(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 9 : ฝึกซะ ถ้าไม่อยากตาย...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 564
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    13 ก.พ. 62




ตอนที่ 8

ฝึกซะ ถ้าไม่อยากตาย...





     ตอนนี้ฉันที่หน้าเซ็งกำลังถูกหิ้วโดยซันที่เดินตึงตังอยู่ทางเดิน เหมือนว่าจะไปห้องฝึก...

     ก่อนหน้านี้ฉันเกิดอาการงอแงไม่อยากฝึกเพราะวิ่งรอบสนามตั้ง 10 รอบ และท้อจัดถ้าวิ่งยังจะขนาดนี้ แล้วฝึกจะขนาดไหน...

     แล้วฉันเป็นซะแบบนี้ อย่างซันเหรอจะใจอ่อน...

     เขาถึงหิ้วฉันมาทั้งอย่างนี้งัย ท่าเดิม.. ท่าเดียวกันกับตอนถูกหิ้วกลับจากโรงเรียนเมื่อวานเป้ะๆ

          "ซัน ไม่รำคานเหรอ ปล่อยเถอะ..." ฉันคร่ำครวญเบาๆ โดนหิ้วแบบนี้ก็ลำบากนะ 

          "......" ซันเงียบ และยังหิ้วฉันต่อไป

     นี่เขาโกรธที่ฉันงอแงรึงัย เสียงก้าวเท้าตึงตังยังดังอยู่เลย...

          "ซันนนนนน T^T" รอบนี้โอดครวญไปเลย ถ้าไม่ปล่อยฉัน ฉันจะร้องไห้จริงด้วย แต่ก่อนหน้านั้น...

     รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงอะไรสักอย่าง และกำลังจะใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

     และตาฉันก็เหลือบเห็นป้ายอะไรซักอย่างพอดิบพอดี

     'โรงฝึก 1' 

     ระ...โรงฝึก ที่นี่ใช่ไหม!?

     ซันก็หยุดเดินแล้วปล่อยฉันลง  แล้วเหมือนมีอะไรน่าสนใจบางอย่างทำให้ฉันมองไม่วางตา

     ผู้คนมากมายและส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย... เขากำลังต่อสู้... ไม่สิฝึกต่อสู้ต่างหาก งื้อออออ พวกเขาเปลีอยท่อนบนกันทำใมอ่ะ!! กล้ามเนื้อหน้าอก!! ซิคแพ็ค!! สุดยอด!!

     ส่ายหัวๆๆ นี่ฉันมองอะไรเนี้ย มองที่อื่นเด้...

     จังหวะนั้นฉันก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ขอบโรงฝึกเข้าพอดี... 

     สวย.. สวยมาก! แค่ใส่เสื้อยืดธรรมดาๆกับกางเกงวอร์ม ไม่คิดว่าจะน่าดึงดูดขนาดนี้ ผู้หญิงด้วยกันมองยังอึ้งเลย

     แล้วเธอก็สบตากับฉันพอดี ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ห่างฉันนัก

          "อ่าว.. ซัน ลมอะไรหอบแกมาถึงที่นี่!!" ทักทายพร้อมตัวปลิวมาอย่างเร็ว

          "อืม..." ซันตอบรับแล้วพยักหน้าเบาๆ

          "แล้วแม่สาวน้อยนี่ใครกัน แฟนเหรอ!!" เธอถามแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์

     ฟะ...แฟนนนนนนน

          "เปล่า..." ซันตอบสั้น และฉันส่ายหน้าพั่บๆไปด้วย

          "อ่าว ไม่ใช่เหรอโทษที..." เธอยิ้มแห้ง ก่อนจะมาจับมือฉันอย่างเป็นมิตร  "ฉันเป็นพี่สาวของไอ่ซัน ชื่อซิน"

     เป็นพี่สาวของซันนี่เอง ว่าแต่เป็นพี่น้องที่สวยหล่อกันมากเลยอ่ะ...

          "ค..ค่ะ หนูชื่อไอ อยู่ห้องเดียวกับซันค่ะ" 

          "เห้ย ไม่เรียกปีศาจด้วยแฮะ" พี่ซินยิ้มเจ้าเล่ห์ทันที "แล้วแกพาน้องมาทำใม"

          "ฝึกป้องกันตัว..." ซันตอบพี่สาวตัวเองสั้นๆ 

          "กับแก?" พี่ซินมองด้วยแววตาประหลาดใจ

          "อืม..." 

          "เห่ย... ได้เหรอนั่น ให้น้องมาฝึกฉันนี่สิ" พี่ซินไม่พูดเปล่าๆพลางโอบไหล่ฉันให้มาใกล้พี่ซิน

     งื้ออออ พี่ซินตัวหอมมากกกกกก... 

          "ไม่..." ประโยคนี้ทำเอาฉันแทบสะดุ้ง เพราะซันพูดปฏิเสธพี่ซินด้วยเสียงเหี้ยม จากนั้นสายตาเขามองไปที่ข้างหลังพี่ซินที่มีแต่ผู้ชายอย่างไม่ค่อยพอใจนัก "คนเยอะไป..."

          "แหม... มีแต่ผู้ชายก็ไม่บอก..." พี่ซินยิ้มน้อยๆก่อนจะปล่อยฉันจากการโอบไหล่ "โรงฝึกข้างๆว่าง ไปซะสิ"

     ซันพยักหน้าน้อยๆก่อนจะเดินออกไป และฉันก็ตามเขาไปอย่างงงๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่าพี่ซินพูดประโยคหนึ่ง

          "หึงน้องซะแล้วสิ..."


     ......

     โรงฝึก 2

     โรงฝึกกว้างๆนี้... มีแต่ฉันและซันที่นั่งตรงข้ามกันสองคนกับพื้น... 

          "เอาไปอ่านซะ..." ซันพูดพลางหงุดหงิดน้อย ก่อนจะยื่นแผ่นกระดาษมาให้ฉัน

     ฉันเหลือบมองเขานิดหน่อย เขาไปอารมณ์เสียเอาตอนไหน ทำใมน้ำเสียงเขาถึงได้ดูหงุดหงิดแบบนี้...

     แต่ฉันก็ไม่คิดจะถามแล้วก้มมองแผ่นกระดาษที่ได้มา...

     เทคนิคป้องกันตัวระยะประชิด มีภาพประกอบด้วย...

     เอ่อ... 

          "เอาแค่นี้ไปก่อน แล้วลองทำเองดู"  

          "อะ...อื้อ..." ฉันพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะก้มลงอ่านรายละเอียด 

     เอ่อ... ให้จิ้มตาฝ่ายตรงข้าม...

          "เห้ยยยย จิ้มตาตาไม่บอดเอาเหรอ!?" ฉันเผลออุทานเสียงดังจนซันขมวดคิ้วยุ่งเลย

          "รึว่าจะยอมเป็นเหยื่อมัน..." พอซันพูดประโยคนี้เท่านั้นแหละ

     จิ้มก็จิ้มอ่ะ ฮือ...

     แล้วฉันก็อ่านต่อ...

     หัวโขกใส่หน้าฝ่ายตรงข้าม...

          "นี่ซัน ถ้าเอาหัวไปโขกหน้าเค้านี่ หัวเราจะแตกมั้ยอ่ะ..." 

          "หัวคนแข็งกว่าหน้าอีก..." ซันตอบพลางทำหน้าตาย... "อย่าโง่..."
     ง่ะ โดนด่า งื้ออออออ

     เอ่อ ต่อมาให้เตะที่เป้า...

     เอ๊ะ เป้า... ตรงกางเกงผู้ชายอ่ะเหรอ พอไปดูที่ภาพมันก็จริง เอาจริงดิ...

          "ถ้าเตะตรงเป้าผู้ชาย เค้าจะไม่เจ็บเหรอ..." 

          "ห่วงมันหรือจะห่วงตัวเอง..." 

          "อื้อ ห่วงตัวเอง..." ฉันหลับตาปี๋แล้วใช้แผ่นกระดาษที่อยู่ในมือปิดหน้าไปด้วย ทำใมต้องทำหน้าน่ากลัวขนาดนี้ด้วย ฉันกลัวอ่ะ...

          "มันเป็นแค่พื้นฐาน อย่างน้อยก็ควรรู้ใว้..." ซันเอากระดาษที่ปิดหน้าฉันออกเบาๆ ก่อนที่จะรู้ว่าเขาขยับมาอยู่ใกล้ขนาดนี้...

     กะ...ใกล้จนได้กลิ่นหอมๆจากตัวเขา...

          "อื้อ..." ฉันพยักหน้าอย่างเร็ว ด้วยความตื่นตระหนก ตัวแข็งนิ่งเป็นหินไปแล้ว...

          "ถ้าทำแล้วก็วิ่งหนีให้เร็วที่สุด" ซันพูดน้ำเสียงต่างจากเดิมนิดหน่อย แล้วสายตาที่อ่านไม่ออกนั่น มันรู้สึกแปลกๆในอก

          "อื้อ.." ฉันพยักหน้ารัวๆ แล้วหันหน้าหนีไปที่อื่นทันที

     ทำใมต้องเข้ามาใกล้ ทำใมต้องเข้ามาใกล้ขนาดนั้นนนนนนน

     แล้วทำใมต้องรู้สึกแปลกๆ ทำใมใจเต้นแรง!!

     ซันขยับตัวออกแล้วลุกจากที่นั่ง แล้วเดินไปตรงที่อุปกรณ์จำพวกมวย

     หะ...มวย?? มีลานมวยอยู่ตรงนั้นด้วย...

          "วันนี้เธอต้องฝึกพื้นฐานจากมวย" ซันพูดเสียงนิ่งเรียบ พร้อมส่งสายตาข่มขู่

          "ง่ะ!!"


     ......

     โรงพยาบาล BU

     เสียงก้าวเท้าหนักๆของคนที่กำลังเร่งรีบ ดูเหมือนเขาจะร้อนใจมากทีเดียว เขาใช้เวลาตั้งอาทิตย์กว่าๆ กว่าจะตามหาเพื่อนตัวเองเจอ 

     พอเขาเดินมาถึงหน้าห้องพักผู้ป่วย เขารีบเปิดประตูเลื่อนทันที

     ครืด! 

     เมื่อเข้าไปดูเพื่อนตัวเอง เขาแท็บซ็อคไม่คิดว่าเพื่อนของเขาจะบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ตั้งแต่ศรีษะกระทั้งใบหน้าถูกปิดด้วยผ้าพันแผลแม้จะเหลือจมูกและปากใว้หายใจ แขนทั้งสองข้างรวมขาอีกข้างถูกใส่ด้วยเฝือก นอนหายใจพะงาบๆอยู่บนเตียงผู้ป่วย!

     จังหวะนั้นหมอก็เข้ามาพอดี

          "เป็นญาติผู้ป่วยใช่ไหมครับ"

          "ผมเป็นเพื่อนเขาครับ เพิ่งทราบข่าวว่าเขาบาดเจ็บ" เขาตอบนิ่งเรียบแม้ในใจจะเป็นอย่างตรงกันข้าม "ตอนนี้เขาเป็นยังงัยบ้างครับ..."

          "ตอนนี้คนไข้ได้สติแล้ว แต่ยังขยับไม่ได้มากนักครับ กระดูกแขนรวมทั้งขาอีกข้างหัก และพบรอยฟกช้ำอีกหลายจุด อวัยวะภายในก็ไม่มีปัญหาครับ ถือว่าปลอดภัยในระดับหนึ่งครับ"

          "ครับ ขอบคุณครับ" 

     หลังจากที่หมอตรวจร่างกายเพื่อนของเขาเสร็จ หมอก็ออกไป เขายืนจ้องเพื่อนที่ตอนนี้นอนหายใจพะงาบๆอย่างเงียบๆ ก่อนจะนึกถึงล่าลุดที่ได้คุยกัน

     คราวที่แล้วเขาส่งเพื่อนของเขาให้ไปตามสืบเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง... แล้วหลังจากนั้นเพื่อนของเขาก็หายไปทันที แม้จะติดต่อไปก็ติดต่อไม่ได้

     ตอนนี้เขามั่นใจมากว่าคนที่ทำร้ายเพื่อนของเขาเป็นปีศาจเท่านั้น...

     เขากัดฟันกรอดในใจ ไม่คิดว่าฝั่งตัวเองจะโดนเล่นก่อน เพียงแค่ไปสืบเรื่องของเด็กสาวคนนั้นใกล้ๆ... แสดงว่าเด็กคนนี้คงมีความสำคัญกับปีศาจมาก

     และอีกเรื่องที่เขามั่นใจนัก เพราะเมื่อวานเขาเห็นปีศาจอยู่กับเด็กคนนั้นตอนเลิกเรียน ถึงแม้จะดูออกว่าปีศาจจงใจ แต่มันต้องมีอะไรสักอย่าง...

     ดูเหมือนว่าจะเข้าไปยุ่งกับเด็กคนนั้นไม่ได้ง่ายๆซะด้วย เขาต้อง 'วางแผน' ให้ดีกว่านี้


     ......

     เหนื่อย เพลีย จะบ้า!!

     ตอนนี้ฉันนั่งพักอยู่ริมลานมวยที่อยู่ในโรงฝึก พอมองไปรอบๆแลดูอำนวยความสะดวกเหลือเกิน...

     มีทั้งพวกอุปกรณ์ฟิตเนต พวกอุปกรณ์ยกน้ำหนัก และลานย่อยๆซึ่งฉันไม่รู้อีกว่าเป็นลานอะไร

     ก่อนหน้านี้ซันบังคับให้ฉันต่อยมวย.. ต่อยมวย!! ไปต่อยกับกระสอบทราย ต่อยทีมือแทบเด้งเข้าหน้าตัวเองอ่ะ ต่อยไม่โดนอีก แล้วโดนซันว่า...

          'นั่นต่อยหรือสะกิด...'

          'เอาแรงคน ไม่ใช่แรงตุ้กตา...'

          'เอาตาใว้มองจมูกเหรอ'

          'หลับตาต่อยทำใม'

     และอีกสารพัดคำที่ซันขุดมาจากไหนไม่รู้ ให้ฉันรู้สึกเจ็บใจ และเจ็บมือตัวเองด้วย แม้จะใส่นวมก็เถอะ แต่มันเจ็บอ่ะ!!

     ส่วนตอนนี้ซัน...

     ยืนจ้องกระสอบทราย... จ้องทำใม... จ้องเพื่ออะไร...

     จากนั้นซันก็เดินไปเอาอะไรสักอย่างมาใส่มือ เอ่อ... นั่นมันเป้านวมสำหรับชกต่อย...

     อย่าบอกนะว่า...

     แล้วซันก็หันมาจ้องฉัน ฉันรีบหันหน้าหนีอย่างไว นี่เขาคิดจะให้ฉันต่อยเขาเหรอ!! สู้ไปต่อยกระสอบทรายยังจะดีกว่า

          "ลุกขึ้นมา..." ซันที่ยืนนิ่งอยู่ตางลานมวยพูดเสียงเหี้ยมขึ้นมาทันที งื้อออออ

ฉันลุกตามคำสั่งอย่างกล้าๆกลัวๆ นี่จะให้ฉันต่อยตรงนั้นจริงดิ...

          "ซัน ไม่เอานะ ขอต่อยกระสอบทรายดีกว่า..." ฉันขอร้องอ้อนวอนน้ำตาแทบคลอเบ้า หาซันใจอ่อนไม่...

          "ตั้งการ์ดซะ..." งื้ออออ

          "ฮือ..." ฉันยอมตั้งการ์ดตามที่เขาว่า ถึงจะยังไม่แข็งพอก็เถอะ...

          "ต่อยตรงนี้" ซันยกเป้าชกระดับพอๆกับกระสอบทรายเมื่อกี้ มันต้องพุ่งความสนใจที่ตรงนั้นนะ แต่สายตาซันนี่สิ ทำใมมันน่าสนใจกว่าเป้าชกอีก...

     แล้วก็จ้องๆ ฉันอย่างนั้น แล้วฉันจะเอาแรงไหนต่อยได้งัยเล่า...

          "ย้ากกกกกก" ฉันเผลอหลับตาปี๋แล้วต่อย แต่...

     ดันสะดุดขาตัวเองงงงงง... T^T

          "อ้ายยยยย" ล้มสิแบบนี้ต้องล้มอยู่แล้ว หลับตาปี๋รอรับความเจ็บได้เลย...

     ตุบ... หือ...ไม่เจ็บอ่ะ หน้าฉันน่าจะฟาดพื้นไปแล้วนะ...

     พอลืมตาขึ้นมาก็พอกับ...

     ฉันนั่งทับซันอยู่!!!

     อ้าปากค้างทันที ตอนนี้ฉันเหมือนอยู่ในท่ากำลังจะกดซันอยู่เลย ส่วนซันก็หน้านิ่งในท่ากึ่งนอนกึ่งนั่ง หน้าห่างกันแค่คืบเดียว แล้วซันทำใมต้องจ้องฉันแบบนั้นอ่ะ! มันทำให้ฉันรู้สึกใจเต้นแปลกนะเนี้ย! ไอจะเป็นลม!! จะระเบิดตัวเองตายตรงนี้!!

          "แหม คู่นี้มันอะไรกันจ้ะ..." เสียงพี่ซินดังขึ้นจนฉันรีบกระโดดผละออกจากซันทันที

          "......" ซันเหลือบมองพี่สาวตัวเองด้วยแววตาขุ่นก่อนจะลุกขึ้นและถอดเป้านวมวางใว้ที่เดิม 

          "เที่ยงแล้วดูเวลาด้วยเนาะ จะสวีทก็ดูเวล่ำเวลาหน่อยเด่ะ" พี่ซินยิ้มเจ้าเล่ห์ที่สุด บอกว่าสวีทกันเนี้ยนะ!

     หน้าฉันเห่อร้อนขึ้นมาทันที อยากจะระเบิดตรงนี้!

     สะบัดทิ้ง สะบัดทิ้ง สะบัดทิ้งงงงงงงง...

          "เที่ยงแล้ว กินข้าว ข้าวกล่อง!!" สมองฉันรีบประมวลผลก่อนจะลุกพรวดแล้ววิ่งไปคว้าข้าวกล่องที่เอาติดมาด้วยอย่างเร็วไว...

     วันนี้ฉันพกข้าวกล่องมาด้วย ก็ไม่รู้ว่าจะฝึกจนถึงตอนนไหนแต่เผื่อเอาใว้น่ะ

          "ถ้างั้นไปกินที่ครัวกันนะ" พี่ซินยิ้มๆก่อนจะเดินออกไปจากโรงฝึกอย่างอารมณ์ดี

     พอพี่ซินออกไปทิ้งใว้ให้เหลือแค่ฉันกับซันแค่สองคน ซันนิ่งไปเลย ส่วนฉันกอดข้าวกล่องแน่น...

     และเดดแอร์เหมือนเดิม...

          "ทำของฉันมาด้วยรึเปล่า" ในที่สุดซันก็เปิดปากพูดก่อน โดยที่สายตาเหลือบมองข้าวกล่องที่ฉันกอดแน่น

          "อื้อ" ฉันพยักหน้าอย่างเร็วใว 

     รู้สึกแปลกๆในอกอ่ะ ไม่รู้มันคืออะไร T^T

     แล้วซันก็เดินออกไป ทิ้งกันเฉยเลย ก่อนที่ฉันจะรีบตามเขาไปจนถึงห้องครัว พี่ซินก็เตรียมทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว ก่อนจะขมวดคิ้วยุ่งเมื่อเห็นข้าวกล่องในมือฉัน

          "น้องไอพกข้าวกล่องสองอันเหรอ"


          "อีกอันหนึ่งของซันค่ะ"

          "อุ้ย ความเป็นแม่บ้านที่ดี" พี่ซินยิ้มร่า ว่าแต่แม่บ้านอะไรอ่ะ... พวกพนักงานทำความสะอาดเหรอ...

          "เอาไปใส่จาน" ซันชี้ไปที่เคาน์เตอร์ครัวที่อยู่ด้านหลัง

          "อื้อ" ฉันพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะจัดแจงด้วยตัวเอง

     ระหว่างที่กินข้าวบอกเลยว่ารู้สึกแปลกๆนิดหน่อย ก็กินบ้านซันนี่นะ พี่ซินก็พูดจ้อไม่หยุดดูสนุกสนาน พี่ซินนี่สวยมากนะคงมีแฟนแล้วแน่ๆ แต่ที่บ้านเงียบน่าดูเลยนะ 

     หลังจากที่ฉันกินข้าวเสร็จ ก็มานั่งพักอยู่ห้องนั่งเล่นที่ใหญ่พอสมควร อืม.. มีแต่ตรงนี้แฮะที่ดูหรูหรา สงสัยเอาใว้ต้อนรับแขกผู้ดีแน่ๆอ่ะ
 
     ตึดๆๆๆ

     เสียงแชทกลุ่มฉันดัง จนเปิดดู

          ฝน : ไอลูกกกก เป็นงัยบ้างงงง T^T

     ฝนนี่นา สงสัยคงจะห่วงเรื่องที่ฉันฝึกวันนี้แน่เลย

          ไอ : โหดสุดๆ

          ฝน : ปีศาจคงไม่ฆ่าลูกใช่มั้ยยยยย

          ปลา : เว่อร์

          ฝน : โอ้ยยย ฉันเป็นห่วงนี่

          ไอ : ฉันไม่เป็นรัย ยังโอเคอ่ะ

     เหอะๆ โอเคมากเลยแหละ ตอนนี้น่วมไปทั้งตัวหมดแล้ว

          ปลา : เรื่องเที่ยวทะเลพรุ่งนี้เอายังงัย

          ฝน : ว่าจะคุยเรื่องนี้แหละ พรุ่งนี้ว่างกันใช่มะ

     จริงด้วยสิ พรุ่งนี้ฉันไม่มีงานพิเศษ แต่จะมีการฝึกรึเปล่า...

     ฉันรีบมองซ้ายมองขวาหาซัน แต่ก็ไม่เจอ ตั้งแต่กินข้าวเสร็จเขาก็หายไปเลย จะคุยเรื่องการฝึกได้งัย 

     แต่ขอเถอะ หยุดพักสักวันเถอะนะ จะไปทะเลแทน!!

          ไอ : ฉันต้องว่าง

     พิมพ์ไปอย่างมันใจ

          ปลา : ต้องนี่หมายความว่ายังงัย ไม่ใช่ปีศาจจะฝึกโหดพรุ่งนี้อีกใช่มั้ย...

          ฝน : ไม่นะ!! ฉันไม่ยอม!!

          ไอ : เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับซันเอง พักสักวันน่าจะดี

          ฝน : โมโห! ถ้าปีศาจนั่นไม่ให้เธอไป ฉันจะคุยกับเขาเอง มามา!!

          ปลา : อ่าว ไม่กลัวเหรอ?

          ฝน : เพื่อไอลูกรัก ฉันต้องกล้าดิ!

     จังหวะนั้นฉันก็เห็นซันเดินเข้ามาห้องนั่งเล่นพอดี ร่างสูงเดินมานั่งโซฟาแล้วคว้ารีโมททีวีกดเปิดดูรายการทีวีอย่างไร้อารมณ์

     ส่วนฉันนั่งแหมะอยู่พื้นเพราะไม่กล้านั่งโซฟา อารมณ์เหมือนคนใช้เลย...

          "ซัน..." ฉันเรียกเขา แต่ซันหามองไม่ "พรุ่งนี้ฉันไปทะเลกับเพื่อนนะ"

     พอฉันพูดแค่นั้นแหละ ซันถึงกับหันควับมาจ้องฉันด้วยแววตาดุร้ายทันที งื้อออออ...

          "พรุ่งนี้ฝึก..." ซันพูดเสียงต่ำ นี่เขาจะบังคับฉันให้ได้ใช่มะ...

          "ฉันน่วมไปทั้งตัวแล้ว" ฉันพูดพลางทำหน้าบูดใส่เขา นี่ฉันไม่ยอมจริงๆนะ ขืนพรุ่งนี้ฝึกอีกฉันตายแน่ๆ "อีกอย่างฉันไม่เคยไปเที่ยวทะเลมาก่อนเลย"

     พอฉันพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อแค่นั้น ซันก็มองฉันด้วยแววตาประหลาดใจนิหน่อย ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ 

          "ตามใจ..."

จริงง่ะ ได้ยินคำตอบจากเขาฉันถึงกับยิ้มกว้างทันที ซันใจอ่อนแล้ววววว

          "เย้ๆๆ" ฉันดีใจดิ้นดุกดิ้ก นี่ถ้าเป็นบ้านตัวเองคงกลิ้งกับพื้นแล้วนะเนี้ยยยยย

          "แต่วันนี้ทั้งวัน ต้องฝึก" เสียงของซันเหี้ยมโหดดังขึ้น จนฉันสะดุ้งทันที

          "เอ๊ะ... แต่ว่า..." ฉันอ้าปากค้าง นี่อย่าบอกนะว่าช่วงบ่ายเขายังจะฝึกให้ฉันอีก

     ซันมองฉันด้วยแววตาอำมหิต ก่อนที่ประโยคถัดมาจะทำให้ฉันขนลุกจนอยากหนีไปไกลๆเลย "ฝึกซะ... ถ้าไม่อยากตาย..."

     งื้อออออออ ทำใมต้องข่มขู่กันแบบนี้ด้วยเล่า... T^T

          "มวยอีกแล้วเหรอ..." ฉันตัดพ้อนิดๆเผื่อซันจะยอมใจอ่อน ยอมให้ฉันฝึกอะไรที่มันเบาๆบ้าง

          "ไม่เอามวย..." ซันก้มลงมองฉันก่อนจะทำแววตาเจ้าเล่ห์ใส่

     เดี๋ยวนะ! เมื่อกี้ซันทำตาเจ้าเล่ห์ พึ่งเคยเห็นนี่แหละ และเหมือนจะรู้สึกถึงลางร้ายที่กำลังจะมา

          "อื้อๆๆ" ฉันพยักหน้ารัวๆ เปลี่ยนแนวเหอะ ขอดีและขอเบาๆ

          "งั้นยูโดดีไหม..." ซันแสยะยิ้มเหี้ยมทันที นี่เขาล้อฉันเล่นใช่อ่ะ "ลุกได้แล้ว หมดเวลาพักแล้ว..."

          "ง่ะ!! ไม่เอายูโดอ่ะ!!" ฉันอ้าปากค้างก่อนที่ซันจะลุกเข้าไปหิ้วฉันอีกครั้งแล้วเดินเข้าโรงฝึก


     ฮือ... ใครก็ได้ช่วยด้วยยยย T^T

     ท่ามกลางเสียงโวยวายของเด็กน้อยไร้เดียงสาที่ข้อร้องอ้อนวอนให้น้องชายตัวเองเบามือกับเธอหน่อย ดูเหมือนน้องชายสุดมึนนั่นจะหิ้วเธอไปฝึกต่อซะแล้ว

     ซินแอบมองทั้งคู่มาได้สักพักแล้ว เห็นท่าทางน้องชายตัวเองแปลกๆตานิดหน่อย ไม่คิดว่าจะเป็นคนเข้าหาสาวน้อยคนนั้นเอง 

     ปกติเธอแทบไม่ค่อยเห็นน้องชายเข้ามานั่งในห้องนั่งเล่นเท่าไหร่ วันนี้กลับตีเนียนเข้ามาเปิดทีวีในห้องนั่งเล่น แล้วตาเหลือบมองแต่สาวน้อยคนนั้น แถมยังยอมใจอ่อนให้เธอไปเที่ยวทะเลอีกด้วย

     ซินลอบยิ้มน้อยๆพลางคิดว่าคนอย่างซันจะยอมแน่เหรอที่ปล่อยให้สาวน้อยคนนั้นไปทะเลได้ง่ายๆ!

     งานนี้เธอต้องกระตุ้นน้องชายตัวเองหน่อยแล้วล่ะ!!



 

(to be continue.....)


Minetji : ทีนี้เปิดตัวพี่น้องครบทั้งสามคนแล้วนะคะ อิอิ ตามชื่อเรื่องเลยค่ะ ว่าเป็น (ซ. set มัดใจ) เอ๊อะ... เอาเรื่องคนน้องให้รอดก่อนเนาะ เหอะๆ

          ขอบคุณที่อ่านกันนะคะ <3


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #7 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 17:51
    สนุกม้ากมากกกก
    #7
    0