(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 49 : เปล่าบุกเดี่ยวซะหน่อย...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    7 ก.ย. 62



ตอนที่ 48


เปล่าบุกเดี่ยวซะหน่อย...




     วันต่อมา



     เหอะ... ขอบตาคล้ำคูณสองแหละ...


     ฉันเหม่อมองกระจกในห้องน้ำหลังจากที่ลุกตื่นมาสภาพที่แทบจะไร้วิญญาณอยู่แล้ว...


     เหตุผลที่ฉันเป็นแบบนี้... เพราะหนังที่พี่ซินให้ดูนั่นแหละ!!! งื้อออออออ... T^T


     ภาพหนังโป๊ฉากพลอดรักฉากเดียวเมื่อวานมันยังติดตาฉัน กระทั่งจนฉันเอามันไปมโนว่าถ้าฉันกับซันตกอยู่ในสภาพเหมือนหนังโป๊นั่น....


     กรี๊ดดดดดดดดดดดด อยากเอาหัวโขกกระจกข้างหน้าให้หายฟุ้งซ่าน!! หื้อออออออ!!


     ฉันรีบอาบน้ำแต่งชุดนักเรียน ด้วยสภาพร่างที่วิญญาณจะหลุดอยู่รอมร่อ ใจนี่ลอยไปไกลแสนไกล คาดว่าคงจะไปเกาะอยู่กับลูกอุกกาบาตที่ไหนสักที่แล้วล่ะ... ไอจะลอยยยยย~~~~


     ติ้ง...


     เสียงแชทโทรศัพท์ดังพลันทำให้ฉันดึงสติกลับมาได้ ฉันจึงเดินไปหาโทรศัพท์ที่วางอยู่หัวเตียงอย่างคนหัวโล่งๆ แต่พอเปิดโทรศัพท์ดูเท่านั้นแหละ...


          ซัน : ลงมา...


     แชทจากซันที่ส่งมาเช้ากว่าปกติ ว่าแต่... อะไรคือลงมา?


     ฉันขมวดคิ้วยุ่งอย่างนึกงง ก่อนจะพิมพ์ถามเขากลับไป


          ไอ : หมายความว่าไงอ่ะ?


          ซัน : อยู่หน้าบ้าน... ลงมา..


     หะ!!! อยู่หน้าบ้านเรอะ!! เดี๋ยวๆๆ นี่มันยังเช้าอยู่เลยนะ ปกติเขาไม่มาเวลานี้นี่!!


     ฉันรีบวิ่งไปที่ระเบียงห้องเปิดผ้าม่านก้มดูเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนถือโทรศัพท์ แล้วเงยหน้าขึ้นมามองด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามปกติของเขาอยู่หน้าบ้านฉันนี่เองงงงงง...


     อ...เอาจริงดิ นี่เขาจะมาเช้าเพื่ออะไรกัน?


     ไม่นานหลังรู้ว่าซันมารับที่บ้านตั้งแต่เช้า ฉันก็เปิดประตูรับเขาเข้าบ้านก่อน พอซันเห็นหน้าฉันเขาก็ขมวดคิ้วยุ่ง แววตาดูขุ่นเพียงนิด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา...


     ฉันตระเตรียมอาหารเช้าให้พ่อและข้าวกล่องอย่างเร่งรีบสุด เพราะอยู่ๆปีศาจก็โผล่มารับเช้าขนาดนี้ เขาคงมีอะไรละมั้ง... ไว้ค่อยถามเอาแล้วกันนะ



     เหอะ... แทบหมดแรง...


     เพราะการมาของซันแต่เช้า ทำให้ฉันรีบเร่งเวลาให้เร็ว จนมาตอนนี้ที่กำลังเดินเคียงคู่กับซันไปป้ายรถเมล์ รู้สึกเหมือนแบตฯจะหมดยังไงยังงั้น...


     หมับ...


     ฉันสะดุ้งสุดตัว เมื่ออยู่ๆคนที่เดินข้างๆก็เลื่อนมือหนาลงมาจับมือฉันอย่างแผ่วเบา ความร้อนแผ่ซ่านวูบวาบซึมเข้ามาผ่านร่างกายฉันอย่างรวดเร็ว จนฉันเงยหน้าขึ้นมองซันนิดๆ


     เขาเองก็ก้มมองฉันอยู่นานแล้วเหมือนกัน โดยที่แววตาของเขายังแสดงความเป็นห่วงชัดเจนจนทำให้ใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ...


          "ขอบตาคล้ำ..." หะ... นี่เขารู้ด้วยเหรอ? ขนาดฉันเอาแป้งไปโปะขอบตาแล้วนะเนี้ย...


          "อื้อ... นอนไม่พอ เมื่อวานพี่ซินเอาหนังโป๊มาให้ฉันดู ติดตาเลย" ฉันยิ้มแหย ยอมเปิดปากเล่าเรื่องหนังที่พี่ซินให้ดู ก็ไม่รู้จะปิดบังไว้ทำไมนี่นะ 


     วินาทีนั้น ซันเผลอกระตุกมือที่กุมมือฉันไว้อยู่ทันทีขณะที่เดินอยู่...


     แววตาเขาแปรเปลี่ยนเป็นความขุ่นมัวไม่พอใจอย่างฉับพลัน รังสีไม่พอใจเริ่มแผ่จนทำให็ฉันรู้สึกได้...


     เอ่อ.. ซัน... คนที่สมควรไม่พอใจในเรื่องนี้... คือฉันนะซัน(ยิ้มอ่อน)


          "กลับบ้านเมื่อไหร่ เผามันทิ้งซะ..." น้ำเสียงเด็ดขาดพร้อมกับรังสีอำมหิต แววตาขุ่นไม่พอใจมาเต็ม...


     ซันจับมือฉันแน่น แต่ไม่เจ็บ เขารีบลากฉันให้เดินเร็วๆ ราวกับกำลังระบายอารมณ์อันมาคุของเขากับพื้นฟุตบาต ส่วนฉัน... ชินกับท่าทางแบบนี้ของเขาแล้วล่ะ... 


     ไม่นานนักเราสองคนก็เดินมาถึงป้ายรถเมล์ แต่เพราะมาเร็วกว่าเวลารถเมล์มารับ สิ่งที่เจอก่อน ก็คือเบลที่อ้าปากค้าง ตาก็เบิกโพลง เขามองหน้าฉันสลับกับซันไปมา แล้วก็ก้มดูมือที่เราสองคนยังจับกันอยู่...


     เห้ยๆ จริงสิ!! มือน่ะ!!


     ฉันยิ้มแหยให้เบล ก่อนจะรีบแกะมือซันออก หาได้ผลไม่... ซันเล่นจับแน่นไม่หลุดเลย ฮือ....


          "ม...หมายความว่าไง ทำไมจับมือ.." เบลถามตะกุกตะกัก แววตาไม่เชื่อภาพที่เห็น แถมปากยังสั่นด้วยง่า...


          "คือว่า..." ฉันกรอกตามองบนนิดๆ คำพูดที่อยู่ในหัวตอนนี้มันดันจุกในลำคอ ก็ฉันไม่เคยบอกด้วยปากเปล่าๆนี่ว่าฉันกับซันเราสองคนคบเป็นแฟนกันแล้ว...


          "...." ส่วนซันที่ยังทำหน้าตายทุกวินาที เขากระตุกมือฉันยิกๆ ราวกับให้ฉันพูดมันออกมาให้ได้...


     ซันบ้า!!! ทำไมเขาไม่พูดเองล่ะ ฉันเขินอ่ะ!!


          "เราสองคน.. คบ...กันแล้วนะ" ฉันกล้ำกลืนความเขินตอบเบลอย่างแผ่วเบา เบลได้ยินเต็มสองหูแหละ ไม่อย่างนั้นคงไม่นิ่งค้างเป็นหินยิ่งกว่าเดิมอย่างนั้นหรอก...


          "เหอะ..." เบลหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่วิญญาณหลุดออกจากร่างเรียบร้อยแล้ว... งื้อออออ!!! เบล!!!


     จากที่เบลยืนอยู่ เขาก็ทรุดตัวลงนั่ง ด้วยอาการช็อกๆ พร้อมกับพูดรัวๆราวกับบ่นในอากาศ "เพื่อนฉันคบกับปีศาจ... เพื่อนฉันคบกับปีศาจ..." 


          "เบล..." อยากเข้าไปเขย่าเบลให้ได้สติกลับมา แต่ถ้าทำตอนนี้ ซันได้อลวาดจนป้ายรถเมล์พังแน่เลย อย่างลืมสิ... ว่าเบลก็เป็นผู้ชายที่ซันพยายามกันไว้ตลอด...


     เบลวิญญาณหลุดประมาณสองนาที เขาก็กลับมาปกติเหมือนเดิม คุยกับฉันเป็นปกติแม้เขาจะแอบระแวงซันที่มองเขาเขม็งเลยก็ตามที ไม่นานเบลก็ขึ้นรถประจำทางไปโรงเรียน


     ฉันนั่งหาวรอรถเมล์ทั้งง่วง ถูกสายตาคมดุจ้องมองอยู่ตลอดเวลา แม้จะสงสัยก็เถอะ... แต่ความง่วงที่มีดันมีมากกว่าความสงสัย


     กว่ารถเมล์จะมารู้สึกเวลามันช่างนานเหลือเกิน ซันลากฉันทั้งเกือบจะหมดแรงขึ้นรถเมล์และยัดฉันเข้าไปในที่นั่งก่อนที่ร่างสูงจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆฉัน


     อ่า... ง่วงจังเลย...


     ฉันเริ่มสัปหงก ความง่วงเริ่มแทรกเข้ามาเต็มที่ ก่อนจะถูกแรงเหวี่ยงรถเมล์เพียงแค่นิดเดียว เข้าไปซับกับคนที่นั่งข้างๆพอดี...


     หัวกระแทกอกอุ่นๆของซันเต็ม ฉันรีบผละออก แต่ก็ถูกเขาดึงกลับมาให้ซบกับอกอุ่นต่อ...


     "ง่วงก็นอน..." น้ำเสียงเรียบกระซิบใกล้ริมหูฉันที่ใกล้จะหลับเต็มที่ ฉันยอมซบเขาอยู่อย่างนั้น กลิ่นหอมๆจากตัวซันทำให้ฉันสบายใจและรู้สึกปลอดภัย จนฉันเผลอหลับตาลงและหลับลงไปในที่สุด...




     งืม... วิญญาณจะหลุดจากร่างแล้ว...


     ฉันนั่งกอดเข่าดูเพื่อนในห้องกำลังกระโดดสูงกันอยู่... ซึ่งฉันก็กระโดดไปแล้วล่ะ...


     เหอะ... หน้าเกือบคะมำลงพื้นทรายเพราะความง่วงที่ถาโถมเข้ามากะทันหัน ดีนะตั้งตัวได้อ่ะ...


     ฉันถึงมากอดเข่านั่งบนพื้นหญ้าริมสนามนี่ไงเล่า... 


          "ถ้าไม่ไหวก็ไปห้องพยาบาลสิ" ฝนนั่งข้างๆฉัน เธอสะกิดแขนฉันยิกๆที่เหม่อลอยไปไกล


          "เดี๋ยวจะบอกครูให้" ปลาพยักหน้าเห็นด้วย


     ทั้งสองคนคงสังเกตสภาพอันไม่ไหวของฉันได้ ก็ไม่ได้นอนเต็มอิ่มมาสองคืนแล้วนี่นะ แต่จะให้อ้างกับอาจารย์ห้องพยาบาลยังไงล่ะ...


     ง่วงก็ง่วง ไออยากนอน!!! แต่เรียนก็สำคัญนะ!!!


          "ฮื่อ... เดียวก็เลิกเรียนแล้ว~~" ฉันตอบน้ำเสียงอ้อแอ้งอแงกว่าปกติ 


          "โอยยย... อีกตั้งสามคาบนะลูก ไปนอนไป!" ฝนเขม่นตาใส่ เธอทำหน้ามู่ใส่ฉันอย่างนึกหมั่นไส้


          "ลากไปเลยดีมะ" ปลาขอความเห็นจากฝน ทั้งคู่ก็พากันพยักหน้าหงึกหงักพร้อมๆกัน


          "หือ... เห้ยยยย" กว่าฉันจะรู้สึกตัว ก็ถูกทั้งคู่หิ้วแขนฉันคนละข้างเตรียมลากจะไปที่ไหนกัน!? "ไม่ปายยยยย"


          "อย่าดื้อ!" ปลากับฝนหันมองหน้ามองฉัน พร้อมส่งสายตาดุๆมาให้ งื้ออออออ...


     ถึงจะง่วงขนาดไหนก็เถอะ จะให้ฉันไปหลับสบายทิ้งการเรียนเรอะ! ไม่อ้าววววว


          "จะดื้อ ปล่อยเลยน้าาา" ใบหน้าที่เริ่มตึงของฉันบ่งบอกว่าไม่พอใจจริงๆ เราสามคนยื้อกันไปยื้อกันมาราวกับกำลังชักเย่อกันจนเกือบจะหมดแรงอยู่รอมร่อ


          "ทำไมแรงเยอะงี้อ่ะ ฮึ๊บบบบบ" ฝนทำหน้าเหยเก ไม่ต่างกับปลาที่เริ่มเหงื่อตก...


     สติฉันเริ่มกลับมาเต็มร้อยแล้วแหละ ไม่งั้นคงสู้แรงฉุดทั้งคู่ไม่ได้หรอกนะ! 


          "ปรายฝน! ไอยริน! นริสา! พวกเธอทำอะไรกัน!!" เสียงของอาจารย์พละดังกร้าวขึ้นมา ทำให้พวกเราสามคนหันไปมองต้นเสียง จังหวะนั้นฉันก็สบสายตาซันที่ยืนอยู่บริเวณนั้นทันที 


     ร่างสูงเขามองฉันนิ่ง มีแต่คิ้วเท่านั้นที่ขมวดกันยุ่งเลย...


          "เพื่อนหนู เวียนหัว หน้าจะจูบกับพื้นแล้วค่ะครู!" ฝนตะโกนลั่น ทั้งหน้าตาที่แตกตื่นของเจ้าตัว ฉันรีบหันไปมองเพื่อนอย่างหน้าเหวอๆ "พวกหนูจะลากไปห้องพยาบาล แต่เธอไม่ยอม ไม่ได้นะครู คนป่วยต้องพักถูกมั้ยคะ"


     ปลาพยักหน้าหงึกหงัก แววตาเอาจริงเอาจังของทั้งคู่ทำให้ฉันเริ่มหันซ้ายมองขวาอย่างงงๆ พอจะเปิดปากเถียงเท่านั้นแหละ ปลาถึงกับหยิกสีข้างฉันเลยทีเดียว


          "โอ้ยยยย" ฉันเผลอร้องโอดโอยตามแรงหยิกของปลา นี่หยิกแรงไปไหมเนี้ยยยยย... งื้อออออ...


          "เห็นมั้ยคะครู เพื่อนหนูแย่แล้ว!" ฝนยังไม่หยุดสร้างเรื่องอีกนะ! ช่างเก่งดีจริงเลย!!


     อาจารย์พละขมวดคิ้วยุ่งนิดหน่อย ซึ่งแตกต่างจากซันอยู่ๆรอบตัวเขาดูทะมึนขึ้น ยังไม่ทันที่อาจารย์จะได้ตอบอะไรแต่ดันสะดุ้งเมื่อซันเดินผ่านเขา ล...แล้วซันก็เดินตึงตังมาทางนี้ด้วย!

     แง... ทำไมต้องมองตาดุขนาดนั้นด้วยอ่า... T^T


     เพื่อนร่วมห้องต่างเงียบกริบไม่เว้นกระทั่งอาจารย์เมื่อเห็นซันเคลื่อนไหวด้วยรังสีอำมหิตเกินบรรยายขนาดนั้น ขนลุกซู่เลย...


     ท่องไว้นะไอ... นั่นแฟนๆๆ หื้อออออออ...


     ซันเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเราสามคน ฝนกับปลายืนอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้นไปหลายวินาที แต่กว่าพวกเธอจะรู้สึกตัว ซันก็กระชากตัวฉันเข้าหาเจ้าของโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว ฉันที่เหวอๆกับการกระทำเขาไม่ทันสังเกตเห็นว่าซันตวัดสายตาดุใส่ฝนกับปลาให้สะดุ้งเล่น ก่อนที่เขาจะลากฉันออกจากสนามใหญ่ทันที...


     ฝนกับปลาหันมองตาด้วยท่าทีเหวอๆไม่ต่างกับฉัน แต่ฉันแอบได้ยินที่พวกเธอคุยกันแต่ไกลๆ


          "โชคดีนะลูก.../โชคดีนะเพื่อน..." ตามมาด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่น่าสงสัยของทั้งสองคนนั่น ย...อย่าบอกนะว่านี่เป็นแผนที่พวกเธอวางเอาไว้น่ะ!! ไม่จริงใช่ไหม!!



     ครืด...


     ซันลากฉันเข้ามาที่ห้องพยาบาลจริงด้วยแฮะ... ฮือ... นี่เขาจะให้ฉันหลับที่นี่จริงน่ะ แล้วจะอาจารย์ห้องพยาบาลยังไงเล่า...


     ฉันเหลียวดูอาจารย์ห้องพยาบาลแต่ก็ไม่พบ แถมไม่มีใครอยู่ด้วย...


     ฟึ่บ...


     อยู่ๆตัวฉันก็ลอยขึ้นจากพื้นโดยคนคนเดิมที่ลากฉันเข้ามา ซันอุ้มฉันเดินตึงตังมุ่งหน้าไปที่เตียงห้องพยาบาลอย่างรวดเร็วจนฉันตั้งรับไม่ทัน รู้สึกตัวอีกทีฉันก็ถูกปีศาจวางลงบนเตียงนุ่มซะแล้ว...


          "ซัน..." ฉันมองคนตรงหน้าด้วยแววตามีคำถาม ร่างสูงยืนมองฉันนิ่งด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนเข้ามากดหัวให้ฉันนอนลงแต่โดยดี ซึ่งฉันก็ว่าง่ายไม่ดื้อแต่อย่างใด


     ก็ไม่ดื้อตั้งแต่ถูกลากมาแล้วล่ะ ขืนทำตัวดื้อดึงมีหวังซันพิโรธแน่ๆอ่ะ ไอไม่อยากเจอซันโหมดนั้น...


     ฉันดึงผ้าห่มคลุมให้ถึงคอ ฉันคงจะเคลิ้มหลับไปแล้ว ถ้าไม่ติดที่ว่า...


     ซันยืนจ้องหน้าฉันเขม็งที่ข้างเตียงเลยอ่ะ แบบนี้ใครจะหลับลงเล่า...


          "ซัน กลับไปเรียนเถอะ" ฉันส่งยิ้มแห้งๆให้เขาไป ซันขมวดคิ้วยุ่ง จากที่ยืนอยู่กลับกลายเป็นว่าเขาควานหาเก้าอี้ริมเตียงมานั่งทันทีที่ฉันพูดจบ


     เอ่อ... นี่ฉันคงไม่ได้พูดผิดไปใช่มั้ย...


          "...." ซันจัดแจงที่นั่งตัวเอง แล้วยื่นมือหนาค้างเติ่งกลางอากาศให้ฉันมองอย่างงงๆ


          "อะไรน่ะซัน..." ฉันเหลือบมองมือของซันสลับกับหน้าซันเป็นระยะๆ วินาทีนี้ฉันเดาสายตานิ่งด้านของเขาไม่ออกเลยจริงๆนะ


     ซันเวลาทำหน้าตายอ่ะ เดายากยิ่งกว่าข้อสอบเลขเสียอีก!


          "มือ..." เพียงคำพูดสั้นๆของซันที่เอ่ยมา ก็ทำให้ฉันนึกถึงความหลังออก


     จะให้ฉันจับมือเขาตอนหลับอย่างนั้นเหรอ อย่างนั้นใช่มะ? ทำอย่างที่ฉันไม่สบายคราวที่แล้วน่ะนะ? ต...แต่ ฉันอยากให้ซันกลับไปเรียนมากกว่ามานั่งจับมือเฝ้าฉันหลับแบบนี้นะ 


     แต่ดันยกมือตัวเองขึ้นมาจับมือซันเสียอย่างนั้น... ทำมายยยยยยยยย TOT ฉันเผลอตัวอีกแล้ววววว...


     เพียงแค่มือจับสัมผัสกันก็กุมแน่นราวกับจะไม่ปล่อยกันทั้งคู่ ไม่รู้ทำไมฉันรู้สึกถึงความพึงพอใจของตัวเอง แต่ซันก็ไม่ต่างกันหรอก ดูเขาสิ... รังสีรอบข้างเขาดูดีกว่าเมื่อกี้เยอะเลย


     ความอบอุ่น ความปลอดภัย มันเป็นความรู้สึกที่รับรู้ได้ในตอนนี้ พลันทำให้มีความสุขจนเอ่อล้น...


     ฉันอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะหลับตาลง จนไม่รู้ตัวว่าเผลอหลับไปตอนไหน...



     หลายวันต่อมา



     วันนี้ฉันทำงานพิเศษล่ะ...


     ตั้งแต่คบกับซัน ดูเหมือนความชีวิตที่เคยปกติของฉันมันจะแปลกไปนิดหน่อย...


     เวลาที่ฉันมีธุระข้างนอกบ้าน ซันมักจะตามฉันเสมอ และเรื่องวิวาทก็ตามมาด้วยน่ะสิ!! ดูเหมือนจะมีคนพยายามทำร้ายซันมากกว่าที่คิด แต่อย่างที่เคยบอก ว่าซันมักไวเสมอ เขารีบพาฉันวิ่งหนีหลบในที่ที่ปลอดภัยไว้ก่อน และลงไปจัดการด้วยตัวเอง...


     มันก็น่าสนุกที่เหมือนเล่นซ่อนแอบน่ะนะ แต่ฉันก็นึกได้อะไรบางอย่าง...


     ถ้าพวกเขารู้จักซัน แสดงว่าพวกเขาอาจจะรู้จักฉันไปด้วยน่ะสิ เพราะฉันเป็นเหยื่อล่อ(ชั้นดี)ของซันเลยไงล่ะ ทีนี้พวกเขาอาจจะมาจับฉันแทนที่จะเป็นซันก็ได้ งื้ออออออ... น่ากลัวอ่ะ...


     แม้จะมีซันคอยกันไว้ก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้ตลอดเลยไงล่ะ ดีไม่ดีพวกเขาอาจจะแอบตามฉันกับซันถึงที่บ้านเลยก็ได้นะ...


     แต่... ถ้าเป็นอย่างนั้นซันก็รู้ตัวน่ะสิ 


     ว่าแต่... ตลอดเวลาที่ผ่านมาทำไมพวกเขาถึงไม่ตามมาบุกที่บ้านฉัน ไม่ก็บ้านซันอ่ะ?


     น่าแปลกแฮะ ไว้เลิกงานค่อยถามเขาแล้วกัน...


     วันนี้ซันก็มานั่งเฝ้าฉันที่โต๊ะประจำเหมือนปกติ เขามักจะส่งสายตาดุใส่ฉันให้สะดุ้งเล่นเสมอเวลาฉันไปรับออเดอร์จากลูกค้าผู้ชาย ดุอะไรขนาดนั้นอ่ะ... น่ากลัวชะมัดเลย... T^T


     พี่ณิศารู้เรื่องที่ฉันกับซันคบกันแล้วล่ะ เบลเป็นคนเอาเรื่องนี้ไปฟ้องด้วยตัวเอง พี่เขาช็อกไปตั้งหนึ่งวันเต็ม แอบได้ยินเสียงบ่นกรายๆว่า 'ถ้ามีผู้ชายลวมลามน้องไออีก ร้านนี้คงพังไม่ใช่เพราะผัว แต่จะเป็นปีศาจคนน้องแทน!!!'


     เอ่อ... พี่ณิศาก็คิดไปไกล อย่างซันเนี้ยนะเขาจะพังร้านกาแฟเพราะเรื่องลวมลามอ่ะ ไม่จริงหรอก (แหม... อย่าดูถูกนะลูก)


     คิดไปเรื่อยเปื่อยไม่นานนักก็ถึงเวลาพักเบรกของฉันกับเบลพอดี พวกเรานั่งเล่นคุยกันที่ห้องพักพนักงานรวม แต่ฉันดันนึกถึงคนที่เกือบลืมไปแล้ว...


          "จริงสิเบล ช่วงนี้ไม่เห็นพี่พาวเลยอ่ะ" ฉันเอียงคองงอย่างสงสัย พลางนึกๆไปถึงหลายวันที่ผ่านมา เพราะฉันมัวตื่นเต้นเรื่องที่คบกับซันรึเปล่านะ ถึงไม่ได้สังเกตหรือเห็นพี่พาวเลย...


          "ยังจะมาถามอีก ก็เรื่องที่เธอคบกับปีศาจไง หมอนั่นเองอกหักดังตู้ม" เบลยักไหล่ กรอกตามองบนอย่างน่าหมั่นไส้ "ไอ้พี่พาวนั่น มันชอบเธอไม่รู้เธอไอ พอมันรู้เรื่องเธอกับปีศาจคบกันจากปากฉัน มันก็หงอยคอตกเป็นหมาเลยว่ะ ฮ่าๆๆๆ"


     พูดจบก็หัวเราะเสียงดังลั่นห้อง อื้ม... เป็นการหัวเราะที่น่าหมั่นไส้มากเบล...


     ฉันได้แต่ยิ้มแห้งๆให้เบลที่บ้ากับการหัวเราะอยู่ เรื่องที่พี่พาวชอบฉัน ฉันเองก็รู้อยู่นะ ดูจากท่าทางและสายตาระยิบระยับแบบนั้นมันเหมือนกับบรรดาพวกลูกค้าผู้ชายที่มาร้านพี่ณิศาเนี้ยน่ะสิ ฉันเองก็อ่านสายตาอันน่าขนลุกนี่ออกอยู่น่ะนะ


     ยกเว้นซันที่อ่านแทบไม่ออก ถ้าเขาไม่สื่อให้ฉันรับรู้จริงๆ ที่เหลือจะเป็นสีหน้าแววตาเรียบนิ่งและหน้าตายที่สุด...


     ฉันเปิดโทรศัพท์ที่เก็บไว้ในกระเป๋าออกมาดู ก่ะจะส่งข้อความหาซันสักหน่อย แต่ดันไปสะดุดกับสายที่ไม่ได้รับซะก่อน


          สายที่ไม่ได้รับจาก พ่อ 4 สาย...


     ฉันขมวดคิ้วยุ่งอย่างมีคำถามในใจ ปกติพ่อไม่โทรมาเวลาแบบนี้นี่นา เวลานี้ท่านน่าจะทำงานอยู่นะ แถมยังโทรมาตั้งหลายสาย มีเรื่องอะไรรึเปล่านะ...


     คิดได้อย่างนั้นฉันจึงกดโทรหาพ่อก่อน เผื่อพ่อมีเรื่องด่วนอะไร เขาจะให้ฉันซื้อของกลับบ้านรึเปล่านะ...


          (....)


     หือ... รับสายแต่ไม่พูด ได้ยินเพียงแค่เสียงคลื่นอะไรสักอย่าง...


          "พ่อคะ มีเรื่องอะไรรึเปล่า โทรมาหาตั้งหลายสายเลย" ฉันไม่ได้สนใจเสียงคลื่นที่ว่า และพูดเข้าประเด็นแทน...


          (โอ้ ลูกสาวมันว่ะ เอาไงดีน้า...) เสียงปลายสายที่ตอบกลับมาดันไม่ใช่เสียงพ่อ และมันทำให้ฉันตกใจมาก จนเบลสังเกตเห็น...


          "นี่นาย.. เป็นใครกัน..." ฉันพูดเสียงสั่น สมองเริ่มประมวลผลว่าพ่ออาจกำลังมีอันตราย "พ่อฉันอยู่ไหน!"


          (ถ้าไม่อยากให้พ่อสุดที่รักโดนปล้นหมดตัว ก็ใช้ตัวเธอแลกได้สินะ ลูกสาวสวยซะด้วย...) ประโยคอันน่าขนลุกทำให้ฉันเริ่มตัวสั่นเทิ้ม... ไม่รู้ว่าพ่อเป็นยังไง ตอนนี้รู้สึกได้ว่ามันโกรธเต็มไปหมด...


     แต่ต้องตั้งสติก่อน ถ้าโกรธสิ่งที่ควรจะได้รับการลงโทษคือปลายสายที่พูดนั่นต่างหาก...


     เบลที่หน้าแตกตื่น เขาคงรู้ว่าฉันมีเรื่องแย่เข้ามา เขาจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ฉันยกมือขึ้นปิดปากเบลเสียก่อน


          "อยู่ที่ไหน... บอกมาฉันจะไปแลกเอาตัวพ่อคืน แต่ขอได้ยินเสียงพ่อก่อนได้มั้ย" 


          (เออ ก็ได้วะ เอ้า!! ลูกสาวคนสวยมึงอยากจะพูด!...) ฉันพยายามฟังปลายสายให้ได้ยินชัดที่สุด ดูเหมือนคนที่ปล้นเงินพ่อไม่ได้มีคนเดียว เพราะฉันแอบได้ยินเสียงคนอื่นๆลอดเข้ามาในสายเสียด้วย... (อ..ไอ ลูก.. อย่ามานะ แจ้งตำรวจ อุ๊บ!!)


          "พ่อ!!" 


          (ได้ยินแล้วนะ แต่ให้มาคนเดียว ห้ามแจ้งตำรวจเชียวนะมึง ไม่งั้นคุณพ่ออาจจะตายได้...) เสียงขู้เหี้ยมดังตามปลายสาย เบลที่เอียงหูฟังอยู่ถึงกับหน้าเหวอแล้วหันมามองฉันอย่างมีคำถาม (เจอกันที่ซอย xxx นะแม่สาวน้อย)


     แล้วปลายสายก็ตัดสายทิ้งอย่างน่าเจ็บใจ...


     ฉันเก็บโทรศัพท์ไว้กับตัว แม้เนื้อตัวที่กำลังสั่นเทิ้มไปด้วยความโกรธที่เริ่มคุมไม่ได้ ทำให้เบลมองเห็นชัด 


          "เชี่ย.. ซอย xxx นี่มันซอยไหนวะนั่น บอกมาแค่นี้เนี้ยนะ ไอ้พวกเวรเอ้ยยยย" เบลด่ากลางอากาศก่อนจะลุกแล้วรีบก้าวฉับออกจากห้อง แต่ฉันรีบดึงชายเสื้อเขาเสียก่อน...


          "ไปไหนน่ะเบล ห้ามคิดไปฟ้องพี่ณิเชียวนะ" ฉันพูดเสียงแข็ง แล้วทำหน้าตึงจริงจังใส่เบล จนเบลอ้าปากเหวอ


          "แล้วจะให้ทำไงวะ พ่อเธอกำลังตกอยู่อันตราย แถมตัวเธอด้วย ฟ้องเจ๊น่ะดีแล้ว วันนี้เฮียทัพก็อยู่ด้วย"


          "ไม่ได้ จะให้ทั้งสองคนเข้ามาเกี่ยวไม่ได้นะ" ฉันรีบส่ายหัว ไม่อยากให้ใครมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ฉันไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นแค่โจรหรือพวกที่หมายตัวซันรึเปล่า...


          "ร...หรือว่าเธอจะบุกเดี่ยว ไม่ได้นะเว้ย!"

 

          "เปล่าบุกเดี่ยวซะหน่อย..." ฉันยันตัวเองให้ลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ แล้วยิ้มมุมปากให้เบลนิดๆ


          "หะ.. ยังไง เห้ย! รึว่า!..." ดูเหมือนเบลจะอ่านฉันออกด้วยแฮะ 


          "อื้อ เพราะอย่างนั้น ฝากร้านด้วยนะเบล" ฉันยิ้มให้เบล แม้แววตาตัวเองในตอนนี้จะไม่ได้ยิ้มตาม พูดจบฉันก็เดินออกจากห้องพักพนักงาน ทิ้งเบลให้ยืนเอ๋ออยู่ด้านในห้อง 


     แม้ตัวจะยังสั่นอยู่บ้าง ก็ไม่รู้ว่าสั่นกลัวหรือว่าสั่นที่ไม่ได้ลงมือกับพวกโจรนั่นด้วยตัวเองกันแน่...


     แต่ไม่ว่ายังไง ขอให้พ่ออดทนและปลอดภัยด้วยเถอะค่ะ...







(to be continued)




Minetji : น้องไอโหดขึ้นรึเปล่าคะ ติดเชื้อซันมาเต็มๆ >.< ตอนนี้อาจจะเรื่อยๆเฉื่อยๆหน่อยนะ


หลังจากตอนนี้ คนแต่งจะรีบปั่นให้จนจบเลยเนาะ เพราะต่ออารมณ์ติดยากมากเหลือเกิน ^^ ข่าวดีคืออาจจะอัพเร็วขึ้นค่ะ


ส่วนใครที่ยังรอ NC คู่นี้เอ่ย.. หึๆๆ ตอนหน้าก็เริ่มลุยกันแล้ววววว แอร๊ยยยยยย 



ขอบคุณที่อ่านนะคะ



ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

95 ความคิดเห็น