(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 6 : ถูกหมายหัว เพราะไปอยู่ใกล้กับปีศาจ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    9 มิ.ย. 62




ตอนที่ 5

ถูกหมายหัว เพราะไปอยู่ใกล้กับปีศาจ...





     ตอนนี้ฉันกำลังอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดสุด...

     เมื่อซันมายืนปล่อยรังสีอันตรายอยู่หน้าโต๊ะเรียนฉัน เพื่อถามหาข้าวกล่อง...

     เดี๋ยวนะ!! ฉันงงไปหมดแล้ว นี่เขามาอะไรกับข้าวกล่องฉันนนนนน...

     ทั้งห้องเรียนตกอยู่ในความเงียบงัน ผู้คนที่อยู่ในห้องไม่แม้จะกระดิกตัวไปไหน รวมถึงฉันด้วย ทำใมนับวันซันยิ่งน่ากลัวแบบนี้...

     เมื่อไม่มีคำตอบของฉัน ก็ช็อกอยู่งัย ร่างสูงแววตาวาวโรจน์เข้าไปอีก ก่อนที่
จะ...

     หยิบเอาข้าวกล่องที่วางบนโต๊ะเรียนฉันไปแล้วเดินตึงตังออกจากห้องไป...

     ฉันมองเขาตาค้าง และพึ่งรู้สึกตัว...

     นะ...นั่น!! ข้าวกล่องฉันนนนนน T^T

     หลังจากที่ปีศาจออกจากห้องไปดูเหมือนว่าคนในห้องเริ่มหายหวาดกลัว แล้วซุบซิบกันเสียงดัง

          "ปีศาจขโมยข้าวกล่อง บะ...บ้าไปแล้ว"

          "ชู่วว... เบาๆสิเธอ..."

          "น่ากลัวชะมัด อยู่ๆก็เข้าห้องมาด้วยท่าทางแบบนั้น"

          "ไอเป็นงัยบ้างไม่รู้ นั่งค้างอยู่อย่างนั้น..."

          "นั่นสิ เรารีบไปกันเถอะ..."

     ฉันรีบลุกออกจากโต๊ะเรียนอย่างช็อกๆ ข้าวกล่องฉันไปแล้ว... ซันคงไปกินที่ดาดฟ้าน่ะแหละ เอางัยดี ไปทวงข้าวกล่องกลับคืนดีมั้ย

     ทวงให้โดนฆ่ากลับมาน่ะสิ ไม่เห็นเหรอสายตาพิโรธขนาดนั้นอ่ะ...

     หลังจากนั้นฉันเดินไปที่โรงอาหารเพื่อไปซื้อขนมปังกินแทนข้าวกล่อง คิดแล้วเจ็บใจ!! ข้าวกล่องฉันโดนซันเอาไป นี่เขาไม่คิดจะกินข้าวที่อื่นเลยรึงัยถึงได้มาฉกข้าวกล่องของฉันไปน่ะ...


          "เธอๆ วันนี้ปีศาจมาเรียนตามปกติแล้วแหละ"
          "จริงอ่ะ โอ้ยยย กลัวจัง"

          "เขาคงไม่มาอลวาดที่โรงอาหารหรอกใช่มั้ย"

          "มะ...ไม่มั้งแก"

          "คราวที่แล้วก็ที่ดาดฟ้านะเธอ..."

     เสียงซุบซิบของเด็กในโรงเรียน ขณะที่ฉันเดินผ่านโต๊ะอาหารของพวกเธอ เรียกความสนใจให้ฉันได้ไม่น้อย...

     รึว่าที่ซันไม่ยอมมากินข้าวที่โรงอาหาร เพราะแบบนี้กันนะ... 

     แอ๊ด...

     ในที่สุดฉันก็รวบรวมความกล้าขึ้นมาที่ดาดฟ้า แล้วมองหาซัน ก็เจอเขานอนอยู่ที่มุมลับสายตาที่เดิม และข้าวกล่องฉันก็วางอยู่ข้างตัวเขา

          "ซัน..." ฉันเรียกเขาใกล้ๆด้วยความรู้สึกกลัว ไม่รู้ตอนนี้เขาจะดีขึ้นรึยัง 

     ซันลืมตาตื่น แล้วลุกขึ้นนั่งมองฉันเขม็งเลย... งื้ออออ กลัวง่า...

          "ทำใมไม่ขึ้นมา..." น้ำเสียงน่าสะพรึงกลัวมาก!!

          "กะ...ก็ไม่รู้นี่..." ฉันค่อยๆนั่งลงแล้วก้มหน้างุดๆ ก่อนจะควักน้ำอัดลมที่ซื้อมาจากโรงอาหารยืนให้เขา "นี่... ซื้อมาให้"

          "....." ซันเหลือบตามองน้ำอัดลมในมือฉันก่อนที่เจ้าตัวจะรับไปเปิดดื่มหมดรวดเดียว

          "หลังจากนี้ฉันจะทำข้าวกล่องให้ แบบนี้ดีมั้ย" 

          "อืม..." ซันตอบรับในลำคอ ก่อนจะเอนตัวพิงกับผนังดาดฟ้า ค่อยโล่งใจหน่อย

          "แล้วซันชอบกินอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า ฉันจะทำให้" 

          "กินได้หมด..." จบเลย ตอบแบบนี้จบเลย

          "อื้อ" ฉันพยักหน้าเบาๆก่อนจะแกะขนมปังกินบ้าง พอโล่งใจแล้วก็เริ่มหิวทันที

     หลังจากฉันกินขนมปังเสร็จ ก็เก็บข้าวกล่องตัวเองกลับมา ซันยังหลับอยู่อย่างนั้น... นี่ฉันควรปลุกเขาเพื้อไปเรียนคาบบ่ายดีไหม...

     ไม่ๆๆๆ ไม่ดีกว่า ฉันกลัว...

     ฉันค่อยๆย่องออกจากดาดฟ้าเพื่อไม่เป็นการรบกวนปีศาจที่หลับไหลอยู่ ก่อนจะรีบเดินเข้าห้องเรียน

          "ไออออออ...." เสียงเรียกโหยหวนยาวๆของฝนลอยมาแต่ไกล "เธอโดนปีศาจข้างโต๊ะแย่งข้าวกล่องเหรอ เธอเป็นงัยบ้าง"

          "เอ่อ... ฉันไม่เป็นรัย กินขนมปังมาแล้ว" 

          "ขวัญเอ๋ยขวัญมาลูกเอ้ยยยย" ฝนพร่ำแล้วกอดฉันแน่น

          "นี่ยัยฝน ไอไม่ใช่ลูกเธอ" ปลาสะกิดฝนยิกๆ


          "โอ้ยยย ปลาอย่าขัดเซ่" ฝนโวยวาย

     ฉันอมยิ้มน้อยๆ พลางนึกพรุ่งนี้จะทำอะไรใส่ข้าวกล่องให้ซันดี...

     หลังจากนั้นฉันก็ทำข้าวกล่องให้ซันกินที่บนดาดฟ้าได้อาทิตย์กว่าๆแล้ว แล้วฉันก็สังเกตพฤติกรรมการกินของเขาหลายอย่าง...

     ซันมักจะชอบเนื้อทอดมากๆ ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหมูหรือเนื้อไก่ ส่วนอย่างอื่นเขาก็กินตามปกติ เขามักจะเลี่ยงมะเขือเทศบ่อยๆ จนฉันไม่คิดจะใส่มะเขือเทศในข้าวกล่องของเขา

     หลังจากกินเสร็จเขาก็จะนอนหลับทันที พอกริ่งเริ่มคาบเรียนดังเขาก็ลงมาเรียนเหมือนเดิม แม้บางครั้งเขาจะแอบงีบระหว่างคาบเรียนก็ตาม

     พูดถึงเรื่องการทะเลาะวิวาทของเขาก็ไม่มีอีกเลยนะ นับตั้งแต่ครั้งก่อน พวกรุ่นพี่ก็เงียบแม้บางคนยังอยู่ที่โรงพยาบาล นี่เฉพาะตอนเขาอยู่ในโรงเรียนเท่านั้นที่ฉันรู้ ถ้าเขาอยู่ข้างนอกฉันไม่รู้นะว่าเขาจะก่อเรื่องอะไรอีกไหม

          "วันนี้ไข่หวานเกิน..." ซันนั่งจ้วงข้าวกล่องฉัน แล้วส่งเสียงดุใส่ฉันนิดๆ

          "สงสัยวันนี้คงจะหนักมือไปมั้ง..." ฉันยิ้มน้อยๆ ใส่เขา ซันเหลือบมองนิดหน่อยก่อนจะกินข้าวในกล่องต่อ

     ช่วงนี้ฉันก็เริ่มชินกับเขาบ้างแล้ว แต่แค่ตอนนี้เท่านั้น ถึงแม้จะคุยไม่กี่คำก็เหอะ...

     แต่เรื่องที่ฉันแอบทำข้าวกล่องให้ปีศาจ แถมยังคุยกันได้(นิดหน่อย) จะแพร่ออกไปไม่ได้แน่ๆ

          "พรุ่งนี้ ขอไข่เค็มด้วย..." หลังจากที่ซันกินข้าวหมดกล่องก็สั่งฉันทันที มันเป็นแบบนี้ได้หลายวันแล้วล่ะ

          "ได้สิๆ 2 ฟองนะ" ฉันตอบ แล้วยื่นน้ำให้เขา

     แม้บางครั้งจะรู้สึกกดดันไปบ้าง แต่คิดว่าคงไม่เป็นรัยหรอก... มั้ง...


     .....

     อาคารเรียนอีกด้านหนึ่ง

          "วันนี้น้องคนนั้นมาอีกแล้วว่ะ" รุ่นพี่ปีสองใช้กล้องส่องทางไกลส่องไปที่ดาดฟ้าอีกตึก

          "นี่มึงพกของแบบนี้มาโรงเรียนด้วยเหรอวะ"

          "เออสิ กูอยากเห็นหน้าน้องคนนั้นชัดๆนี่หว่า" เขาละกล้องส่องทางไกลลงแล้วหันไปพูดกับเพื่อน "แมร่งมาหาปีศาจที่ดาดฟ้าทุกวันเลยว่ะ"

          "มาทำรัยวะ" 

          "ไม่รู้ว่ะ แมร่งโดนบัง เห็นแต่กินข้าวแล้วก็กลับ เป็นแบบนี้ทุกที"

          "หึ... ปีศาจมันคุยกับผู้หญิงงั้นเหรอ" เสียงเหี้ยมๆของใครบางคนดังขึ้น เขาแสยะยิ้มแล้วเริ่มคิดแผนการชั่วร้าย

          "เห้ย ไอ้ก้อง มึงยิ้มแบบนี้มึงคิดอะไรชั่วๆอีกแล้วใช่มั้ย" เพื่อนเขาถึงกับรู้ทัน

          "คราวที่แล้วมันเล่นไอ้พวกห้องข้างเราซะอ่วม..."

          "ถ้าแมร่งเข้าหาปีศาจตรงๆไม่ได้ ก็เขาหาน้องคนนั้นซะสิ" ก้องยิ้มเย่าะ ก่อนจะลุกจากที่นั่งแล้วเดินแหวกเพื่อนมองไปที่หน้าต่าง ตรงดาดฟ้าอีกตึกที่มีปีศาจสถิตอยู่ "กูอยากเห็นสีหน้าปางตายของมัน"

     พอก้องเฉลยแผนของเขาเท่านั้นแหละ เพื่อนของเขาถึงกับแสยะยิ้มตาม
          "อยากรู้จัง ว่ามันจะทำยังงัย"


     ......

         
           "ซัน ฉันลงไปข้างล่างก่อนนะ" ไอเก็บข้าวกล่องทั้งของตัวเองและของเขา แล้วจะลงไปห้องเรียน

          "เย็นนี้เธอจะไปไหน..." ซันถามพลางขมวดคิ้วเหมือนมีอะไรในใจ

          "ทำงานพิเศษน่ะ" ไอตอบคำถามซันแล้วเอียงคองง

          "ทำงานพิเศษ??" ซันกระตุกมือนิดหน่อย กับคำตอบที่ได้รับ

          "อื้อ ทำที่ร้าน NisaT Cafe น่ะ" ไอยิ้มเริงร่าสายตาวิบวับ "สนใจมาเที่ยวได้นะ อร่อยทุกอย่างเลย!"

          "อืม..." ซันตอบหน้านิ่ง พลางคิดในใจว่าไร้สาระ...

          "งั้นฉันไปก่อนนะ เจอกันที่ห้องเรียนนะ" ไอโบกมือให้ซันน้อยๆ ก่อนจะเปิดประตูดาดฟ้าแล้วออกไป

     หลังจากที่ไอออกไปจากดาดฟ้า ซันก็เหลือบตามองไปยังอีกตึกหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ห่างไกลนัก เขารู้สึกได้ว่ามีคนแอบมองด้วยประสงค์ร้ายอยู่...

     หึ ก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร รู้แค่ว่าคงต้องจัดการให้มันจบเดี๋ยวนี้...


     ......


     วันนี้หลังเลิกเรียนฉันต้องทำงานพิเศษอีกแล้ว

     ช่วงนี้รู้สึกเหนื่อยๆยังงัยไม่รู้ คงเป็นเพราะหลายวันมานี้ฉันทำงานพิเศษทุกวันจนไม่ได้หยุด บวกกับการบ้านเยอะอีก... เฮ้ออออ...

          "ไอ วันนี้แกไปทำงานพิเศษปะ" ฝนถามฉันพลางเก็บหนังสือเข้ากระเป๋าตัวเอง

          "อื้อ ทำสิ" ฉันพยักหน้าเบาๆ 

          "งั้นฉันไปด้วยมั้ย ที่ร้านรัยนะ"

          "ร้าน NisaT Cafe น่ะ ของอร่อยมากนะบอกเลย" เห็นฝนถามอย่างนั้นฉันเลยตาประกายเลยงัย เพราะนี่เป็นอีกหนทางหนึ่งที่ฉันสามารถโปรโมทร้านพี่ณิศาได้ 

     แต่เมื่อตอนกลางวันซันก็ถามเกี่ยวกับเรื่องนี้นี่นะ...

     ปกติเขาไม่เคยถามเรื่องอะไรแบบนี้นอกจากข้าวกล่องหรอกนะ ฉันเองก็ไม่กล้าถามเรื่องส่วนตัวของเขาเช่นกัน...

          "งั้นเราไปกัน วันนี้ยัยปลาไม่ว่าง แจ้นกลับบ้านไปแล้ว" ฝนยิ้มเหย แล้วทำหน้าตลกๆ

          "ได้สิๆ" ฉันพยักหน้าแล้วยิ้มกว้าง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้กลับพร้อมฝนอ่ะ ดีใจมากเลย

          "จะว่าไปนี่เป็นครั้งแรกนะเนี้ย ที่เรากลับพร้อมกันแบบนี้น่ะ"

          "ใช่แล้ว ปกติมีคนมารับฝนที่หน้าโรงเรียนทุกวันเลย" ฉันยิ้มน้อย ฝนค่อนข้างรวยและสวย แต่นิสัยดีมากจึงเข้ากับเพื่อนๆได้ ไม่ติดหรู

          "เออใช่ โทรบอกให้คนขับรถให้ไปรับที่ร้าน NisaT Cafe ก่อน เกือบลืมเลย..." ฝนควักโทรศัพท์โทรหาคนขับรถทันที

     ขณะที่เดินออกจากโรงเรียนไม่รู้ทำใมฉันรู้สึกเสียวสันหลังจนน่าแปลกใจ พอหันหลังกลับไปดูก็ไม่เจอใคร เห็นแต่คนพลุกพล่าน

          "มีอะไรเหรอไอ" ฝนถามด้วยแววตาประหลาดใจ 


     ฉันส่ายหัวเบาๆ "ไม่มีอะไรหรอก เรารีบไปกันเถอะนะ"


     ......

     ท่ามกลางนักเรียนที่กำลังเลิกเรียน และพนักงานที่อยู่ในช่วงพัก มีคนคนหนึ่งแอบมองเป้าหมายอย่างนิ่งเงียบ 

     เขาสอดส่องดูเป้าหมายเป็นรุ่นน้องผู้หญิงคนหนึ่งตามคำสั่งของเพื่อนที่มีอิทธิพลมากคนหนึ่ง

          'คอยจับตาดูเด็กคนนี้ ว่าทำอะไรที่ไหนบ้าง'

     รู้แค่ว่าเด็กคนนี้อยู่ใกล้ปีศาจบ่อยๆ แล้วไอ้ก้องก็โรคจิต คิดแผนการชั่วๆอย่างดึงคนรอบข้างของคนอื่นมาเป็นข้อต่อรอง

     แต่ก็เป็นเพื่อนเขานี่นะ...

     เขาจับตาดูเรื่อยๆ จนมาถึงร้าน NisaT Cafe ... เห็นเด็กเป้าหมายคนนั้นเดินเข้าไปข้างในร้าน แยกกับเพื่อนที่นั่งอยู่บนโต๊ะ สงสัยทำงานที่นั่นหรือไม่ก็เป็นลูกสาวเจ้าของร้าน

     เขาสอดส่องอยู่ซอกตึกตรงข้ามกับร้าน NisaT Cafe แม้จะไม่ไกลมากแต่เขาก็เห็นผู้คนชัดเจน

     ไม่นานเด็กเป้าหมายก็เดินออกมาจากเคาน์เตอร์ร้านพร้อมยูนิฟอร์มของร้าน...

     คงทำงานพิเศษที่นี่สินะ...

     ตอนนี้เหลือแค่ตามสืบเวลาเลิกงานกับที่อยู่ของเด็กคนนี้เท่านั้น...

เขาแสยะยิ้มเบาๆกับความสำเร็จของเป้าหมายที่กำลังจะมาถึง โดยที่ไม่รู้ว่ามีอะไรบางอย่างเพ่งเล็งอยู่ข้างหลัง

     พลั่ก!! 

     วินาทีนั้นเขาถูกโจมตีจากข้างหลังอย่างรุนแรง จนเขาล้มกระเด็นออกมาจากซอกตึกมืดๆ 

          "โอ้ยยยย ใครวะ!!!" เขาเบ้หน้าด้วยความเจ็บบริเวณหลังแทบล้มทั้งยืน พร้อมมองหาตัวการที่ทำให้เขาเจ็บที่อยู่ในซอกตึก โดยไม่สนใจคนที่เดินผ่านไปผ่านมา

     ร่างสูงค่อยๆเดินออกมาจากซอกตึก พร้อมกับรังสีและสายตาอำมหิตจนน่าอึดอัดทำให้คนเจ็บแทบอ้าปากค้าง 

     ปีศาจ!! ทำใมมาอยู่ที่นี่??

     เขากัดฟันกรอด พลางนึกเจ็บใจที่โดนโจมตีจากข้างหลัง แต่ถ้ามากกว่านี้เขาเองอาจไม่รอดก็ได้ คิดได้อย่างนั้นเขาจึงจะลุกหนีให้ไว

     แต่เขากลับช้าเอง เมื่อปีศาจกระชากคอเสื้อเขาอย่างรุนแรงแล้วลากเขาไปในซอกตึก เขาแทบล้มทั้งยืน

          "แค่ก...." เขาหายใจไม่ออก ปีศาจตัวนี้มันแรงเยอะเสียจนต้านทานไม่ได้
เขาโดนปีศาจลากไปเข้าในซอกตึกลึกเรื่อยๆ จนสุดทางแล้วโดนแข้วงลงพื้นอย่างรุนแรง

          "อั่ก!..." พึ่งโดนกระทืบที่หลังมา ยังจะมาโดนปีศาจแขว้งแบบนี้อีก!

     ผัวะ!!! และปีศาจไม่รอให้เขาได้ตั้งตัว ซัดไปที่หน้าเขาจนหน้าหันไปอีกทา
ง วินาทีนั้นเขาสัมผัสได้ถึงรสเลือดตัวเองที่ขอบปาก

     ตอนนี้เขาไม่แม้แต่จะมองหน้าปีศาจอย่างเคียดแค้นได้เลย เพราะโดนปีศาจที่เงียบแต่กลับต่อยเขาไม่ยั้งมือ

     เขาถูกปีศาจทรมาณจนพอใจ ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวเขามีแต่เลือดจนขยับไปไหนไม่ได้

     สติเขาแทบจะเลือนลาง ก็ไม่รู้ทำใมเขาถึงไม่ยอมสลบ รึว่าปีศาจตั้งใจทำแบบนี้...

     และประโยคถัดมาของปีศาจทำเอาแทบขนลุก...

     "มึงคิดจะทำอะไร อย่าคิดว่ากูไม่รู้.." เขากระชากคอคนล้มขึ้นมา หน้าโชกไปด้วยเลือดเพราะฝีมือเขา แต่แค่นี้มันยังน้อยไป

     "อึก... กู..." คนถูกกระชากคอเริ่มหายใจไม่ออกกับรังสีรอบตัวคนที่กระชาก แค่คิดจะวางแผนสร้างตัวประกันให้เขามาติดกับ แต่เขากลับรู้ทันเสียก่อน

     เขาไม่คิดว่าจะหมดท่าได้ขนาดนี้...

     ไม่แม้แต่... จะโต้ตอบได้เลย...

     "ยุ่งกับคนรอบตัวกู กูก็ทำคนรอบตัวมึงได้..." เพียงแค่ประโยคที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกนั้น ก็ทำให้สั่นกลัวได้ และรู้ว่าเขาเอาจริง

     ถ้าขืนไปยุ่งกับเด็กนั่นจริง ตัวเขาเองก็ไม่รอดเช่นกัน...


......

     ซันปล่อยคอเสื้อคนเจ็บอย่างไร้เยื่อใย ดันสลบคามือเขาซะได้...

     อ่อน...

     คิดอย่างนั้นเขาจึงเดินเรื่อยๆเฉื่อยๆออกจากซอกตึกอย่างเงียบๆ พอออกจากซอกตึกได้สายตาก็ทอดมองเด็กสาวที่ยิ้มแย้มกับลูกค้าภายในร้านกาแฟตรงข้าม

     เขารู้สึกขัดใจ ไม่คิดว่าเธอจะถูกหมายหัวซะเอง...

     เขามองเธออยู่นาน จนกระทั่งละสายตาแล้วเดินจากไปอย่างเงียบๆ พลางเอื้อนเอ่ยประโยคหนึ่งเบาๆด้วยน้ำเสียงที่น่าสะพรึงกลัว

          "ถ้าพวกมึงทำได้ก็ลองดู..."





(to be continue.....)



Minetji : มาถึงตอนนี้ ไม่รู้เลยว่าควรจะแต่งพาร์ทของซันดีมั้ย แต่คิดว่าต้องมีแน่ๆค่ะ ตอนนี้อาจจะสั้นหน่อยนะคะ

ยังไงขอบคุณที่อ่านกันนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ <3


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #33 Aon:p (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 00:22

    พี่เเกโหดจริงๆ

    #33
    0