STUMBLE LOVE เฮียคะ! ระวังสะดุดรักหนู

ตอนที่ 20 : STUMBLE LOVE♥ :: สะดุดครั้งที่ 18 : ดูเชิง [FULL...125%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,360
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,496 ครั้ง
    15 พ.ย. 62

 

 

 

 

STUMBLE LOVE เฮียคะ! ระวังสะดุดรักหนู


 

สะดุดครั้งที่ 18

ดูเชิง

 

 

ฉันที่ขัดใจอะไรคุณเจ้าหนี้ไม่ได้สุดท้ายก็ต้องยอมเป็นสก๊อยเกิร์ลซ้อนรถคันโตของเฮียโฬมมาอีกจนได้ แค่นั้นยังไม่พอนะ เมื่อเฮียขับมาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวที่พี่สายป่านเคยพาฉันมากินเจ้าตัวยังบังคับให้ฉันนั่งกินเป็นเพื่อนอีกต่างหาก

 

เป็นเด็กรึไง นั่งกินข้าวคนเดียวไม่ได้เนี่ย! เดือดร้อนคนอื่นจริง ๆ พอฉันอ้างว่าเงินหมดพ่อยังไม่โอนให้ เฮียโฬมก็บอกจะเลี้ยงเอง เนี่ย! อารมณ์ไหนของเค้าอยู่ ๆ ก็ใจป๋าขึ้นมาซะงั้น

 

เวียนหัวเหม็ด

 

“ขอบคุณค่ะ” ฉันปีนลงจากรถเฮียโฬมแล้วเอ่ยขอบคุณเค้าก่อนจะหมุนตัวเตรียมขึ้นห้อง

 

“เดี๋ยว!”

 

“คะ?” ฉันหันกลับมาหาเค้าอีกครั้ง

 

“อยู่กรุ๊ปL รึป่าว”

 

“ค่ะ เฮียถามทำไม”

 

“วันศุกร์เค้ามีนัดรวมกรุ๊ปที่ร้านชาบูหน้ามหา’ลัย” เฮียโฬมพูดเสียงเรียบ

 

“หนูยังไม่เห็นในกรุ๊ปแชทเลยนะ” ฉันขมวดคิ้วอย่างงุนงง นัดตอนไหน?

 

“เดี๋ยวก็นัด ไปละ”

 

“เห้ย! แล้วเฮียรู้ได้ไงว่ากรุ๊ปL เค้านัดกันอ่ะ” ฉันโพล่งออกไปก่อนที่เฮียโฬมจะเลี้ยวรถกลับไปทางเดิม“อย่าบอกนะว่า...”

 

“อ้าว โฬม” ฉันที่กำลังซักไซร้เฮียโฬม รีบหันหน้าไปหาคนมาใหม่ “มาส่งริณเหรอ”

 

“ป่าน...” เฮียโฬมเบิกตาขึ้นเล็กน้อย แล้วรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “ป่านยังอยู่ที่นี่เหรอ”

 

“อือ เรายังไม่ได้ย้ายไปไหน ไม่ได้คุยกันนานเลยนะสบายดีมั้ย”

 

“เรา...สบายดี”

 

“ว่าแต่โฬมกับริณสนิทกันเหรอ ป่านเห็นมาส่งน้องบ่อยเลย” พี่ป่านหันมามองฉันสลับกับเฮียโฬม ฉันจึงรีบตอบพี่ป่านออกไปเพราะกลัวเฮียโฬมจะพูดอะไรแผลง ๆ ออกมา

 

“พี่โฬมเป็นลุงรหัสริณเองค่ะพี่ป่าน วันนี้เจอกันพอดีพี่เค้าเลยมาส่ง”

 

“อ่อ ถึงว่าละดูสนิทกันจังเลย” พี่ป่านพยักหน้ารับ “งั้นเราไปหาอะไรกินกันมั้ย ป่านไม่ได้คุยกับโฬมตั้งนานแล้วด้วย”

 

“เอ่อ...คือ”

 

“เราไปกินกับริณมาแล้วอ่ะ ไว้ครั้งหน้าแล้วกันนะ” เฮียโฬมตอบพี่ป่านแทนฉันที่ยังอั้มอึ้งอยู่

 

“งั้นเหรอ” ฉันมองพี่ป่านที่สีหน้าเจือนลงไปเล็กน้อยแต่ไม่นานก็ยิ้มสวยกลับมาเหมือนเดิม“งั้นเดี๋ยวเราไปกินคนเดียวก็ได้ แต่ว่าวันนี้พี่อดกินข้าวกับริณเลย”

 

“พี่ป่านรอริณเหรอคะ ริณขอโทษนะ จริง ๆ ไม่ต้องรอริณก็ได้ บางครั้งริณก็กลับไม่เป็นเวลา”

 

“ไม่เป็นไรจ๊ะ งั้นพี่ไปก่อนดีกว่าเดี๋ยวร้านข้าวจะปิดซะก่อน คุยกันตามสบายเลย” พี่ป่านส่งยิ้มให้ฉันก่อนจะหันไปโบกมือให้เฮียแล้วเดินจากไป

 

“รู้จักกันเหรอ” เฮียโฬมเรียกสายตาฉันให้กลับไปมองที่เค้า

 

“อือ รู้จักกันตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว พ่อพี่ป่านเป็นคนเฝ้าสวนให้พ่อหนูอ่ะ” ฉันตอบแล้วหรี่ตามองเค้า “แหม่ทีกับคนสวยละพูดเพราะเชียวนะ”

 

“พูดปกติป่าววะ” ปกติตรงไหน

 

“กับหนูไม่เห็นพูดงั้นเลย”

 

“ก็อย่ากวนดิ วันนี้ก็พูดเพราะด้วยแล้วไง”

 

“ตอนไหน” ฉันยกมือขึ้นเท้าสะเอวหาเรื่องเค้า

 

“ก็ตอนเซ็นสัญญาไง” เฮียโฬมพูดออกมาเสียงเรียบ ทำเอาฉันลดมือที่เท้าสะเอวลง แล้วรีบหันหน้าหนีเค้าเมื่อนึกถึงคำพูดของเค้าก่อนหน้านี้

 

‘ไอริณครับ เมื่อไหร่จะเซ็นสัญญาให้เฮียสักที’ ไอ้บ้าหยุดคิดนะ!!!!

 

“เงียบทำไม”

 

“อะไร? หนูก็นึกอยู่ไงว่าเฮียพูดอะไรจำไม่เห็นจะได้” ฉันทำไขสือแล้วรีบเปลี่ยนไปคุยเรื่องที่ติดค้างกันก่อนหน้านี้“ว่าแต่ทำไมเฮียรู้ว่ากรุ๊ปL นัดกันอ่ะ”

 

“ก็เฮียอยู่กรุ๊ปL”

 

อีกแล้วเหรอ...

 

“หนียังไงก็ไม่พ้นจริง ๆ เหรอวะ” ฟังที่เค้าพูดจบฉันก็พึมพำออกมาอย่างอนาถใจกับชีวิตของตัวเอง

 

“เหอะ! หนีไม่พ้นหรอก เฮียจะไปละขึ้นหอไปได้แล้ว” แต่เฮียโฬมที่เหมือนจะได้ยินกลับแค่นหัวเราะทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะบิดรถออกไปทันที

 

เกินไปแล้ว ฟ้าดินเล่นตลกกับฉันเกินไปแล้ว ชาติที่แล้วฉันทำเวรทำกรรมอะไรกับเค้ากันนะ ชาตินี้ถึงตามจองเวรกันไม่เลิกขนาดนี้ เป็นเจ้าหนี้ก็แล้ว เป็นรุ่นพี่ในคณะก็แล้ว เป็นลุงรหัสก็แล้ว เป็นคนรู้จักกับพี่ที่สนิทก็แล้ว นี่ยังมาเป็นพี่กรุ๊ปอีกเหรอ ต่อไปจะเป็นอะไรดี

 

เป็นพ่ออีกคนเลยดีมั้ย! ท้อแล้วนะ...

 

 

Rome talks

 

คารมเป็นต่อ รูปหล่อเป็นที่สุด(4)

Rome.X: กูลงไปรอข้างล่าง จะเข้าห้องน้ำ

 

ผมเก็บมือถือที่ส่งข้อความเข้ากลุ่มแชทไอ้พวกเวรนั้น แล้วเดินลงบันไดมาชั้น 1 เพื่อเข้าห้องน้ำตามที่พิมพ์บอกพวกมันไว้ วันนี้อาจารย์มีควิซท้ายคาบใครทำเสร็จแล้วก็สามารถออกจากห้องได้เลย ผมที่ทำเสร็จเป็นคนแรกของกลุ่มจึงเดินออกมาจากห้องก่อนไอ้พวกนั้น

 

จัดการธุระส่วนตัวของตัวเองเสร็จผมก็เดินบิดขี้เกียจออกมาจากห้องน้ำ แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นผู้หญิงตัวเล็กที่นั่งดูดโกโก้ปั่นอยู่ที่ม้านั่งใต้ลานคณะของผม

 

ตัวเล็กพร้อมแก้วโกโก้แบบนี้มีคนเดียวสินะ ไอ้ทอฝัน

 

เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทผมก็ไม่รีรอรีบเดินเข้าไปแย่งน้ำโกโก้ปั่นของโปรดมันมาดูดหน้าตาเฉย

 

“แหวะ! ขมชิบหาย” ทันทีที่ดูดโกโก้ของมันเข้าไปแค่อึกเดียวก็ต้องรีบเอาหลอดออกจากปาก

 

แดกโกโก้ขมอะไรขนาดนี้วะ!

 

“ไอ้เชี่ยโฬม ไอ้หมาบ้า!” ไอ้ทอฝันรีบแย่งแก้วโกโก้ออกจากมือผมแล้วฟาดมือหนัก ๆ ของมันลงมาทันที“ใครอนุญาตให้มึงกิน”

 

“นี่มึงยังไม่เลิกกินโกโก้ขมขนาดนี้อีกเหรอวะ”

 

“มึงก็รู้ว่ากูกินแบบนี้ของกูอยู่ตลอดยังจะแย่งอยู่ได้ หน้าโง่! ใครจะไปกินหวานจ๋าแบบมึง เบาหวานจะถามหาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้”

 

“ปากดีเดี๋ยวกูดีดปากสักทีดีมั้ย” ผมทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามมันที่เอาชายกระโปรงถูหลอดที่ผมดูดไปด้วยท่าทางรังเกียจเดียดฉันท์ ทอฝันกับผมเราสนิทกันมาตั้งแต่สมัยเด็กด้วยวัยที่เท่ากันด้วย รวมทั้งบ้านที่อยู่ติดกันอีก ตั้งแต่จำความได้ก็มีมันเป็นเพื่อนนี่แหละ เราเรียนโรงเรียนเดียวกันตลอด จนเข้ามหาวิทยาลัยก็ยังไม่วายอยู่ที่เดียวกันอีก

 

“ลองดีดดูดิกูจะตบมึงให้หัวทิ่มเลย!”

 

“กับกูนี่เก่งจังเลยนะ” ด้วยความที่สนิทกันมากเราจึงเล่นกันแรง ๆ อยู่เสมอ ไม่มีใครยอมใคร ถ้ามันไม่ร้องไห้อ่ะนะ บอกแล้วว่าแพ้น้ำตาผู้หญิง เพราะมีเพื่อนสนิทกับน้องสาวเป็นผู้หญิงนี่แหละตัวดีเลย เห็นน้ำตาเมื่อไหร่ไอ้ผมก็ยอมแพ้ตลอด“แล้วมึงมาทำอะไรที่คณะกูครับ มานั่งอ่อยเหยื่อรึไง ไม่สนใจแค่ผู้ชายในโปสเตอร์ของมึงละเหรอ”

 

“อะไร! กูแค่ติดใจโกโก้เลยมานั่งกินต่างหาก” ไอ้ทอฝันทำหน้าเลิ่กลั่กพร้อมเสมองไปทางอื่น

 

“อ่อ...”

 

“ละ...แล้วทำไมมึงมาคนเดียว” ไอ้ทอฝันถาม

 

“แล้วทำไมกูจะอยู่คนเดียวไม่ได้วะ”

 

“ก็ปกติมึงอยู่กับเป็นกลุ่มไง เพื่อนมึงไปไหนละ”

 

“เพื่อนกู...คนไหนวะ” ผมแกล้งพูดแหย่เพื่อนไป ท่าทางปลาตัวน้อยนี่จะติดเบ็ดนักตกปลาชั้นยอดซะแล้วมั้ง นี่กูยังแทบไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะ

 

“กูก็แค่ถามตามมารยาทป่ะ ไม่ได้เจาะจงใคร” ไอ้ทอฝันหันมาค้อนวงใหญ่ใส่ผมเมื่อรู้สึกว่าตัวเองเริ่มโดนต้อนให้จนมุม

 

“กูก็ไม่ได้ว่าไร” ผมยักไหล่ให้มันแล้วมองบริเวณรอบข้างไปเรื่อย ๆ จนไปสะดุดตาเข้ากับผู้หญิงตัวขาวซีดผมม้าสีดำตัดกับผิว และปากแดงที่ขยับคุยกับผู้ชายอีกคนอยู่ น่าจะเป็นเพื่อนในกลุ่มเธอที่ชื่อ‘พายุ’ คงเป็นคนเดียวกับที่โทรมาร้องเพลงเห่ย ๆ จีบนั้นแหละ

 

ไอริณ... เธอพยักหน้ารับกับผู้ชายคนนั้นแล้วเดินแยกออกมาทางหน้าคณะ เมื่อเดินผ่านโต๊ะที่ผมนั่งอยู่ เจ้าตัวก็สะดุ้งเล็กน้อยแล้วมองผมกับทอฝันที่นั่งกดโทรศัพท์อยู่สลับกันไปมา ก่อนจะกระตุกยิ้มล้อเลียนกับพร้อมขยับปากที่อ่านได้ความว่า ‘ตามสบาย’

 

ตามสบายอะไรวะ?

 

ผมมองตามหลานรหัสที่พ่วงตำแหน่งลูกหนี้ไป เธอยืนรอหน้าคณะอยู่สักครู่ก็มีรถเก๋งมาจอดเทียบก่อนที่เจ้าตัวจะก้าวขึ้นรถไป

 

ไปไหนวะ? เมื่อความอยากรู้อยากเห็นมันมีมากจนคุมไม่อยู่ผมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาเธอทันที

 

 

Rome.X: ไปไหน

 

รอไม่นานคนอีกฝั่งก็ส่งขอความตอบกลับมา

 

Airada: ไปธุระกับเพื่อนค่ะ

 

Rome.X: ธุระที่ไหน

 

Airada: หนูต้องบอกเฮียด้วยเหรอ

 

Rome.X: ขัดคำสั่งเจ้าหนี้เหรอวะ มีในสัญญาลืมแล้วเหรอ

 

ผมรีบรัวแป้นไปอย่างเริ่มรู้สึกร้อนรนในใจ

 

Airada: ห้างใกล้ ๆ มหา’ลัยนี่แหละ จะใช้อะไรขอยกยอดไปพรุ่งนี้เนอะ วันนี้หนูไม่ว่าง

 

เมื่อได้คำตอบผมก็ยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงและคว้ามือไอ้ทอฝันให้ไปด้วยกันทันที

 

“อะไรของมึงเนี่ยไอ้โฬมจะลากกูไปไหน กูยังไม่ได้เจอหน้าธัน... เอ่ย กูยังกินโกโก้ไม่หมดเลย”

 

“เออ เดี๋ยวกูซื้อให้ใหม่” ผมพูดพร้อมลากมันมาที่ลานจอดรถหลังคณะ“ไปห้างกับกูหน่อย”

“แต่...”

“มึงอยากกินอะไรกูจะเลี้ยงให้หมดเลย” ผมพูดพร้อมเหวี่ยงขาคร่อมรถคันโปรดของตัวเอง

 

“พูดจริง? หน้าอย่างมึงเนี่ยนะจะเลี้ยงกู” ทอฝันเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน“แต่ไม่เอาอ่ะ ถึงนานทีปีหนมึงจะเลี้ยงกู แต่วันนี้กูใส่ทรงเอซ้อนลูกรักมึงไม่ถนัด”

 

“งั้นไปแท็กซี่” พูดจบผมก็ก้าวขาลงจากรถแล้วกดแอปเรียกแท็กซี่ทันที

 

“ทำไมมึงต้องอยากให้กูไปด้วยขนาดนั้นวะ มึงไม่เคยไปห้างคนเดียวรึไง”

 

“เออน่า มึงอย่าเพิ่งถามมากดิวะ” ผมลากมันออกมาที่หน้าคณะเพื่อรอรถ

 

“อ้าวไอ้โฬมมึงจะไปไหน” เสียงไอ้กวินทร์เรียกสายตาของผมและทอฝันให้หันไปมอง มันเดินลงบันไดมาพร้อมกับไอ้ชนาและไอ้ธันวา

 

“ไปธุระกับไอ้ฝันนิดหน่อย” ผมตอบไอ้วินไปพร้อมกระตุกแขนไอ้ทอฝันที่ยืนยิ้มให้เป้าหมายที่แท้จริงของมันอยู่ ลากมันเข้าไปในรถแท็กซี่และยัดตัวเองตามเข้ามา

 

“ไอ้โฬม มึงอ่ะมันมารหัวใจกู” เมื่อขึ้นมานั่งบนรถไอ้ทอฝันก็ทำท่าจะเข้ามาแหกอกผมทันที

 

“มารหัวใจอะไร มึงปิ้งเพื่อนกูรึไง?” ผมเลิกคิ้วถามมัน

 

“มะ...มารหัวใจกูกับโกโก้ต่างหาก มึงทำอย่างนี้น้องโกโก้ต้องเสียใจแน่นอนที่ไม่ได้ไปนอนอยู่ในกะเพาะของกู มึงไม่เข้าใจความรักของกูกับโกโก้ปั่นหวานน้อยหรอก” พูดจบเจ้าตัวก็สะบัดหน้าหนีกันไป เออแถเข้าไป ทำตัวโคตรมีพิรุธแถมยังโป๊ะแตกเก่งขนาดนี้มองจากดาวอังคารก็รู้ว่ามึงชอบใคร

 

ผมสายหัวกับท่าทางของเพื่อนตัวดีและไม่ต่อความยาวสาวความยืดกับมันอีกจนรถมาจอดอยู่ที่หน้าห้างที่เป็นจุดมุ่งหมาย ผมจึงเดินนำมันขึ้นไปที่โซนของร้านอาหาร

 

ไม่รู้ดิ รู้สึกว่ายังไงก็ต้องชั้นนี้ ผมเดินส่องทุกร้านอาหารที่เดินผ่านเหมือนคนโรคจิต จนไปหยุดอยู่ที่ร้าน‘ตำระเบิดลำไส้’ มองเข้าไปในร้านก็พบคนที่ตัวเองกำลังตามหานั่งยิ้มยิงฟันขาวใส่ไอ้เด็กพายุนั่น

 

ธุระเหรอวะ เดทชัด ๆ

 

“นี่มึงหาใครเนี่ยไอ้โฬม ด่อม ๆ มอง ๆ อยู่ได้ อย่างกับโรคจิต” ไอ้ทอฝันที่เดินตามมายืนเท้าสะเอวท่าทางหาเรื่องถามผม“แล้วไปหาไรกินได้ยังอ่ะ กูอยากกินชาบู ไปร้านตรงโน้นไป”

 

“กินร้านนี้” ผมตอบมันแล้วเดินเข้าไปในร้านทันที พนักงานพาผมมานั่งแถวประตูทางเข้าร้าน เพราะช่วงเวลานี้คนค่อนข้างแน่นร้าน

 

“อะไรของมึงวะ บอกจะเลี้ยงกูก็ต้องให้กูเลือกดิ กูอยากกินชาบูอ่ะ” ทอฝันบ่นพร้อมทำสีหน้าไม่พอใจแต่ไม่นานก็กลับคำพูดพร้อมสีหน้าโหยหาต้องการจะลิ้มลองไก่ย่างตรงหน้าที่พนักงานเดินถือจานผ่านไปเสิร์ฟโต๊ะข้าง ๆ“โอ๊ะ แต่ไก่ย่างร้านนี้ก็ดูน่าอร่อยเนอะ ไก่ย่างก็ดูแบบแซ่บ ๆ น่าโดนมาก ๆ”

 

“อยากกินอะไรก็เลือกไป” ผมส่งเมนูให้เพื่อน แล้วหันไปมองโต๊ะเป้าหมาย นั่งยิ้มหวานเชียวนะ ทำไมทีกะผมมีแต่หน้าบึ้งไม่ก็แยกเขี้ยวใส่วะ เป็นลูกหนี้แต่ปฏิบัติกับเจ้าหนี้แบบนี้ก็ได้เหรอวะ

 

แมร่ง! หน้าไอ้เด็กพายุนั้นก็กวนตีนชิบหาย ทำไฮไลท์ผมคิดว่าเท่มากสิมึง

 

“กูถามจริงนะ นี่มึงมาทำอะไรเนี่ย” เสียงไอ้ทอฝันเรียกสายตาผมให้กลับมาหามัน“มึงพากูมาเลี้ยงข้าวทั้งที่ร้อยวันพันปีมีแต่จะแย่งกูแดกเนี่ยนะ มึงมาทำอะไรที่นี่กันแน่วะ”

 

นั้นดิ... กูมาทำอะไรที่นี่วะ มาแค่เพราะตามไอ้เด็กจูออนนั้นมาเหรอวะ นี่กูทำอะไรของกูวะเนี่ย

 

“กู...”

 

“เห้ย! ไอ้โฬมไอติมตรงนั้นน่ากินว่ะ เดี๋ยวกูมานะ” ในขณะที่ผมกำลังหาคำตอบให้ตัวเอง ไอ้ทอฝันที่เหมือนจะสนใจกันในตอนแรก ก็ละความสนใจจากผมแล้ววิ่งไปซื้อไอศกรีมร้านตรงข้ามอย่างไม่ไยดีสนใจจะฟังคำตอบกัน

 

ให้ได้อย่างนี้ดิเพื่อนกู

 

ว่าแต่... ผมหันกลับไปมองโต๊ะของไอริณกับพายุที่นั่งคุยกระหนุงกระหนิงกันอยู่ ภาพที่เห็นตรงหน้าทำอารมณ์ผมขุ่นมัวขึ้นมาไม่น้อย หงุดหงิดจนอยากจะไปกระชากไอ้เด็กพายุนั่นออกห่างจากน้อง แต่ก็ไม่รู้จะทำเพื่ออะไร จะไปกระชากมันออกมาทำไมวะ กระชากมันในฐานะอะไร ฐานะลุงรหัสเหรอ? แมร่ง! ไร้เหตุผลสุด ๆ

 

หรือว่า อาการแบบนี้... นี่กูชอบลูกหนี้ตัวเองจริง ๆ เหรอวะ

 

 

“อิ่มจังตังค์อยู่ครบ” ไอ้ทอฝันที่ยัดไก่ย่างชิ้นสุดท้ายเข้าปากตัวเองเรียบร้อยนั่งเอนตัวยิ้มสุขใจพร้อมลูบท้องตัวเองที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยเบา ๆ

 

มึงได้เมียแดกเยอะขนาดนี้มึงจนตายห่าแน่ไอ้ธัน... เพราะที่กอง ๆ อยู่ทั้งโต๊ะมันยัดไปคนเดียว ผมแทบไม่ได้แตะอะไรเลย ส่ายหน้าระอากับเพื่อนของตัวเอง และหันกลับไปมองโต๊ะที่นั่งลอบมองอยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อผมหันไปก็พบว่าไม่มีคนนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้ว

 

หายไปไหนวะ?

 

“อ้าวเฮีย” ผมหันไปตามเสียงที่มาจากหน้าเค้าเตอร์จ่ายเงินก็พบไอริณที่ยืนทำหน้าแปลกใจใส่ผม“ทำไมเฮียมาอยู่ที่นี่นิ”

 

“มากินข้าว” ผมที่แอบเบิกตากว้างเพราะกลัวโดยจับได้รีบปรับสีหน้าและแสดงท่าทางปกติออกไป

 

“ใครเหรอริณ” ไอ้เด็กพายุนั้นรีบเดินเข้ามาประกบไอริณทันทีที่เธอเดินตรงมาที่โต๊ะผม เหอะ! มึงเป็นเห็บรึไง?

 

ไม่ดิ! ผมไม่ได้ว่าไอริณเป็นหมาหรอกนะ!

 

“คนนี้เฮียโฬมลุงรหัสเรา” ไอริณหันไปแนะนำผมกับเด็กพายุ แล้วก็แนะนำพายุให้ผมรู้จัก“เฮีย คนนี้พายุเพื่อนหนูเอง”

 

“อืม” ผมพยักหน้าผ่าน ๆ เหมือนไม่ใส่ใจ เมื่อเธอแนะนำเพื่อนของตัวเองเสร็จก็หันไปมองทอฝันที่กระเด้งตัวขึ้นมานั่งปกติพร้อมแขม่วพุงเรียบร้อยแล้ว และยังไม่ทันที่ผมจะแนะนำมัน ไอ้ทอฝันก็เสนอหน้าเสนอตัวแนะนำตัวเองกับน้องซะก่อน

 

“พี่ชื่อทอฝันค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

 

“หนูชื่อไอริณค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะพี่ทอฝัน” แนะนำตัวจบไอริณก็ยกมือไหว้ทอฝัน

 

“เห้ย ๆ ไม่ต้องไหว้ อายุมากกว่าไม่กี่ปีเอง ดูแก่อ่ะไม่ชอบ” ทอฝันรีบคว้ามือน้องที่กำลังยกขึ้นไหว้มัน

 

“อ่อค่ะ”

 

“ไอริณเป็นหลานรหัสโฬมเหรอ”

 

“เป็นหลานรหัสค่ะ” ไอริณตอบพร้อมคลี่ยิมบาง ๆ ให้

 

“อ่อ ว่าแต่ไอริณเป็นคนที่ไหนเหรอ คนใต้รึป่าว” ไอ้ทอฝันยังคงซักไซร้น้องต่อไม่หยุด ขี้เสือกจริง ๆ

 

“ดูออกด้วยเหรอคะ ดีใจอย่างแรงมาที่นี่ไม่มีใครทักหนูว่าเป็นคนใต้เลยสักคน” ไอริณยิ้มปริ่มออกมาอย่างตื่นเต้น ผมมองน้องตั้งแต่หัวจรดเท้า ถ้ามองภายนอกก็ไม่ค่อยรู้หรอก แต่ถ้าได้คุยด้วยก็ชัดเลย สำเนียง รวมทั้งคำที่เด็กนี้หลุดออกมาบ่อย ๆ ก็แสดงถิ่นกำเนิดของตัวเองออกมาแล้ว

 

“ดูออกสิ ดูจากสำเนียงที่น้องไอริณพูดก็รู้แล้ว ต้นตระกูลพี่ก็คนใต้ทั้งนั้นแค่ครอบครัวพี่มาอยู่กรุงเทพฯ ตั้งแต่พี่เกิดพี่พูดไม่ได้หรอกแต่ฟังออก” ไอ้ทอฝันชวนน้องคุยหน้าระรื่น“ว่าแต่ไอริณกับพายุมาเที่ยวกันเหรอ”

 

“ครับ” ไอ้เด็กพายุพยักหน้ารับคำ

 

“งั้นไปเดินเที่ยว ตลาดข้าง ๆ ห้างนี้กับพี่มั้ย พี่จะแนะนำร้านเด็ด ๆ” ห้างที่นี่มีตลาดคล้ายถนนคนเดินอยู่ด้านข้าง พวกเด็กที่มหา’ลัยก็มาเดินเที่ยวบ่อยเหมือนกัน ไม่ก็มาตั้งแผงขายของกันก็มี “หรือว่ามาเดทกันสองคน นี่พี่รบกวนอะไรรึป่าวเนี่ย”

 

ผมเตะขาไอ้ทอฝันพร้อมถลึงตาใส่มัน มันสะดุ้งแล้วหันมามองผมอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ลืมยืดขาสั้น ๆ นั่นมาถีบขาผมกลับ

 

มึงทำดีแล้วขัดขวางต่อไปจะมาพูดดักคอกลับลำทำแมวอะไรวะ

 

“ห้ะ? เอ่อ...” ไอริณอั้ม ๆ อึ้ง ๆ ไปแต่สุดท้ายก็ส่ายหน้า“มากินข้าวกันเฉย ๆ ค่ะ”

 

“อ่อ โอเค งั้นก็ไปกันเลยมั้ย” ทอฝันลุกขึ้นแล้วควงแขนไอริณออกไปแต่ยังไม่วายหันมาหาผม“จ่ายด้วยนะบอกแล้วว่าจะเลี้ยง”

 

ผมมองเพื่อนที่ควงแขนลูกหนี้ของตัวเองออกไปพร้อมกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างชอบใจ เหอะ! กูยอมเลี้ยงมึงอย่างเต็มใจเลยเพื่อน ตอนแรกกะแค่มาดูเชิงคู่ต่อสู้เท่านั้นอย่างไอ้เด็กพายุนี่เท่านั้น ใครจะไปคิดว่าไอ้ทอฝันมันจะสอดมือเข้ามาช่วยแยกไอริณกับไอ้เด็กพายุนั้นวะ คิดดีแล้วจริง ๆ ที่เอามันมาด้วย

 

“นี่ ๆ เนยกรอบร้านนี้เด็ดมาก เห้ย! ไอ้โฬมซื้อดิ วันนี้ป๋าต้องเปย์หนูนะคะ” พูดไม่พอไอ้เพื่อนเวรนี้ยังทำท่ากวนตีนด้วยการเข้ามาเกาะแขนออเซาะกันอีก ผมดึงแขนออกจากมันแล้วเดินเข้าไปซื้อเนยกรอบให้ตามคำขอ เวรเอ้ย! ปล้นกันชัด ๆ ตั้งแต่เดินเข้าตลาดมาเนี่ยมีสักร้านมั้ยที่มันบอกว่าไม่อร่อย

 

“อ่ะ” ผมส่งของให้ทอฝันที่กลับไปยืนเกาะแขนไอริณต่อ แต่เมื่อเหลือบไปมองลูกหนี้ตัวเองก็เห็นน้องอมยิ้มกรุ้มกริ่มใส่กันอยู่

 

ทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไงวะ…

 

“นี่ลองกินดูสิน้องริณ” ทอฝันหยิบขนมป้อนน้องแล้วออกเดินต่อ โดยมีผมและไอ้เด็กพายุที่ยังไม่พูดอะไรกันสักคำเดินตามหลังผู้หญิง 2 คนด้านหน้า

 

ไม่ถูกชะตาไม่อยากคุย... มันก็คงคิดเหมือนผม

 

หลังเดินตลาดเสร็จเราก็เดินกลับมาที่ห้าง ไอ้ทอฝันก็แยกตัวจากน้องแล้วมายืนข้างผม“วันนี้พูดเยอะจนหิวน้ำเลย วันหลังอย่าลืมชวนเพื่อนมาเที่ยวนะ แล้วนี่กลับกันยังไงเหรอ”

 

“ผมมากับไอริณครับเดี๋ยวว่าจะย้อนไปส่งไอริณก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน” ไอ้เด็กพายุตอบทอฝัน

 

“ย้อนกลับ?” ทอฝันขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

 

“อ๋อ คือหนูอยู่หอแถว ๆ มหา’ลัยค่ะ แต่บ้านพายุไปอีกทาง”

 

“กลับด้วยกันดิ จะย้อนไปย้อนมาทำไม” ผมที่เงียบสังเกตการณ์มานานพูดขึ้น จนไอ้เด็กพายุหันมามองอย่างไม่สบอารมณ์ ผมจึงหันไปจ้องตามันกลับไป

 

จะเอาเหรอมึง

 

“บ้า! รถเฮียซ้อน 3 ได้ที่ไหน เดี๋ยวตำรวจก็จับหรอก หมวกกันน็อคก็ไม่มี”

 

“โฬมไม่ได้เอารถมา วันนี้พี่กับโฬมมาแท็กซี่นะ พอดีพี่ใส่กระโปรงตัวนี้มานั่งรถมันไม่สะดวก” ทอฝันแย้งไอริณพร้อมชี้กระโปรงตัวจิ๋วของตัวเอง

 

“มันใส่กระโปรงสั้นซ้อนไม่ได้” ผมจึงเสริมทับมันเข้าไปอีก

 

“งั้นเหรอค่ะ” ไอริณพยักหน้าเข้าใจแล้วหันไปหาไอ้เด็กพายุ“เราแยกกันตรงนี้เลยดีมั้ย พายุจะได้ไม่ต้องย้อนไปส่งเราไง”

 

“แต่เราเป็นคนพาริณมานะ เราก็ต้องพากลับสิ อย่าไปรบกวนคนอื่นเลย”

 

“คนอื่นที่ไหน กูสายรหัส” ผมรีบพูดแทรกทันทีที่พายุพูดจบ“แค่หลานรหัสคนเดียวทำไมกูจะดูแลไม่ได้”

 

“อือ เราไปกับเฮียดีกว่าพายุจะได้ไม่ต้องย้อนไปย้อนมาไง เดี๋ยวรถติดแล้วถึงบ้านดึกนะ” ผมแอบกระตุกยิ้มเมื่อเห็นว่าน้องจะยอมไปกับผม แม้จะมีไอ้ทอฝันอีกคนก็เถอะ

 

“เห้อ~ ถ้าริณว่าอย่างนั้นเราก็โอเค” ไอริณส่งยิ้มกว้างไปให้ไอ้เด็กพายุ ผมมองภาพตรงหน้าอย่างรู้สึกหงุดหงิดใจสุด ๆ

 

“ร่ำลากันเสร็จก็ไปได้ละ” พูดจบผมก็ดันหลังไอ้ทอฝันแล้วคว้าแขนน้องให้เดินตามมา แต่แรงกระตุกจากไอริณทำให้ผมหันกลับไปมองก็พบว่าไอ้พายุคว้าแขนไอริณเอาไว้เหมือนกัน

 

ผมมองประสานสายตากับไอ้พายุอย่างไม่ยอมแพ้ พร้อมส่งสายตาถามมันว่า ‘มึงจะเอา’ มันก็ส่งสายตากลับมาประมาณว่า ‘ก็เอาดิ’

 

ไอ้เด็กเวร!

 

ผมกระตุกแขนไอริณให้มาทางผม แต่มันก็กระตุกแขนแขนไอริณกลับไปทางมันอีกอีก เรายื้อแย่งน้องกันอยู่ครู่เดียว เจ้าของแขนขาวซีดก็สะบัดแขนออกอย่างแรง

 

“ห้าย~กะไรกันนิ! หนูเดินเองได้” ไอริณหันมาพูดกับผมแล้วหันไปหาไอ้พายุ“พายุก็แยกกันตรงนี้แหละ ขับรถดี ๆ นะ”

 

“งั้นไว้คืนนี้เราคอลหานะ”

 

“ไปได้ละ ร่ำลากันนานชิบหาย” ผมจงใจบ่นออกมาเสียงดังจนไอริณหันมาค้อนดังขวับ รวมทั้งไปทอฝันที่ฟาดฝ่ามือของมันลงมาที่ต้นแขนผมอย่างแรง “โอ๊ย!”

 

“ปากหมาจริง ๆ นะมึง” ไอ้ทอฝันกระซิบให้ได้ยินกันแค่ 2 คนก่อนจะคว้าข้อมือผมและไอริณเดินออกจากห้าง โดยไปลืมหันไปบอกลาพายุ“ไปแล้วนะน้องพายุ ไว้เจอกันนะ”

 

 

“มึงไปนั่งหน้า” ผมดึงแขนไอ้ทอฝันที่กำลังจะเข้าไปนั่งกับไอริณ และกระซิบเสียงเบา

 

“อะไรของมึงเนี่ย”

 

“กูขาติด นั่งไม่ถนัด” พูดจบผมก็ไม่สนใจคำโวยวายของมันแล้วยัดตัวเองเข้าไปนั่งด้านหลังข้าง ๆ น้องทันที ไอริณหันมาขมวดคิ้วมองผมด้วยความแปลกใจแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร

 

ผมนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างน้อง ทั้งรถก็มีแค่เสียงไอ้ทอฝันที่หันมาชวนน้องคุยไม่หยุดตั้งแต่ขึ้นรถมาจนรถมาจอดที่หน้าคณะ ไอ้ทอฝันก็หันมาจ้องผมแล้วพยักหน้าไปยังมิเตอร์ ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบลงจากรถไป ผมส่ายหน้าเอือมระอาแล้วควักเงินตัวเองจ่ายค่าแท็กซี่ไป

 

“สนุกจังตังค์อยู่ครบ แถมยังอิ่มท้องอีกต่างหาก” ไอ้ทอฝันทำหน้ากวนตีนใส่ผมก่อนจะหมุดตัวเดินไปที่คณะผม“วันนี้กลับด้วยนะ ขี้เกียจนั่งรถเมล์ละ”

 

“ใส่กระโปรงอยู่จะนั่งไปได้ไง”

 

“กางเกงบาสในล็อกเกอร์ไง ไม่ได้ล็อกใช่ป่ะ” มันหันกลับมาถามผม

 

“เออ เดินไปเอาได้เลย” ผมตอบกลับมันไป ไอ้ทอฝันจึงตั้งท่าจะเดินไปทางล็อกเกอร์แต่กลับชะงักแล้วหันมารัวคำพูดใส่ผม

 

“เอ่อ...วันนี้นั่งรถเมล์กลับดีกว่า ถ้ารีบก็กลับไปเลย อยากกินโกโก้อีกแล้วว่ะ” พูดจบไอ้ทอฝันก็วิ่งเข้าไปในร้านพี่เค้ก ผมมองตามหลังมันไปก็เข้าใจในทันที เมื่อเห็นเพื่อนสนิทอีกคนของตัวเองนั่งอยู่ในร้าน

 

ผมจึงหันกลับมาสนใจอีกคนที่ก้มหน้าก้มตาคุ้ยกระเป๋าสตางค์ของตัวเองอยู่ ไม่นานน้องก็เงยหน้าขึ้นและเดินตรงเข้ามาหาผม

 

“อ่ะ เฮีย ค่ารถในส่วนของหนู” ผมมองไอริณที่ส่งเงินค่ารถมาให้ “เอาไปสิ”

 

“ไม่เป็นไร”

 

“ห้ายยย เฮีย พี่ทอฝันไม่อยู่แล้วไม่ต้องคีพลุคเป็นผู้บ่าวสายเปย์แล้วก็ได้นิ” ไอริณกระตุกยิ้มล้อเลียนใส่ผม

 

“คีพลุคอะไรวะ”

 

“เอาน่า วันนี้เฮียทั้งดูแลดี ทั้งเปย์พี่เค้าขนาดนี้ ถือว่าเยี่ยมเลยนะ ผ่าน ๆ หนูเข้าใจเฮียคงอยากเป็นคนดีต่อหน้าคนที่ชอบแบบที่หนูเคยแนะนำใช่มั้ยละ” ไอริณหรี่ตามองผม“เป็นไงคำแนะนำหนูใช่ได้ใช่ป่ะ”

 

“พูดไรวะเนี่ย” ผมขมวดคิ้วมุ่นไม่เข้าใจสิ่งที่น้องต้องการจะสื่อ

 

“เอาเถอะถึงตอนแรกหนูจะมองว่าไม่เหมาะกันแต่เห็นวันนี้แล้วก็น่ารักกันดีนะ เหมาะอยู่ เฮียก็สู้ ๆ นะ หนูไปละ” รัวคำพูดใส่กันเสร็จไอริณก็ยัดเงินใส่มือผมแล้วหมุนตัวเดินออกไป

 

“เดี๋ยวที่พูดนี่หมายถึงอะไร” ผมเดินกลับไปคว้าแขนน้อง

 

“เฮียไม่ต้องเขินไอ้ไรหรอก หนูไม่ล้อเฮียหรอกนะ” ไอริณตบแขนผมเบา ๆ แล้วค่อย ๆ บิดแขนตัวเองออกจากมือผม

 

“เดี๋ยวเฮียไปส่ง”

 

“ไม่ต้อง! ไปส่งพี่ทอฝันเถอะ หนูไปนะ บาย” พูดจบไอริณก็โบกมือให้ก่อนก็จะเดินเร็ว ๆ ออกไปทางประตูหลังทันที

 

อะไรของเด็กนั้นวะ นี่คงไม่ได้คิดว่าผมชอบไอ้ทอฝันหรอกใช่มั้ย...

 

 

 

TALK

[FULL...125%] เฮียมันเพิ่งรู้ตัวว่าชอบน้องเองค่ะ ใจเย็น ๆ นะ เฮียอะใจเย็น ๆ

 

ไม่อยากให้เอาเฮียไปเทียบกะธันวาเลยมุมมองเรื่องแบบนี้ของแต่ละคนมันไม่เหมือนกันค่ะ เฮียโฬมก็คือเฮียโฬมนะ รีดยังรู้จักเฮียไม่หมดเลย ค่อย ๆ ติดตามกันไปน้า♥ มีสุขมีเศร้ามีขำมีขัดใจบ้างเป็นสีสันของงานเขียนนะคะ 5555555555555555

 

ส่วนใครที่ยังไม่ได้อ่านมินิสเปทอฝันกับธันวาไปอ่านได้ที่ MEB โล้ดดด ลงให้แล้วจ้า ♥

...

ช่วงขอมินนิคขายของ ใครเพิ่งมาเจอเรื่องนี้แล้วสนใจเรื่องของ #ทอฝันธันวา ลองอ่านได้ที่่ https://writer.dek-d.com/Minnik/story/view.php?id=1903984

มีขายรูปแบบ EBOOK ใน MEB นะคะ♥

MINNIK

...

มีคำผิดบอกได้นะคะ กด ♥ ให้กันสักนิด คอมเมนต์ให้กันสักหน่อยตามแต่ใจ

รีดเดอร์เลย ♡♡♡

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.496K ครั้ง

1,157 ความคิดเห็น

  1. #988 Pai0546 (@Pai0546) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 21:12
    555555555555 หวงจัด
    #988
    0
  2. #984 PROUD_JK (@PROUD_JK) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 19:50
    สายป่านเคยหักอกเฮียโฬมชัว5555
    #984
    0
  3. #949 @ Aphrodite @ (@conan0505) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 10:44

    น่าสงสารนะเฮีย555

    #949
    0
  4. #905 aappss (@ap_rachinicorn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 10:55
    เอ้าเฮียรีบเคลียร์ด่วนเลยนะ
    #905
    0
  5. #904 Thatsawan To Love (@kwon55) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 08:21
    เฮียยยย น้องเข้าใจผิดดดดด
    #904
    0
  6. #903 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 23:43
    5555555 เข้าใจผิดไปอีก
    #903
    0
  7. #902 Playploy555 (@Playploy555) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 22:50
    โอ้ย

    ชั้นจะขำใครดี เคมีเข้ากันสุดๆ ทั้งเฮียทั้งน้อง 555
    #902
    0
  8. #901 0989402793 (@0989402793) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 22:04
    น้องยังเด็กคะเฮีย เฮียต้องเปิดเผยกว่านี้อีกเนอะ5555
    #901
    0
  9. #900 moorung1996 (@moorung1996) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 22:00
    น้องเข้าใจงั้นไงงง55555555
    #900
    0
  10. #899 nami55 (@nami55) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 20:55
    ไอน้องไม่รู้ว่าเค้าชอบ5555
    #899
    0
  11. #898 Toywoohottest (@Toywoohottest) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 19:58
    โว้ยเฮีย ต้องชัดเจนกว่านี้แเล้ว ดูน้องมันยังไม่ค่อยคิดอะไรกับเฮียเท่าไหร่ เร่งมือหน่อย
    #898
    0
  12. #897 _ZELO_ (@_ZELO_) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 19:37
    เริ่มรำคาญพายุอะไรนี่ล่ะ -ไม่ใช่พระเอกเว้ยเฮียโฬมต่างหาก 5555555
    #897
    0
  13. #896 lookkai044 (@lookkai044) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 19:28
    แล้วแต่ไรท์ 555
    #896
    0
  14. #895 5600028 (@5600028) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 19:10
    *งั้นหรอคะ
    #895
    0
  15. #894 avarapohn (@avarapohn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 18:56
    คนอื่นที่ไหน กุสายรหัส ใครน้าาาา ขิงเก่งจังงเลยยย
    #894
    0
  16. #893 kypb (@kanyapakBoonyai) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 18:49
    เก้วกราดกันเด้อออออ5555
    #893
    0
  17. #892 เพกาซัส🦄 (@maruary) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 18:47
    ชอบความจะเอาไหมของเฮียมาก55555555
    #892
    0
  18. #891 khem22 (@iamkhem22) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 12:26
    ทำได้แค่เก้วกาดในใจ วงวารอิเฮีย55555555
    #891
    0
  19. #890 natty2338 (@natty2338) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 10:04
    จะเอาไหม-
    มีหวง555
    #890
    0
  20. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 08:07
    เฮียยยยย ทำไรอ่ะ 5555
    #889
    0
  21. #888 lookkai044 (@lookkai044) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 06:30
    ไม่เอา ไม่ทำแบบนั้น น่ะเฮีย เด็กมันไม่มีใจให้ เฮียอ่อยริณๆ บ่อยๆ ริณมันยังไม่เข้าใจเลย ตอนนี้ก็ คงคิดว่าเฮียจีบกับฝัน ริณอาจอยากคบกับพายุจริงๆ รุ่นเดียวกันเข้าใจกันง่าย ปล่อยเด็กไปเถอะ ถอยห่าง ถ้าเฮียหายไปนานๆ ไม่ตามตอแย ริณอาจคิดถึงเฮียก็ได้ ตื้อและตามหึงแบบนี้ เหมือนไม่ใช่เฮียโฬมอ่ะ!!ไรท์
    #888
    0
  22. #887 nami55 (@nami55) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 23:32
    ขำเฮียไม่ไหว55555555
    #887
    0
  23. #886 moorung1996 (@moorung1996) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 23:19
    จ้าาาาาา
    #886
    0
  24. #885 Cheeryblue (@Cheeryblue) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 23:15
    เฮียแม่งพร้อมบวกมากกกก 555
    #885
    0
  25. #884 SasiPutt (@SasiPutt) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 22:29
    เฮียยยย 555
    #884
    0