JUST ME! กลร้าย ลวง(ให้)รัก [EBOOK+ทำมือ]

ตอนที่ 37 : +ลวงรัก 10+ ‘สเปค’ ที่ไม่ใช่สเปค [2] 200%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,748
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,723 ครั้ง
    3 พ.ย. 63








Hashtag TW #พี่ภัคของจีน



.
.





-ลวงรัก 10-

'สเปค' ที่ไม่ใช่สเปค




“ความหวังม้าพังทลายเลย เห็นหน้าม้าตอนเฮียพูดแล้วสงสาร” ไอ้ภามหยิบบุหรี่ของผมไปจุดสูบบ้างเมื่อเห็นผมยืนพิงระเบียงพ่นควันอย่างสบายอารมณ์

 

               “เหรอวะ”  ผมหยักไหล่ตอบมันก่อนจะหันหน้าเข้าระเบียงแล้วมองวิวสนามหน้าบ้านต่อ

              

หลังจากทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันเสร็จป๊ากับม้าก็ถามไถถึงสารทุกข์สุกดิบของเราสองคนพี่น้อง ก่อนที่ผมจะแยกไปนั่งคุยเรื่องที่บริษัทกับป๊าอยู่พักใหญ่ถึงได้แยกย้ายไปห้องใครห้องมัน แต่กลับมาห้องได้ไม่นานไอ้ภามก็ดันเดินมาเคาะห้องผม แล้วเข้ามาคุยกันต่อตามประสาพี่น้อง จนลามมาถึงเรื่องที่ผมพูดกับม้าเมื่อช่วงค่ำ

 

“ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางเป็นไปได้กูก็ควรจะดับไฟตั้งแต่ต้นลมไม่ใช่เหรอวะ ขืนปล่อยไปเดี๋ยวม้าก็หวังมากอีก”

              

“ก็ถูกของเฮีย แต่เขาก็หวังมากจริง ๆ นั่นแหละคนนี้ เห็นมึงมีสัมพันธ์กันตั้งนาน คงคิดว่าจะจริงจังมั้ง”

              

“กูก็จริงจังอยู่แล้ว แต่แค่ในฐานะที่เราตกลงกัน ไม่ได้มีอะไรมากกว่าไปกว่านั้น หรืออย่างที่ม้าหวัง”

              

“เฮียก็เป็นแบบนี้อยู่เรื่อยไง ไม่เห็นมึงจะมีเป็นตัวเป็นตนกับเขาสักที”

              

“เมียทั้งคนนะเว้ย ถ้าจะมีจริง ๆ กูคงไม่ได้คิดว่าจะมีเขาไว้แค่ทำเรื่องพวกนี้หรอก” ผมพ่นควันบุหรี่ออกมาในขณะที่ทอดสายตาไปเรื่อย “ว่าแต่กู แล้วมึงอ่ะ เมื่อไหร่จะมูฟออนจากสาววิทยา ฯ ที่มหาวิทยาลัยคนนั้นได้สักที ผ่านมาจะ 3 ปีอยู่แล้ว กูยังเห็นมึงแอบดูรูปเขาอยู่เลย”

              

              

“เขาเป็นแฟนกับกลุ่มเพื่อนไอ้ชนาน้องไอ้ชินทร์ไม่ใช่เหรอวะ กูเคยเห็นมันลงรูปด้วยกัน”

              

“เออ” ไอ้ภามตอบด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้ายสักเท่าไหร่ “แต่เฮียพูดเหมือนง่าย มึงคิดว่าการลืมใครสักคนมันเป็นเรื่องง่าย ๆ เหรอวะ ตอนแรกกูก็นึกว่าจะลืมได้เร็ว แต่กูชอบเขามาตั้งหลายปีนะเว้ย”

 

“กูอาจจะพูดง่ายอย่างที่มึงว่าจริง ๆ ก็ได้ คงเพราะว่ากูไม่เคยมีประสบการณ์แบบนั้นละมั้ง” ผมตอบมันก่อนจะขยี้บุหรี่เพื่อดับไฟเมื่อสูบจนพอใจแล้ว

 

“มึงจะบอกว่ามึงหล่อเลือกได้งั้นดิ” ไอ้ภามกระตุกยิ้มขำกับคำพูดของผม

 

“กูไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น แม้มันจะมีส่วนจริง” ครั้งนี้ผมยิ้มเย้ยไอ้น้องชายที่ตวัดสายตามามองผมอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าผมจะหลงตัวเองขนาดนี้ แต่ก็นั่นแหละ มันก็มีส่วนจริงอยู่นี่หว่า “มึงเองก็หล่อเลือกได้ แค่มึงไปเลือกคนที่เขาไม่ได้รักแค่นั้นเอง”

 

“แย่ว่ะ คนที่รักก็เสือกไม่เลือก คนที่เลือกก็ดันไม่รักกู” ไอ้ภามยิ้มสมเพชกับชีวิตตัวเอง “แล้วถ้าเป็นเฮีย มึงจะทำยังไงว่ะ”

 

“ไม่รู้ดิ กูเป็นพวกรักแรง หวงแรง กูคงทำทุกวิถีทางให้เขารักกูมั้ง” ผมเหล่ตามองไอ้น้องชาย ก่อนจะรีบพูดขัดขึ้นมาเพราะกลัวมันจะเข้าใจผิด “แต่อันนี้ในกรณีที่เขายังไม่มีแฟนนะเว้ย มึงอย่าคิดว่ากูไปส่งเสริมให้มึงแย่งแฟนชาวบ้านล่ะ แบบนั้นแย่ ไม่ดี”

 

“เออ กูคิดได้น่า” ไอ้ภามส่ายหัวกับคำพูดของผม แล้วเปิดประเด็นใหม่ทันที “แล้วตกลงมึงชอบผู้หญิงแบบไหนกันแน่วะ ทำไมไม่มีใครเข้าตามึงสักที ทั้งที่ชีวิตมึงก็มีแต่ผู้หญิงรุมล้อม”

 

“ผู้หญิงแบบไหนเหรอ” ผมทวนคำถามมันก่อนจะคลี่ยิ้มบางออกมา เมื่ออยู่ ๆ หัวสมองก็ผุดหน้าของใครบางคนขึ้นมาทันที “น่ารัก ยิ้มเก่ง แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี เชื่อมั่นในความคิดของตัวเอง แล้วก็เป็นคนดื้อ ๆ มั้ง”

 

“คนดื้อเนี่ยนะ?” ไอ้ภามขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ฟังคำพูดของผม “มึงชอบคนที่มันกำราบยาก ๆ แบบนี้ มึงไม่ปวดหัวตายเหรอ”

 

“ไม่ดีเหรอวะ มีคนช่วยเถียง ช่วยเสนอความคิดเห็น คนแบบนี้เขามีความคิดของตัวเอง แล้วกล้าจะคิดต่างจากกู”

 

 

“กูก็คน ไม่ได้เพอร์เฟคไปหมดทุกอย่างนะเว้ย บางครั้งกูก็คิดถูก บางครั้งกูก็คิดผิด เพราะอย่างนั้นกูถึงสนใจคนที่กล้าจะพูดข้อดีข้อเสียของกู มันน่าสนใจกว่าคนที่เชื่อฟังเราอย่างเดียวตั้งไหน ๆ ไม่ใช่เหรอวะ”

 

“มึงอยากได้คู่คิดว่างั้นเถอะ” ไอ้ภามถึงกับหัวเราะออกมา ที่ผมสาธยายอะไรแบบนี้ให้ฟัง “ก็สมกับความเป็นประธานบริษัทของมึงแหละนะ ที่จะชอบคนแบบนี้”

 

ไอ้ภามจิ้มบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่พร้อมกระตุกยิ้มมุมปากอย่างกับผมกับจำเลยที่ถูกทนายอย่างมันซักจนพูดหมดเปลือก 


“ว่าแต่แปลกนะรอบนี้ เฮียพูดออกมาขนาดนี้ แสดงว่ามีคนที่สนใจแล้วสินะ ปกติเห็นตอบแต่ไม่มีสเปค ถ้าเจอคนที่ใช่ก็ใช่”


ผมถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิดเล็ก ๆ ที่ถูกมันต้อนจนหลุดปากออกไปตั้งมากมาย ลืมไปได้ยังไงวะว่ามันเป็นทนาย แถมจับผิดเก่งขนาดไหน สุดท้ายเลยต้องพยักหน้ายอมรับความจริงไปอย่างช่วยไม่ได้ “ก็มีน่าสนใจอยู่คนนึง แต่เหมือนเขาจะเข้าใจอะไรผิดเกี่ยวกับตัวกูนิดหน่อย”


“ยังไงวะ”


“กูไม่รู้จะอธิบายยังไง เรื่องมันยาว”


“แล้วเอาไง จีบ?


“อันที่จริง ตอนนี้กูก็จีบเขาอยู่แล้วนะ” ผมตอบไอ้ภามก่อนจะอมยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าดื้อ ๆ ของใครบางคนขึ้นมา “แต่เหมือนเขาจะไม่รู้ตัว”


“เฮียมึงก็เนียนตลอด เนียนจนกูเองยังเดาไม่ออกว่ามึงจีบหรือมึงใจดีกันแน่”


“กูก็ไม่ได้ใจดีขนาดนั้นมั้ยวะ มึงก็รู้” ผมพูดพร้อมกับเสยผมที่ปรกหน้าตัวเองขึ้น “แต่กูก็ไม่แน่ใจว่าถ้าเขารู้ความจริงจะช็อกจนโกรธกูไปเลยหรือเปล่า”


อันที่จริงก็ยังจินตนาการไม่ออกเหมือนกันว่าถ้าน้องจีนรู้ขึ้นมาว่าเธอเข้าใจในตัวผมผิด ไหนจะนินทาตัวผมให้ผมฟัง ทั้งยังปล่อยตัวสบาย ๆ เวลาอยู่ด้วยกันสองคนจนเผลอได้ใกล้ชิดกันมากกว่าปกติ


ถ้าเกิดมารู้ความจริงที่ว่าผมไม่ได้เป็นเกย์อย่างที่เธอเชื่อมั่น และคือคน ๆ เดียวกันกับที่เธอนินทา เธอจะทำหน้ายังไง


“ไม่ดิ บางทีเขาอาจจะเกลียดกูไปเลยก็ได้”


“เอาไงก็เอา แต่เฮียมึงต้องเคลียร์ตัวเองด้วยนะ” ไอ้ภามยกยิ้มมุมปากก่อนจะตบไหล่ผมเบา ๆ มึงโสดจริง แต่ใช่ว่าจะไม่มีพันธะเลย



“ถ้านิสัยตามที่เฮียพูดมาก็คงไม่ง่าย แต่ก็คงไม่เหนือบ่ากว่าแรงมึงหรอกมั้ง เฮียมึงรับได้ทุกรูปแบบอยู่แล้วนี่”



“อย่าลืมพามาแนะนำ”


ผมมองตามแผนหลังน้องชายจนมันหายไปหลังประตู ก่อนจะนึกขำชะตากรรมตัวเองขึ้นมา คนอย่างน้องจีน คงไม่ยอมง่าย ๆ หรอก แต่ก็ว่าน่าจะรับมือไม่ยาก จริงเหรอวะ



 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!


“เชิญครับ” ผมเอ่ยปากเชิญให้คนด้านนอกเข้ามาในขณะที่กำลังก้มหน้าอ่านเอกสารบนโต๊ะทำงาน


“บอสเรียกเมย์มามีอะไรหรือเปล่าคะ” เสียงใสของเลขา ฯ สาวเอ่ยขึ้น พร้อมทั้งส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้กัน


“ผมสงสัยเกี่ยวกับเอกสารคนที่มาสัมภาษณ์นิดหน่อย” ผมวางปากกาลงพร้อมพิงเก้าอี้ตัวโต แล้วจ้องเธอไม่วางตา “ผมจำได้ว่ามี 4 คน ที่มาสัมภาษณ์ แต่คุณส่งให้ผมมาแค่ 3 คน”


“คือว่า... มีคนนึงก่อความวุ่นวายขึ้น เมย์เลยถือวิสาสะคัดออกค่ะ”


“ก่อความวุ่นวายยังไงครับ” ผมถามต่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง


“เธอจงใจทำร้ายร่างกายผู้สัมภาษณ์คนอื่นค่ะ”


“คุณเห็นกับตาหรือเปล่า”


ไม่ค่ะ มีคนบอกเมย์มาอีกที” เมย์ตอบก่อนจะขบริมฝีปากแน่นทั้งยังแอบขมวดคิ้วเล็ก ๆ เหมือนคนที่กำลังเกิดสภาวะความเครียด แต่เมื่อได้ยินผมพูดประโยคต่อไปเธอก็คลายความกังวลลง


“อ่า... แบบนี้ก็แย่นะครับ” ผมเท้าแขนลงกับโต๊ะพร้อมกระตุกยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันจอคอม ฯ ไปหาตัวเธอ “งั้น... คุณเมย์ว่าใน 3 คนนี้ ใครเข้าตาที่สุดเหรอครับ”


“เมย์เลือกคนนี้ค่ะ” เธอเปิดโปรไฟล์ของผู้สัมภาษณ์คนนึงขึ้นโดยไม่มีความลังเลใจ


“ทำไมต้องเป็นคนนี้ครับ”


“ดูมีความมุ่งมั่นดีค่ะ”


“แค่นี้เหรอครับ” เมย์ไม่ตอบอะไรทำเพียงพยักหน้าเบา ๆ ก่อนที่ผมจะยิงคำถามต่อไปที่ทำเอาเธอนิ่งค้างไป “งั้นเธอคนนี้ด้วยหรือเปล่าครับ ที่เป็นคนบอกคุณเมย์”



“ผมจัดให้คนมาสัมภาษณ์รออยู่ในห้องรับรองเดียวกันโดยไม่มีพนักงานเข้าไปสุงสิงเลย ดังนั้นถ้ามีปัญหากันคงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีคนในบริษัทเอามาบอกคุณเมย์”



“แต่ที่ผมแปลกใจ ทำไมกรรมการถึงติดต่อนอกรอบกับคนที่มาสัมภาษณ์ล่ะครับ เพราะถ้าบอกกลางห้องสัมภาษณ์จริง ๆ คุณอิ๋วก็น่าจะรู้”


ผมมองสีหน้าไม่สู้ดีของเลขา ฯ ตัวเองก่อนจะกดโทรศัพท์เรียกใครอีกคนที่เข้าร่วมการสัมภาษณ์พนักงงานใหม่ในวันนั้นเข้ามาพบ “คุณอิ๋วเชิญที่ห้องผมหน่อยครับ”


นั่งรอเพียงไม่นานหัวหน้าฝ่ายบุคคลก็เดินเข้ามาพร้อมเอกสารแบบประเมินการสัมภาษณ์ของผู้สมัครงานในมือ “สัมภาษณ์งานเป็นยังไงบ้างครับ”


“ก็เหมือนจะผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ” เธอมีท่าทีอึกอักที่จะตอบผม ทั้งยังแอบเหลือบตามองคุณเมย์ที่ยืนจ้องเธออยู่


“คนที่เป็นเจ้านายคุณอิ๋วคือผม เพราะฉะนั้น ผมขอให้รายงานความจริง” ผมพูดเสียงแข็งทั้งที่สีหน้ายังคงแย้มยิ้มให้คนทั้งคู่


“คือ... มีคนนึงที่อิ๋วยังไม่ทันได้สัมภาษณ์ แต่คุณเมย์ก็ดันไล่เธอกลับไปก่อนค่ะ”


“อืม” ผมพยักหน้าทำความเข้าใจ ก่อนจะถามคำถามเดียวกับคุณเมย์  “งั้น... ใน 3 คนที่สัมภาษณ์ไปแล้ว
คุณอิ๋วเลือกใครครับ”


“คนนี้น่าสนใจที่สุดค่ะ” เธอตอบพร้อมกับยื่นเอกสารมาตรงหน้าผม ซึ่งดันเป็นคนละคนกับที่คุณเมย์เลือก “ทำไมครับ”


“ไหวพริบค่อนข้างดี แล้วก็ตอบคำถามได้ฉะฉานค่ะ แต่อันที่จริงอิ๋วชอบอีกคนมากกว่า” คุณอิ๋วทำหน้าไม่ค่อยมั่นใจ แต่เมื่อหันกลับมาสบตากับผม เธอจึงตัดสินใจเปิดไปยังเอกสารสมัครงานหน้าสุดท้ายที่มีรูปหญิงสาวหน้าหมวยพร้อมผมประบ่า


“อิ๋วชอบคนนี้ค่ะ ถึงจะไม่ได้สัมภาษณ์เป็นจริงเป็นจัง แต่อิ๋วว่าเธอมีของ ผลงาน การเรียนก็ดี แล้วถ้าพูดเรื่องไหวพริบ และความมั่นใจล่ะก็ เธอมาเป็นที่หนึ่งเลยค่ะ ทั้งบุคลิค คำพูดคำจา แถมกล้าที่จะเสนอมุมมอง ความคิด และเหตุผลของตัวเองด้วยค่ะ เลยคิดว่าคุณภาคินต้องชอบคนแบบนี้แน่ ๆ”


“งั้นผมเลือกคนนี้ครับ” ผมดันเอกสารที่กวาดตาไปแล้วเรียบร้อยคืนคุณอิ๋ว “รบกวนนัดวันทำงานให้ผมด้วยนะครับ เร็วที่สุดยิ่งดี”


“แต่บอสคะ บอสจะรับเธอมาได้ยังไงคะ” เมย์รีบแทรกขึ้นมาทันที


“ทำไมละครับ ก็ผมถูกชะตากับคนนี้”


“แต่เธอมีพฤติกรรมไม่เหมาะสมนะคะ เมย์ว่าถ้ารับคนแบบนี้เข้ามาทำงานด้วย ต้องเกิดความวุ่นวายแน่นอนค่ะ”


“คุณเห็นกับตาเหรอครับ” ผมถามเสียงเรียบทั้งยังส่งยิ้มให้เธอเหมือนเดิม “คุณเห็นกับตาหรือเปล่าว่าเธอมีพฤติกรรมไม่เหมาะสมจริง ๆ”


“ป... เปล่าคะ แต่เรายังไม่เคยสัมภาษณ์เธอเลยนะคะ รับมาทำงานแบบนี้มันจะดีเหรอคะ” เมย์ตอบเสียงสั่นทั้งยังพยายามหลบตาผม


“ทีคุณเมย์ยังไม่ยอมสัมภาษณ์เธอเพราะได้ยินเธอมาในทางที่ไม่ดีเลย ทำไมผมจะเลือกรับเธอเข้ามาทำงานเพราะได้ยินคุณอิ๋วพูดถึงเธอในทางที่ดีบ้างไม่ได้ละครับ”


“...”


“อีกอย่าง... ผมบอกคุณแล้วนะครับมาผมจะเลือกเอง การที่คุณเลือกตัดสิทธิ์ผู้เข้าสัมภาษณ์โดยไม่บอกผมสักคำแบบนี้...  คุณเมย์กำลังล้ำเส้นผมอีกแล้วนะครับ” ผมพยายามพูดให้ประณีประนอมเธอที่สุด เพราะคุณอิ๋วเองก็ยังอยู่ในห้อง การหักหน้าลูกน้องต่อหน้าลูกน้องคนอื่นมันก็ไม่ใช่วิถีทางการทำงานของผม


แล้วผมก็หวังว่าพูดแบบนี้เธอคงจะเข้าใจ ว่าเธอไม่ควรใช้อำนาจในการเป็นคนสนิทของผมมาทำอะไรได้ตามอำเภอใจ


“เมย์เข้าใจแล้วค่ะ เมย์ขอโทษนะคะ ที่ทำอะไรข้ามหน้าบอสไป” เมย์ทำหน้าสำนึกผิด ก่อนจะทำทีจะเดินข้ามฝั่งโต๊ะเข้ามาหาผม จนผมต้องกระแอมขึ้นมาเพื่อเตือนสติเธอ


“คุณเมย์ช่วยออกไปสรุปเอกสารการประชุมสัปดาห์ที่แล้วให้ผมด้วยนะครับ ขอเป็นเย็นนี้เลย” เหมือนเธอเองก็พอจะรู้ตัว เพราะทันทีที่ผมพูดจบเธอก็พยักหน้าแล้วรีบเดินออกไปทันที


“เอ่อ... บอสคะ เรายังไม่เคยสัมภาษณ์เธอเป็นจริงเป็นจังเลย รับเข้ามาทำงานเลยแบบนี้ จะดีจริง ๆ เหรอคะ” คุณอิ๋วที่ยืนอึกอักกับการกระทำของเมย์เมื่อครู่ถามผมเสียงแผ่ว


“รับได้เลยครับ คนนี้... ผมสัมภาษณ์มาแล้ว” ผมยกยิ้มมุมปากก่อนจะตอบคำถามเธอ


“โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวอิ๋วจะรีบนัดวันเข้ามาทำงานให้เร็วที่สุดตามที่บอสต้องการนะคะ” คุณอิ๋วทำหน้าไม่เข้าใจเล็กน้อย ก่อนจะหยิบเอกสารแล้วเตรียมเดินออกจากห้อง


“เดี๋ยวครับ!” ผมรั้งเธอเอาไว้พร้อมมองเอกสารในมือเธอ “ผมของแฟ้มผลงานของเธอหน่อยได้มั้ยครับ”


“ได้ค่ะ” คุณอิ๋วส่งแฟ้มผลงานให้ผมก่อนจะขอตัวออกจากห้องไปทันที


เมื่ออยู่ในห้องคนเดียวผมก็เปิดแฟ้มนำเสนอผลงานของพนักงานใหม่ ทั้งยังยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อนึกถึงคนหน้าดื้อที่แบะปากตัดพ้อว่าตัวเองเตรียมเอกสารไปมากมายขนาดไหนแต่กรรมการไม่แม้แต่จะเปิดดู พอมาได้เห็นแฟ้มแล้วก็ต้องเชื่อจริง ๆ ว่าเตรียมตัวมาดีขนาดไหน


ผมพลิกดูเอกสารไปเรื่อย ๆ จนถึงหน้าเอกสารแสดงผลการเรียน และการจบการศึกษา นางสาว จันทกานต์ แซ่หยี่ ได้สำเร็จการศึกษา บริหารธุรกิจบัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับ 1)


“ไม่ได้พูดโอ้แหะ เก่งจริงซะด้วย!” ผมเอ่ยยิ้ม ๆ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองรูปบัณฑิตหน้าหมวยที่ยิ้มบาง ๆ ด้วยความชอบใจ


ติ้ง! ติ้ง!


JEAN: ภัคกี้


JEAN: ทำงานอยู่หรือเปล่า


เสียงโทรศัพท์ส่วนตัวที่ดังแจ้งเตือนบนโต๊ะ ทำให้ผมละสายตาจากแฟ้มตรงหน้าแล้วรีบฉวยมันขึ้นมาพิมพ์ตอบทันที


PK.: ทำค่ะ แต่พี่คุยได้


JEAN: จีนว่าจีนมีปัญหาอีกแล้ว เลยต้องมาปรึกษาไลฟ์โค้ชส่วนตัวสักหน่อย


PK.: ปัญหาอะไรคะ


JEAN: ปัญหาหัวใจ


ผมถึงกับขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นสิ่งที่น้องพิมพ์ออกมา รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่นิ้วตัวเองกดส่งข้อความที่พิมพ์ไปตามสัญชาตญาณซะแล้ว


PK.: ถ้าจะกลับไปคบคนเก่ายังไงพี่ก็ไม่เชียร์ค่ะ


เห็นแบบนั้นผมก็ถึงกับสบถออกมากับความวู่วามของตัวเอง น้องยังไม่ทันพูดอะไรเลย จะใจร้อนไปทำไมวะไอ้ภัค!


นั่งก่นด่าตัวเองอยู่ครู่ใหญ่ก็ไม่เห็นว่าอีกฝ่ายจะกดอ่านข้อความกัน เห็นแบบนั้นก็รู้สึกร้อนใจจนต้องกดโทรไปหาน้อง แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ... สายไม่ว่าง


นี่อย่าบอกนะว่าจะกลับไปคืนดีกับมัน! นี่กูจะแห้วตั้งแต่ยังไม่เริ่มแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย!


ติ้ง! แต่ฟุ้งซ่านได้ไม่เท่าไหร่ เสียงข้อความเข้าก็เตือนให้ผมเรียบกดเข้าไปอ่านทันที


JEAN: ภัคกี้!!!


PK.: พี่ไม่เชียร์นะคะ รู้เอาไว้เลย


JEAN: ไม่เชียร์อะไรอ่ะ เมื่อกี้จีนตื่นเต้นจนเผลอไปกดลบข้อความที่คุยกันหมดเลย


JEAN: พี่พิมพ์อะไรมาเหรอ


PK.: ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ว่าแต่น้องจีนหายไปไหนมาคะ


JEAN: เมื่อกี้ไอ้กายมาหาที่บ้าน แต่ว่าอีกเดี๋ยวจะออกไปฉลองกับไอ้กายแล้ว ไว้ค่อยมาปรึกษาใหม่นะ เรื่องปัญหาหัวใจน่ะ


JEAN: แต่ว่าจีนมีเรื่องใหญ่อีกเรื่องจะบอก


ผมขมวดคิ้วมึนงงกับอารมณ์ที่เปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็วของน้องจีน


PK.: อะไรคะ


JEAN: บริษัทที่จีนไปสัมภาษณ์งาน เขาโทรมาเรียกให้จีนเข้าไปทำงานล่ะ


JEAN: ที่จีนเล่าให้ฟังว่า CEO นิสัยคาว ๆ อ่ะ จำได้มั้ย ๆ


JEAN: เขาโทรมาเมื่อกี้เลย เขาบอกว่า CEO เลือกจีนเองด้วยนะ 


JEAN: จะว่าไปเขาเลือกจีนได้ไงก็ไม่รู้เนอะ สัมภาษณ์ก็ยังไม่ได้สัมภาษณ์ หน้าก็ไม่เคยเห็น ท่าจะบ้า!


ผมถึงกับหลุดคำออกมากับข้อความที่ไม่ได้รู้อะไรเลยของอีกคน แล้วรีบพิมพ์ตอบเธอ เพราะใจจริงผมก็อยากคุยกับเธอใจจะขาด


PK.: เขาอาจจะแอบสัมภาษณ์แล้วก็ได้นะคะ


JEAN: จะเป็นไปได้ไงล่ะ จีนยังไม่เคยเจอเขาสักหน่อย


ผมหลุดขำออกมาอีกครั้งกับคำพูดใสซื่อของเธอ ทั้งที่ภายนอกดูแข็งกร้าวแท้ ๆ แต่ใครจะรู้ว่าน้องจีน เชื่อคนง่ายเป็นที่สุด ทั้งยังตัดสินใจ และประมวลผลเองเสร็จสรรพโดยไม่ถามใครอีกต่างหาก


PK.: งั้นเหรอคะ พี่ดีใจด้วยนะคะ


JEAN: ขอบคุณนะ เพราะภัคกี้อวยพรให้จีนแท้ ๆ เลย


JEAN: จีนทั้งดีใจแล้วก็สะใจเลย สมน้ำหน้ายัยเด็กเส้นนั่น แล้วก็สมน้ำหน้ายัยเลขา ฯ ด้วย!


JEAN: อันที่จริงต้องขอบคุณ CEO ด้วยนะ จีนขอสัญญาว่าจีนจะไม่นินทาคุณ CEO อีกเลยตลอด 1 สัปดาห์


PK.: แค่สัปดาห์เดียวเองเหรอคะ


JEAN: อือ สัปดาห์เดียวพอ มันคันปาก


PK.: เสียใจจังเลยค่ะ


JEAN: ภัคกี้จะไปเสียใจทำไมล่ะ ภัคกี้ไม่ใช่เขาสักหน่อย


JEAN: จีนไปก่อนนะ ไอ้กายตะโกนเรียกแล้ว


PK.: โอเคค่ะ ฉลองเผื่อพี่ด้วยนะคะ


ผมนั่งอมยิ้มกับข้อความที่คุยกันไม่หยุด ไม่อยากจะคิดสีหน้าน้องจีนตอนที่มารู้ความจริงว่า CEO สุดคาวที่นินทาให้ฟัง ก็คือคนเดียวกับ ภัคกี้ ของเธอนั่นแหละ


End Talks




     TALK WITH ME

อัปแบบจุก ๆ เพราะคอมเมนท์น่าชื่นใจมากแงงง เลิฟค้าบบบ จบทอร์คอิพี่แล้วว คิดถึงน้องจีนกันแหละเนอะ ยัยนุ้งมีความเอาแต่ใจและเป็นเด็กในตัวสูงเลย เพราะที่บ้านนางโอ๋นางที่สุดค่ะ แล้วอิพี่ก็โอ๋ค่ะ แงงงงชอบนักพระเอกหลงเมีย >< 

มีคนสอบถามเล่มกับอีบุ๊คมาเยอะเลย มินนิคทำเหมือนเดิมนะคะ แพลนไว้ประมาณช่วงธันวาเนอะ ถ้าทุกอย่างเสร็จ หยอดกระปุกเตรียมไว้ได้เลย 555555 

อย่างที่หลายคนรู้ว่ามินนิคแต่งสด ไม่ได้แต่งจบแล้วเอามาลงน้า เพราะงั้นขอเวลาปั่นต้นฉบับนิดนะคะ รอกันอีกนิด เยิ้ป ๆ

.

ป.ล. ใครเล่นทวิตไปคุยกันในแท็กได้นะคะ วันดีคืนดีมินนิคก็ไปสปอยในนั้นแหละ >,<






MINNIK


มีคำผิดบอกได้นะคะ เพราะแต่งสดลงสดงับ 

อย่าลืมกด ♥ และคอมเมนต์เป็นกำลังใจดี ๆ ใจเรานะคะ 

1 เมนต์ = สิบล้านกำลังใจ

ร๊ากกกรีดเดอร์สองล้านเท่า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.723K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,788 ความคิดเห็น

  1. #3693 noodao (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:22
    เลขาจอมบงการ เงิบไหมล่ะ
    #3,693
    0
  2. #3538 -kitten (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:40
    เขาจะได้เจอกันแบบจริงๆ ล้าวววววว ดีจุยยย
    #3,538
    0
  3. #3060 Jaya02 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 11:54
    ภัคกี้น่ารักอ่ะ
    #3,060
    0
  4. #1300 lovedear20 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 00:54
    อีพี่...ร้ายตลอด
    #1,300
    0
  5. #1196 namjintana (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 21:05
    คนข้างๆๆเริ่มว่าตูบ้าแล้วยิ้มยุนั้น
    #1,196
    0
  6. #1088 LiPingPimuu (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 07:36
    น่ารักกก
    #1,088
    0
  7. #950 MOONLIGHT (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 14:18

    รอวันนั้นเลยค่ะ
    #950
    0
  8. #949 ฟาง (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 08:20

    ยังไม่ทันไรอิพี่ก็หลงน้องซะแย้วววเน้อ

    #949
    0
  9. #948 Mizo (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 23:59
    น้องน่ารักสุดๆ
    #948
    0
  10. #944 miyyoyy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 18:49
    กลัวแห้วสุดๆภัคกี้
    #944
    0
  11. #943 nooknik1997 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 18:13
    อิพี่เอ็นดูน้องสุดๆ
    #943
    0
  12. #940 kimlingnok (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 17:37
    น่าร้ากกกกกก
    #940
    0
  13. #939 xวาuxวาu (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 13:14
    หยอดปุกรอ.. ธันวาเลยเหรอ.. 😐
    #939
    0
  14. #938 Tri-ang (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 13:06
    รอไม่ไหววววว
    #938
    0
  15. #937 Riboflavin (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 12:47
    น้องเอ้ยยยย เดินเข้าถ้ำเสือไม่รู้ตัว
    #937
    0
  16. #936 mkchim_ntd95 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 12:35
    เอ็นดูน้องจีน555555555
    #936
    0
  17. #934 WongdueanManee (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 08:39

    เจอกันเร็วๆนะค่ะ สนุกมากค่ะ

    #934
    0
  18. #933 iinm (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 00:01
    ภัคกี้เตรียมตัวรับมือน้องจีนได้เลยค่ะ มีงอนยาวๆแน่ถ้ารู้ว่าเป็น ceo
    #933
    0
  19. #932 Mai231 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 00:00
    รอวันที่น้องรู้ความจริงเลย อยากเห็นสีหน้าน้อง 555
    #932
    0
  20. #930 oss2525 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 23:29
    สนุกๆๆๆๆๆมากๆๆๆๆ
    #930
    0
  21. #929 bLueNiGhT (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 23:25
    อิพี่หลงน้องไม่น้อยเลย 55555 ขนาดยังไม่เป็นแฟน
    #929
    0
  22. #928 kantiphon (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 22:47
    ตัยแล้ววววววว อยากให้เจอกันแลเววววววววว
    #928
    0
  23. #927 suawadee (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 21:50
    น้องจีนนนน
    #927
    0
  24. #926 pannaray2122 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 21:46
    นินทายังไงให้เจ้าตัวรับรู้ทุกอย่าง 5555555 เอ็นดูน้อนนนน
    #926
    0
  25. #925 Sweety_Love2000 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 21:19

    รอนุ้งจีนรู้ความจริงอยู่จ้าาา 55
    #925
    0