(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 51 : จะไม่หยุดเหมือนคราวที่แล้วอีก...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    15 ก.ย. 62



ตอนที่ 50


จะไม่หยุดเหมือนคราวที่แล้วอีก...





     ในที่สุดฉันก็ยอมแพ้ ร่างกายอ่อนระทวยไปหมด ซันประคองฉันให้นอนลงพร้อมกับร่างสูงที่คร่อมฉันอยู่ เขายิ้มมุมปากนิดๆด้วยความเสน่หา ก่อนมือหนาจะเลิกเสื้อสีขาวของฉันขึ้นมาจนทำให้เห็นชั้นใน..


     ฉันเบิกตากว้างมองซันอย่างตกใจ ไม่ทันที่จะรีบยันเขาออกจากตัว เขาก็โถมร่างเข้ามาบดจูบฉันอีกรอบอย่างรู้ทัน...


          "อื้อ..." ฉันหลุดเสียงร้องอู้อี้ออกมาอีกครั้ง เมื่อรู้สึกถึงมือหนาข้างหนึ่งกำลังจับและบีบหน้าอกฉันผ่านชุดชั้นใน...


     น... นี่มันน่าอายกว่าเมื่อกี้อีกนะ!!


     ซันละใบหน้าออกจากฉัน ก่อนจะประทับรอยที่เนินอกฉันอย่างเร่าร้อนและวาบหวาม


          "อ๊ะ.. ซัน..." ฉันพยายามใช้มืออีกข้างทุบหลังเขาเบาๆ ในขณะที่มืออีกข้างถูกมือซันกดล็อกไว้กับพื้น


     แม้จะพยายามบิดตัวหนีก็ไม่พ้นร่างกายที่เขากดทับเข้ามา ความต้องการข้างในร่างกายเริ่มจะเป็นฝ่ายควบคุมสติฉัน ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากทำต่อแต่เพราะเขินมากกว่า...


     นี่เขาจะทำอย่างเดียวกันกับหนังโป๊ที่พี่ซินเอามาให้ฉันดูใช่มั้ย? โอ้ยยยย มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วแน่ๆ ไม่อย่างนั้นซันไม่ทำหน้าและท่าทางหื่นใส่ขนาดนี้หรอกนะ!


     ซันปล่อยมืออีกข้างที่ล็อกมือฉันไว้อยู่แล้วเลื่อนมือมายังเสื้อสีขาวของฉันที่ถูกเลิกถึงบริเวณอก นี่เขาคิดจะถอดเสื้อฉันใช่มะ?


     หมับ!


     ฉันรีบขุดแรงตัวเองให้ทัน แล้วจับมือหนาทั้งสองข้างของซันล็อกไว้แน่น หน้าฉันตอนนี้คงแดงก่ำไปหมดแล้วแน่ๆ ไม่ได้ๆ ต้องตั้งสติเอาไว้ก่อน ถึงมันจะน่าตื่นเต้นแค่ไหนแต่ก็ต้องตั้งสติ สติๆๆๆ


          "ไอ..." สิ้นเสียงแหบพร่าออกจะติดหวานนิดหน่อย บวกกับดวงตาสีเหลืองเข้มสุดเว้าวอนอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เกือบจะทำให้สติฉันหลุดออกไปอีกรอบแล้วน่ะสิ!


     งื้อออออ... ไปแอบฝึกทำตาประกายวิ้งๆขอร้องอ้อนวอนแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ยยยยย...


          "ซัน ฉันไม่พร้อมอ่ะ มากกว่านี้ไม่ไหวนะ" ฉันทำหน้าตึงใส่ทั้งแดงก่ำ ร่างสูงที่คร่อมฉันอยู่ชะงักกึกไปเลย ก่อนจะแข่งจ้องตากันอยู่นานสองนาน


     เขาถอนหายใจราวกับคำรามเบาๆ ก่อนจะล้มตัวลงไปกอดฉันแน่น ลมหายใจร้อนๆของซันรดริมหูฉันจนรู้สึกได้ ทำให้ฉันยกมือลูบหลังซันเบาๆเป็นการปลอบใจ...


     ปลอบใจเรื่องอะไรก็ไม่รู้แหละ... แค่คิดว่าเขากำลังสงบสติอารมณ์ของเขาอยู่...


     แต่จะสงบสติอารมณ์กันท่าสุดน่าอายแบบนี้อย่างนั้นเหรอ? มันจะดีเหรออ่ะ...


     ฉันเหม่อมองเพดานสระว่ายน้ำด้วยความคิดหลากหลาย ไม่กี่นาทีก่อนที่ได้สัมผัสกับซันทำให้ฉันรู้ถึงคำตอบของคำถามที่ค้างคาใจก่อนหน้านี้ว่าฉันต้องการอะไรจากซันกันแน่...


     ที่แท้... ฉันแอบหวังเรื่องแบบนี้นี่เอง นี่ฉันกลายเป็นผู้หญิงลามกไปแล้วรึเนี้ยยยยยย...


     ฟึ่บ...


     อยู่ๆซันก็ผละออกจนฉันแปลกใจ ร่างสูงเงยหน้ามองไปทั่วสระว่ายน้ำ ก่อนจะยันตัวเองลุกโดยไม่ลืมที่จะดึงฉันให้กลับมานั่งด้วย ฉันมองซันอย่างงงๆ หือ... นี่ซันดึงเสื้อยืดฉันกลับลงที่เดิมตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เร็วไปแล้วนะ!


          "มีอะไรเหรอซัน..."


     ซันรีบคว้าเสื้อวอร์มแขนยาวมาใส่ให้ฉันอย่างลวกๆ รูดซิปขึ้นยาวจนสุดเลยอ่ะ...


          "มีคนมา..." ซันหยิบเสื้อวอร์มแขนยาวมาพาดไหล่ เอ่อ... คือเราตัวเปียกกันทั้งคู่... จึงสังเกตเห็นว่ายังมีน้ำไหลออกจากเสื้อเป็นหยดๆ


     เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาจนฉันได้ยิน ฉันรีบหันไปมองต้นทาง ทางเข้าของสระว่ายน้ำอย่างสงสัย...


          "ไอ่ซันมีเรื่องด่วนว่ะ เห้ยยยย ทำไมตัวเปียกเป็นหมาตกน้ำงี้อ่ะ" เป็นพี่ซินนี่เอง เธอหน้าเหวอทันทีที่เห็นซันเปียกโชก ก่อนจะมองสลับกับฉันไปมา "นี่ไปแอบกระโดดน้ำเล่นกันมาเรอะ วะฮ่าๆๆ อะไรจะขนาดนั้นวะเนี้ย..."


     แล้วพี่ซินก็หัวเราะเสียงดังก้องไปทั่วสระว่ายน้ำ


     ซันมองเหยียดพี่ซินนิดหน่อย ก่อนจะยันตัวเองลุกขึ้น ฉันก็เพิ่งได้สังเกตนี่แหละถ้าตัวซันไม่เปียกอ่ะ ตอนนี้ซันเหลือแต่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงวอร์มขายาว เผยให้เห็นว่าซันหุ่นก็ล่ำไม่ต่าง     กับพวกพี่ๆในโรงฝึกพี่ซินเลยอ่ะ... ถึงจะเห็นแค่ข้างหลังก็เถอะ...


     เอือกกกก.. ไออยากจิเป็นลม...


          "มีเรื่องอะไร" ซันขมวดคิ้วยุ่ง ใบหน้าทะมึนราวกับไม่พอใจอะไรบางอย่าง แต่สีหน้าพี่ซินดูเครียดมากกว่ามาหยอกเล่น ทำให้ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน...


          "ก็ลุงอำไพ...."


          "ฮัดชิ้วววว!" โอ้ยยยยยยย ไอเอ๊ยยยยย... กำลังเผือกอยู่ไหงมาจามขัดจังหวะการสนทนาเนี้ย แถมยังไม่ได้จามเสียงเบาๆซะด้วยอ่ะ ฮือ... T^T


     ทั้งซันและพี่ซินต่างก็หันมามองฉันที่เป็นต้นเสียง ซันนี่ขมวดคิ้วยุ่งกว่าเดิมเลยล่ะ เขาจ้องฉันสลับกับชุดวอร์มของฉันไปมาสลับกันอย่างนั้น ก่อนจะหาเสียงตัวเองเจอ...


          "ไปเปลี่ยนชุด..." ไม่พูดเปล่าเขายังยื่นมือหนาเข้ามาดึงมือฉันให้ลุกขึ้น แต่...


          "ฮัดเช้ยยยย!" งื้ออออออ... ปิดปากไม่ทัน จามใส่ซันเต็มๆเลยอ่ะ T^T


          "พี่ว่าไปอาบน้ำก่อนดีกว่านะน้องไอ น้ำในสระนี่มันเย็นไม่ใช่เล่นนะ" พี่ซินยิ้มน้อยๆ แต่ก็ส่งสายตาทะเล้นใส่ฉันกับซันนิดๆ "นึกยังไงวะ ถึงพากันลงเล่นน้ำน่ะ ฮ่าๆๆ"


     สิ้นสุดคำแซวของพี่ซิน ฉันก็หน้าแดงก่ำตัวแข็งทื่อ พลางนึกย้อนถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ทันที ส่วนซัน ยืนจ้องพี่ซินเงียบๆอย่างเชือดเฉือน นี่ถ้าไปงับหัวพี่ซินได้เขาคงทำไปนานแล้วอ่ะ...


          "ที่นี่มีห้องน้ำ รีบไปเปลี่ยนชุด..." ซันหันมาพูดกับฉัน ก่อนจะเดินตึงตังลากพี่ซินให้ออกไปด้วย


          "แกก็ด้วย อย่าลืมว่าตัวเองก็เปียก" พี่ซินยอมให้ซันลากแต่โดยดี เธอทำหน้าเซ็งใส่ซัน ก่อนจะยกมือโบกให้ฉัน "เจอกันที่ห้องรับแขกนะน้องไอ"


          "ค่ะ" ฉันพยักหน้ารับทั้งรอยยิ้ม หลังจากที่ทั้งคู่เดินออกไป ฉันก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดกลับเป็นชุดนักเรียนดั่งเดิม...


     ตอนนี้ความเผือกกำลังทำงานอยู่ พี่ซินมีอะไรรึเปล่านะ แล้วลุงอำไพนี่ใครอ่ะ...


          "!!!" ขณะที่ฉันกำลังเปลี่ยนชุดที่หน้ากระจกใบใหญ่ในห้องน้ำของโรงฝึก ฉันเบิกตาโพลงกับร่องรอยแดงๆ เหมือนโดนยุงรุมกัดบริเวณซอกคอและบริเวณไหปลาร้า...


     ฉับพลันทั้งหน้าทั้งตัวฉันถึงกับแดงเถือก ร่างกายเริ่มร้อนจนรู้สึกได้ถึงไอร้อนๆที่ระบายออกจากร่างกาย เมื่อรู้ว่ารอยพวกนี้มาจากไหนและใครเป็นคนทำ!


     งื้อออออออออ... ไอจะบ้าตาย TOT


     ภาพความทรงจำที่ฉันเผลอไปกอดจูบกับซันแทรกเข้ามาในหัวไม่หยุด ริมฝีปากของซัน ลมหายใจของซัน สายตาของซัน กลิ่นของซัน อารมณ์ของซัน ทุกอย่างฉันรับรู้ทั้งหมด และมันพาให้ฉันจมดิ่งไปกับเขา...


     เป็นครั้งแรกที่ฉันเผลอทำเรื่องน่าอายมากที่สุดในชีวิต แม้จะรู้สึกดีมากแต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกกลัว...


     การที่ฉันหยุดกลางคันแบบนั้น ซันเขาจะไม่พอใจรึเปล่านะ...


     แอบกังวลอยู่หน่อยๆนะ แต่ตอนนี้รีบใส่ชุดให้เรียบร้อย แล้วหาแป้งมาปิดรอยแดงๆนี่ก่อน ใครเห็นคงนึกว่าโดนยุงรุมมาแน่ๆอ่ะ งื้อออออ...



     หลังจากที่ฉันเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อย เอาจนกระทั่งมั่นใจว่าทั้งเนื้อทั้งตัวปกติทุกอย่าง แม้จะยังแอบกังวลก็เถอะ ตอนที่ฉันเดินออกจากโรงฝึก โรงฝึกข้างๆก็เงียบจนผิดปกติ มันน่าสงสัยชอบกลนะ...


     ฉันเดินไปยังห้องรับแขกที่พี่ซินได้บอกเอาไว้ ระหว่างที่กำลังเดินเข้าไปใกล้ๆทางเข้าห้องรับแขกช้าๆ ฉันได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายของคนคนหนึ่งที่น้ำเสียงดูเกรี้ยวกราดและดุร้ายมาก...


     เอ่อ... ใครก็ได้บอกฉันทีว่ามีเรื่องอะไรกันน่ะ...


     แต่ด้วยความเผือกล้วนๆทำให้ฉันเดินย่องๆชะโงกหน้าแอบดูในห้องครัว ซึ่งมันเชื่อมกันห้องรับแขกพอดี ฉับพลันฉันถึงกับอ้าปากค้าง...


     นั่น.. พี่เซนกำลังนั่งคุกเข่ากับพื้น ราวกับกำลังขอร้องอ้อนวอน ให้กับคุณลุงที่ฉันไม่รู้จัก แถมผู้หญิงที่ยังคุกเข่าเป็นเพื่อนพี่เซน... คือพี่ใบตอง!!


     น...นี่มันเรื่องอะไรกันเนี้ยยยยย... เข้ามาก็เจอฉากนี้เลยอ่ะ!!


          "คิดว่าทำอย่างนี้ ฉันจะยกโทษให้อย่างนั้นเรอะ!!" คุณลุงเสียงดังลั่นห้อง แกลุกขึ้นจากโซฟาตัวใหญ่ในห้องรับแขกราวกับจะระบายอารมณ์สุดมาคุใส่คนตรงหน้า จนฉันที่แอบซ่อนและแอบฟังถึงกับสะดุ้งตกใจเลยทีเดียว นี่คุณลุงไปโกรธอะไรมาจากไหน ร..รึว่าจะเกี่ยวกับพี่เซนและพี่ใบตองอ่ะ...


          "หนูขอโทษค่ะคุณพ่อ หนูขอโทษ..." เสียงสั่นเครือที่เกือบจะร้องไห้อยู่รอมร่ออยู่แล้วของพี่ใบตอง เธอเงยหน้าขึ้นมองคุณลุงอย่างน่าสงสารและขอความเห็นใจ "หนูแค่อยากให้พ่อยกเลิกงานหมั้น หนูไม่ได้รักเขา เขาทำร้ายหนูขนาดนี้... แต่พ่อ... ฮือ..."


     พูดไม่ทันจบพี่ใบตองก็ร้องไห้ออกมาจนพี่เซนที่อยู่ข้างๆต้องดึงพี่ใบตองเข้าไปซบอก ทีนี้พี่ใบตองก็ยิ่งร้องไห้หนักเลย...


     คุณลุงคนนั้นเป็นพ่อของพี่ใบตองงั้นเหรอ...


     แล้ว.. พี่เซนกับพี่ใบตอง... พวกเขาคบกันเหรอ!?


     ฉันอ้าปากค้างในอากาศ และเผลอสบตากับซันที่ยืนนิ่งอยู่ในห้องรับแขกพอดี เขาขยับปากโดยไม่มีเสียง ให้ฉันเข้าใจนิดหน่อยว่า 'แอบอยู่ตรงนั้นแหละ...'


          "...." คุณลุงก็อ้ำๆอึ้งๆเช่นกัน เมื่อเห็นพี่ใบตอง ลูกสาวของตัวเองร้องไห้ แม้แววตาจะไม่พอใจที่เห็นพี่เซนกอดปลอบพี่ใบตองอย่างนั้นก็เถอะ...


          "คุณลุงอำไพคะ" พี่ซินที่ยืนอยู่ข้างๆซัน เอ่ยขัดจังหวะขึ้นเพื่อไม่ให้เหตุการณ์แย่ลงกว่านี้ "ฉันเข้าใจนะคะว่าคุณลุงหวังดีกับลูกสาว ฉันโตมากับใบตองก็รู้ว่าใบตองต้องแบกรับอะไรจากคุณลุงไว้บ้าง..."


          "ซิน..." คุณลุงเริ่มมีท่าทีอ่อนอย่างเห็นได้ชัดเลย พี่ซินนี่เก่งจริงๆนะ แต่นี่มันเรื่องเครียดอยู่ ไม่ใช่เวลาต้องชมสิ


          "สิ่งที่ลุงทำ จะทำให้ใบตองมีความสุขแน่เหรอ คุณลุงก็ได้เห็นภาพตรงหน้านี้แล้วนะคะ" พี่ซินพูดจบ คุณลุงก็ก้มลงมองลูกสาวตัวเองที่ร้องไห้อยู่ตรงหน้า โดยมีพี่เซนปลอบอยู่เคียงข้าง


     คุณลุงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งโซฟาอีกครั้ง...


          "แล้วจะเอายังไง" คุณลุงหันไปถามพี่เซนด้วยแววตาจริงจัง "ฉุดลูกสาวฉันไปหลายวันอย่างนี้ จะเอายังไง"


     พี่เซนมองคุณลุงนิ่ง สบตาแข่งกับคุณลุงอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดตะลึงกันทั้งบ้าน


          "ยกเลิกหมั้นซะ แล้วให้ใบตองมาแต่งงานกับผมแทน..."


          "หะ!!!" ทั้งคุณลุง พี่ใบตองและพี่ซิน ต่างสะดุ้งตกใจจนร้องเสียงดังลั่นห้องอีกครั้ง ส่วนฉันเกือบจะร้องแล้วแหละ ถ้าไม่ปิดปากเอาไว้ก่อนนนนน...


     งื้ออออออ... ดันเห็นฉากที่ไม่สมควรเห็นซะแล้วสิ ทำไมฉันถึงเขินแทนพี่ใบตองนะ...


     พี่ใบตองหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเป็นผลจากที่ร้องไห้เมื่อกี้หรือเขินที่พี่เซนมารวบรัดเรื่องแต่งงานกันแน่...


     หมับ...


          "!!!" ฉันสะดุ้งจนเกือบกระโดดหนี ยืนแอบอยู่ดีๆก็ถูกจับมือ รีบหันไปมองข้างๆก็โล่งใจนิดหน่อย แม้จะยังมีคำถามอยู่ในใจ...


ซันเขามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกตัวเลยยยยย... T^T


          "กลับบ้าน..." ซันพูดจบก็จูงมือฉันออกจากห้องครัวทันที ฉันเงยหน้ามองร่างสูงอย่างงงๆ แต่ก็ยอมให้เขาลากออกมาอย่างว่าง่าย..


     เสียงโหวกเหวกเหวกของคุณลุงยังไม่หยุดหลังจากนั้น ขนาดซันลากฉันออกมาตั้งไกลแล้วยังพอได้ยินอยู่เลย...


     มันเป็นเรื่องของทั้งสองคนนี่นะ ว่าแต่...


     วันข้างหน้าฉันกับซันจะได้ลงเอยกันแบบนี้รึเปล่านะ... ม.. หมายถึงเรื่องแต่งงานน่ะ...


     งื้อออออออออ... คิดแล้วเขิน ไม่คิดดีกว่า...



     สองเดือนต่อมา



     เวลาที่แสนปกติ และเวลาที่คบกับซันมันเดินมารวดเร็วมาก จนมาถึงวันนี้ เป็นวันแต่งงานของพี่เซนและพี่ใบตองล่ะ...


     กว่าทั้งคู่จะมาถึงวันนี้ นับจากวันนั้นกว่าคุณลุงจะยอมตกลง ทั้งพี่เซนและพี่ใบตองต่างก็อ้อน(?) ให้ท่านใจอ่อน ฉันเคยสงสัยนะ พี่เซนก็เป็นคนดี(?) ออกนี่นา บุคลิกเขาคล้ายๆกับซัน แต่จะสุขุมกว่าซัน ซันไม่ได้สุขุมหรอก เห็นเงียบๆอย่างนั้นเขาก็แอบเลือดร้อนสุดๆไปเลย ฉันเคยถามซันเรื่องพี่เซนกับคุณลุงนะ...


     ซันบอกแค่ว่า 'ไม่ถูกกัน' แค่นั้นอ่ะ ไม่รู้ทำไมแต่ก็เข้าใจความหมาย


     พี่เซนใช้แผนขั้นสุดท้าย คือให้พ่อกับแม่บินกลับมาที่บ้าน เพื่อสู่ขอพี่ใบตองซะเลย เป็นแผนที่รวบรัดและบังคับกันเห็นๆมาก


     แต่ก็ไม่รู้พวกผู้ใหญ่เขาคุยกันยังไง สุดท้ายคุณลุงอำไพก็ยอมใจอ่อนเสียที..


     พี่ซินเฮลั่น เธอบอกว่าเธอรอคอยวันที่พี่เซนกับพี่ใบตองจะได้เสียเป็นผัวเมียกัน (ก็พี่ซินเขาพูดมาแบบนี้ ถึงจะน่าอายก็เถอะ) แถมยังไม่ระแคะระคายที่ได้เพื่อนสมัยเด็กมาเป็นพี่สะใภ้ด้วย ออกจะดีใจลั่นล้าออกนอกหน้าขนาดนั้น


     เท่าที่รู้ๆมาแว่วๆจากปากพี่ซิน พี่เซนและพี่ใบตองผูกพันกันตั้งแต่เด็กแล้วน่ะนะ ช่างเป็นสายสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งมากจริงๆ รู้สึกตื้นตันใจยังไงก็ไม่รู้อ่ะ...


     งานแต่งงานของพี่เซนและพี่ใบตองจัดที่โรงแรมสุดหรูเลยแหละ... ดูเหมือนว่าคุณลุงอำไพจะเป็นคนเสนอเองและไม่ฟังใครเสียด้วย...


     ฉันคิดว่าพี่เซนและพี่ใบตองคงอยากจัดงานเล็กๆในบ้านเนี้ยแหละ แต่คงไม่อยากขัดลุงอำไพละมั้ง มาถึงขนาดนี้แล้วอ่ะ...


     ฉันเองก็ถูกเชิญให้มาร่วมงานแต่งงานของทั้งคู่ ชุดที่ฉันใส่ตอนนี้เป็นเดรสสีชมพูอ่อนยาวถึงเข่า ไม่เคยใส่ชุดแบบนี้รู้สึกอายๆยังไงไม่รู้...


     ก็พี่ซินเป็นคนจัดเตรียมชุดให้ฉันเองน่ะ ซันเห็นแล้วเขาไม่พอใจสุดๆเลยล่ะ พอเข้างานเขาก็ตัวติดฉันตลอดและมองตาขวางถ้าผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้...


     ไม่ดูตัวเองเลยนะ วันนี้ซันเองก็ใส่ชุดสูทพอดีตัว ออร่าความหล่อระยิบระยับกระแทกตาฉันเลยล่ะ แล้วผู้หญิงคนอื่นๆจะเหลือเหรออ่ะ แอบหึงนะเนี้ย...


     หลังจากเสร็จพิธี ก็เป็นการกินเลี้ยงของบรรดาแขกและญาติผู้ใหญ่ คู่เจ้าบ่าวเจ้าสาวก็ไปถ่ายรูปคู่รูปหมู่กับบรรดาญาติและเพื่อนๆที่มาร่วมงาน ฉันเองก็เพิ่งได้ได้รูปรวมกับพี่ซินกลับมานี่แหละ...


     อยากจะบอกว่า ชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวหล่อๆสวยๆกันมากเลยล่ะ ฉันเองก็ได้เห็นในมุมที่มีของสุขที่สุดของพี่เซนและพี่ใบตองด้วย เห็นแล้วอบอุ่นใจมากๆเลย



     แม้จะน่าแปลกใจที่เห็นพี่ทัพกับพี่ณิศาเข้ามาร่วมงานด้วยก็เถอะ ฉันก็พอจะรู้ว่าพวกเขารู้จักกันแต่ไม่รู้ว่ารู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่ พี่ซินบอกว่าพี่เซนกับพี่ณิศารู้จักกันสมัยมัธยมปลาย และเป็นญาติห่างๆกันด้วย (อันนี้ก็เพิ่งรู้และน่าตกใจมาก) ส่วนกับพี่ทัพ ทั้งคู่มารู้จักกันสมัยมหาลัยน่ะ 


     พี่ณิศาต้องอุ้มท้องสี่เดือนมาร่วมงานด้วย คงลำบากไม่ใช่น้อยๆ เห็นท้องนูนออกมาให้เห็นชัดมากเลยล่ะ โดยมีพี่ทัพดูแลไม่คลาดสายตา คนเดินผ่านจะชนพี่ณิศาที พี่ทัพจ้องฉกใส่เหมือนจงอางเลยอ่ะ... เพราะงั้นขนาดฉันยังไม่อยากเข้าใกล้เลยคิดดูเถอะ...


     ซันหลังจากถ่ายรูปเสร็จเขาก็หายไปไหนไม่รู้ ทิ้งฉันให้นั่งหงอยกับพี่ซินบนโต๊ะงานเลี้ยงนี่สองคน... ไม่สิๆ รวมพี่ๆ ล่ำๆ ที่นั่งอยู่บนโต๊ะเดียวกันด้วยน่ะนะ


     พูดถึงซัน หลังจากที่ฉันเกือบมีอะไรกับซันที่สระว่ายน้ำนั่น ก็ไม่มีอะไรอีกเลย!


     เหอะ.. นี่ฉันคาดหวังมากใช่ไหมหลังจากนั้น ไม่ใช่อย่างนั้นซะทีเดียวหรอก แต่มันก็แอบคิดไงเล่า...


          "ไอ่ซันหาย น้องสะใภ้หน้าบูดเลยว่ะ" พี่ซินแซวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงล้อเลียนขั้นสุดจนฉันสะดุ้งตกใจ วันนี้พี่ซินสวยมากกกก... แต่ยังไม่หยุดแซวคนอื่นในที่แบบนี้อีกนะ "เอ้า ดื่มๆ"


     พูดจบพี่ซินยื่นแก้วสีใสข้างในเป็นของเหลวสีม่วงมาให้ฉัน ฉันรับมันแต่โดยดีด้วยความสนใจ ก่อนจะจ้องมองสีน้ำของในแก้ว กลิ่นมันหอมๆดีนะ


     "เห้ยๆ จะดีเหรอวะซิน นั่นมันเหล้า... เห้ย!" พี่โรล์ท้วงขึ้นมา แต่คงไม่ทัน เพราะฉันไม่ได้ยินก็ยกซดขึ้นดื่มทันที


     อื้อ... เปรี้ยวๆหวานๆอ่ะ แม้จะกลิ่นฉุนไปนิดๆ แต่อร่อยสุดยอดไปเลย นี่มันน้ำผลไม้อะไรกันเนี้ย...


          "อร่อยมะ" พี่ซินฉีกยิ้ม ก่อนจะยกขวดเทน้ำสีม่วงใส่แก้วในมือฉันอีกรอบ เมื่อเห็นใบหน้าพึงพอใจของฉัน


          "อร่อยมากค่ะพี่ซิน นี่มันน้ำอะไรคะ ฉุนไปนิดๆนะ" ฉันก้มมองน้ำสีม่วงที่อยู่ในแก้ว สลับกับมองหน้าพี่ซินที่ยิ้มแป้นอย่างนึกสงสัย


          "น้ำผลไม้รวมน่ะ ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆเลย" พี่ซินยิ้มให้ ก่อนจะวางขวดลงแล้วถือแก้วเช่นเดียวกับฉัน "เอ้า ชน!"


     พวกพี่ๆสี่อาวุธถึงกับหน้าเจื่อนไปตามๆกัน ฉันไม่อยากสงสัยหรอก เพราะมีสิ่งที่น่าสนใจอย่างน้ำผลไม้รวมนี่มากกว่า!!


          "ค่ะ" ฉันยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดีก่อนจะยกแก้วชนกับพี่ซิน หลังจากนั้นก็จำไม่ได้อีกเลยว่าฉันกินน้ำผลไม้นั่นไปกี่แก้ว...




     ......



          "..." 


          "ซันนนนนน~~~~~~" เสียงโหยหวน ไม่สิ เสียงแหลมเล็กออกจะหวานๆจนน่าขัดหูของสาวน้อยในชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่มองเท่าไหร่ก็น่าดึงดูดจนอยากจะจับมัดไว้ที่บ้าน เรียกซันอย่างออดอ้อนเมื่อเขาได้เดินมาถึงโต๊ะที่ยัยตัวเล็กนั่งอยู่...


     เมา... เหรอ?


     ซันหลุบตามองไปที่โต๊ะก่อนจะเห็นขวดเหล้าสามสี่ขวดวางอยู่ซึ่งไม่มีข้างในเหลือแล้ว เหลือบมองพี่สาวตัวเองที่อยู่ข้างๆ ก็เมาเละไม่ต่างกันเลย...


     ถ้ากินแล้วเมาเละแบบนี้ จะกินทำไม แถมยังให้ยัยนี่ดื่มอีก...


     ซันอยากจะตรงเข้าไปบีบคอพี่สาวตัวเองจริงๆ ออกไปข้างนอกแป๊บเดียวไหงมาเจอสภาพครึ่งคนครึ่งซอมบี้อย่างนี้ได้


          "คือพวกเราห้ามหล่อนแล้วนะ แต่อย่างที่รู้ซินมันดื้อ" โรล์ยิ้มแก้เก้อ รีบแก้บรรยากาศรอบโต๊ะซึ่งเริ่มพิโรธขึ้นเรื่อยๆ


          "กินนิ้ดเดียวเอ๊งงงง อย่ามองแรงเซ่..." ซินก็เมาไม่ต่างกัน เธอตัวโอนเอนไปมา หน้าจะจูบกับโต๊ะอยู่รอมร่อ


          "พี่ว่าอุ้มน้องไปพักเถอะ เดี๋ยวกับซินพวกเราจะดูแลเอง" ดาบพยักหน้าหงึกหงัก แววตาไร้ซึ่งความกลัว และพวกเขาคงชินกับซันกันหมดแล้ว


     ยกเว้นยัยตัวเล็กที่คลอเคลียกับตัวเขาอยู่ตอนนี้...


          "ซันนนน น้ำเนี้ย! อร้อยม้ากกก ลองดื่มดูวววว" เสียงหวานๆกระแทกหูซัน จนเขาเริ่มหงุดหงิด ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงจับโยนลงตึกนานแล้ว


     ฉับพลันซันลุกจากที่นั่ง และช้อนยัยตัวเล็กอุ้มเดินตึงตังจนสะดุดประจักรแก่สายตาคนอื่นๆให้หันมามอง แม้จะได้ยินเสียงหัวเราะของซินก็เถอะ


     หงุดหงิด... ที่ยัยตัวเล็กเผลอส่งเสียงหวานๆเข้าหู ไหนจะหน้าแดงๆยั่วๆกันแบบนี้อีก...


     เขาพยายามอดทนมามากแล้วนะ!!


     ไม่อยากทำอะไรเกินเลย เพราะยัยตัวเล็กบอกไม่พร้อม มันเหมือนถูกค้อนปอนด์มาทุบหัวซันเต็มๆ ราวกับเตือนสติตัวเอง...



     ปัง!


     ซันพาไอเข้าไปนอนในห้องของโรงแรม เขาได้คีย์การด์มาจากเซนอีกที บอกว่าถ้าซินเมาแอ๋ให้พามาที่ห้องนี้ แต่ดันพาไอมาแทน...


     ไอครึ่งหลับครึ่งตื่น แถมบางครั้งยังตะกุยกับที่นอนเพื่ออะไรของเธอก็ไม่รู้ และยังได้ยินเสียงบ่นอ้อแอ้ที่ฟังไม่รู้เรื่องนั่นอีกด้วย...


     ซันรีบจัดท่านอนให้ไอนอนดีๆ ก่อนจะถอดสูทและเนกไทออก แล้วเข้ามานั่งริมขอบเตียงเฝ้าดูว่าเธอจะบ่นอ้อแอ้อะไรอีก แม้เขาจะโล่งใจหน่อยที่ได้อยู่กันตามลำพังแบบนี้สักที เพราะไม่อยากให้ใครมาเห็นสภาพแฟนสาวตอนเมา เมาแล้วทำตัวน่ารักน่าฟัดแบบนี้น่ะ...


     ง่วง...


     พอเห็นยัยตัวเล็กเริ่มหลับไปแล้วเพราะไม่ได้ยินเสียงพูดละเมอนั่นแล้ว ซันก็มุดเข้าผ้าห่มเดียวกันกับไอ แล้วดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้ กลิ่นหอมๆจากยัยตัวเล็กที่โชยออกมาแม้จะมีกลิ่นเหล้าฉุนเข้ามาก็เถอะ ไม่นานซันก็เผลอหลับไป...



     หลับไปได้ไม่ถึงชั่วโมง พอตื่นมาอีกที...


          "ทำอะไรของเธอน่ะ" ซันลืมตาตื่น พอดีกับที่เห็นยัยตัวเล็กนั่งคร่อมบนตัวเขาอยู่ แถมเธอยังหน้าแดงๆ แววตาจริงจังอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็พอจะดูออกว่าเธอยังคงเมาอยู่ แต่...


     เธอขึ้นมาบนตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมยังจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเขาอีก หน้าตาท่าทางยั่วอารมณ์ข้างในนั่นมันคืออะไร...


          "ต่อจากคราวที่แล้ว..." ไออู้อี้ตอบ ก่อนจะแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตเขาทีละเม็ดๆ จนซันลุกขึ้นรีบห้ามเธอโดยทันที


     อะไรคือต่อจากคราวที่แล้ว รึว่าต่อจากที่สระน้ำนั่น...


          "ไปนอนดีๆ ถ้าไม่นอนฉันปล้ำเธอแน่" ซันรีบสะบัดความคิดนั้นทิ้ง เพราะเขาคงไม่ทำกับเธอตอนเมาแน่ๆ แม้ท่าทางของเธอมันจะยั่วเขาแค่ไหนก็เถอะ... เขาขู่เธอไปอย่างนั้นแหละ ก่อนจะจับไอให้นอนดีๆ แต่ไอก็เริ่มดื้อ...


          "เอาเล้ยยยย" ไอดิ้นขลุกขลักให้หลุดจากซัน พอหลุดออกได้ เธอก็กระโดดเข้ามากอดซันแทบจะทันที


          "..." ซันเบิกตากว้างอย่างตกใจกับการกระทำของยัยตัวเล็ก ที่ผ่านมาเขาไม่เคยถูกเธอกอดก่อน อย่างมากแค่โดนเขย่าแขนเท่านั้น


     ร่างเล็กเข้ามากอดแน่น แถมไม่พอเอาเข้าแก้มนิ่มๆนั่นมาถูไถกับอกเขาอีก อันตรายซะแล้ว...


     สถานการณ์แบบนี้มันอะไรกัน จะหนีก็หนีไม่ได้เสียด้วย... 


     ไอเงยหน้าขึ้นมองคนที่กอดอยู่ ช้อนตามองด้วยแววตาหวานเยิ้ม  


     เขาทนไม่ไหวแล้ว...


     ซันใช้สองมือดึงยัยตัวเล็กเข้าไปบดจูบอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมๆจากเธอผสมกับกลิ่นเหล้าผสมกันไปหมด จนเริ่มปลุกอารมณ์ที่เก็บกดมาเป็นเดือนๆใว้ข้างใน เขาโถมน้ำหนักกดเธอกดนอนลงกับเตียง สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากเล็ก ไอก็ตอบสนองเขาเช่นเดียวกันจนเหมือนมีไฟลุกอยู่ข้างใน...


          "อื้อ..." เสียงร้องหวานๆของไอ ยิ่งทำให้ซันเผลอได้ใจ เมื่อเขาถอนจูบออก แล้วซุกใบหน้าเข้าจูบบริเวณซอกคอขาวๆจนเริ่มเป็นรอยแดงๆ 


     แม้เธอจะแอบบ่นเรื่องรอยกับเขาก็เถอะ... แต่มันห้ามใจไม่ได้นี่... ใครใช้ให้ทำตัวน่ารักน่าฟัดขนาดนั้น...


     ขณะที่กำลังเล่นซอกคอยัยตัวเล็กไป มือเขาก็ยังซนกับรอบตัวเธอไป จนมาหยุดที่ซิปชุดเดรสที่อยู่ข้างหลัง ซันตัดสินใจตามอารมณ์รีบรูดซิปลงทันที


     ทีนี้ต่อให้เธอร้องขอหยุด เขาจะไม่หยุดเหมือนคราวที่แล้วอีก


     ซันถอดเสื้อเชิ้ตออกจากที่โดนปลดกระดุมออกอยู่แล้ว เขารู้สึกว่ามันเกะกะและเริ่มร้อนไปทั่ว โดยเฉพาะสิ่งที่อยู่ข้างในกางเกงเขานี่แหละ...


          "ซัน..." ไอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงหวานๆ มองเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้มน่าดึงดูดเข้าหา คงอาจจะเป็นเพราะเมาด้วย เธอนอนหอบเอาอากาศหลังจากที่ซันเข้าไปรุกล้ำร่างกายเธอเป็นเวลานาน


     ยังไม่พอ...


     สติซันถูกอารมณ์ที่มาคุอยู่ข้างในครอบงำเมื่อเห็นสภาพคนที่ถูกเขาคร่อมไว้ใต้ร่าง ซันรีบถอดชุดเดรสยัยตัวเล็กที่นอนปวกเปียกอ่อนแรงอยู่เพราะการกระทำของซัน แล้วโยนทิ้งออกให้พ้นมือ จนเธอรีบหดตัวปกปิดร่างกายอย่างเขินอาย...


     แม้เธอจะเมา แต่ก็ยังหลงเหลือสติอยู่บ้าง...


     เธอโดนซันคุกคามทั้งสายตาและร่างกาย จนทั้งหน้าทั้งตัวเริ่มแดงเถือกไปหมด ก่อนจะยื่นมือข้างหนึ่งให้ซันอย่างเชิญชวน ถึงแม้ว่ามันจะน่าอาย ซันที่เผลอมองร่างกายของยัยตัวเล็ก เขายื่นมือประสานกับมือเล็ก ก่อนจะโถมตัวเข้าหาเธออีกครั้ง ทั้งคู่จุมพิตกันอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน 


     ทั้งคู่สัมผัสได้ถึงความร้อนของร่างกายที่ไร้เสื้อผ้าปกปิดกัน สัมผัสถึงหัวใจที่เต้นแรงประสานกันและกัน ร่างกายของไอถูกซันไล่ประทับรอยแดงๆหลายจุด ทุกครั้งที่ถูกปากร้อนๆของซันแตะโดนเนื้อผิวร่างกายเธอ ทำให้เธอเผลอส่งเสียงและบิดตัวไปมาอย่างน่าอายทุกครั้ง 


     โดยเฉพาะดวงตาที่เหลืองเข้มที่จ้องมองมาด้วยเสน่ห์หาจนน่าดึงดูดนั่น ราวกับกำลังจะถูกดูดให้จม ให้รู้สึกอย่างเดียวกับซัน เธอโดนเขาถอดชุดจนแทบไม่เหลือ มันน่าอายมากจนอยากจะมุดดินหนี แต่ด้วยอารมณ์ที่ร้อนรุ่มอยู่ข้างในตอนนี้คงยากเกินที่จะถอยหลังกลับ


     ซันไล่ตีตราไปทั่วร่างกายของยัยตัวเล็กที่น่ายั่วยวน ก่อนที่เขาก่อนสะดุดตาเห็นกางเกงในของเธอเสียก่อน นั่นทำให้เขาแทบหลุดขำออกมา...


     กางเกงในลายตุ๊กตาหมี มีตัวหนังสือขนาดใหญ่ให้อ่านชัดๆว่า 'Don't touch me!!'


     ไอหน้าแดงฉับพลันเมื่อซันจ้องไปยังจุดที่น่าอายที่สุด โดยเธอยังคงไม่ลืมว่าเธอใส่กางเกงในลายอะไรในวันนี้...


          "ห้ามขำน้าาาา!" เธอเผลอส่งเสียงเหวใส่คนตรงหน้าที่อยากจะขำเต็มแก่แต่แม้จะอยู่ในอารมณ์ร้อนดั่งไฟ 


     คนฟังได้แต่ยิ้มมุมปาก แววตายังคงขบขันอยู่ ก่อนจะล้มตัวลงเข้าไปจุมพิตคนใต้ร่างอย่างอ่อนโยนเพื่อให้เธอสงบลง...


     จากจุมพิตที่อ่อนโยนก็เริ่มเร่าร้อนขึ้น ความร้อนของร่างกายทั้งคู่แทบจะเผาไหม้ใส่กันและกัน ขณะที่ยัยตัวเล็กกับเคลิ้มไปกับการนำพาของเขา ไอจิกไหล่ซันแน่นราวกับจะระบายอารมณ์ ยิ่งเป็นการกระตุ้นซันเข้าไปใหญ่ จนซันเลื่อนมือหนาลงไปถอดกางเกงในของไอออกอย่างช้าๆด้วยมือข้างเดียว


     ซันเป็นฝ่ายถอนจูบออก เมื่อรู้สึกว่าคนใต้ร่างหายใจไม่ค่อยสะดวก ก็ไม่รู้ทำไมต้องกลั้นหายใจเวลาจูบด้วย แต่ได้เห็นสีหน้าเหนื่อยหอบและหน้าแดงดูเซ็กซี่เป็นบ้า...


     เขาได้แต่ยิ้มมุมปากนิดๆอย่างพึงพอใจ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูยัยตัวเล็กเบาๆ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า..





          "คืนนี้... ไม่ต้องนอนกันแล้วนะเตี้ย..."


     ...




(to be continued)





Minetji : โอยยยยยยย คนแต่งอยากกัดลิ้นตัวเองตายเหลือเกิน สรรหาคำมาแต่ง NC ยากมากๆค่ะ


NC มีแค่ขั้นนี้นะคะ คนแต่งจะไม่แต่งฉากตอนอึ๊บ เข้าๆออกๆ(?) คู่นี้มันยากเหลือเกิน ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน


ตอนแต่งของเฮียเซนกับใบตองก็ไม่มีปัญหานะ คู่นั้นเข้าๆออกๆจัดเต็มกันจนสุดปลายทาง (เดี๋ยวๆ!)


ต้องขออภัยเป็นอย่างสูงที่ไม่ได้แต่ง NC จนสุดนะคะ 


ขอบคุณผู้สนับสนุนใจดี อย่างเพื่อนของคนแต่งเอง ที่สรรหาเว็บหนังโป๊กับโดจินมาให้คนแต่งดู กำเดาแทบหก ฮ่าๆๆ


ขอบคุณที่อ่านนะคะ


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #92 Mudmeenaja123 (@Mudmeenaja123) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 20:22
    เขาได้กันแล้วววง😆
    #92
    0
  2. #91 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 11:16

    ฮรืออ แต่งให้สุดได้มั้ยแล้วเอาไปลงในธัญฯ หรือ ในเพจเฟสก็ได้
    #91
    0
  3. #90 Miss- N (@nadtarika19894) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 09:49
    555 จะไม่อะไรเลยนะ จนมาเจอtalk ไรท์เนี่ย เข้าๆออกๆ
    #90
    1
    • #90-1 minetji2 (@Minetji) (จากตอนที่ 51)
      16 กันยายน 2562 / 14:51

      แหมมมมมม
      #90-1
  4. #89 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 20:06

    เขินตรงเตี้ยนี่แหละ
    #89
    0