(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 48 : ของขวัญจากพี่ซิน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    31 ส.ค. 62


ตอนที่ 47 


ของขวัญจากพี่ซิน...




          'ฉันชอบเธอ'




     ฉันนิ่งอึ้งกับประโยคที่คนที่โอบกอดฉันจากด้านบนอยู่ ราวกับศรรักแทงอกรัวๆจนสมองตื้อไปหมด... แต่มีอย่างอื่นที่มันมากกว่า..


     แหงะ... แต่ซันตัวหนักไปนะ นี่จะทับฉันทั้งตัวเลยใช่มั้ยเนี้ยยยย...


          "ซัน.. หนัก..." ฉันทุบๆหลังซันเบาๆให้เขาลุกออกจากตัวฉันได้แล้ว แค่นี้ฉันก็เขินไปหมดแล้วนะ


     โดนกดจูบ โดนกอด โดนบอกชอบอย่างนี้ใครจะตั้งสติได้เล่า...


     ตอนนี้หน้าฉันคงแดงไปหมดแล้วแน่ๆ ไออยากละลาย!


     ซันผละออกจากฉัน แต่ยังคร่อมฉันไว้อยู่ สายตาที่ส่งมาทำเอาฉันแทบระทวยให้เป็นลมไปเลย 


     ฮือ... ไออยากหนีจากตรงนี้จังเลยอ่ะ...


          "ทีนี้... จะคบกันได้รึยัง?" 


เจอประโยคคำถามแบบนี้ ฉันที่หันหน้าหนีสายตาเขาอยู่ต้องหันกลับมาจนคอแทบเคล็ด มองคนที่คร่อมฉันอยู่ด้านบนทันที...


     อะ..อะไรนะ?


     ค.. คบ!!! หมายถึงคบเป็นแฟนน่ะเหรอ!!


          "ซัน..." ฉันมองซันอย่างไม่เชื่อสายตาหรือแม้กระทั่งสิ่งที่ได้ยิน ทั้งหน้าทั้งตัวฉันนี่ร้อนจนแดงเถือกไปหมดแล้วมั้ง... นี่ซันเขาเป็นคนบอกชอบฉันก่อน แถมไม่พอเขาจะขอคบฉันด้วย!!


     สติฉันเริ่มหลุดลอยจนเกือบจะกลายเป็นร่างที่ถูกปีศาจคร่อมจนไร้วิญญาณ ความคิดมันตีกันจนรวนไปหมด และไม่รู้ว่าจะให้คำตอบยังไงดี...


     ที่ผ่านมาฉันปฏิเสธตัวเองมาตลอด เรื่องที่ซันชอบฉันเหมือนกัน แต่หลังๆที่ผ่านมาทั้งการกระทำของเขาและคำพูดของปลามันทำให้ฉันเริ่มจะมั่นใจ จนวันนี้ซันกลับมาพูดขึ้นเอง เพื่อเป็นการยืนยันในสิ่งที่ฉันคิด...


     งื้อออออออ... ไออยากละลาย!!


          "โอ้ยยยย" แรงหยิกจากปีศาจ ทำให้ฉันได้สติกลับมาพอดี นี่เขาหยิกแก้มฉันเหรอ!! เจ็บนะ!!


          "ไหนคำตอบ" ไม่พูดเปล่ายังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆฉันอีก คนบ้า!!


          "อ...อื้อ" ฉันตอบอย่างแผ่วเบาแล้วหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย หน้าร้อนฉ่าไปหมดแล้ว...


          "ยังไม่หมด..." หือ... อะไรอ่ะ ไม่หมดนี่คือ...


     ฉันหันไปมองเขาอีกครั้งแทบผงะ แต่ลืมว่าตัวเองนอนอยู่กับพื้น ใบหน้าคมเข้ามาใกล้ขนาดนี้เลยเหรอ ใกล้ถึงขนาดปลายจมูกเราสองคนติดกันพอดี แถมยังรับรู้ลมหายใจของซันที่รดรินได้ชัดเลย!!


     ช็อตนี้... ไอตาย...


     เมื่อสัมผัสแววตาตาซันก็รับรู้ได้ ว่าเขาต้องการให้ฉันพูดอะไร...


     มาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่พูด ฉันคงช็อกตายกับการกระทำของซันแหงๆ


          "ฉ... ฉันก็ชอบซัน คบกันก็ได้ ทีนี้ก็ปล่อยฉันเถ้อออออ" ฉันพูดรัวจนเกือบกัดลิ้นตัวเอง ประโยคสุดท้ายคล้ายกับเสียงโหยหวนชะมัดเลย...


     หื้อออออ ฉันพูดไปแล้ว ฉันพูดมันออกไปแล้ว ฮือ... น่าอายที่สุดเลย อยากมุดดินหนีไปเลยยยย... TOT


     เมื่อเจ้าตัวได้รับคำตอบ ซันยันตัวเองลุกขึ้นนั่งและดึงแขนฉันให้ลุกตามเขาไปด้วย ร่างสูงหันเบี่ยงหน้าหนีนิดหน่อย ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองนิดๆ พร้อมกับสายตาที่เบี่ยงหลบสั่นไหวชัดเจน


     ดวงตาสีเหลืองที่เคยเห็นว่าสวยอยู่แล้ว กลับสวยขึ้นอีกเมื่อเห็นซันทำหน้าแบบนั้นเป็นครั้งแรก ทำเอาคนมองอย่างฉันตกตะลึงไปเลย...


     นี่ซันเขินเหรอ? เขาเขินใช่มั้ย...



     แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ การที่ซันทำหน้าแบบนั้น คนที่นั่งตรงข้ามอย่างฉันก็พลอยเขินไปด้วยเลยไงล่ะ!


     มือของซันข้างที่ดึงแขนฉันขึ้นเมื่อกี้เลื่อนมาจับมือฉันแน่น ความร้อนแผ่ซ่านมาถึงตัวจนเหมือนกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน ที่ผ่านมาซันก็จับมือฉันหลายรอบแล้วนะ แต่ครั้งนี้มันรู้สึกน่าอายกว่าทุกครั้ง...


     อ่า... ฉันบอกชอบซันไปแล้ว ไม่สิ... เราบอกชอบกันไปแล้วต่างหาก แถมยังตกลงคบกันเป็นแฟนกันด้วย ความรู้สึกดีใจปนเขินอายล้นอกจนแทบระเบิด ไหนจะสัมผัสราวกับกระแสไฟฟ้านี่อีก...


     ยิ่งเห็นสีหน้าแบบนั้นของซัน ทำให้ฉันอยากกระโดดไปกอดเขายังไงไม่รู้...


     ซันในเวลานี้... เขาดูน่ารักมากๆเลย



     หลังจากจบการฝึก(ที่ไม่ใช่การฝึกเลย) ซันก็มาส่งฉันถึงบ้าน ก่อนกลับพี่ซินยกยิ้มมุมปากอย่างดีอกดีใจระริ้กระรี้ หน้าสวยๆนั่นบอกเลยว่ารู้เรื่องของฉันกับซันมาแล้วแน่ๆ


     เวลานี้พ่อยังไม่กลับบ้าน ซันมักจะรอจนพ่อกลับมา เขาถึงจะวางใจแล้วถึงจะกลับ เป็นเรื่องปกติไปแล้ว...


     แต่วันนี้รู้สึกจะไม่ปกติไง...


     อยู่ๆสถานะเราก็เปลี่ยนไปเป็นแฟน แล้วฉันควรพูดให้พ่อฟังไหม แต่นี่มันน่าอายมากเลยนะ งื้ออออออ....


     ฉันยืนหั่นผักทำกับข้าวทั้งใจที่หลุดลอยไปไกล... เรื่องวันนี้ฉันฝันไปรึเปล่านะ ฉันฝันว่าวันนี้ซันบอกชอบฉัน ขอคบกับฉัน ทั้งสายตาและท่าทางเขินๆของเขาทำใจฉันสั่นไปหมดจนอยากกระโดดกอดเขาสักที นี่ฉันฝันไปใช่มะ...


          "จะบาดมือแล้ว..." เสียงทุ้มนุ่มหูที่ดังเหนือริมหูฉันจนแทบตกใจ พร้อมๆกับมือหนาเอื้อมมาดึงมีดออกจากมือฉัน 


     เสี้ยววินาทีนั้นฉันก็รู้สึกถึงร่างสูงใหญ่ที่เข้ามาประชิดแนบหลังฉัน พอฉันเงยหน้าขึ้นมองอย่างเอ๋อๆ ก็ดันสบสายตาดุๆนั่นทันที...


     เอ๊อะ... ทำไมต้องทำตาดุขนาดนี้ด้วยอ่ะ...


     ซันก้มมองลงมายังฉันสลับกับมืดในมือ เหมือนอยากจะสื่อตอบคำถามในใจของฉัน แต่... ใกล้ชิดกันขนาดนี้ฉันไม่สนเรื่องมีดแล้วล่ะ


     ฉันเลี่ยงสายตาหลบซันทันทีอย่างนึกเขินอาย จนซันขมวดคิ้วยุ่ง...


     ฟึ่บ...


     อยู่ๆซันก็หิ้วฉันขึ้นอุ้มพาดบ่า จนฉันที่ไม่ทันได้ตั้งตัวถึงกับมองตะลึง


          "ซ...ซัน!"


     ซันไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ร่างสูงออกตัวเดินตึงตังมุ่งหน้าเข้าห้องรับแขกก่อนจะวางฉันลงบนโซฟาอย่างเบามือที่สุด...


     ฉันเงยมองซันที่ยืนคุกคามฉันอยู่ตรงหน้า กลัวก็กลัว เขินก็เขิน สมองก็รวนไปหมดแล้ว นี่ซันเขาจะคิดทำอะไรอีก!


     ซันมองฉันนิ่งทั้งหน้าตาย สายตาเดายากจนไม่รู้ว่าเจ้าตัวคิดอะไรอยู่ รังสีอำมหิตก็ไม่มี เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งข้างๆฉัน.. แต่นั่งติดกันไปไหม!!


     มือหนายกขึ้นจากด้านหลังฉันขึ้นมากดหัวฉันให้พิงอกแกร่ง ซึ่งฉันก็ยอมอย่างว่าง่ายเพราะเขินอยู่ แต่ไม่ได้เกร็งเหมือนทุกครั้ง ตรงกันข้ามกลับชอบที่ซันทำอย่างนี้...


     เอ่อ แล้วเรื่องทำอาหารเย็นล่ะ...


     มากกกันอยู่ในห้องรับแขกแบบนี้ก็ไม่น่าจะใช่แล้วนะ TOT


          "ซัน.. ฉันต้องไปทำกับข้าว" ฉันเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่มองลงมาอยู่แล้ว ฉับพลันซันถึงกับหน้าตึงทันที อะไรอ่ะ!


     นี่เขาหงุดหงิดอะไรอีก?


          "มีดจะบาดมือแล้วยังจะไปทำต่ออีก แถมยัง..." ซันส่งเสียงดุขึ้นทำจนฉันตกใจไปเลย จนเผลอผละออกจากอ้อมอกโดยอัตโนมัติ เหมือนซันจะพูดอะไรต่อแต่เขากลับชะงักเอง...


     หาฉันสนใจไม่ เพราะเหมือนว่าตัวเองจะนึกอะไรได้...


          "งั้นวันนี้ซันทำกับข้าวแทนดีมั้ย" ฉันยิ้มกว้างพลางเข้ามาเขย่าแขนซันเชิงออดอ้อน


     ซันหันขวับลงมาทำสายตาดุเข้มขึ้นทันที ร่างสูงก้มมองหน้าอันยิ้มแป้นของฉันสลับกับมือฉันที่เขย่าแขนซันอยู่...


          "...." เงียบ แต่สายตากลับดูสับสนชัดเจนเมื่อเจอฉันใช้ลูกอ้อนแบบนี้ มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งแหละ เพราะสุดท้ายยังไงซันก็ยอมอยู่ดี


     มันน่าสนุกดีนะเวลาซันมีปฏิกิริยาแบบนี้อ่ะ...


          "โธ่ซัน ฉันก็อยากให้แฟนทำกับข้าวให้อ่ะ" ฉันเพิ่มเลเวลตัวเองขึ้นอีก เมื่อได้เอ่ยคำว่าแฟนขึ้นมาได้หน้าตาเฉย นึกเขินๆอยู่เหมือนกันนะ แต่ขออ้อนซันก่อนนนนน...


     เจอช็อตนี้... ซันตาย...


     ฟึ่บ...


     ซันเข้ามาสวมกอดฉันทันทีโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว คนโดนกอดอย่างฉันถึงกับหน้าเหวอไปเลยไง ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นหน้าฉันเริ่มไหม้...


     ก็เขาเล่นซุกหน้าเข้ากับซอกคอฉันน่ะสิ!! ขนลุกพรึ่บเลย! งื้ออออออ... สมองรวน! 


     ลมหายใจร้อนๆบวกกับร่างกายใหญ่ร้อนๆจนสัมผัสได้ทำให้ฉันแทบละลายอยู่แล้ว!! ก...กลิ่นหอมๆของซัน.. ทั้งเนื้อทั้งตัวฉันแข็งทื่อมือไม้ไม่กระดิกเลย...


     ไม่นานซันก็เป็นฝ่ายผละออก ใบหน้าคมยิ้มมุมปากเหมือนจะพอใจนิดๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมาหยิกแก้มเบาๆเพื่อดึงสติที่หลุดลอยไปไกลให้กลับมา


          "ง่ะ!" ฉันเผลอร้องเสียงหลงถึงมันไม่เจ็บ แต่ก็ไม่ชินไงเล่า! มันเขินอ่ะ!!


          "อย่าไปทำหน้าแบบนี้ให้ใครเห็น... ไม่งั้นตาย..." น้ำเสียงน่าสะพรึง! อยู่ๆซันก็เปลี่ยนเป็นโหมดโหด!!


     ซันพูด(ขู่)จบเขาก็ลุกเดินไปยังห้องครัวอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ฉันนั่งเอ๋ออยู่ในห้องรับแขก...


     ฉ่า...


     ฉันยกมือกุมแก้มตัวเองทั้งสองข้าง เผลอบิดตัวไปมาเพื่อระบายความเขิน นี่ฉันพูดคำว่าแฟนด้วยอ่ะ น่าอายที่สุดเลย! แถมยังโดนซันกอดซุกหน้าเขาซอกคอฉันอีก วิญญาณหลุดไปเลย!


     แม้จะเขินจนอยากระเบิดตัวเอง แต่ก็มีความสุขจนหัวใจพองโต...



     วันต่อมา...



     เหอะ... ขอบตาคล้ำแหละ...


     ฉันส่งข้อความบอกให้ฝนกับปลาว่าฉันกับซันเราคบเป็นแฟนกันเรียบร้อยแล้ว...


     ปลาเฮลั่น ส่วนฝนจิ้จ้ะปาก เหมือนไม่ชอบใจเท่าไหร่ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรเลยนะ แอบกังวลอยู่นิดๆเหมือนกัน


     ส่วนพ่อยังไม่ทันได้บอก เมื่อวานอยู่ๆก็ถามขึ้นมากลางวงทานอาหารเย็น ว่าได้คบกันรึยัง ถามด้วยสายตาระยิบระยับมีความหวังนั่น แต่ไม่ได้ถามฉันนะ ท่านถามซันต่างหาก!!


     ซันก็มากินข้าวเย็นด้วย เป็นปกติของบ้านไปแล้วแหละ พอได้ยินคำถามของพ่อเขาเหลือบมองฉันที่หน้าเหวอนิดหน่อย ก่อนจะยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์มาให้ฉัน แล้วตอบ 'ครับ..'


     วินาทีนั้นไอถึงกับเขินกลางวงทานอาหารเย็น ไม่รู้จะเขินที่ซันตอบด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ หรือสายตาและรอยยิ้มที่น่าดึงดูดนั่นดี...


     และเมื่อวานที่น่าตกใจมากกว่านั้น พอฉันกับฝนและปลาคุยกันเสร็จไม่นาน ปลาก็ส่งลิงก์อะไรสักอย่างให้ฉันดู พร้อมข้อความนิดๆหน่อยๆ


          'คนบื้อควรอ่านและดูสิ่งนี้ เอาไปใช้ให้ได้นะ' อะไรล่ะนั่น...


     พอฉันกดลิงก์เข้าไปดูเท่านั้นแหละ ไอถึงกับอ้าปากค้างพร้อมจะระเบิดตัวเองได้ทุกเมื่อ...

     วิธีการแสดงความรักกับคนรัก ทั้งคำบรรยายภาพประกอบมาครบเลย!!


     จะอะไรบ้างล่ะ จับมือ หนุนไหล่ ซบหน้าซบหลัง กอด จูบ และ... งื้ออออ... ไม่อยากนึกถึงเลยอ่ะ แต่ละหัวข้อก็มีข้อย่อยไปอีกสื่อถึงความหมายแต่ละอย่าง เชื่อมั้ย? ฉันอ่านมันจนจบ อ่านจนคิดไปฝันเตลิด ตื่นนอนกลางดึกจนนอนต่อไม่ได้อีกเลย ฮือ...



     ติ้งต่องๆ


     เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น พลันฉุดสติฉันให้กลับมา กริ่งดังแต่เช้าแบบนี้ไม่ต้องถามว่าใคร คนเดิมประจำอยู่แล้วล่ะ


     ฉันรีบวิ่งไปเปิดประตูอย่างเร็วไวด้วยความตื่นเต้นเต็มอก ทั้งๆที่รู้อยู่ว่ามันเป็นแบบนี้ตามปกติอยู่แล้ว แต่ตื่นเต้นอ่ะ ดีใจอ่ะ หื้ออออ...


     พอฉันเปิดประตูก็เห็นหน้าดุของเจ้าของเป็นอันดับแรก ไม่รู้ทำไมเขาดูดีกว่าทุกวันเนี้ย ทั้งๆที่ก็ใส่ชุดนักเรียนเหมือนปกติ  ออร่ารังสีอำมหิตดูระยิบระยับ (หลงจนมองดำเป็นขาวเลยลูก...) ดวงตาสีเหลืองเข้มสีสวยๆนั่นกำลังมองดุฉันอยู่ล่ะ!


          "ไปกันได้แล้ว" 


          "อื้อ ไปเอากระเป๋าแป๊บนะ" ฉันพยักหน้าแล้วยิ้มกว้าง ก่อนรีบเข้าไปเอากระเป๋านักเรียนอย่างเร็วไวเหมือนประจำ



     ชีวิตโรงเรียนก็เหมือนปกติธรรมดา เมื่อเช้าฝนกับปลาแอบเข้ามาแซวเรื่องฉันกับซันนิดๆ ฉันบอกเรื่องที่คบเป็นแฟนกับซันกับคนอื่นไม่ได้ เพราะอะไรจำได้ไหมล่ะ?...


     จำตอนฉันถูกซันหิ้วกลับบ้านประกาศว่าฉันเป็นเหยื่อล่อของเขาได้มั้ย หลังจากนั้นฉันโกหกเพื่อนๆว่าซันเป็นญาติน่ะ ถ้าบอกเรื่องคบกัน คนอื่นต้องมองว่าแปลกแน่ๆ ญาติกันคบกันได้เหรอ? อะไรแบบนี้...


     เรื่องนี้ฉันคุยกับซันแล้ว ซันก็เห็นด้วยแม้เขาจะไม่สนใจตั้งแต่แรกแล้วก็เถอะ...


     ซันยังบอกว่าเย็นนี้พี่ซินจะมารับ เพราะเขามีธุระต้องทำ ก็งงอยู่ว่าทำไมต้องให้พี่ซินมารับฉันด้วยอ่ะ แต่พอดีเลย ถือโอกาสเลี้ยงเค้กพี่ซินที่เคยคุยกันไว้ด้วยเลย



     หลังเลิกเรียนพี่ซินมารับจริงๆ ส่วนซันพอเห็นพี่ซินก็ขอแยกตัวออกไป ทิ้งความงงคำถามในใจฉันเต็มๆ ฉันมองตามหลังซันละห้อยก่อนแล้วเดินหายลับไป


     เขาไปไหนของเขา...


          "เอาน่า.. น้องสะใภ้ เย็นนี้อยู่กับพี่ไปก่อน หน้าหงอยเลยนะเรา" พี่ซินยกยิ้มแซวอย่างหยอกล้อ ก่อนจะเข้ามาโอบไหล่ฉันแล้วพากันออกตัวเดิน "ไปหาไรกินก่อน พี่หิวสุดๆ"


     พอพูดเรื่องกิน ฉันก็เบิกตากว้าง ลืมไปว่าต้องเลี้ยงเค้กพี่ซิน


          "กินเค้กไหมคะ ที่บอกจะเลี้ยง วันนี้หนูจะพาไปกินนะ"


          "ได้เหรอ พี่กินจุนะ" พี่ยิ้มกว้าง ก่อนจะพากันเดินยิ้มกันอย่างอารมณ์ดี


     พอถึงที่ร้าน ไม่ได้พาไปร้านพี่ณิศาหรอกนะ แต่พี่ซินเดินนำฉันไปด้วยตัวเอง บรรยากาศร้านก็ดูดีอยู่หรอก แต่...


     หลังจากพี่ซินสั่งเมนูซึ่งเป็นพวกบรรดาเค้กทั้งหลาย ไม่นานเค้กเหล่านั้นก็ทยอยเสิร์ฟเข้ามา พี่ซินน้ำลายสอก่อนจะจ้วงเค้กเข้าปากราวกับไม่ได้กินข้าวมาหลายวัน


     สั่งขนาดนี้ เงินเดือนทั้งเดือนของฉันจ่ายไม่หมดหรอกนะพี่ซิน... T^T


          "ตกลงกับไอ่ซันคือเป็นผัวเมีย... เอ้ย! เป็นแฟนกันแล้ว" พี่ซินถามทั้งจ้วงเค้กไปด้วย กระทั่งตอนกินเค้กยังทำหน้าทะเล้นอย่างเห็นได้ชัด


     ไม่ค่อยชินกับคำว่าแฟนเท่าไหร่... ก็เพิ่งคบกันเมื่อวานนี้เองนี่...


          "ค..ค่ะ" ฉันพยักหน้ารับ ใบหน้าร้อนฉ่า ให้เดาคงแดงยันหูอ่ะ งื้อออออ...


          "พี่ยินดีด้วย ตั้งแต่น้องไอเข้ามา พี่เห็นของแปลกจากตัวมันเยอะเลย ฮ่าๆ" 


          "แปลกเหรอคะ?" ฉันเอียงคองงถามพี่ซินออกไป ก่อนเจอฉันซันเป็นยังไงเหรอ ถึงว่าแปลกหลังจากเจอฉันอ่ะ...


          "เมื่อก่อนไอ่ซันไม่สนใจผู้หญิงหรอก ตายังไม่มองเลย ไม่สิ ไม่สนโลกต่างหาก" พี่ซินเปิดปากพูดไปทำหน้าแหยะๆไป ราวกับกำลังนึกความหลัง "ก็ตั้งแต่เจอน้องไอนี่แหละ มันเลยเปลี่ยนไป... นิดหน่อย..."


     นิดหน่อยเหรอ...


          "แล้วไปเจอกันได้ไงล่ะ ไหนเล่าให้ฟังซิ" พี่ซินเปิดปากถามอีกครั้ง ตอนเปิดปากก็จ้วงเค้กเข้าปากไปด้วย


          "ก็เจอกันที่ดาดฟ้าค่ะ เจอกันเพราะเสียงท้องร้องของซันค่ะ" ฉันพูดไปยิ้มไป เริ่มนึกถึงความหลังตอนที่เจอซันครั้งแรก "หนูสละข้าวกล่องให้เขา ขากลับหนูลืมผ้าห่อข้าวกล่อง พอย้อนกลับไปที่ดาดฟ้าก็เจอซันชกต่อยคนเหมือนในหนังเลย"


          "ฮ่าๆๆ" พี่ซินหัวเราะเบาๆ 


     หลังจากนั้นฉันก็เล่าเรื่อยๆ เล่าไปยิ้มไป มีความสุขไป คนฟังอย่างพี่ซินก็หัวเราะตลอดจนเล่าจบ


          "พี่ดีใจด้วย ที่ทั้งสองคนคบกันซะที ไอ้เรานี่ยุแยงแทบตาย" พี่ซินอมยิ้ม ถือทิชชู่เช็ดปากเบาๆ


          "แฮะๆ" ฉันหัวเราะแก้เขินนิดๆ 


          "จริงสิ พี่เอานี่มาฝาก ของขวัญๆ" พี่ซินยกถุงกระดาษยื่นมาให้ฉัน เป็นถุงที่พี่ซินถือตลอดตั้งแต่เดินมาด้วยกันจนถึงตอนนี้...


          "ขอบคุณค่ะพี่ซิน" ฉันยิ้มให้พี่ซิน ก่อนจะเปิดปากกระเป๋าดูนิดๆ คืออะไรน่ะ...


          "อย่าเพิ่งเปิดๆ ไปเปิดที่บ้าน น่าสนุกกว่า" พี่ซินยกมือขึ้นห้ามปรามก่อนจะส่งยิ้มแหยมาให้ฉันสงสัยอีก


          "มันคืออะไรคะพี่" ฉันเริ่มตีสีหน้ากังวล นี่พี่ซินเอาอะไรมาให้ฉันกันแน่เนี้ย


          "แผ่นหนังน่ะ เอาไปเปิดดูที่บ้าน ใส่หูฟังด้วยนะ" พี่ซินขยิบตาข้างเดียวให้นิดๆ ทำเอาฉันอยากรู้เลยล่ะว่าข้างในมันคืออะไร



     หลังจากที่เลี้ยงเค้กพี่ซินเรียบร้อยแล้ว ไม่ได้เรียกว่าเลี้ยงเต็มร้อยหรอก พี่ซินออกให้อีกครึ่งหนึ่งน่ะ เธอมาส่งฉันถึงที่บ้าน ก่อนกลับพี่ซินย้ำนักย้ำหนาว่าให้ใส่หูฟังด้วย ยิ่งทำให้ฉันอยากรู้เข้าไปอีก


     พอฉันจัดการเรื่องทำกับข้าว อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็ขึ้นที่นอนหยิบเอาโน๊ตบุ๊คที่พ่อซื้อมาให้เมื่อสองเดือนก่อนออกมา เพราะแอบดูในถุงแล้วดูเหมือนจะเป็นแผ่นหนังอะไรสักอย่าง ไม่มีบอกด้วยนะว่าเป็นหนังเรื่องอะไร...


     ก่อนฉันจะเปิดดูจะเหลือบเห็นโทรศัพท์เสียก่อน จริงสิ... ซันล่ะ...


     ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความล่าสุดที่ซันส่งมาไม่นานนี้เอง 


          ซัน : ถึงบ้านรึยัง?


     ความดีใจตีขึ้นอกเมื่อเห็นข้อความจากซัน ฉันรีบพิมพ์ตอบเขาทันที


          ไอ : ถึงแล้ว กำลังจะนอน


          ซัน : อืม... รีบนอน พรุ่งนี้จะไปหา


          ไอ : อื้อ ซันก็รีบนอนนะ แล้วเจอกันนะ


          ซัน : อืม...


     ฉันยิ้มกับข้อความของซัน ถึงจะเป็นข้อความปกติที่เขามักจะส่งมาแบบนี้ ก็ฉันก็รู้สึกดีใจเต็มอก จนเกือบลืมไปว่าต้องดูหนังที่พี่ซินเอามาให้


     ฉันรีบใส่หูฟังตามที่พี่ซินได้บอกเอาไว้ และเปิดดูหนังผ่านโน๊ตบุคด้วยความสนใจ...




          ......



     ซันยืนยิ้มมุมปากเล็กๆ กับข้อความในโทรศัพท์และสติ้กเกอร์สุดมุ้งมิ้งที่แฟนสาวส่งมาให้ ท่ามกลางชายระยำที่นอนกองเรี่ยราดและเลือดกระเด็นกระจายทั่วบริเวณผับแห่งหนึ่ง 


     ไฟในผับแทบจะริบหรี่ แสงสว่างที่เข้าถึงจึงมีไม่มาก แต่ก็มากพอที่ปีศาจมองเห็นได้ทั่วบริเวณ และปลายเท้าเขากำลังเหยียบใครบางคนที่ยังไม่สลบอยู่ ราวกับจะกักตัวให้นอนกับพื้น...


          "ไอ้ปีศาจ... มึง! อึก!!" ก้องที่ถูกปีศาจเหยียบอกอยู่กับพื้น เงยหน้าขึ้นสู้ปีศาจที่ยืนเหนืออยู่ข้างบน พอจะยันตัวเองลุกก็ถูกปีศาจเหยียบซ้ำลงไปอีก


     ซันลดมือจากโทรศัพท์แล้วหลุบตามองก้องด้วยสายตาอำมหิตจนหนาวเย็นทั่วบริเวณ สีหน้าแบบนี้ แม้แต่กับไอเขาก็ไม่เคยแสดงให้เห็น...


          "กูแค่มาเอาคืนจากรอบที่แล้ว... มืออีกข้างที่ถือปืนอยู่ก็ยกขึ้นมาจ่อหัวก้องอย่างช้าๆ จนก้องเริ่มหวาดกลัวกับปีศาจที่คุกคามเขาอยู่ในตอนนี้มาก...


     น่ากลัวยิ่งกว่าตอนที่แล้วอีก...


          "มึงไม่กล้ายิงกูหรอก กูรู้..." ก้องแสยะยิ้มมุมปาก แต่ตรงข้ามกับสีหน้าแววตาราวกับกำลังท้าทายเท่านั้น


          "หึ ฉลาดดี เพราะถ้ายิง มึงจะตายง่ายไป..." ซันแสยะยิ้มเหี้ยมไม่ต่างกัน ดวงตาสีเหลืองวาววับในพริบตา "ทรมานมึงก่อนจะตายยังจะสะใจกูกว่า"


     ก้องถึงกับอ้าปากค้าง มาดผู้ดีผู้กุมอำนาจหมดสิ้นไปแล้ว เมื่ออยู่ต่อหน้าปีศาจในวินาทีนี้

     เรียกง่ายๆ ว่าเขาจนตรอกแล้ว...


     ปีศาจได้เอ่ยอีกประโยคที่เลือดเย็นก่อนที่เขาจะได้ลงมือทรมานคนตรงหน้าอย่างพอใจ



          "เลือกเอา มึงอยากทรมานจนตายแบบไหนดี..."




     ......



          "อ่า อ่า อ้างงงงง~~~~~"


          "โอ้ว โอ้ว โอ๊วววววว"


     น... นี่มันอะไรกันเนี้ยยยยยยยยยยย... 


     เสียงร้องครางของผู้หญิงในหนังแถมไม่ใส่เสื้อผ้ากำลังทำสิ่งที่เขาเรียกว่า เซ็กซ์ กับผู้ชายกำยำที่ไม่ใส่เสื้อผ้าเหมือนกัน


     ฉันอ้าปากค้างทันทีที่เปิดมาก็เจอฉากพลอดรักกระแทกตาเข้าเต็มๆ แถมเสียงร้องนั่นยังสยิวแปลกๆอีก!!


     ฉันรีบปิดทันที เมื่อได้ดูสิ่งที่ไม่ควรดูเสียแล้ว!!


     พี่ซินเอาหนังบ้าอะไรมาให้ฉันดูเนี้ยยยยยยยยยย TOT







(to be continued)



Minetji : คนแต่งเกือบตบะแตก เกือบแต่งให้สองคนนี้ได้กันในตอนนี้ บ้า!! จะลุยกันเลยเหรอ? ใจเย็นๆเนาะ ค่อยๆเป็นค่อยๆไปดีกว่า พากันแทะเล็กแทะน้อยก่อนดีกว่า น่าจะฟินนนนน...


ซันล้างแค้นแล้วค่ะ ส่วนก้องจะเป็นยังไงนั้น คนแต่งให้คนอ่านทั้งหลายคิดฉากจบของก้องเองนะคะ ฮ่าๆ 


เจ๊ซินสุดอ่ะ ถึงขั้นเอาหนังโป๊เป็นของขวัญให้น้องไอ ฮ่าๆๆๆ



ขอบคุณที่อ่านนะคะ


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #84 Icebear (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 21:08

    น่ารัก ค่อยๆเป็น ค่อยๆไป

    #84
    0
  2. #83 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 17:41

    ในที่สุดก็เป็นแฟรกันสักที!
    #83
    0