THE CROWN​ PRINCE(omegaverse) KOOKV 👑​ : Lavender #ลาเวนเดอร์กว

ตอนที่ 14 : Lavender▪️13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    8 ธ.ค. 62

-ยังไม่ตรวจคำผิด-




"เลิกหารือกันเร็วจริงหนา ข้ายังอยากคุยเล่นกับเจ้าอยู่เลย"

"ข้าก็อยากอยู่คุยเช่นกัน เจ้าอย่าดื้อนักเลยเมทเจ้าเรียกหามิดีใจหรือ" 

"ข้าคิดไปเองหรือเปล่าน้าา ว่าเเทฮยองของข้าดูโตขึ้น รู้จักเป็นผู้ใหญ่เเล้วหรือ?" 



เเทฮยองเเอบเหล่มองมิตรของตนที่เดินขนาบข้างมาก่อนจะหลุดยิ้ม เเอบชนไหล่ไปเล็กน้อยจนจีมินเซไปอีกทางเเต่ก็ขำออกมาอย่างสนุกสนาน



" พูดมากยิ่งนัก เเล้วเจ้าเล่า.. ผ่านไปนมนานทำไมไม่รู้จักโตเสียที"

" เดี๋ยวเถิดเเทฮยอง หากองค์ชายมิเรียกหาเราสองข้าจะวิ่งไล่งับจนขนหลุดเลย!" 



เเทฮยองเเละจีมินหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน​ คุยเรื่องนั้นเรื่องนี้จนถึงจุดที่ต้องเเยกทางกัน บอกลากันเล็กร้อยก่อนจะเเยก.. ถึงเเม้ว่าจะอยู่ในรั้ววังเดียวกัน เเต่ด้วยความที่เมทของตนนั้นมีวังส่วนพระองค์​ ก็เป็นเรื่องไม่ง่ายที่จะเจอกันยิ่งเมทของทั้งคู่มิยอมให้ห่างกายเลยเเม้เเต่น้อย... 

มินานนักเเทฮยองก็เดินมาถึงวังส่วนพระองค์​ เผลอเดินเอ้อระเหย​ตรงสวนลาเวนเดอร์​หน้าวัง เเถมเผลอสะดุดล้มอีกต่างหาก เนื้อตัวเลอะเปอะเปื้อนเช่นนี้ หากไปพบองค์ชายคงไม่เหมาะสม เเต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นเเล้วนอกจากต้องไปสภาพนี้ เมทตัวน้อยเปิดประตูวังเข้ามาช้าๆเบาๆ เสียงประตูบานใหญ่ดังระงมไปทั่ว คนใช้ที่เดินผ่านมาโค้งให้เเทฮยองเล็กน้อย เเทฮยองที่เห็นก็เลิ่กลั่กเล็กน้อยก่อนจะโค้งกลับ คนใช้มีท่าทีจะเดินต่อก่อนที่เเทฮยองจะเรียกรั้งเอาไว้



"หากไม่รบกวน" 

".... มิกวนหรอกเจ้าค่ะ มีอันใดหรือท่าน" 



เเทฮยองฉีกยิ้มกว้างเมื่ออีกฝ่ายพูดด้วยเเถมยิ้มให้ สาวใช้ตรงหน้าดูจะรุ่นราวคราวเดียวกับเขาเสียด้วย


"ข้าอยากถามว่า องค์ชายอยู่ไหนหรอ.. ข้าขี้เกียจเดินเปิดหาทีละห้องน่ะเเหะๆ" 



สาวใช้ได้ยินก็โค้งให้เป็นธรรมเนียม​ก่อนจะพูดกับผู้ที่สูงกว่า 



" องค์ชายทรงประทับอยู่ที่ห้องหนังสือเจ้า​ค่ะ ให้ข้าเดินนำไหมเจ้าคะ เผื่อท่านมิคุ้นทาง?" 

"มิเป็นไรๆ ข้าพอรู้.. อื้อ เจ้าเรียกเราเเทฮยองเฉยๆก็ได้นะ เราสองก็น่าจะอายุเท่าๆกัน มันคงจักดีถ้าข้ามีเพื่อนเพิ่ม" 



หญิงสาวมองหน้าเเทฮยองก่อนจะยิ้มเล็กๆออกมา เเทฮยองยิ้มตอบก่อนจะขอตัวเดินจากไป เวลาก็ผ่านมานานมากเเล้วเเทฮยองไม่อยากให้องค์ชายรอนาน เเม้เเท้จริงเเทฮยองนั่นเเหละที่เหลวไหลไปทั่ว

เดินมาตามทางในที่สุดเเทฮยองก็มาหยุดอยู่ที่ห้องหนังสือ เเทฮยองสูดหายใจเข้าลึกๆเตรียมตัวจะได้พบหน้าเมทของเขาอีกคราก่อนจะเปิดประตูบานกลางเข้าไป มองซ้ายขวาเพื่อหาอีกคนก่อนจะปรากฏร่างสูงหนากำลังนั่งหันหลังให้เขาอยู่บนเก้าอี้ไม้ลายฉลุสวย

เเทฮยองเดินเข้าไปเงียบๆโดยไม่ปิปากอะไร เดินเข้าไปใกล้อีกนิดจนเห็นว่าอีกคนกำลังอ่านหนังสืออยู่ เพียงเสี้ยววิที่เเทฮยองเเอบมอง องค์ชายก็หันหน้าขวับมาทำเอาเเทฮยองสะดุ้งตกใจไป


"มาได้เเล้วหรือ? ไปซนที่ไหนมาเล่า" 

"ข.. ข้ามิได้ไปซนเสียหน่อย เเค่.. เเวะๆ" 


องค์ชายหัวเราะในลำคอเบาๆก่อนจะปิดหนังสือวางลงบนโต๊ะด้านหน้า ก่อนจะคว้าเอาเเขนเล็กออกเเรงดึงให้เดินมาด้านหน้าพระองค์ที่กำลังนั่งอยู่

เเต่เพียงเเทฮยองเดินมาหยุดตรงหน้า องค์ชายก็ขมวดคิ้วเเน่นสำรวจร่างกายของเเทฮยองก่อนจะเอ่ยเสียงเเข็ง



" อะไร.. เหตุใดสภาพเจ้าเป็นเช่นนี้" 

"อ..เอ่อ"

"เจ้ามีเเผล?"

"โอ๊ย..." 



เเทฮยองร้องออกมาเมื่อมือหนาเเตะลงบนเเผลตรงข้อศอกที่มีเลือดออกซิบๆจากการหกล้มที่สวนก่อนเข้าวังมา เเต่เเทฮยองไม่ได้ตั้งใจนะ เเต่หินมันมาอยู่ตรงนั้นตอนไหนก็ไม่รู้;-;

เเทฮยองหดคอลงเมื่อสีหน้าขององค์ชายเหมือนกำลังจะดุเเทฮยองเเต่เพียงเเค่ไม่พูดออกมา



"ข.. ข้ามิได้ตั้งใจ ข้าเเค่.." 

"เหตุใดเจ้าชอบทำตัวเองเจ็บเเบบนี้.. เเล้วตอนนี้ข้าจะไม่อยู่เจ้าจะดูเเลตัวเองได้หรือ?" 



จากที่เเทฮยองก้มหน้าหงุดอยู่ ก็เงยหน้ามององค์ชายที่ยังคงขมวดคิ้วทำหน้าดุใส่ เเต่เเทฮยองหาเกรงกลัวไม่... 



"ท่าน.. จะไปเเล้วหรือขอรับ?"

"... "



องค์ชายมองหน้าเเทฮยองดังเดิม เเต่สีหน้าจากตอนเเรกเริ่มเปลี่ยนเป็นปกติ คว้าเอวบางยึดให้อีกฝ่ายนั่งคร่อมลงบนตักเเกร่งก่อนจะโอบกอดอีกฝ่ายเเล้วสูดดมความหอมของกลิ่นลาเวนเดอร์ เเทฮยองที่ตอนเเรกทำตัวไม่ถูกก็กอดองค์ชายตอบเช่นกัน 



"ทหารพึ่งมาเเจ้งเมื่อครู่ วันมะรืน.. ข้าต้องไปเเล้ว" 

"..." 

"เจ้าสัญญากับข้าได้ไหม ว่าข้ามิอยู่จะดูเเลตัวเจ้าดีกว่านี้ มิใช่ไปวิ่งเล่นจนได้เเผลเสียเต็มตัว" 

"ท่านก็.. นี่มันอุบัติเหตุ​ใครจักอยากทำให้ตัวเองเจ็บกันเล่า" 



ทั้งคู่สนทนากันเเม้จะยังคงเเลกอ้อมกอดให้กันเเละกันอยู่ องค์ชายหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะตอบ


" ขาดเหลือสิ่งใด ก็บอกทหารหรือคนใช้ได้หนา"

" เอ่อ.. ท่าน ข้ามีเรื่องอยากจักขอ"

" หืม? "


เเทฮยองมองหน้าองค์ชายก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา เเทฮยองไม่ได้ขออะไรองค์ชายมากนักตั้งเเต่อยู่ด้วยกันมา นี่จะเป็นอีกครั้งที่เขาขอ


"ข้าขอกลับไปอยู่บ้านได้หรือไม่.." 


องค์ชายเงียบไป เเทฮยองเเอบใจเต้นเล็กน้อยกลัวพระองค์​จะไม่อนุญาต​ พอองค์ชายเห็นสีหน้าเป็นกังวลของเมท ก็หลุดยิ้มออกมาก่อนจะยื่นหน้าไปหอมเเก้มยุ้ยฟอดหนึ่งอย่างหมั่นเขี้ยว


"หึๆ ทำไมจักมิอนุญาต​เล่า เลิกทำหน้ากังวลได้เเล้ว"

" อื้อ ท่านชอบเเกล้งข้าตลอด"

"จีมินไปด้วยไหม?" 

"ขอรับ เเต่ก็ไม่รู้​องค์ชายยุนกิจะทรงอนุญาต​ไหม" 

"อืม ให้อยู่เเล้วข้ารู้จักพี่ข้าดี" 



เเทฮยองยิ้มกว้างก่อนจะความเงียบจะปกคลุม เเอบหน้าร้อนขึ้นเล็กร้อยเมื่อพึ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ในท่าล่อเเหลมเอามากๆบนตักขององค์ชาย ล่อเเหลมจนเเทฮยองเกร็งมิกล้าขยับตัวเลย



" เป็นอะไร.. "

"... "


องค์ชายที่เห็นเมทเกร็งๆก็เอ่ยถาม ยึดเอวบางเอาไว้ก่อนจะเขยิบให้ตัวเเทฮยองเเนบชิดกับเเผงอกมากขึ้น



"ขะ.. ข้าเอ่อ อื้อ องค์ชาย" 



องค์ชายที่พอจะทราบ ก็เเกล้งเมทของตนโดยการยื่นหน้าไปคลอเคลียบริเวณ​ต้นคอขาวหอม ใช้ฟันขบจนกลายเป็นรอยเเดง จากเเทฮยองที่พยายามอยู่นิ่งๆก็เริ่มดิ้นขึ้นมา.. นั่นไม่ดีต่อองค์ชายเสียเลย.... 


"ท.. ท่าน ข้าเจ็บ" 

"เจ้าอยากให้ข้า.. ฝังเขี้ยวเจ้าหรือไม่.." 

"..." 


เเทฮยองหยุดนิ่ง.. หมาป่าทุกตัวรู้ดีว่าหากโดนเมทของตนฝังเขี้ยว นั่นหมายความว่า มันคือการตรีตราเพื่อเเสดงความเป็นเจ้าของเเละการยอมรับเมทของตน เเละองค์ชาย..


"ฝ.. ฝังเขี้ยว?" 

"เเทฮยองเจ้ายังเจ็บอยู่หรือไม่.. เมื่อคืน"

".... "



เเทฮยองหน้าเเดงขึ้นไปอีกเมื่อถูกถามเช่นนั้น ภาพก็ดันหวนกลับมาเป็นฉากเป็นตอน เเต่ก็พยายามคุมสติตอบคำถามองค์ชายอย่างเคอะเขิน


"ข้า.. ข้าดีขึ้นเเล้ว มันเเค่ปวดๆเเต่บรรเทาลงเเล้วขอรับ"

" งั้นคืนนี้.. ข้าขอ.. ได้หรือไม่? "

".... "



เเทฮยองมองตาองค์ชายด้วยใบหน้าเเดงกล่ำสายตาที่ไม่ได้มีการปฏิเสธใดๆ เป็นสัญญาณให้องค์ชายฉกฉวยริมฝีปากหวาน สอดลิ้นร้อนเข้ามาควานหาความหวานอย่างนุ่มนวล มือข้างหนึ่งกดท้ายทอยของอีกฝ่ายเพื่อให้ลิ้นร้อนสัมผัส​กันมากขึ้น มืออีกข้างก็ค่อยๆเลิกเสื้อโอเมก้าตัวน้อย ลูบไล้เเผ่นหลังเนียนเเละซุกซนกับยอดดอกบัวด้านหน้า เเทฮยองกอดคอองค์ชายเพื่อเป็นที่ยึดเมื่อรู้สึกว่าตัวเองไร้เรี่ยวเเรงจะทรงตัว ก่อนที่องค์ชายจะถอนจูบออกมามองเเทฮยองที่หอบหายใจเหนื่อยกับใบหน้าเเดงร้อนน่าหมั่นเขี้ยว



"ข้าอยากฝังเขี้ยวเจ้าเเล้ว.. เเทฮยองอา..." 








----------
























ชิวๆยาวปายๆตอนนี้5555555555ไม่มีเอ็นซีนะคะไม่ต้องไปหาที่ไบโอน้าาาาเค้าอยากให้ตอนนี้ไม่เครียด เพราะตอนหน้าๆจะเครียด อุ๊บบบส์.... 


ปล.ขอบคุณทุกคนที่ยังรอเรานะคะT T หายไปนานโครตเลย ต่อไปนี้จะไม่หายไปนานๆเเล้วค่าาาาาเลิ้บๆ




 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

134 ความคิดเห็น

  1. #76 lv.skmag (@kangking1012) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 16:11
    ฆ่าฉันให้ตายดีกว่า น้องกุ๊ก!!!!
    #76
    0
  2. #75 MindQueen (@Newtaddy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 19:11
    กรี๊ดดดด ฝังเขี้ยวเลยจ้าา เชียร์
    #75
    0
  3. #74 Thanchanok1997 (@Thanchanok1997) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 23:12
    ตอนหน้าจะมีไรง่าาาา ไรท์กำลังทำให้นุเครียดไปล่วยเลย5555 สู้ๆนะคะไรท พักผ่อนให้เพียงพอน้าาาา เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #74
    0
  4. #73 tuntun3012 (@tuntun3012) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 23:08
    เย่ะะะะ
    #73
    0