(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 5 : ไหนล่ะข้าวกล่อง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 654
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    6 ก.พ. 62






ตอนที่ 4

ไหนล่ะข้าวกล่อง...



     ซันถูกพักการเรียน...

     เกือบอาทิตย์กว่าแล้วที่ฉันไม่เห็นหน้าเขา และฉันเองก็ไม่คิดที่จะไปกินข้าวที่ดาดฟ้าเพราะเรื่องทะเลาะวิวาทเมื่อตอนนั้นยังติดตาฉันอยู่เลย

     พูดแล้วรู้สึกขนลุกยังงัยไม่รู้...

พอเรื่องซันถูกพักการเรียนแพร่ทั่วโรงเรียน ไม่รู้ทำใมทุกคนดูสดใสร่าเริงขึ้นเยอะเลย...

     และเย็นนี้ฉันต้องไปทำงานพิเศษ เบลเองก็เริ่มทำวันนี้เป็นวันแรกหลังจากพี่ณิศาให้เขาหยุดยาวๆ เพื่อรักษาตัวและเคลียร์กับหนี้ที่ก่อ

          "ไอ เมื่อไหร่เธอจะว่างไปเที่ยวกับฉันสักที" ฝนทำเสียงงอแงเมื่อหมดคาบเรียน เธอเป็นแบบนี้ตั้งหลายวันแล้ว จะชวนฉันเที่ยวให้ได้แต่ฉันปฏิเสธเธอทุกครั้งจนเธองอน สุดท้ายเธอก็มาง้อเอง...

          "วันนี้ฉันทำงานพิเศษอ่ะ ขอโทษน้า..." ฉันยิ้มเหย รู้สึกแปลกๆเหมือนกันถ้าฉันได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ทั้งๆที่มีโอกาสแล้ว แต่ติดงานพิเศษเนี้ยสิ!

          "ง่า..แล้วเมื่อไหร่เธอจะว่างเนี้ย" ฝนทำหน้าสลด เห็นแล้วใจอ่อนเลย

          "รู้รึเปล่าไอ..." อยู่ๆปลาที่ยืนด้านหลังฝนเปล่งเสียงนิ่งๆขึ้น ทำเอาฝนตกใจ "ภูติแดนมายา ออกวางขายตั้งแต่วันนี้แล้วนะ"

     หะ!! นี่มันหนังสือที่ฉันกำลังเก็บสะสมนี่ ออกเล่มใหม่แล้วเหรอ 

          "จริงง่ะ... ฉันไปซื้อแน่นอน!" 

          "เดี๋ยวนะ นี่พวกเธอสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่.." ฝนถามด้วยแววตาประหลาดใจ

          "พวกเราชอบอะไรๆเหมือนกันน่ะ" ฉันบอกฝนแล้วยิ้มๆ ส่วนปลาก็ยิ้มด้วยเช่นกัน

     พอหลังเลิกเรียนฉันก็ไปทำงานพิเศษตามปกติ ตอนนี้เป็นช่วงพักเบรก เบลเองก็เช่นกัน ว่าจะคุยกันนิดๆหน่อยหลังจากที่เกิดเรื่องไป

     ฉันกำลังเดินไปที่ห้องพักพนักงาน แต่ดันเดินไม่ดู ก็ถูกประตูห้องทำงานของพี่ณิศาเปิดออกแล้วชนหน้าฉันเต็มๆ

     ตึ่ง!! 

     โอ๊ยยยยยย จมูก!!! จมูกช้านนนนนน TOT

          "อ่าว เชี่ย..." เสียงของผู้ชายคนหนึ่ง คิดว่าเป็นคนเปิดแหละ เขาชะโงกหน้ามอง "โทษที..."

          "ไม่เป็นรัยค่ะ..." ฉันลูบจมูกตัวเองเบาๆ ดีนะไม่ชนแรงอ่ะ ไม่งั้นคงล้มแน่ๆ

     เอ่อ... ว่าแต่คนๆนี้ใครเนี้ย ทำใมไม่เคยเห็นหน้า และทำใมรู้สึกคุ้นๆเนี้ย

          "อ่าวน้องไอเองเหรอ ขอโทษแทนเพื่อนพี่ด้วยนะ" พี่ณิศาชะโงกหน้าออกมาอีกคน 

          "ค..ค่ะ" 

     เคร้ง!

     เสียงอะไรสักอย่างที่อยู่ด้านหลังฉัน ทำให้ฉันเหลียวไปมองต้นเสียง

     เบลนี่นา... แล้วทำใมเขาเอาถาดวางกาแฟติดมือมาด้วยเล่า แล้วไหนจะท่าทางสั่นๆ หน้าซีดๆนั่นอีก

          "ปะ....ปะๆๆๆ..." เบลค่อยๆชี้ไปที่ด้านหลังฉันด้วยมือสั่นเทา ไม่พอยังพูดติดอ่างอีก..

          "เบล..." ฉันเรียกเบลเพื่อช่วยคืนสติ รู้สึกว่าตอนนี้สติเขาลอยไปไกลแล้ว

          "ปะๆๆๆๆๆ...." เบลยังพูดติดอ่างค้างอยู่อย่างนั้น พี่ณิศาก็มองเบลสลับกับเพื่อนตัวเอง 

     ส่วนฉัน... ก็งงน่ะสิ!!

          "เฮ้อ เราคงต้องคุยกันต่อแล้วแหละ น้องไอด้วย เข้ามาๆ" พิณิศาถอนหายใจยาวๆ แล้วลากเบลเข้าห้องทำงานตัวเอง "นายด้วยเซน ไปอธิบายให้น้องฟัง"

     งง งงค่ะ...

     ฉันเดินเข้าห้องทำงานพี่ณิศาอย่างงงๆ แล้วเหลือบมองเบลที่เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง เค้าอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น พอเดินเข้ามาถึงห้อง ก็เจอพี่ทัพนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่โต๊ะทำงานของพี่ณิศา

          "เอ้า นั่งๆ ไอ้เบล..." พี่ณิศาชักชวนให้นั่ง แล้วพยายามปลุกเบลให้คืนสติสักที แต่คงยาก

     โป้ก!!!  และพี่ณิศาก็เขกหัวเบลจนเบลได้สติร้องโอดโอยเสียงดัง

          "โอ๊ยยยย เจ๊ ผมเจ็บนะ!" เบลร้องโวยวาย

          "ทีนี้กลับมาแล้วใช่มั้ย งั้นก็ฟังซะ..." พี่ณิเท้าเอวใส่เบล "คนนี้เพื่อนพี่ชื่อเซน"

     ฉันหันไปมองคนที่ชื่อเซน เขายิ้มมุมปากน้อยๆ พลางยักคิ้วกวนๆใส่ นี่ถ้าไม่รวมหน้าทะเล้นกวนๆของเขา ฉันคงคิดว่าเขาเหมือนใครสักคนที่ฉันรู้จัก

          "ตะ...แต่เขาเป็น...เป็น..." เบลอ้าปากพะงาบๆ ทั้งเนื้อทั้งตัวเขาสั่นไปหมด ก็ไม่รู้ทำใมเขาต้องสั่นขนาดนั้น... 

          "เออ อีกชื่อหนึ่งของเขาคือ ปีศาจ" พี่ณิศาเฉลยออกมาในที่สุด ว่าแต่อะไรนะ!! ปะ...ปีศาจ เดี๋ยวก่อน ถ้าเขาคนนี้คือปีศาจ แล้วซันล่ะ? ซันก็เป็นปีศาจไม่ใช่เหรอ

          แม้ฉันจะยังไม่เข้าใจและสับสน แต่ฉันก็ไม่คิดจะถามอะไรออกไป ส่วนเบล... เขานั้นวิญญาณหลุดไปรอบแล้ว...

          "ไหนเจ๊บอกว่าไม่รู้จักเขางัยยย.. แล้วทำใม.. ถึงเป็นเพื่อนกันได้..." อ่าว.. เบลสติกลับมาแล้วเหรอ...

          "ฉันไม่ได้พูดย่ะ! ถ้าฉันบอกแกก็กลัวมั้ยยะ?" พี่ณิศาพูดเสียงเข้ม ทำตาดุเบล "อีกอย่างปีศาจที่ว่าเป็นเซนใช่มั้ย ที่ไปช่วยเบลคราวก่อน..."

          "เปล่า...ไม่ได้ช่วย..." พี่เซนที่เงียบอยู่นาน ในที่สุดก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วน่าขนลุกที่สุด ถึงแม้จะขัดกับใบหน้าพี่เค้าก็ตาม... และ
ประโยคถัดมา... "แค่เกะกะลูกตา..."

     ขนลุกซู่เลยจ้า.... 

          "อ่อ ไม่ช่วยก็ไม่ช่วย" พี่ณิศาพยักหน้าเบาๆ "แล้วพี่อยากให้เราสองคนเก็บเรื่องนี้ใว้เป็นความลับ เข้าใจใช่มั้ย"

     เพราะหน้าเครียดๆบวกกับแววตาน่ากลัวที่แทบไม่ค่อยได้เห็นของพี่ณิศา ทำให้ฉันและเบลพยักหน้ารับรัวๆ

     ฉันออกจากห้องทำงานของพี่ณิศาหลังจากคุยกันเสร็จ แม้จะไม่ได้ถามอะไรพี่ณิศาเรื่องเกี่ยวกับปีศาจ ส่วนเบล...

     เดินลิ่วนำฉันไปก่อนแล้วด้วยสภาพไร้วิญญาณ...

     แต่ช่างเถอะ... ฉันควรทำงานต่อสิ พรุ่งนี้ก็เที่ยวแล้ว เย้!

     ......


     วันอาทิตย์

     วันนี้ฉันตื่นเช้ากว่าปกติ เพราะต้องออกไปร้านหนังสือแต่เช้า แฮ่ๆ ก็หนังสือที่ฉันชอบสะสมใว้งัย ทั้งๆที่มีโอกาสที่จะได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆแล้ว แต่ฝนกับปลาไม่ว่างวันนี้พอดี สรุปฉันต้องออกไปคนเดียวใช่มั้ย...

          "อืม... จากทางนี้ต้องขึ้นรถไฟฟ้า..." ฉันเปิดแม็พในโทรศัพท์ตัวเอง ไม่ค่อยคุ้นเส้นทางแถวนี้เท่าไหร่ ฉันเป็นคนต่างจังหวัดพึ่งย้ายมาอยู่แถวนี้ตอนสอบเข้าที่โรงเรียนมัธยมปลายที่นี่ได้นี่นะ

     และนี่คงเป็นเหตุผลหลัก ที่ฉันไม่รู้จักคนที่ถูกเรียกว่าปีศาจเลย อีกทั้งหลายๆอย่างเกี่ยวกับปีศาจอีก แต่... มันไม่เกี่ยวกับเรานี่เนาะ

          "ขึ้นจากสถานีนี้ไปสถานี R ...." ฉันพึมพำกับตัวเองก่อนที่รถไฟฟ้าวิ่งเข้ามาเทียบชานชาลา แต่... ทำใมคนเยอะงี้อ่ะ...

     ฮือ...ฝนช่วยฉันด้วยยยยยย... T^T

          "อุ้ย.. ว้ายยยยยย" พอประตูรถไฟฟ้าเปิดออก ฉันก็ไหลฝูงคนเข้าไปข้างในรถไฟฟ้า งื้ออออ... ทำใมวันนี้คนเยอะแบบนี้

เขาว่ากันว่าพวกในเมืองจะชอบเที่ยววันอาทิตย์ใช่มั้ย... โอ้ยยยย... ไอมึนแล้ววววว

     และแล้วฉันก็หาที่อยู่ในรถไฟฟ้าได้แล้ว... ถึงจะหาที่นั่งไม่ได้ ฉันก็ยืนได้นี่นะ แต่คนแออัดไปนิดอ่ะ เพื่อหนังสือต้องยอมแล้วอ่ะ

     พึ่บ...

          "...!!" ฉันสะดุ้งยืนตัวเกร็ง เมื่อมีอะไรสักอย่างมาโดนแถวสะโพก... เอ่อ.. สงสัยคงแออัดละมั้ง...

     หมับ...

     เฮือกกกก สัมผัสแบบนี้หมายความว่างัย นี่มันมือคนนี่... แล้วมาบีบแถวๆก้นฉันทำใม!! แถมยังบีบๆจนฉันรู้สึกแปลกๆ

     ฉันเกร็งสุดตัวและกอดกระเป๋าสะพายแน่น จะขยับไปทางอื่นก็ไม่ได้ ไม่กล้าเหลียวไปมองและร้องด้วย ทำไงดี...

     หมับ!!

     "โอ๊ยยยยย มึงทำเหี้ยวะ" เสียงดังผู้ชายร้องโอดโอยอยู่ข้างหลังฉัน และมันเรียกความสนใจให้กับคนอื่นๆมากทีเดียวรวมถึงฉันด้วย...

     "มึงคิดจะทำอะไร..." เสียงคุ้นมาก พอฉันสังเกตดีๆเท่านั้นแหละ

     "ซัน...?" ฉันเรียกเขาเบาๆ ร่างสูงในชุดไปรเวท ถึงเขาจะใส่แว่น แต่ทั้งสีผมสีดำและสีตาสีสวยขนาดนั้นฉันจำได้ แต่ตอนนี้เขากำลังดึงแขนคนอยู่...

     "ปล่อยดิวะ! เจ็บนะเว้ย!" พี่ผู้ชายที่อยู่ด้านหลังฉันพยายามสะบัดแขนออก แต่ซันกลับบีบแขนเขาแน่นขึ้นจนร้องโอดโอย นี่เป็นเขาใช่มั้ยที่มาแอบบีบก้นฉันอ่ะ... ไอ้โรตจิต...

และซันก็ไม่ยอมปล่อย จับแขนพี่เขาแน่นค้างอยู่อย่างนั้น... โดยไม่สนใจคนรอบข้าง และพวกเขาไม่กล้าเข้าไปห้าม... เพราะตอนนี้ซันดูน่ากลัวสุดๆไปเลย... 

     (สถานีต่อไป สถานี A .....)

          "เห้ยๆๆๆ จะพาไปไหนวะ" คนถูกถือแขนถูกซันกระชากไปที่ประตูรถไฟฟ้า พอประตูเปิดซันก็ลากเขาออกไปทันที 

     อยู่ๆภาพที่ซันเคยทะเลาะวิวาทกับพวกรุ่นพี่ฉายเข้ามาในหัว นี่เขาคงไม่คิดจะทำอย่างนั้นใช่มั้ย... 

          "ขอโทษค่ะ ขอทางหน่อยนะคะ" ฉันรีบแหวกคนวิ่งตามเขาทันที ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายที่กำลังมองทั้งสองคนนั่น

     พอวิ่งตามทันซัน ก็เห็นซันเหวี่ยงพี่ผู้ชายลงพื้นอย่างแรงตรงหน้าลุงยามเฝ้าสถานี ลุงแกมองตะลึง

          "มันลวมลามผู้หญิง..." ซันพูดเสียงต่ำ พลางส่งสายตาน่ากลัวไปที่พี่ผู้ชายที่นั่งเจ็บสะโพกอยู่

          "ครับ ลุกๆ" ลุงยามแกพยักหน้ารัวๆก่อนจะพยุงพี่ผู้ชายออกไป
 
     และ เดดแอร์...

     ซันยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ส่วนฉันก็ยืนอยู่ด้านหลังเขานิ่งเช่นกัน ไม่รู้จะพูดอะไร แต่...

          "ขะ...ขอบบคุณนะ.." ฉันเงยหน้าเอ่ยกับร่างสูง แม้เขาจะหันหลังให้...

          "โง่..." เอ๊อะ... นี่ด่ากันเลยเหรอ เขาหันกลับมาจนเราสบตากัน แล้ววินาทีที่สายตาดุๆจ้องมานั้น... น่ากลัว...

          "...." ฉันก้มมองพื้นโดยอัตโนมัติ ใครจะกล้าสบตาเขาเล่า... ว่าแต่ที่ด่าฉันเนี้ย ด่าทำใมอ่ะ ยังงงๆอยู่เลย...

          "ทำใมถึงยอม" ยัง ยังไม่หยุด ยังไม่หยุดทำเสียงโหดๆนี่อีก ว่าแต่ยอมอะไร...

          "หะ...ยอมอะไรอ่ะ" ฉันเงยหน้าขึ้นถามซันอย่างทนไม่ไหว คือมันงงงัย... 
พอฉันถามแบบนั้นซันถึงกับขมวดคิ้วยุ่งเลย...

          "มันจับก้นเธอ..." เพียงแค่ซันพูดประโยคนี้นั้น ฉันถึงสะดุ้ง... นี่เขาเห็นด้วยเหรอ คนแออัดขนาดนั้น และนี่ใช่ไหมที่เขาถามอ่ะ

          "กะ...ก็ฉันไม่รู้จะทำไงอ่ะ..." 

          "โง่...." ด่ากันอีกละ

          "แล้วนี่ซันมาทำอะไรแถวนี้ แล้วทำใมถึงใส่แว่น" ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องไม่งั้นโดนด่าเรื่อยๆแน่ๆ

          "เรื่องของฉัน..." ซันตอบมาเพียงสั้นๆ เล่นเอาจุกเลย

จบเลย... เดดแอร์แน่เลย...

          "อื้อ งั้นฉันไปทางนี้ ไปนะ" ฉันโบกมือให้ซันน้อยๆก่อนจะวิ่งเต่าะแต่ะเข้ารถไฟฟ้าที่เข้ามาเทียบชานชาลาพอดี

     วุ้ยยยยยย เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ ไม่น่าเลยไอเอ๋ย โดนโรคจิตจับก้นไม่พอยังโดนซันด่า ด่าเฉยๆไม่ว่า สายตากับรังสีรอบตัวนี่สิ น่ากลัวกว่าอีก...

      ฉันนั่งเปิดแม็พอีกครั้ง เพื่อเช็คดูที่ที่ตัวเองอยู่ โชคดีที่ที่นั่งว่าง ว่างเยอะด้วย ที่ถล่มกันเมื่อกี้ก็ไม่มีแล้วด้วย โล่งไปทีเนาะ...

          "เอ่อ...จากสถานีนี้ไปที่สถานี...."

          "จะไปไหน..." 

          "สถานี R ค่ะ เอ้ยยยย" ฉันเผลอตอบคนถามไปแล้วสะดุ้ง รีบมองหาคนถามทันที เขานั่งข้างๆฉันนี่เอง.... "ซ...ซัน..."

          "......" ซันนั่งมองฉันสลับกับโทรศัพท์ด้วยแววตาประหลาดใจ
 
ซันนั่งข้างฉัน! เขานั่งข้างฉัน!! ตั้งแต่รู้จักกันมาฉันไม่เคยนั่งใกล้เขาขนาดนี้... แล้วมันทำให้ฉันขนลุก!!

          "เป็นคนต่างจังหวัด?" เสียงของซันปลุกฉันตื่นจากภวังค์ความคิดได้แทบจะทันที

          "อ..อื้อ พึ่งย้ายมาตามงานของพ่อน่ะ" ฉันพยักหน้ารัวๆ รู้สึกเกร็งๆแปลกๆแฮะที่ได้มาคุยกับเขาแบบระยะประชิดเนี้ย

          "อย่างนี้นี่เอง..." ซันเหลือบมองฉันนิดหน่อยก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น ว่าแต่เขาพูดอะไรของเขาน่ะ ต..แต่ช่างเถอะ

     (สถานีต่อไป สถานี R.....)

     ในที่สุด ในที่สุด!! ก็มาถึงแล้ว!! 

     อยากจะบอกว่า นานมากอ่ะ!! เป็นรถไฟฟ้าที่ช้ามาก มันไม่เท่าไหร่หรอกนะ แต่เพราะมีซันนั่งข้างๆน่ะแหละ มันเกร็งมากจนอยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆ

     ฉันรีบวิ่งหนีซันออกจากรถไฟฟ้าอย่างเร็ว เร็วสุดละ แล้วเปิดแม็พหาร้านหนังสือดูอีกครั้ง

          "ร้านนั่นไปทางนี้..." หะ!!!

          "!!!...." ฉันหันไปมองต้นเสียงที่อยู่ด้านหลัง แทบผงะ.. นี่ฉันคิดว่าจะรอดแล้วนะเนี้ย ไม่คิดว่าเขาจะตามฉันมาถึงตรงนี้

     เอ๊ะ... ตามเหรอ? นี่เขาตามฉันเหรอ...

          "ทางนี้" ซันพูดจบ แล้วออกตัวเดิน ไม่เดินตัวเปล่าๆ มือยังลากสายกระเป๋าสะพายฉัน ให้ฉันเดินตาม...

          "โอ้ะ... เห้ยยยย ซันนนนน T^T" อยากลากเค้าอย่างนี้ ฉันไม่ใช่หมานะที่จะให้จูงไปลากมาที่ไหนก็ได้อ่ะ

     และแล้วก็ถึงที่หมายจนได้ เล่นเอาเหงื่อตก ไม่ใช่เหนื่อยหรอก แต่เพราะคนที่มาด้วยต่างหากล่ะ แต่เรื่องนี้ไม่สำคัญแล้วล่ะ เพราะฉันต้องเข้าไปซื้อหนังสือที่ฉันชอบแล้วล่ะ!

     ฉันเดินหาหนังสือไปเรื่อยๆ ร้านนี้กว้างมากมิน่าล่ะ หนังสืออะไรที่หายากๆขายที่นี่หมด ในขณะที่ฉันกำลังเดินหาหนังสืออยู่นั้น...

     ซันเดินตามฉันทำใมอ่ะ...

     พอมองดูดีๆ ซันก็เท่ดีนะ แม้ชุดที่ใส่จะเป็นเสื้อยืดสีเทาและก็กางเกงสีดำธรรมดาๆ ใส่แว่นตาแบบนี้ก็ดูดีไปอีกแบบ...

     เอ๊อะ... นี่ไม่รวมรังสีน่ากลัวที่อยู่รอบๆตัวเขานะ ถ้าไม่มีเขาคงฮ็อตไม่น้อย

          "มองอะไร..." ซันส่งสายตาดุๆใส่ มองไม่ได้เลยรึงัย อีกอย่างเขาตามฉันทำใม??

          "เปล่าๆ แต่ซันตามฉันมาทำใมล่ะ..." ฉันส่ายหัวเบาๆ แล้วถามเขาอย่างทนไม่ได้ คืองงงัยเขาตามฉันตั้งแต่ที่รถไฟฟ้าแล้วอ่ะ

          "......" เงียบ เอ่อ...

     ฉันรอคำตอบอยู่นาน ร่างสูงไม่ยอมตอบแล้วหันหน้าไปทางอื่นราวกับว่าเมื่อกี้ฉันไม่ได้ถามเขาออกไป 

     คือ... ไม่ตอบ แถมยังเมินฉันด้วย... T^T

     เมื่อไม่ได้รับคำตอบกลับมาฉัยเลยหาหนังสือต่อ แม้จะมีซันเดินตามอยู่ข้างหลัง แต่ก็ให้ความรู้สึกแปลกพึลึกอย่างบอกไม่ถูก

     น..ในที่สุด!! ฉันก็เจอหนังสือที่ฉันต้องการแล้ว เย้ๆ ใจเกือบหายนึกว่าขายหมดแล้วอ่ะ ฉันรีบไปจ่ายเงินอย่างว่องไว

     พอจ่ายเงินเสร็จสรรพฉันก็เดินออกมาจากร้าน เอ่อ... เจอซันยืนพิงต้นไม้อยู่หน้าร้าน และ...

     โครก... สะ...เสียงท้องร้องของซัน... T^T

     จะว่าไปนี่ก็เที่ยงแล้วนี่นา... ฉันควรหาข้าวเที่ยงกินใช่มั้ย ไม่สิ... หาข้าวให้ซันกิน... 

     อืม... ฉันไม่รู้จักร้านอาหารแถวนี้ด้วยสิ...

          "ซัน กินข้าวกัน จะกินที่ไหนดี..."

ซันจ้องฉันเขม็ง น่ากลัวง่ะ! ก่อนที่จะออกตัวเดินโดยไม่ตอบอะไรสักคำ...

          "อ่าว ไปไหนอ่ะ..." เห็นแบบนั้นฉันเลยเดิมตามเขา ไม่นานนักเขาก็มาหยุดที่ร้านก๋วยต๋วย

     อ่อ อยากกินก๋วยเตี๋ยวร้านนี้สินะ...

     หลังจากกินก๋วยเตี๋ยวเสร็จ ฉันออกมาเดินย่อยแถวร้านขายของจุกจิกมุ้งมิ้ง โดยลืมไปว่าปีศาจที่ตามฉันมาเขาจะชอบใจไหม 

     รีบหันไปมองด้านหลัง... งื้ออออออ รังสีทะมึนเลยจ้าาาาาา TOT ฉันรีบซื้อของแล้วรีบออกจากร้านทันที กลัวง่ะ! 

     พอกลับมานั่งรถไฟฟ้าอีกครั้ง รอบนี้แทบไม่มีคนเลย ฉะนั้นจึงมีที่นั่งว่างมากพอ ส่วนซัน... ก็นั่งข้างๆนี่แหละ แต่เว้นที่นั่งไม่ช่วงหนึ่ง... ตั้งแต่กินข้าวเสร็จเขาก็เงียบมาตลอดทาง สายตาดุๆนั่นก็เอาแต่มองพื้น...

      เวลาผ่านไปนานสมควร ในที่สุดก็ใกล้จะถึงบ้าน

     (สถานีต่อไป สถานี L ...)

     ฉันถือของแน่นแล้วเหลือบมองซันนิดๆ ก่อนจะถึงสถานี L พอประตูรถไฟฟ้าเปิด ฉันรีบยัดของบางอย่างที่ซื้อจากร้านขายของจุกจิ้กก่อนหน้านี้ใส่ในมือซันอย่างรวดเร็ว

          "ฉันลงสถานีนี้ วันนี้ขอบคุณมากนะ ไปก่อนล่ะ" ฉันรีบเอ่ยแล้ววิ่งออกจากรถไฟฟ้าอย่างรวดเร็ว พอหันหลังกลับไปมองข้างหลังก็ไม่พบร่างสูงตามมา...

     เห้อออ ฉันรอดแล้วใช่ไหม...

     ฉันถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี...

     ......


     ซันก้มลงมองของบางอย่างที่อยู่ในมือของเขา เป็นกระดาษห่อเล็กๆดูเหมือนจะมีอะไรอยู่ข้างใน พอมือหนาลองแกะดูก็พบพวงกุญแจรูปหมีน้อยอยู่ข้างใน...

     ของปัญญาอ่อน...

     ซันขมวดคิ้วยุ่ง เขาเกือบปาพวกกุญแจนั่นทิ้งซะเดี๋ยวนี้ แต่ก็หยุดชะงัก

     เก็บใว้ก่อนก็ได้...

     คิดอยู่ในใจแบบนั้นก่อนที่จะยัดพวงกุญแจใส่ใว้ในกระเป๋ากางเกง แล้วทอดสายตามองวิวข้างนอกรถไฟฟ้าอย่างเฉยเมย...

     ......


     หลายวันต่อมา...

     ได้ข่าวว่าวันนี้ซันจะมาเรียนแหละ...

     ทั้งห้องตอนนี้เลยกลับมาผวาอีกครั้ง... แต่เขามาเรียนก็เหมือนเดิมนะ มาถึงโต๊ะเรียนเขาก็หลับตลอดคาบเช้า...

     วันนี้ฉันทำข้าวกล่องมาอันเดียว และคิดว่าคงจะกินในห้องเรียนนี่แหละ ดาดฟ้าซันคงจะไปอยู่ที่นั่น อีกอย่างฉันยังเข็ดหลาบเรื่องทะเลาะวิวาทของซันอยู่

          "ไอ วันนี้กินข้าวที่นี่อีกแล้วเหรอ" ฝนเข้ามาถามตามปกติ 

          "อื้อ ข้างนอกเริ่มร้อนน่ะ" 

          "เดี๋ยววันหลังฉันจะพกข้าวกล่องทานที่โรงเรียนบ้าง ประหยัดดี"

          "ก็ดีนะ จะได้กินข้าวด้วยกัน"

          "งั้นฉันกับปลาไปกินข้าวที่โรงอาหารนะ แล้วเจอกัน"

          "อื้อ" ฉันโบกมือให้ปลากับฝนก่อนที่จะเริ่มเปิดข้าวกล่อง

     ข้าวกล่องวันนี้ฉันทำสุดฝีมือเลย เนื้อ! วันนี้ฉันทอดเนื้ออร่อย ไข่ม้วน มะเขือเทศ ผัดผัก ของโปรดทั้งนั้น แค่คิดน้ำลายก็ไหลย้อยแล้ว

     เปิดกินดีกว่า!!

     ขณะที่ฉันกำลังจะเปิดข้าวกล่องแสนอร่อยของฉันช้าๆ หารู้ไม่ว่ากำลังมีปีศาจเดินตึงตังเข้ามาใกล้ๆ...

     ปึง!!! 

     ข้าวกล่องถึงกับกระดอน และฉันถึงกับตกใจเสียงกระแทกอย่างรุนแรงของโต๊ะเรียนตัวเอง พร้อมๆกับรังสีดุร้ายของคนทำ

     เพื่อนในห้องที่เห็นเหตุการณ์ ถึงกับตัวสั่น ฉันเองก็เช่นกัน...

     ซะ...ซัน... ทำใมนายถึงมาปล่อยรังสีน่ากลัวใส่ฉันแบบนี้ ฉันทำอะไรผิดดดดด T^T

     ซันมองฉันด้วยสายตาเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก ก่อนจะพูดออกมาประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด...

          "ไหนล่ะข้าวกล่อง..."




(to be continue.....)




Minetji : ทักทายค้าาา อย่างแรกเลยขอบคุณที่อ่านกันนะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกเลยที่แต่ง ข้อผิดพลาดจะเยอะหน่อยนะคะ ขออภัยล่วงหน้าค่ะ ติชมกันได้ค่ะ แต่ละตอนจะเชื่อมโยงกันอยู่เนาะ อย่าพึ่งเบื่อกันน้าาาา จุ๊ฟๆ








  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #6 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 17:35
    พระอกเรื่องนี้ท้องร้องดังจริงๆเลยอายสาวมั้ยซัน
    #6
    0