลเเต่ใจคิดถึงนะ ก็ไม่ได้อยากสปอยเท่าไหร่หรอกเพราะนิยายเรื่องนี้มันเป็นนิยายฟิลกู๊ดดดด เนอะๆๆๆๆ 


ปล.สกรีมเเท็กได้น้าาาไรท์ชอบไปอ่านไปส่องอ่านเเล้วมีเเพชชั่นในการเเต่งมากมากกก555555 นี่เลยๆ



#ลาเวนเดอร์กว



ขอให้เป็นวันที่ดีขอรับ:)​




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

87 ความคิดเห็น

  1. #83 MindQueen (@Newtaddy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มกราคม 2563 / 20:54
    กรี๊ดดด ดีงามมากก
    #83
    0
  2. #82 lv.skmag (@kangking1012) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 18:01
    เป็นตาน่าฮัก น่าเอ็นดูขนาด ฮือท้องเลยๆ!! รออุ้มหลานอยู่นะคะ
    #82
    0
  3. #81 17JUNE (@prince-autumn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 14:33
    น่ารักมากๆเลยค้าบบ น่ารักกันทุกตอนเลยเอ็นดูแทฮยองงงงงง
    #81
    0
  4. #80 jibilimm (@jibilimm) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 20:56
    แงงงงน่ารักมากเลยค่ะ ขอให้องค์ชายทั้งสามกลับมาอย่างปลอดภัยนะเพคะ
    #80
    0