(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 8 : เมื่อมาอยู่ในดงของปีศาจ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 607
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    11 ก.พ. 62




ตอนที่ 7 

เมื่อมาอยู่ในดงของปีศาจ...




     ฉันเอามือทั้งสองข้างปิดหน้าตัวเองเอาใว้อยู่...

     เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็ฉันโดนปีศาจหิ้วตัวอยู่งั๊ยยยยยย...

     นี่ขาดยังไม่พ้นเขตโรงเรียนนะเนี้ย นี่เขาจงใจพวกรุ่นพี่รู้เหรอว่า 'ฉันอยู่กับเขา เชิญหมายหัวฉันได้เลย' อะไรแบบนี้ 

     โอ้ยยยย ไอจะเป็นลม!!

          "นั่นปีศาจลากใครวะนั่น"

          "ไม่รู้ผู้หญิงด้วย กูล่ะสงสารจริงๆ"

          "น้องเค้าคงไม่ได้ทำอะไรผิดใช่ไหมน่ะ..."

     และมันก็ไม่พ้นคำซุบซิบนินทาที่ฉันได้ยินมาตลอดทาง ฉันก็ไม่คิดจะคลายมือออกจากการปิดหน้าตัวเองด้วย ฉันไม่อยากดัง

     ในที่สุดซันก็ปล่อยฉันลงจนได้ แต่มาปล่อยตอนที่พ้นเขตโรงเรียนแล้วเนี้ยนะ ทำเพื่ออะไรคะ??

          "เห่อ....." ฉันถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่ซันจะโยนกระเป๋านักเรียนคืนให้ฉัน

          "ไปได้แล้ว..." ซันยืนนิ่งก่อนจะออกตัวเดิน เขาทิ้งความงงให้ฉันอีกแล้วววว

          "ทำใมถึงลากฉันอ่ะ" ฉันเดินตามเขาอย่างช่วยไม่ได้ 

          "แค่กระตุ้นเธอ..." เขาตอบโดยไม่หันหลังกลับมา กระตุ้น... กระตุ้นอะไร...

     งงไปอีก...

          "ฉันไม่เข้าใจ..." ฉันเอียงคองงถามเขาอย่างสงสัย

          "กระตุ้นให้เธอฝึก เมื่อกี้เป็นการประกาศให้เธอเป็นเหยื่อล่อ..." หะ...

          "เหยื่อล่อ..." ฉันตะลึง ก่อนจะรีบเดินให้เทียบเคียงกับเขา "เหยื่อล่อ!"

     ซันหน้าเรียบเฉยมาก เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะมันเกิดขึ้นกับฉันงัยเล่า...

          "ไม่อยากเป็นเหยื่อล่อ ก็มาฝึกกับฉัน..." ซันหันมาพร้อมส่งสายตาข่มขู่บังคับ เล่นเอาฉันพูดไม่ออกเลยทีเดียว

          "แต่..."

          "อยากเป็นเหยื่อล่อ?..." 

     ไม่อยากหรอก! แต่นายบังคับให้ฉันเป็นต่างหาก!

     เอาเหอะ ฝึกก็ฝึกแหละ ถ้าบังคับกันขนาดนี้อ่ะ...

          "ก็ได้อ่ะ แต่วันนี้ไม่ได้นะ" พอฉันพูดจบเท่านั้นแหละ ซันถึงกับชะงักกึกแล้วหันมาส่งสายตาแบบไม่พอใจสุดๆ "วันนี้พ่อฉันกลับบ้านน่ะ..."

          "กลับบ้าน?..." ซันถามพลางขมวดคิ้ว

          "อื้อ ปกติพ่อฉันไม่ค่อยอยู่บ้านหรอก ท่านออกไปทำงานที่ต่างจังหวัดบ่อยๆน่ะ" ฉันยิ้มน้อยๆ โดยเผลอส่งสายตาเหงาๆใส่ซัน

          "อืม" ซันตอบรับในลำคอ "เดี๋ยวจะไปส่งที่บ้าน"

          "อื้อ ขอบคุณนะ" ฉันยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินข้างเขาอย่างอารมณ์ดี

     จะว่าไปวันนี้เป็นครั้งแรกเลยที่คุยกับซันนอกจากเรื่องข่าวกล่อง แม้จะรู้สึกแปลกๆนิดหน่อย แต่ต่อไปคิดว่าน่าจะชินแล้วล่ะ... มั้งนะ...

          "พรุ่งนี้..." อยู่ๆซันก็พูดเสียงดุขึ้นมา ฉันที่อยู่ในภวังค์ความคิดถึงกับตกใจ "มาฝึกป้องกันตัวซะ..."

          "อะ...อื้อ..." พยักหน้าอย่าวเร็วไว ทำใมโหดอ่ะ ทำใมต้องโหดดดด...

     พอมาถึงที่บ้านตัวเอง ก็พบว่าบ้านตัวเองไฟเปิดอยู่ สงสัยพ่อกลับมาแล้วมั้ง

          "ขอบคุณที่มาส่งนะซัน" ฉันหันไปบอกเขาอย่างยิ้มแย้ม เจ้าตัวหามองไม่...

          "อืม..." ตอบในลำคอด้วยท่าทางเฉยเมย

          "ถ้างั้น....."

     เพล้ง!!

     เสียงอะไรสักอย่างแตก มันเป็นเสียงที่มาจากในบ้านของฉัน และมันเรียกความสนใจของฉันกับซันได้ดี...

     พ่อ!! รึว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพ่อ!!

          "พ่อ!" ฉันรีบเปิดประตูบ้านทันที แล้ววิ่งไปดูว่าพ่อเป็นอะไร

     ฟึ่บ... 

          แต่ก็ไม่คิดว่าซันจะไวกว่า เขาดันฉันออกจากทางเดินแล้ววิ่งไปทางห้องครัว ฉันเองก็วิ่งตามเขาอย่างงง แต่ที่สำคัญกว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อ...

          "อุหวา...เห้ยยยยย เธอเป็นใครกัน" เสียงพ่อเล็ดลอดมาจากห้องครัวจริง แล้วนี่ซันรู้ได้งัยเนี้ยว่าพ่ออยู่ที่ห้องครัวอ่ะ

     งงในงง...

     ส่วนซันก็ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องครัว จังหวะนั้นก็เห็นพ่อกำลังนั่งอยู่กับพื้นพอดี

     ฉันรีบถลาเข้าหาพ่อทันที "พ่อ! พ่อเป็นอะไรอ่ะ"

          "แหม... ไอกลับมาเร็วจังนะ แฮ่ๆ" พ่อยิ้มระรื่นพลางลูบหัวฉันเบาๆ ก่อนที่จะหันไปที่เคาน์เตอร์ห้องครัว "พ่อทำจานแตกน่ะ..."

          "พ่อ...หนูบอกแล้วใช่มั้ย ว่าห้ามพ่อทำอาหารอ่ะ" ว่าแต่กลิ่นไหม้นี่คืออะไร!?

          "ว่าแต่ลูกเถอะ พ่อหนุ่มหล่อคนนั้นเป็นใคร" พ่อยิ้มเจื่อนพลางมองไปที่ซันที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องครัวนิ่ง เหมือนหุ่น

          "เอ่อ..พ..เพื่อนหนูเองค่ะ เค้ามาส่งหนูอ่ะ" ฉันยิ้มเจื่อนๆ พลางพยุงพ่อขึ้นจากพื้น จะเรียกซันว่าเพื่อนคงได้ใช่มั้ย... คงได้นะ

          "งั้นหรือ... ถ้างั้นมาทานข้าวเย็นที่นี่เลยสิ" 

          "เอ๊ะ..." ตาตะลึงทันทีฉัน

          "....." ส่วนซันขมวดคิ้ว

          "ลูกสาวผมทำกับข้าวอร่อยมากนะพ่อหนุ่ม มาทานด้วยกันเถอะนะ" พ่อเดินเข้ามาหาซันอย่างเริงร่า ก่อนจะเชื้อเชิญเขาไปที่โต๊ะอาหารในห้องนั่งเล่น

          "ครับ..." ซันทำหน้าลำบากใจนิดๆก่อนจะรับคำ พึ่งเคยได้ยินเขาพูดสุภาพก็วันนี้!! ฉันนี่อึ้งเลย...

     และพ่อทิ้งฉันใว้ในห้องครัว แล้วบอกว่า...

          "ฝากลูกเก็บกวาดให้ด้วยนะ แล้วทำกับข้าวให้เยอะๆเลยนะลูก" พ่อดูร่าเริงผิดปกติเลย คงเพราะมีแขกมาบ้านล่ะมั้ง...

     หวังว่าตอนที่ฉันทำกับข้าว ซันคงไม่แผ่รังสีฆ่าคนใส่พ่อหรอกนะ...

     ระหว่างที่ทานข้าวพ่อโม้ไม่หยุด รู้สึกวันนี้จะครึกครื้นกว่าปกติ ทั้งๆที่ซันก็นั่งฟังแบบเงียบๆ จนเวลาเลยมาถึงสองทุ่ม ซันก็มีท่าทีจะกลับ

     ส่วนพ่อเมาแอ๋อยู่ที่โซฟาไปแล้วล่ะ...

          "ฉันไปส่งนะ" เมื่อเห็นซันลุกออกจากที่นั่ง ฉันก็ลุกตาม

          "หน้าประตูพอ" ซันพูดเสียงนิ่งก่อนจะหิ้วกระเป๋านักเรียนตัวเองแล้วออกตัวเดินจนถึงหน้าบ้าน

          "วันนี้ขอบคุณมากนะ ดูพ่อสนุกมากเลย" ฉันยิ้มน้อยๆ ก่อนจะโบกมือลา 
          "อืม..." ซันตอบรับแค่นั้น แล้วก็เดินออกไปจนลับตา

     ฉันจัดการธุระที่ห้องครัว กระทั่งแบกพ่อกลับไปนอนที่ห้อง และจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ก็เข้าห้องนอนไปกลิ้งบนที่นอนเล่น 

     ฉันคว้าโทรศัพท์มาเล่นดูก็พบว่ามีสายจากฝนเป็นร้อยกว่าสาย...

     จริงสิ วันนี้เพื่อนทั้งห้อง ไม่สิๆ ทั่วทั้งโรงเรียนต่างหากที่เห็นซันลากฉันกลับบ้านวันนี้ แย่ล่ะ ต้องรีบอธิบายให้ฟังแล้ว

     ฉันตัดสินใจโทรหาฝนทันที...

          (กรี๊ดดดด ไอใช่มะ นี่ไอใช่ม้ายยยย) เสียงฝนร้องคร่ำครวญสนั่นตามปลายสาย ฉันแทบยกโทรศัพท์หนีหูเลย

          "อื้อ ฉันเองอ่ะ"

          (ทำใมพึ่งโทรมาป่านนี้ เดี๋ยวประชุมสายกับยัยปลาก่อน) แล้วก็ได้ยินเสียงติ้ดๆตามๆกัน

          "คือว่า..." 

          (เธอโดนปีศาจทำอะไรมา! รู้มั้ยพวกฉันเป็นห่วงเธอมากเลย T^T)

          "คะ...แค่โดนหิ้วกลับบ้านด้วยกันเอง..." 
 

          (อะไรนะ!!) เสียงฝน.. ไม่สิ เสียงปลาด้วย ก็ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ที่แน่ๆทั้งสองคนตื่นตระหนกกันแน่ๆ

          "คืออย่างงี้...." แล้วฉันก็ตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฝนและปลาฟัง แล้วคือทั้งคู่มีแต่เสียงอุทานทุกครั้งขณะที่ฉันเล่าจนจบ

          (ปะ...เป็นไปไม่ได้... นี่ปีศาจทำอะไรแบบนี้ด้วย) ฝนน้ำเสียงดูช็อกๆ คล้ายไม่เชื่อว่ามันคือความจริง

          (ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้วล่ะ มิน่า... ไอถึงได้ดูใจเย็นนักเวลาที่มีปีศาจมา) ปลาสรุปความอย่างใจเย็น

          "อื้อ" ฉันพยักหน้าหงึกหงัก ในที่สุดก็เร่มเข้าใจกันละ

          (แล้วที่ให้ฝึกป้องกันตัว...) พอปลาพูดเรื่องนี้ฉันก็นึกขึ้นได้เลย

     จริงสินะ... ซันบอกว่าพรุ่งนี้ให้มาฝึกก็จริง แต่ฝึกที่ไหนละ? แต่ยังงัย? และฝึกเวลาไหน? เห้ย ฉันลืมถามเขาไปเลยแฮะ

          "ฉันก็ไม่รู้รายละเอียดอ่ะ ซันเขาบอกมาแค่จะฝึก..."

          (ซะ...ซัน... เรียกชื่อปีศาจง่ายๆงี้อ่ะ!!) ฝนโหยหวนลั่น เหมือนยังรับไม่ได้

          (ฝนใจเย็นๆ...) ปลารีบห้ามปราม

          "ฝน... T^T" 

          (ไม่เย็น ไอ้ปีศาจนั่นมันให้ไอลูกรักของฉันต้องโดนหมายหัว!!)

          (เขาถึงได้ให้ไอฝึกป้องกันตัวงัย อีกอย่างไอไม่ใช่ลูกเธอ)

          "อื้อ ก็เป็นแบบนั้นแหละนะ..."

          (โอ้ยยยย จะบ้า...)

     แล้วการสนทนาทางโทรศัพท์ของเราทั้งสามคนก็ยาวไปจนถึงสี่ทุ่ม กว่าเพื่อนๆจะทำใจและปรับตัวได้ก็คงใช้เวลา แต่ทั้งฝนทั้งปลาต่างก็เข้าใจและรู้สึกได้ถึงความเป็นห่วงของทั้งคู่

     หวังว่าพรุ่งนี้ฉันคงไม่ตายเพราะการฝึกหรอกนะ...


     ......

     วันต่อมา

     เช้านี้พ่อฉันไปทำงานที่บริษัทตามปกติ แม้จะเป็นวันเสาร์แต่พ่อบอกว่ามีงานต้องเคลียร์ที่บริษัทต้องทำให้เสร็จ พรุ่งนี้ท่านก็หยุดอยู่บ้านแล้ว ฉันก็เช่นกัน

     ส่วนเรื่องฝึกป้องกันตัวกับซันวันนี้ฉันก็งงๆอยู่เหมือนกัน เจ้าตัวก็ไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรให้เลย ฉันก็อยากจะคุยอยู่หรอก แต่ไม่มีเบอร์ติดต่อเขางัย    ไม่รู้อะไรเลย พอพูดให้ฝนกับปลาฟัง ทั้งคู่พร้อมใจตอบกลับมาว่า

          'เธอมันบื้อ...'

     ง่ะ คือฉันผิดงั้ยยยย ผิดที่ไม่ได้ถามเขาอ่ะ...

     ติ้งต่อง...

     เสียงออดบ้านฉันดังขึ้น ฉันวิ่งไปเปิดประตูทันที แทบผงะ...

          "ซัน..." ฉันเรียกเสียงสั่นเครือเมื่อเจอร่างสูงยืนแผ่รังสีมืดมน อยู่หน้าประตูบ้านฉัน ทำใมทำท่าทางแบบนั้น...

          "ฝึกได้แล้ว..." ร่างสูงในชุดไปรเวทพร้อมแว่นตา แว่นตาอีกแล้วเหรอ? เอ่ยเสียงนิ่งเรียบ 

          "อื้อ รอแป๊ปนะ..." ฉันพยักหน้ารัวๆ ก่อนที่จะรีบเตรียมตัวแล้วออกไปกับเขา

     น...นี่มันอะไรกันนนนนนนน

     บ้านฉันกับบ้านซันห่างกันแค่สามซอยเอง!!!!

     แล้วนี่ใช่บ้านซันใช่ไหมนั่น ทำใมมันดูใหญ่งี้อ่ะ แทบอ้าปากค้างเลยฉัน   นอกจากบ้านจะละแวกเดียวกัน แถมบ้านยังใหญ่อีก นี่พ่อแม่นายรวยรึงัย...

     เอ๊อะ...แต่พ่อเขาเป็นทหารยศใหญ่มากเลยไม่ใช่เหรอ...

     ซันเปิดประตูรั้วหน้าบ้านเข้าไป ซึ่งฉันก็เดินตามเขาโดยอัตโนมัติ พอเข้ามาก็เจอสวนหน้าบ้าน สวนหน้าบ้าน!! นึกถึงตอนดูหนังที่บ้านพระเอกนางเอกรวยๆ จะเป็นแบบนี้เลยอ่ะ แต่บ้านเขาก็ไม่ได้ใหญ่เท่าในหนังรู้แต่ว่าใหญ่กว่าบ้านฉันก็พอ...

          "ซัน...ที่นี่บ้านซันเหรอ" ฉันมองสวนหน้าบ้านเขาอย่างอ้ำอึ้ง 

          "อืม..." ซันตอบมาสั้นๆก่อนจะเดินไปเปิดประตูบ้านเอง
 
     พอเปิดประตูบ้าน ก็ดูแล้วไม่ได้หรูหราเหมือนข้างนอก ธรรมดามากอ่ะ ข้าวของเครื่องใช้ก็คล้ายๆที่บ้านฉันเลย และที่นี่เงียบมาก

     นี่ไม่มีใครอยู่เลยเหรอ...

     ฉันเดินตามซัน ตาก็เหลียวซ้ายแลขวาอย่างสนใจ จนกระทั่งมาถึงสนามหลังบ้าน...

     หะ...สนามหลังบ้าน!!!

     เดี๋ยวนะนี่สนามหลังบ้านเขาใหญ่กว่าสวนหน้าบ้านอีก ไม่พอยังเป็นสนามร่ม นี่ก่ะจะทำเหมือนสนามกีฬาเหมือนที่โรงเรียนรึยังงัย

          "เปลี่ยนชุดซะ..." ซันพูดเสียงนิ่งทำเอาฉันที่ยืนอำอึ้งอยู่แทบสะดุ้ง ปะ...เปลี่ยนชุด หมายถึงชุดวอร์มที่เขาบอกให้เอามาด้วยนะเหรอ    "แล้วไปวิ่ง 10 รอบ..."

     อะ...อะไรน้าาาาาาา

     นี่เขาคิดจะฆ่าฉันทางอ้อมรึงัย แล้วฉัน เป็นคนที่วิ่งช้า!!

          "ห้องเปลี่ยนชุดอยู่ทางนั้น รีบไป..." ซันเสียงเหี้ยมพลางข่มขู่ แล้วชี้ไปที่ห้องหนึ่งที่อยู่ไปไกลนัก

     วิ่งเข้าไปเปลี่ยนอย่างเร็วเลยจ้า... กลัวอ่ะ...

     และหลังจากนั้นนรกก็มาถึง.. เมื่อฉันต้องวิ่งรอบสนามหลังบ้านตั้ง 10 รอบ วิ่งทามมายยยยย TOT

     ไม่ถึงรอบก็ตายแล้วเหอะ...

     ส่วนซันยืนเท้าเอวอยู่ขอบสนาม แล้วยังปล่อยรังสีอำมหิตใส่อีก...
ทำอย่างกับตัวเองเป็นครูฝึกว่างั้นเถอะ...

          "เร็วๆ..." ซันพูดเสียงต่ำ แม้จะไม่ตะโกนแค่นี้ฉันก็ขนลุกซู่ทันที

     แฮ่ก... เหนื่อยแล้วนะ...

     ทำใมฉันอยากบินรอบสนามให้มันครบสิบรอบซะเลย!!

     ตุบ...

     พอฉันวิ่งไปได้แค่เกือบๆสามรอบ เข่าอ่อนทันที

     ไม่ไหวแล้วอ่ะ...

          "แฮ่กๆ..." ฉันนั่งราบกับพื้น พร้อมปาดเหงื่อที่ตอนนี้ไหลพรากไปพร้อมกับน้ำตา ฮือ...

     ซันเดินมานู้นแล้ว เน้นเสียงเท้าหนักๆเหมือนจงใจให้ฉันรู้ว่าเขาไม่พอใจ!...

พอเจ้าตัวเดินมาถึง ก็แผ่รังสีสังหารออกมาทันที... "ทำใมไม่วิ่งต่อ..."

          "ไม่ไหวแล้ววววว..." ฉันเริ่มงอแงใส่เขา หาเขาใจอ่อนไม่ ยืนหน้าตึงอย่างนั้นน่ะ...

          "เฮ้อ..." ซันถอนหายใจยาวๆแล้วกุมขมับตัวไปด้วย "ถ้างั้นก็ไปพักซะ แล้วไปที่โรงฝึกต่อ..."

          "อะ...อะไรนะ" ฉันถามขึ้นมาแทบไม่เชื่อหู นี่เขาคิดจะฝึกฉันต่อรึงัยยยย ไม่เอานะ...

          "นี่ยังไม่ได้เริ่มเลย..." ซันพูดเสียงเหี้ยมจนฉันขนลุก "ต่อจากนี้ต่างหาก..."

     ประโยคนี้ฉันแทบอ้าปากค้าง ไม่สิ อ้าปากค้างไปแล้วล่ะ...

     ง่ะ!!! ไม่นะ!!

     นี่ฉันเปลี่ยนใจไม่ฝึกได้ไหมอ่ะ!!






(to be continue.....)


Minetji : เอาแล้วน้องซันกลายเป็นครูฝึกสุดโหดไปซะแล้ว น้องไอของเราจะรอดไหมหนอ... ไว้ติดตามตอนหน้าค่ะ 
ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

95 ความคิดเห็น