STUMBLE LOVE เฮียคะ! ระวังสะดุดรักหนู

ตอนที่ 21 : STUMBLE LOVE♥ :: สะดุดครั้งที่ 19 : เฮียแปลกไป [FULL...100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,489 ครั้ง
    20 พ.ย. 62

 

 

STUMBLE LOVE เฮียคะ! ระวังสะดุดรักหนู


 

สะดุดครั้งที่ 19

 

เฮียแปลกไป

 

 

 

Aileen talks

 

“ริณอยากกินอะไรอีกมั้ยเดี๋ยวเราไปเอามาให้” ฉันส่ายหัวให้พายุที่กำลังลุกขึ้นไปตักอาหารเพิ่ม

 

“พายุเอาเลย ที่มีตรงหน้าก็จะกินไม่หมดแล้ว”

 

“โอเค เดี๋ยวเรามานะ” ฉันมองตามหลังพายุที่เดินไปตักอาหารเพิ่ม

 

วันนี้เป็นวันนัดกินชาบูของกรุ๊ปL ที่เฮียโฬมเคยบอก มันเป็นการมาทำความรู้จักกับรุ่นพี่หลาย ๆ คนที่ไม่เคยเจอหน้า อันที่จริงฉันก็แอบเกร็งนะที่ต้องมานั่งกินร่วมกับคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก ดีหน่อยที่มีพายุอยู่ด้วยอาการประหม่าเลยลดลงไปเลยพอสมควร

 

แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้มีแค่ความรู้สึกประหม่าต่อหน้ารุ่นพี่พวกนี้อย่างเดียวเพราะฉันยังแอบรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ กับสายตาของเฮียโฬมที่จ้องกันมาแทบจะตลอดเวลา เรียกว่าจ้องทุกการกระทำเลยก็ว่าได้

 

เป็นอะไรของเค้า... จะหาเรื่องอะไรอีก

 

ฉันละสายตาจากเฮียโฬมก้มลงกินชาบูที่ตักมาพักไว้ในจานอย่างไม่ใส่ใจ อยากจ้องก็จ้องไปจ้องให้พรุนไปเลย เพราะวันนี้ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันแค่มานั่งกินเองนะ ถ้าหาเรื่องละก็ หนนี้จะฉัดให้ล้มตึงจริงด้วย รกอก!!

 

กึก! ฉันเหลือบมองมองจานที่ตั้งลงข้าง ๆ จานของตัวเองแล้วเงยหน้ามองบุคคลใหม่ที่นั่งลงตรงที่นั่งพายุอย่างมึนงง

 

“เฮียมาทำไม” ฉันถามเฮียโฬมที่ทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว “ตรงนี้ที่นั่งของพายุนะ”

 

“มีชื่อมันติดไว้รึไง?” เฮียโฬมเลิกคิ้วใส่กันอย่างกวนประสาท “แล้วใต้โต๊ะนี่อะไร”

 

ฉันก้มลงมองใต้โต๊ะที่เต็มไปด้วยขวดน้ำอัดลมมากมายที่ฉันหยิบมานั่งดื่มอันที่จริงฉันอิ่มเพราะกินน้ำอัดลมพวกนี้นี่แหละ พอเห็นว่าทางร้านรีฟิลน้ำฉันก็กินเอา ๆ ทำไงได้ก็คนมันชอบนิ ตอนอยู่บ้านพ่อกับแม่ฉันให้โควต้าแค่อาทิตย์ละ 3 ขวดเล็กเท่านั้น มันจะไปพออะไร ถึงฉันจะแอบซื้อกินตอนพ่อแม่ไม่เห็นก็เถอะ มาอยู่คนเดียวฉันก็จัดการซื้อกินทั้งเช้าเย็นเลย ได้กินอะไรที่ชอบเนี่ยมีความสุขที่สุด

 

“ขวดน้ำไง”

 

“เกือบ 10 ขวดนี้กินคนเดียว?”

 

“กินกับพายุต่างหาก” ฉันตอบแล้วก้มลงคีบวุ้นเส้นกับผักกาดเข้าปากต่อ

 

“แล้วมันไม่ห้ามเลยรึไง ถึงปล่อยให้กินเยอะขนาดนี้” เฮียโฬมพูดกับฉันเสียงดุ

 

“ไม่ห้าม แถมยังเต็มใจไปหยิบมาให้อีกต่างหาก” อยู่ ๆ ฉันก็ทำตัวเป็นเด็กขี้อวดขึ้นมา ใครจะใจร้ายแถมขัดใจเก่งแบบเฮียละ!

 

“เหรอ! ดีตามใจดี ถ้าปวดท้องขึ้นมาจะทำไง กินเยอะขนาดนี้คิดบ้างมั้ย”

 

“อะไรของเฮียเนี่ย! ถ้าจะมาหาเรื่องหนูละก็กลับที่ตัวเองไปเลย” ฉันมองเค้าอย่างขัดใจ แต่เค้ากลับนั่งเฉยไม่สะทกสะท้าน ฉันจึงพึมพำด่าเค้าคนเดียว“หน้าด้าน ยิก(ไล่)แล้วยังไม่ไปหลาว

 

“แอบด่าอะไรอีก”

 

“ด่าอะไร ใครจะไปหาญ(กล้า)ด่าเฮีย” ฉันตอบเค้าแล้วทำทีเป็นยกแก้วน้ำอัดลมขึ้นมาดื่มแต่เฮียโฬมกลับคว้าแก้วของฉันออกไปก่อน “พันพรือหลาว”

 

“หยุดกินได้แล้ว” เฮียโฬมตวัดตาคมคู่นั้นมามองฉันแกมดุกัน แล้วผลักแก้วน้ำเปล่ามาให้แทน“เดี๋ยวปวดท้อง”

 

“หนูโตแล้วนะ จะกินอะไรก็เรื่องของหนูสิ” ฉันค้อนใส่เค้าวงใหญ่ บอกแล้วว่าเฮียโฬมมันทำตัวรกอก!

 

“เป็นห่วง”

 

“ห้ะ?”

 

“ริณ” เสียงพายุเรียกให้ฉันละสายตาไปจากเฮียโฬมที่พูดอะไรแปลก ๆ ออกมา“ทำไมพี่เค้ามานั่งที่เราอ่ะ”

 

“เอ่อ...”

 

“มึงเขียนชื่อติดไว้รึไง” เฮียโฬมพูดแทรกฉันที่กำลังหาคำแก้ตัว

 

“อ้าว! ทำไมพี่พูดงี้” ท่าทางพายุที่ดูฉุนจัด ทำให้ฉันรีบเอ่ยปากเบี่ยงเบนประเด็น

 

“คือเฮียโฬมมาถามเราว่าอยากได้ชีทเรียนมั้ยอ่ะ เฮียเค้าเป็นคนขี้เล่นแบบนี้แหละ” ฉันหาข้ออ้างมาพูดกับพายุก่อนจะส่งสายตาไล่เฮียโฬมให้กลับไปที่ตัวเอง แต่สิ่งที่เฮียโฬมทำคือยักไหล่แล้วหันมาคีบหมูในจานของฉันเข้าปากหน้าตาเฉย

 

ไอ้เฮีย! เลวคาด!

 

“ไม่เป็นไรเรานั่งตรงนี้ก็ได้” พายุเดินมาทรุดตัวนั่งลงอีกด้านของฉัน ทำให้ม้านั่งที่เรา 3 คนนั่งอยู่แคบลงถนัดตา และตอนนี้ฉันกำลังโดนผู้ชายตัวโต 2 คนนั่งขนาบข้างอยู่

 

“เฮียกลับที่เฮียไปสิ” ฉันหันไปพูดให้ได้ยินกันแค่ 2 คนกับเฮียโฬม

 

“ไม่กลับ”

 

“มันอึดอัดนะ ร้อนอีตาย” ฉันกระซิบเสียงรอดไรฟัน

 

“ไล่มันดิ” เฮียโฬมหลิ่วตาไปยังพายุที่นั่งจ้องเขม็งเค้าอยู่เช่นกัน

 

“แต่พายุเป็นเพื่อนหนูแล้วก็นั่งตรงนี้ก่อนเฮียด้วย” ฉันเถียงเค้ากลับไป

 

“อ่อ แค่เพื่อนเฮียโฬมพยักหน้าเข้าใจก่อนจะย้ำคำหลังเสียงดัง

 

“ลุงรหัสริณเนี่ยท่าทางจะขาดความอบอุ่น เอ้ยโทษครับพี่ ผมแค่จะพูดว่าชอบความอบอุ่น นั่งเบียดกันแบบนี้ก็ดีนะครับอบอุ่นดี” พูดจบพายุก็ส่งยิ้มให้เฮียโฬม แต่สายตาพร้อมจะเข้ามาตั้นหน้าเฮียเต็มที ว่าแต่...ถามฉันสักคำมั้ยว่าอบอุ่นด้วยรึป่าว ร้อนจะตายชัก! หม้อชาบูข้างหน้าก็ร้อน นี่ยังโดยผู้ชายตัวโต ๆ 2 คนนั่งบังลมอีก เห็นเม็ดเหงื่อที่พุดอยู่ที่หน้าฉันมั้ย แลเห็นกันบ้างมั้ยนิ!

 

“เออ กูชอบความอบอุ่น อยู่กับสายรหัสกูก็อบอุ่นดี” เฮียโฬมเหยียดยิ้มใส่พายุ“ยังไงสถานะกูก็ดีกว่าพวกเฟรนโซนละว่ะ มันข้ามยาก มึงว่ามั้ย”

 

สงครามประสาท... ทำไมฉันต้องมานั่งขั้นระหว่างกลางสงครามประสาทของผู้ชาย 2 คนนี้ด้วย!! แล้วสถานะบ้าบออะไรของเฮียมันเนี่ย บ้าหวันทั้งคู่

 

“เอ่อ หนูว่าเรากินกันดีกว่าของในหม้อเต็มเลย เดี๋ยวโดนปรับเอานะ” ฉันพูดขัดบรรยากาศขึ้นมา ผู้ชาย 2 คนที่จ้องกันอยู่จึงละสายตามามองฉัน อึดอัดอีตายแล้วเว้ย

 

“ริณกินอันนี้นะอร่อย” พายุคีบของในหม้อชาบูใส่จานฉัน แต่เฮียโฬมกลับคีบมันจากจานของฉันใส่ปากตัวเองทันที

 

“ก็งั้น ๆ”

 

“เฮีย!” ด้วยความหงุดหงิดฉันเลยเผลอตัวหยิกเฮียโฬมไปเต็มแรง เสียมารยาทที่สุด ถึงฉันจะอิ่มจนกินไม่ลงแล้วก็เถอะ แต่ที่เฮียโฬมทำอะมันน่าโดนทุบให้กระอัก

 

“ไรวะ ก็อิ่มแล้วไม่ใช่ไง ในจานก็เหลือเต็มเลย จะกระเดือกที่ไอ้ตี๋คีบให้ลงเหรอ นี่เฮียช่วยนะเนี่ย”

 

“แต่เฮียก็ไม่ควรทำแบบนี้” ฉันมองเค้าอย่างรำคาญใจกาอนจะกระซิบเสียงใส่เฮีย“แล้วเถิบไปหน่อยได้มั้ย จะเบียดอะไรนักหนานิ ร้อนแค่ตายแล้ว”

 

“ช่างพี่เค้าเถอะริณ คงจะหิวจัดเลยนะครับ” พายุมองเฮียโฬมอย่างไม่เป็นมิตรก่อนจะหันมาคุยกับฉันต่อ“เราเอาน้ำมาเพิ่มให้ริณแล้วนะ”

 

“จริงเหรอ ขอบใจนะพา...” ฉันจ้องขวดน้ำอัดลมในมือเค้าด้วยตาเป็นประกาย แต่มือฉันที่กำลังเอื้อมไปหยิบขวดน้ำอัดลมมากลับถูกเฮียโฬมตัดหน้าแย่งมันไปอีกครั้ง

 

“กินเข้าไปดิ ปวดท้องตายขึ้นมาจะทำไง” เฮียโฬมพูดเสียงดุ ก่อนจะหันไปคาดโทษพายุต่อ“มึงก็เหมือนกันจะทำคะแนนจะตามใจอะไรก็ดูบ้าง ให้เพื่อนกินเยอะขนาดนี้ ถ้าแมร่งเป็นอะไรขึ้นมา มึงนั่นแหละที่จะมานั่งเสียใจทีหลัง”

 

“หนูไม่ปวดท้องหรอก”

 

“รู้ได้ไงว่าไม่ปวด เพล่า ๆ บ้างเหอะ เฮียเห็นกินเช้าเย็น ของแบบนี้มันสะสมนะเว้ย มันกัดกระเพาะไม่รู้รึไง” เฮียโฬมเหล่ตามองฉัน ก่อนจะวางขวดน้ำอัดลมลงบนพื้นที่มีขวดเปล่าแบบเดียวกันอยู่เกือบ 10 ขวด

 

“หนูจะกิน เฮียเป็นพ่อหนูรึไงห้ามอยู่ได้” ทำไมต้องห้ามด้วย ฉันอุตส่าห์มีอิสระในการกินน้ำอัดลมแล้วแท้ ๆ

 

“ใครเป็นพ่อ เฮียไม่ได้อยากเป็นพ่อ”

 

“ก็นั้นนะสิเป็นแค่...” ฉันหยุดคำพูดของตัวเองเอาไว้ เมื่อเกือบจะหลุดคำว่าเจ้าหนี้ออกมาโดยลืมไปว่าตรงนี้ไม่ได้มีแค่ฉันกับเฮียโฬม“แค่ลุงรหัส”

 

“เหรอ...แค่นั้นจริง ๆ เหรอ” เฮียโฬมหรี่ตามองฉัน ฉันจึงสะบัดหน้าหนีเค้า อยากกลับแล้วอ่ะ… เหมือนจะสู้ไม่ได้

 

“พายุจะอยู่ต่ออีกนานมั้ย” ฉันพูดกับพายุที่นั่งจ้องฉันกับเฮียทะเลาะกันอยู่ นี่เราก็นั่งกินมาหลายชั่วโมงแล้วนะฉันแอบเห็นบางคนก็กลับไปแล้ว ฉันว่าฉันควรกลับบ้างดีกว่า ยังไงก็จะได้หนีหน้าไอ้เฮียบ้าด้วย

 

“ริณอยากกลับแล้วเหรอ”

 

“อือ เราจะกลับแล้ว”

 

“เดี๋ยวไปส่ง/งั้นเราไปส่ง” ฉันมองผู้ชายสองคนที่เสนอตัวไปส่งฉันสลับกันไปมา อะไรอีกทำไมฉันต้องมาอยู่กลางสนามรบบ้า ๆ นี่ด้วย

 

“กูไปส่งเอง สายรหัสกู กูดูแลได้” เฮียโฬมชิงพูดก่อน

 

“แต่ผมเป็นคนพาริณมาผมจะไปส่งเอง” พายุเองก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เฮียเช่นกัน

 

“ไปกับเฮีย/ไปกับเรานะ” ฉันมองผู้ชาย 2 คนที่หันมาตั้งความหวังไว้ที่ฉันทั้งคู่ แล้วเฮียเป็นอะไรทำไมจะต้องอาสาไปส่งกัน ช่วงนี้ท่าทีของเค้าทำฉันสับสนมากนะว่าเฮียมันกินอาหารเม็ดผิดสูตรรึป่าว(?) หัวสมองถึงได้กลับไปขนาดนี้ อยู่ ๆ ก็มาใส่ใจมาทำดีด้วย

 

“เราไม่ไปกับใครดีกว่าเดี๋ยวนั่งแท็กซี่กลับเอง ใกล้ ๆ แค่นี้เอง” ฉันเลือกที่จะตัดความหวังทั้งคู่ แล้วหันไปหาเพื่อนที่คุ้นหน้าว่าอยู่หอใกล้ ๆ กัน “นี่ไงมีเพื่อนกลับพอดี เพื่อนอยู่หอใกล้ ๆ เรา เดี๋ยวกลับด้วยกันเนอะ”

 

อย่าเอาฉันมาเป็นตัวประกันของสงครามประสาทสิ คนพวกนี้นี่ แล้วใครจะอยากกลับกับเฮียนั้น เหม็นหน้าอีตายแหล้ว!

 

“งั้นเราไปส่งดีกว่า พาเพื่อนไปด้วยก็ได้ เราเอารถมาเพื่อนริณนั่งไปอีกคนสบายมาก แต่มอร์ไซค์คงจะซ้อน 3 ไม่ได้ ใช่มั้ยครับ” พายุหาเหตุผลมาแย้งฉันก่อนจะหันไปพูดประโยคสุดท้ายกับเฮียโฬม

 

เฮียโฬมมองพายุนิ่งก่อนจะเหล่ตามองฉันแล้วเสมองทางอื่นเหมือนไม่ใส่ใจกันในที่สุด

 

“เดี๋ยวเราไปส่งเธอนะ เธอจะได้ไม่ต้องเสียเงินนั่งแท็กซี่กลับ” พายุหันไปคุยกับเพื่อนคนนั้นแล้วเธอก็พยักหน้าตอบตกลงเค้า อะไรกันละนิ ฉันอุตส่าห์อ้างเพื่อน แต่ดูเหมือนจะเข้าทางพายุซะอย่างนั้น แล้วกัน! “งั้นริณกลับกับเรานะ”

 

เมื่อเห็นว่าเฮียโฬมยอมแพ้แล้วฉันจึงพยักหน้าให้พายุไปอย่างทำอะไรไม่ได้ ก่อนที่จะไปบอกลาพี่ ๆ ส่วนพายุก็ขอออกไปเอารถ ฉันจึงเดินเวียนกลับมายังโต๊ะ ที่ยังมีคนนิสัยไม่ดีนั่งทำหน้าไม่รับแขกอยู่

 

“เฮียก็อย่ากลับดึกนะ ขับรถมอเตอร์ไซค์กลางคืนมันอันตราย”

 

“สนใจด้วยรึไง” เค้าตอบกลับฉันมาเสียงแข็ง

 

“เฮียโกรธหนูเหรอ ก็รถเฮียมันซ้อน 3 ไม่ได้นิ แถมหมวกกันน็อคก็มีแค่ลูกเดียวด้วย อันตรายจะตาย” ฉันพูดตามตรง ถึงแม้เวลานั่งรถกับเค้า เค้าจะเสียสละหมวกตัวเองมาให้กันก็เถอะ แต่แบบนั้นมันก็ไม่ควรนิ คนขับน่ะสมควรใส่ที่สุดเลย

 

ถึงแม้เราจะทะเลาะทุกวันและเค้ายังเป็นเจ้าหนี้ที่ชอบหาเรื่องฉันตลอดเวลา แต่ฉันก็ไม่ได้อยากให้เฮียเป็นอะไรไปหรอกนะ...

 

“เข้าใจที่หนูพูดใช่มั้ยนิ อย่ากลับดึกละ หนูไปก่อนนะ” ฉันชะโงกหน้าไปโบกมือหยอกล้อใส่เฮียก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากร้านไปตรงที่รถของพายุ ก่อนรถของพายุจะออกตัวฉันก็หันกลับไปมองที่เดิมอีกรอบ และยังคงเห็นเฮียโฬมที่มองตามรถมาด้วยสีหน้าไม่พอใจอยู่ไกล ๆ

 

ผู้ชายอะไรขี้งอนคาด!

 

 

ฉันนอนดูซีรี่ย์เกาหลีพร้อมหยิบขนมกรุบกรอบและน้ำอัดลมที่วิ่งไปซื้อจากร้านสะดวกซื้อมาเป็นเสบียงใส่ปากไปเรื่อย ๆ อาทิตย์นี้อาจารย์ไม่มีได้สั่งงานอะไรเลย วันนี้ฉันจึงนั่ง ๆ นอน ๆ ทั้งวัน และคิดว่าพรุ่งนี้ตารางชีวิตฉันก็คงไม่ต่างจากตอนนี้สักเท่าไหร่

 

ครืดด~ ครืดด~

 

ฉันควานมือหาโทรศัพท์ที่กอง ๆ อยู่บนเตียงโดยที่สายตายังจดจ้องอยู่กับพระเอกซีรี่ย์ตรงหน้า เมื่อเจอโทรศัพท์ฉันก็กดรับแบบไม่ได้ใส่ใจมองชื่อคนโทรเข้ามาเพราะคิดว่าเวลานี้ยังไงก็คงเป็นพ่อกับแม่จึงทักเป็นสำเนียงบ้านเกิดทันที

 

(ฮะโหล้)

 

(...)

 

(ว่าพรือแม่?)

 

(...)

 

(แม่!...แม่! กะไรนิ) แต่ไม่ว่าจะพูดเท่าไหร่ปลายสายก็ยังคงเงียบอยู่ฉันจึงยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้งให้แน่ใจว่าสายไม่ได้หลุด แล้วฉันก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อคนโทรเข้ามาที่ตัวเองบันทึกไว้ด้วยความหมั่นไส้ว่า...ไอ้เจ้าหนี้ปากมอม

 

(เฮีย ขอโทษค่ะหนูนึกว่าแม่) ฉันละล่ำละลักขอโทษเค้าด้วยความตกใจและอับอาย

 

(อือ เฮียนึกว่าโทรผิด) เฮียโฬมตอบกลับมาเสียงเรียบ (แล้วทำไมตะคอกใส่แม่ขนาดนี้)

 

(ห้ะ? หนูเนี่ยนะตะคอก ใครจะไปตะคอกแม่ละเฮีย หนูไม่ใช่คนแบบนั้นทีนิ) ฉันรีบเอ่ยแก้ความเข้าใจผิดของเฮียโฬม ฉันตะคอกแม่ตอนไหนวะ?

 

(จะไม่ได้ตะคอกได้ไง ก็เฮียได้ยินอยู่ ขึ้นเสียงกับแม่ขนาดนี้เลยเหรอ เป็นเด็กยังไงวะเนี่ย)

 

(เฮียหาเรื่องหนูอีกแล้วนะ หนูยังไม่ได้ขึ้นเสียงเลยเถอะ) ฉันเริ่มคิ้วกระตุกด้วยความหงุดหงิด (ถ้าเฮียจะโทรมาเพื่อหาเรื่องหนูละก็หนูจะวางแล้วนะ วันนี้อุตส่าห์อารมณ์ดีแท้ ๆ)

 

(ทำไม? อารมณ์ดีค้างจากที่ไอ้เด็กนั้นไปส่งเมื่อคืนรึไง) เสียงหัวเราะในลำคอพร้อมคำพูดกระแนะกระแหน่ดังมาตามสาย ทำให้คิ้วฉันกระตุกหนักกว่าเก่า

 

ทำไมเราสองคนคุยกันดี ๆ ไม่ได้สักครั้งเลยนะ...

 

(หนูอารมณ์ดีเพราะดูซีรี่ย์เกาหลีต่างหากแล้วที่พูดตอนแรกก็ไม่ได้ตะคอกด้วยมันแค่สำเนียงบ้านหนู หนูไม่ใช่คนที่จะตะคอกแม่ตัวเองหรอกนะเฮีย) ฉันหอบหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เมื่อรัวคำพูดใส่คนปลายสายจบ (ถ้าเฮียจะโทรมาเพื่อหาเรื่องกันแบบนี้หนูขอวาง...)

 

(เดี๋ยว!) เสียงปลายสายรีบดังแทรกคำพูดฉันขึ้นมา (...เฮียขอโทษ)

 

ขอโทษ... เค้าพูดว่าขอโทษเหรอ

 

(เฮียขอโทษที่เข้าใจผิด เฮียขอโทษที่ปากไม่ดี)

 

(...)

 

(ไม่ได้ตั้งใจจะหาเรื่อง ปากมันพาไปเองจริง ๆ เฮียแค่...อยากคุยด้วยเฉย ๆ)

 

ฉันนิ่งค้างฟังคำขอโทษรวมทั้งคำสารภาพอะไรบางอย่างที่ฟังแล้วมีอาการปั่นป่วนในใจอย่างทำอะไรไม่ถูก แค่อยากคุยด้วยงั้นเหรอ...

 

(ไม่โกรธเฮียได้มั้ยวะ) สิ้นคำพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มทุ้มไม่แข็งกระด้างเหมือนเวลาปกติ หน้าฉันก็เห่อร้อนขึ้นมาจนต้องยกมือขวดน้ำอัดลมเย็น ๆ ขึ้นมาอังหน้าให้อุณภูมิในร่างกายกลับมาเป็นปกติ

 

(นะ...หนูไม่ได้โกรธเฮียสักหน่อย) ฉันพยายามคุมเสียงตัวเองให้เป็นปกติ (เฮียชวนหนูทะเลาะก่อนทำไมล่ะ คุยกันดี ๆ บ้างไม่ได้รึไง แล้วนี่...เฮียโทรหาหนูมีอะไรรึป่าว)

 

ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องเพราะกลัวจะโดนคำพูดแปลก ๆ จากเค้ารบกวนจิตใจกันอีก

 

(พรุ่งนี้ 8 โมงเตรียมตัวไว้ เดี๋ยวเฮียไปรับ)

 

(เดี๋ยว ๆ รับไปไหน พรุ่งนี้วันหยุดนะหนูตั้งใจจะนอนตื่นสายสักหน่อย)

 

(จะนอนตื่นสายแสดงว่าว่างใช่มั้ยละ เตรียมตัวไปเลยไปถึงที่เดี๋ยวก็รู้เอง) เหอะ! ยังไงคนเอาแต่ใจก็ยังเป็นคนเอาแต่ใจอยู่วันยังค่ำ

 

(ไอ้ว่างอ่ะมันว่าง แต่หนูจะแน่ใจได้ไงว่าเฮียไม่ได้พาหนูไปขายเพราะร้อนเงินอ่ะ หนูเป็นลูกหนี้มีอำนาจน้อยกว่าเจ้าหนี้อย่างเฮียแต่ไม่ได้หมายความว่าเฮียจะทำอะไรหนูก็ได้นะ)

 

(ไม่พาไปขายหรอกน้า) เฮียโฬมพูดเสียงติดตลก (ใครจะซื้อ)

 

(ทำพูด ตอนอยู่ที่บ้าน หนูอ่ะมีแต่คนชิงตัวไปประกวดนางนพมาศนะขอบอก)

 

(ชิงเลย? สวยขนาดนั้นเลยดิ)

 

(แน่นอน แล้วเฮียว่าหนูสวยมั้ยละ?) พูดจบฉันก็ยกมือขึ้นตบปากตัวเอง เมื่อพบว่าเผลอพูดอะไรหน้าขายหน้าออกไป

 

(...สวย น่ารัก) ทันทีที่เฮียโฬมพูดจบฉันก็ตกใจจนโทรศัพท์แทบร่วงหลุดมือ ไอ้เจ้าหนี้ปากมอมนี่ชมฉันจริงดิ ไม่ได้หูฝาดใช่มั้ย (หมายถึงไอ้ก้อนนุ่มที่นอนอยู่บนอกนะ ขนสวย ขี้อ้อนน่ารัก ไม่เห็นเหมือนเจ้าของเก่าเลย)

 

(...) ฉันกำโทรศัพท์แน่น เมื่อฟังประโยคต่อมาจบ นี่ฉันหวังอะไรอยู่นิ คนอย่างเฮียโฬมอ่ะนะจะชมกัน

 

(แต่เจ้าของเก่าก็สวยดี โดนแย่งตัวประกวดนางนพมาศก็ไม่แปลก ท่าทางจะเนื้อหอมน่าดู)

 

(นะ...ไหนบอกว่าไม่เหมือนเจ้าเล็กไง สับปลับอีกแล้วนะเฮีย) อะไรของเฮียเนี่ย!! พูดสับปลับอยู่ได้ ใจฉันเต้นตึกตักใหญ่เลย

 

(สับปลับคืออะไร?)

 

(แปลว่าพูดจาโกหกกลับไปกลับมาไงหนูเคยบอกไปแล้วนะ... เฮียสนใจภาษาบ้านหนูด้วยรึไง)

 

(ก็รู้ไว้เผื่อในอนาคตต้องใช้) ฉันอึกอัก เพราะเฮียโฬมพูดรูปประโยคแสนแปลกขึ้นมา

 

(ใช้อะไร ทำไมในอนาคตต้องใช้ด้วยละ เฮียจะไปหางานแถวบ้านหนูเหรอ ไม่มีงานสายเราหรอกนะบอกไว้ก่อน)

 

(ไม่ใช่ ก็...เผื่อได้แฟนเป็นคนใต้มั้ง) พะ...พูดอะไรของเค้าเนี่ย สมองกลับแล้วรึไง (แล้วที่บอกไม่เหมือนอะ คือนิสัยขี้อ้อนนะ เจ้าของเก่าไม่เห็นจะขี้อ้อนเหมือนแมวเลย มีแต่แยกเขี้ยวใส่ แต่ก็...น่ารักดี)

 

(เฮียพูดอะไรเนี่ย หนูงงไปหมดแล้วนะ) ฉันทำเป็นหัวเราะกลบเกลือนความรู้สึกแปลก ๆ ที่ก่อขึ้นในใจ

 

(ก็ริณบอกให้เฮียคุยกับริณดี ๆ ไม่ใช่เหรอ) เฮียโฬมหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะถามฉันกลับ

 

(ก็ใช่...แต่แบบนี้เหมือนไม่ใช่เฮียเลย แถมคำพูดยังแปลก ๆ)

 

(แปลกยังไง)

 

แปลกยังไงเหรอ...

 

(ก็เฮียพูดเหมือนหยอดกัน... แต่เฮียจะมาหยอดหนูทำไมละเนอะ ช่างเถอะหนูคิดมากไปเองละมั้ง) ฉันสายหน้าไปมาเพื่อสะบัดความคิดบ้า ๆ ออกไป (ได้ยินแบบนี้เฮียจะขำหนูแล้วด่าว่าหนูหลงตัวเองใช่มั้ยละ)

 

(ไม่ได้จะขำ) เสียงเฮียโฬมดูจริงจังขึ้นมา (ริณเคยบอกให้เฮียพูดดี ๆ กันคนที่ชอบไม่ใช่เหรอวะ)

 

(ก็ใช่หนูเคยพูดกับเฮียแบบนั้น แต่เฮียจะมาพูดเหมือนหยอดหนูทำไมละเฮียไม่ได้ชอบหนูสักหน่อย)

 

(แล้วรู้ได้ไงว่าเฮียไม่ได้ชอบ)

 

(…)

 

(ถ้าเฮียจะบอกว่าเฮียไม่ได้หยอด แต่จะจีบละ)

 

ครั้งนี้ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนทำโทรศัพท์ในมือหล่น เมื่อได้สติก็รีบละล่ำละลั่กคว้ามันขึ้นมาแนบหูอีกครั้ง (ฮะ...เฮียอย่าล้อเล่นแบบนี้สิ หนูไม่ขำด้วยหรอกนะ)

 

จะบ้ารึไงตัวเองจีบพี่ทอฝันอยู่ไม่ใช่เหรอ

 

(นี่คิดว่าเฮียล้อเล่นจริง ๆ เหรอวะ)

 

(ก็ใช่นะสิ ใครจะไปเชื่อว่าเฮียชอบ เฮียจะมาชอบหนูทำไม นี่เป็นแผนแกล้งหนูอีกละสินะ ทำไมเฮียเป็นคนแบบนี้มันน่าทุบให้กระอักเลือด)

 

(ไอริณ เฮียไม่ได้ล้อเล่น) น้ำเสียงเฮียโฬมดูจริงจังขึ้นมาอีกขั้นจนฉันต้องรีบตัดบท

 

(ไม่รู้แหละถ้าเฮียแกล้งกันแบบนี้หนูจะโกรธจริง ๆ ด้วย แค่นี้นะคะ เดี๋ยวหนูต้องไปซักผ้าก่อน พรุ่งนี้หนูจะรอเฮียที่หน้าหอก็แล้วกัน)

 

(เดี๋ยว...) ฉันรีบตัดสายเฮียโฬมทิ้งแล้วยกมือขึ้นมากุมหน้าอกตัวเองที่มีก้อนเนื้อเต้นรัวอย่างห้ามไม่อยู่

 

อะไรเนี่ย... ทำไมคำพูดแกล้งเล่นของเฮียโฬมมันทำเอาใจเต้นแรงกว่า คำพูดจริงจังของพายุไปได้นะ

 

ตื้อดึง!

 

Rome.X : เฮียดูเป็นคนที่เอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นเหรอวะ

 

ฉันเปิดข้อความที่เฮียโฬมส่งเข้ามาทันทีที่วางสายจากเค้า

 

Aileen : อยู่ ๆ เฮียก็มาบอกว่าจะจีบกัน ใครจะเชื่อ ก่อนหน้านี้ยังกัดกันจะตายอยู่เลย

 

Rome.X : งั้นเฮียต้องทำยังไง ริณถึงจะเชื่อ

 

Aileen : หนู…ไม่รู้

 

Rome.X : เฮียชอบริณ แล้วเฮียก็จะจีบริณด้วย ต่อให้ริณจะทำมึนทำงงยังไง หรือคนจะจีบริณเยอะเฮียก็ไม่สน

 

Rome.X : ถ้าไม่เชื่อกัน ก็รอพิสูจน์ได้เลย

 

ฉันปิดโทรศัพท์ทันทีที่อ่านข้อความของเฮียจบแล้วยกมือขึ้นกุมหน้าตัวเองที่มีไอร้อนพวยพุ่งขึ้นมา

 

บ้า! เฮียบ้าไปแล้ว คนอย่างเฮียเนี่ยนะจะชอบฉัน เราเกลียดขี้หน้ากันจะตาย แถมเค้ายังคอยหาเรื่องแกล้งกันตลอดเวลาจะมาชอบกันได้ไง...

 

คงคิดจะปั่นหัวฉันเล่นสินะ เหอะ! คนนิสัยไม่ดี!

 

 

...

TALK

[FULL...110%] น้องไม่เชื่ออะเฮียเอาไง??? จะรุกเลยมั้ย

ช่วงภาษาใต้วันละคำกับมินนิค บ้าหวัน แปลว่า คิดทำอะไรลุ่มๆดอนๆไม่สมประกอบ

เถิบ ย่อมาจาก กระเถิบ

.

.

ช่วงนี้คอมเมนต์ใจร้ายบ่อยจังเลยค่ะ อ่านละใจเสียเลย สำหรับเรานิยายเรื่องแรกที่ว่ายากแล้ว การแต่งเรื่องต่อไปให้ตัวละครแตกต่างจากเรื่องแรกยากกว่าอีกค่ะ เฮียโฬมกับตัวน้องริณมันอาจจะเรื่อย ๆ จริงค่ะ เราพยายามจะจูนคนที่เกลียดขี้หน้ากัน ทำเรื่องไม่ดีใส่กันให้มารักกัน เราพยายามเต็มที่แล้ว ขอโทษที่อาจจะให้หลายคนผิดหวังนะ แต่เราว่ามีการพิมพ์ที่ทำให้อ่านแล้วมันไม่รู้สึกบั่นทอนกำลังใจกันนะคะ ให้คนเขียนเห็นละรู้สึกว่าฉันต้องปรับอะไรบ้าง ๆ เรื่องต่อไปจะได้ดีกว่านี้

ขอโทษที่ออกมาพูดนะคะ เพราะเรารู้สึกว่าเก็บไว้คนเดียวเราก็เครียดสะสมเอง ต่อไปนี้เราจะเลิกพูดเรื่องนี้แล้วค่ะ ช่วงนี้เจออะไรเยอะเหลือเกิน จะพยายามไม่คิดมากละกัน ขอบคุณสำหรับการติชมนะคะ เราขอน้อมรับไว้ทั้งหมดค่ะ

 

 

ปล. ใครรอเล่มแอบกระซิบว่าไม่น่าเกินเดือนหน้าจะเปิดพรีค่ะ ส่วนอีบุ๊ครอหลังส่งเล่มนะคะ ตอนนี้กำลังปั่นเฮียไฟแลบนอนตี 5 ทุกวันเลย งิง ส่วนหนุ่มคนต่อไปนั้น... (ไม่บอกเดาเอาเองค่ะ 55555)

ปล 2. ขอบคุณสำหรับคำผิดนะคะ เดี๋ยวตามแก้ให้ค่ะ♥

 

 

MINNIK

...

มีคำผิดบอกได้นะคะ กด ♥ ให้กันสักนิด คอมเมนต์ให้กันสักหน่อยตามแต่ใจ

รีดเดอร์เลย ♡♡♡

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.489K ครั้ง

1,194 ความคิดเห็น

  1. #1172 pimjk10 (@pimjk10) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 03:28
    ไรท์เขียนดีแล้วนะคะ เราชอบที่เรื่องค่อยๆดำเนินไปแบบนี้ ได้เห็นมุมมองตัวละครแต่ละตัว เป็นกำลังใจให้นะคะ รอติดตามน้าา // อ่านละยิ้มตลอดเลย เขินมาก
    #1172
    0
  2. #1163 pommy4813 (@pommy4813) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 12:59
    หนุกจิงนิ...เขียนต่อไปคนใต้รออ่านอยู่...เรื่องมันกะเดินเรื่องดีแหล้ว..
    #1163
    0
  3. #1162 @ Aphrodite @ (@conan0505) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 04:43
    รุกน้องหล่าววว
    #1162
    0
  4. #1090 pannaray2122 (@pannaray2122) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 11:29
    สู้ๆจ้าา ✌️
    #1090
    0
  5. #1076 สาวนุ้ย (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 01:24

    สู้ๆนะคะ หนูเป็นคนใต้ได้อ่านนิยายแบบนี้ที่นางเองเป็นคนใต้แล้วมันชุ่มชื้นหัวใจดีค่ะ เขียนนิยายสนุกๆแบบนี้เรื่อยๆนะคะ

    #1076
    0
  6. #1055 Creamy123 (@Creamy123) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 12:55
    ชอบนิยายไรท์มากค่ะ สู้ๅนะค้าไรท์
    #1055
    0
  7. #1051 Phen Laphaslada (@rabbitphen) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 22:35
    ว่าน้องไว้มาก พอบอกว่าชอบ น้องมันเลยไม่เชื่อ สมน้ำหน้าพี่มัน 555•
    #1051
    0
  8. #1037 Noonno (@noname29) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 23:13
    สู้ๆนะคะ
    #1037
    0
  9. #1036 White_Swr (@White_Swr) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 22:17
    เขินแทนน้องเลยอ่ะ
    #1036
    0
  10. #1035 แตงกวา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 21:18

    ไรท์เขียนคำเตือนไว้เลย: ถ้าชอบก็อ่าน เม้นชอบ แนะนำได้ แต่ถ้าอ่านแล้สไม่ชอบ กรุณกดออก ไม่เม้นให้บั่นทอนใจจิต. ขอบคุณค่ะ.....

    เอาแบบนี้เลย

    สำหรับเรา ไรท์เขียนได้ดีแล้ว ตัวละคร ทุกคนย่อมมีนิสัยไม่เหมือนกัน เรื่องที่แต่งก็ต้องต่างกันเอามาเปรียบกันไม่ได้ ไรท์ทำดีแล้ว เราชอบบบบ????????

    #1035
    0
  11. #1034 _ZELO_ (@_ZELO_) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 14:00
    เฮียลุกแล้ว น้องละว่าไงง
    #1034
    0
  12. #1033 bthitap (@bthitap) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 08:41
    สู้ๆนะคะไรท์ ไม่ไหวก็พักก่อน
    #1033
    0
  13. #1031 Steal (@Rabbit-G) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 00:31

    โอ๋ๆ สู้ๆนะคะ
    #1031
    0
  14. #1030 Chaaomm (@Chaaem_Kakanang) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 23:49
    ไรท์สู้ๆนะค้าาา
    #1030
    0
  15. #1029 naiyana1982 (@naiyana1982) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 23:15

    ✌️✌️????
    #1029
    0
  16. #1027 Piyachat_Yindee (@Piyachat_Yindee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 22:07

    เฮียรุกมาก

    #สู้ต่อไปเด้อจ้าา คนอื่นจะว่ายังไง แต่เราก้ชอบอ่านนิยายของไรท์น้าาาาา
    #1027
    0
  17. #1026 Finrada (@f13082559) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 21:23

    สู้เด้อ ✌️✌️

    #1026
    0
  18. #1025 Memew888 (@Memew888) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 20:40
    รีแล็กนะคะไรท์ สู้ๆค้าา
    #1025
    0
  19. #1024 FongBeer That's จริต (@fongbeer_that26) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 20:27
    สนุกมากค่ะไรต์ ตัวละครก็เหมือนคน มีหลายแบบ หลายนิสัย สู้ๆๆ นะคะ ❤️
    #1024
    0
  20. #1023 หวงหลัน (@earthkanjana) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 19:28

    ไม่ให้ตั้งตัวเลยพ่อคุณ น้องหัวใจจะวาย

    #1023
    0
  21. #1022 Changpae (@Changpae) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 19:20
    สู้ๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ รออ่านอยู่คะ
    #1022
    0
  22. #1021 PROUD_JK (@PROUD_JK) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 18:55
    เฮียรุกแรงมากแม่5555
    #1021
    0
  23. #1020 ammara19 (@ammara19) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 18:19

    บ้าๆๆๆๆ ไรท์นะบ้าๆๆๆ จะมาปั่นห้วกันหลงอย่างนี้ไม่ได้ ค้างๆๆๆๆๆ

    #1020
    0
  24. #1019 JunjaoAoey (@minaru-chan) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 18:19

    เป็นกำลังใจให้นะคะ รอตอนต่อไปอยู่น้าา
    #1019
    0
  25. #1018 somklang (@somklang) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 18:07
    ช๊อบชอบสนุกมากค่ะ
    #1018
    0