(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 47 : นี่เขางอนเหรอ?...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    24 ส.ค. 62


ตอนที่ 46


นี่เขางอนเหรอ?...





     โครก...


     อื้อ ใช่แล้ว มันคือเสียงท้องร้อง...


     โครก...


     เสียงท้องร้องของฉันกับซันที่ดังพร้อมกันราวกับกำลังประสานเสียง...


     นี่มันจะเลยเที่ยงแล้วนี่นะ ตอนแรกว่าจะกินที่ร้านนั่นแหละ ซันลากฉันออกมาเสียก่อน เดินออกไปเพียงไปถึงไม่กี่ซอยท้องก็ดันร้องสนั่น จนถึงขั้นที่ซันหยุดเดินและนิ่งงันอยู่อย่างนั้น...


     หิวจนหมดแรงเดินรึไงนะ แต่คงใช่หรอก...


     ฉันเห็นร้านอาหารตามสั่งพอดีทันทีที่กวาดตามองรอบๆ ด้วยความหิวล้วนๆฉันจึงรีบดึงแขนซันมุ่งเข้าร้านอาหารตามสั่งทันที ดูคนถูกฉันลากจะว่าง่ายกว่าที่คิดแฮะ...


     แต่ก็เข้าใจนะ ว่าเขาก็หิวไม่ต่างกัน...


     ระหว่างที่กินข้าว ฉันพยายามจะถอดหมวกฮูดอยู่ตลอดเวลา แต่พอฉันเริ่มจะถอดทีไร ซันก็ส่งรังสีอำมหิตใส่แทบจะทันที เหมือนกำลังจะบอกว่าห้ามถอดหมวกฮูดเด็ดขาด!! งื้อออออ... ทำไมอ่ะ!!


     หลังจากที่กินข้าวด้วยความหิวโหยกันเสร็จโดยไม่พูดคุยกันสักคำแล้ว เราสองคนก็ประสบปัญหาอยู่อย่าง...


     ซ่า...


     ใช่... ฝนตก...


     เราสองคนยืนเอ๋อหน้าร้านอาหารตามสั่ง เหม่อมองสายฝนที่เทลงมากระหน่ำ ยังดีที่ไม่หนักเท่าเมื่อวาน แต่ว่า..


     ฉันไม่ได้พกร่มมา แย่ล่ะสิ... นี่ฉันต้องถ่อไปซื้อร่มคันใหม่ใช่ไหมเนี้ย...


     เหลียวมองหาร้านสะดวกซื้อไปมาจนเผลอหันไปมองซันที่กำลังกางร่มสีดำอยู่...


     เอ๊อะ... นี่เขาพกร่มมาด้วยเหรอ แล้วตอนเก็บเขาเอาเก็บไว้ไหนกันน่ะ!?


     เขาก้มลงมองฉันที่สบมองเขาอยู่แล้ว ก่อนจะดึงฉันเข้าไปในร่มด้วยกันแล้วออกตัวเดินลุยฝนทันที... เห้ย.. เห้ยๆๆๆ


     ฉันเบิกตาโต เมื่อผลจากแรงดึงเมื่อกี้ทำให้ทั้งเนื้อทั้งตัวฉันแนบชิดกับซันอย่างรวดเร็ว ไม่พอยังถูกโอบไหล่ไว้แน่น วินาทีนั้นหัวใจเริ่มเต้นแรงโครมคราม


     กลิ่นหอมๆจากตัวซันกระแทกเข้าจมูกฉันพลันทำให้สมองฉันเริ่มรวน...


          "ซ... ซัน ปล่อยก่อน..." ฉันรีบตั้งสติ ก่อนจะดึงรั้งเขาไว้ให้หยุดเดินเดี๋ยวนี้ ขืนพากันเดินทั้งอย่างนี้มีหวังฉันหัวใจวายตายแน่ๆอ่ะ ทำไมชอบทำให้หัวใจฉันเต้นแรงตลอดเนี้ยซัน!


     มันได้ผล ซันหยุดทันที ร่างสูงก้มลงมองด้วยสีหน้าแปลกใจนิดๆ ทั้งที่ยังไม่ปล่อยให้ฉันออกห่าง และหน้าเขามันเข้ามาใกล้เกินไป!!


     กรี้ดดดดดดดดด... ไออยากเป็นลม...


     สติตัวเองเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จนฉันเริ่มจะดีดตัวให้หลุดจากซัน แต่เหมือนเดิม... ฉันสู้แรงเขาไม่ได้ TOT


          "หน้าแดง.. เป็นไข้?" ซันขมวดคิ้วยุ่ง เขาลดมือลงจากไหล่ฉันก่อนจะมาอังหน้าผากฉันแทน...


     งื้อออออออ... เขินนะ!!


     เนื่องจากฉันอยู่ในภาวะที่พูดไม่ออก จึงส่ายหัวพั่บๆอย่างร้อนรนเป็นคำตอบแทน...


     ซันมองฉันนิ่งด้วยสายตาที่เดาไม่ออก ก่อนจะยกมือโอบไหล่ฉันเข้ามาหาตัวเขาเหมือนเดิม! หน้าฉันซุกอกแข็งๆนั่นเต็มๆ


          "ทนเอาหน่อย ร่มมันแคบ..." ซันกระซิบเสียงเบา ก่อนจะออกตัวเดินอย่างเชื่องช้าท่ามกลางฝนที่ตก


     ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อ นี่เขาคงทึกทักว่าฉันเป็นไข้อย่างที่เขาว่า เขาคงพยายามกันไม่ให้ฉันหนาว อยากบอกอยู่นะว่าไม่ได้เป็นไข้ ถึงจะส่ายหัวปฏิเสธไปแล้วก็เถอะ แต่ซันฟังซะที่ไหนกันล่ะ...


     ความอบอุ่นของซันเริ่มแผ่ซึมเข้ามาจนทำให้ฉันเริ่มหายเกร็งบ้างแล้ว แต่ความรู้สึกดีอย่างน่าประหลาดเข้ามาแทนที่ ยกเว้นหัวใจที่ยังคงเต้นแรงอยู่...


     เพราะฉันชอบเขา ถึงได้ใจเต้นแรงขนาดนี้งั้นเหรอ?


     แล้วซันล่ะ เขาจะเป็นเหมือนฉันมั้ย...


     อยากถามซันมากมายเต็มไปหมด โดยเฉพาะความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในหัวใจดวงนี้...


     ฉันเดินเหม่อมองทางเดินที่เต็มไปด้วยเม็ดฝนที่สาดลงมาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ถึงแม้จะไม่ชิน แต่ก็รู้สึกดีทุกครั้งจนอยากหยุดเวลา...



     หลายวันต่อมา



     วันนี้ฉันเรียนตามปกติ ชีวิตประจำวันแสนปกติ เพิ่มเติมคือฉันเริ่มมีเพื่อนเข้าหาเยอะขึ้น เพื่อนผู้หญืงน่ะ...


     ส่วนเพื่อนผู้ชาย ไม่ต้องถามถึง เพราะซันกันเอาไว้ตลอดเวลา เพราะอะไรก็ไม่รู้...


     ข่าวซุบซิบเรื่องรุ่นพี่ก้องที่ถูกไล่ออกไป ก็ยังคงเป็นที่นินทาของคนหลายคน เพราะข่าวนี้ดังมาก มีคนพยายามหาสาเหตุที่เขาโดนไล่ออก แต่ก็ไม่มีความคืบหน้าอะไร


     ฉันรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว ฝนก็ด้วย พี่พาวก็ด้วย แต่พวกเขาไม่ปริปากบอกใครให้เป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมาอีก


     ช่วงนี้ชีวิตที่แสนปกติของฉันก็กลับมาแล้วล่ะนะ เว้นเสียแต่...


     ฉันเหม่อมองคนข้างโต๊ะเรียนที่กำลังฟุบหลับอยู่เป็นประจำ กลุ่มผมสีน้ำตาลออกทองๆกำลังโบกไหวตามแรงลมจากพัดลมภายในห้อง เขาใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างเป็นหมอนหนุนในขณะนี้...


     รู้สึกได้ว่าช่วงนี้ฉันมักจะมองซันมากกว่าปกติ แม้จะรู้ตัวแต่ก็ห้ามใจไม่ได้ เมื่อก่อนก็ไม่ได้มองเขามากมายขนาดนี้นะ...


     แต่ในยามที่ซันเขาสบตาฉัน เข้ามาคุยกับฉัน ฉันมักจะเลิ่กลั่กจนเบี่ยงสายตาหลบเขาซะอย่างนั้น...


     ถึงไปแอบลอดมองเขาไกลๆและยามเขาหลับ ก็ไม่รู้ว่าเขาจะมองว่าฉันแปลกรึเปล่า แต่ซันก็ทำตัวเหมือนปกติ จนรู้สึกน่าน้อยใจแปลกพิลึก...


          "มองตาเยิ้มเลยนะ..." 


     ฉันสะดุ้งตัวแทบกระโดดกับน้ำเสียงออกจะล้อเลียนของปลา เธอทำหน้าทะเล้นอย่างนึกหยอกล้อ แต่มันทำให้ฉันหน้าแดงฉ่าไปเลยไง...


     ย...อย่าบอกนะ ว่าปลารู้อ่ะ!!


          "ตาเยิ้มอะไรกันน่ะปลา ฮ่าๆๆ" ฉันหัวเราะกลบเกลื่อน พลางคิดปลอบใจตัวเองว่าปลาอาจจะไม่รู้หรอก!


          "เห็นชัดๆว่าตาเยิ้มน่ะ" ปลายิ้มมุมปาก แต่สีหน้ายังทะเล้นล้อเลียนฉันไม่หาย "ทำไมไม่คบกันไปเลยล่ะ"


     ประโยคสุดท้ายเธอเข้ามากระซิบข้างหูฉันเบาๆ ทำเอาฉันแทบละลายกองอยู่ตรงนี้เลยทีเดียว!!


     ค...คบเรอะ!! หมายถึงเป็นแฟนกันน่ะเหรอ!?


     ฉันอ้าปากค้างเป็นคำตอบแทน จนปลายกยิ้มมุมปากนิดๆ เธอจึงเข้ามากระซิบต่อ


          "ฝนไม่อยู่ พอดีเลย ถ้าชอบกันก็รีบๆคบๆกันเลยสิ" 


     เกี่ยวอะไรกับฝนอ่ะ แล้วฝนหายไปไหนของเขากันเนี้ย!?


     บทสนทนานี้ทำเอาหน้าฉันแทบไหม้จนจะละลายกองกับพื้นอยู่แล้ว! ไม่คิดว่าปลาจะรู้ด้วย!!


          "บ้า... คบกันได้ไง ซ...ซันไม่ได้ชอบฉัน..." ฉันตอบตะกุกตะกัก พลางส่ายหัวรัวๆ


          "นี่เธอไม่รู้เลยเหรอ?" ปลาขมวดคิ้วยุ่ง เธอแอบเหลือบๆมองซันที่หลับอยู่ก่อนจะเลื่อนสายตาที่จริงจังมองฉันอีกที " ทั้งอาการหวง หึง ไม่ให้ผู้ชายเข้าใกล้เธอ แตะตัวเธอ แค่นี้ยังไม่รู้อีกเหรอ?"


     เหมือนคำพูดปลาไปกระตุ้นจุดความรู้สึกบางอย่างพลันทำให้หัวใจเต้นแรง แทนคำตอบว่า ซันก็ชอบฉันเหมือนกัน 


     แม้ที่ผ่านมาฉันพยายามต่อต้านมันตลอดว่าไม่จริง แต่การที่ปลาพูดให้ชัดเจนแจ่มแจ้งขนาดนี้ ฉันก็เริ่มมั่นใจแล้ว...


          "...." ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อ สีหน้าของตัวเองที่รับรู้ได้ตอนนี้คืออาการของคนช็อกๆ ก้ำกึ่งๆ ความคิดตีกันเต็มไปหมด


          "ฉันรู้ว่าเธอบื้อนะไอ แต่ที่ผ่านมาฉันว่าเธอคงรับรู้ได้..." ใช่... 


     ทุกการกระทำ สายตา และคำพูดของซัน มันชัดเจนมาตั้งนานแล้ว...


     แต่จะให้ทำไงล่ะ เป็นแฟนกันอย่างนั้นเหรอ? นี่ฉันแอบหวังสูงไปใช่ไหม?


     ฉันไม่รู้ความหมายของคำว่าคบกันเป็นแฟนเท่าไหร่หรอก แต่ถ้าคบแล้วจะเป็นยังไงต่อล่ะ...


          "ฉัน..."


          "ปีศาจก็นิสัยดีอยู่ คบกันแล้ว เรียนจบแล้วก็แต่งงานปั๊มลูกไปเลย..." ปลาฉีกยิ้ม แต่ประโยคสุดท้ายดูเหมือนเธออยากจะล้อฉันนะ!


          "บ้า..." ฉันตีแขนปลาเบาๆเพื่อระบายความเขิน ปลาหัวเราะชอบใจจนพลันให้ฉันหัวเราะตามอย่างเขินๆ


     เราสองคนคุยกันเรื่อยเปื่อย สักพักฝนก็เดินยิ้มร่าเข้าห้องมาคุยโม้แจมด้วยอีกคน


     กว่าคาบเรียนทั้งหมดของวันนี้จะจบลง ก็เล่นทำเอาฉันเกือบมึนไปเหมือนกัน เพราะคำพูดของปลานั่นแหละที่ทำให้สมองของฉันปั่นป่วนอ่ะ!!


     และวันนี้ ฉันมีฝึกป้องกันตัวอ่ะ!!


     ขากลับที่ได้เดินกลับบ้านกับซัน เราต่างคนต่างเงียบใส่กันไปเลย สำหรับซันก็เป็นเรื่องปกติ แต่ฉันเนี้ยสิ ไม่ปกติ!


     ฉันวอร์มร่างกายเสร็จแล้ว ซันแยกตัวหายไปไหนของเขาไม่รู้ ทิ้งให้ฉันเดินเหงาอยู่คนเดียวในโรงฝึก ก็ไม่รู้จะให้ฝึกอะไรนะ แต่ช่วงว่างๆแบบนี้ฉันก็เดินไปโรงฝึกหนึ่งเพื่อไปหาพี่ซิน

 

     พวกพี่ล่ำๆคุ้นหน้าคุ้นตา ที่ชอบมาฝึกที่นี่กับพี่ซินประจำเลยล่ะมั้ง กำลังวอร์มตัวเองอยู่เหมือนกัน แต่หุ่นพี่เขาสุดยอดมากอ่ะ... 


     อยากจับ เอ๊ย!! อยากถ่ายรูปไปอวดฝนกับปลาจังเลย...


          "น้องไอ ทางนี้ๆ" เสียงแหลมใสของพี่ซินดังอยู่อีกฟากของโรงฝึก เธอยิ้มหวานก่อนจะกวักมือเรียกฉันให้เข้ามา


     เอ๊อะ... นี่ฉันมัวเกาะขอบประตูโรงฝึกมองพวกพี่ๆล่ำๆจนตาเยิ้มน้ำลายหกเลยเหรอ!? งื้อออออ...


     ฉันเดินทั้งลอยอย่างเอ๋อๆ เข้าไปหาพี่ซิน แม้ใจจะลอยมองพวกพี่ล่ำก็เถอะ...


วันนี้พวกพี่เขาใส่เสื้อยืดบางๆสีขาว แต่เพราะฝึกอยู่ทำให้มีเหงื่อชุ่มผ่านเสื้อขาวๆนั่นจนเห็นข้างใน เซ็กซี่อ่ะ... โอ้ยยยยย ไออยากปิดตาแต่ทำไม่ได้!! งื้อออออ...


          "เก็บน้ำลายๆ" พี่ซินแซวนิดๆ เมื่อฉันเดินไปถึง แววตาคมสวยมองอย่างหยอกล้อ


          "อยากปิดตามากค่ะ แต่ปิดไม่ได้อ่า..." ฉันส่งเสียงอ้อแอ้


          "ฮ่าๆๆ กิเลสบังตาหมดแล้ว นี่ถ้าไอ่ซันเห็นเข้าโรงฝึกพินาศแน่..." พี่ซินหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะครุ่นคิดบางอย่าง


          "เป็นอะไรคะพี่..." ฉันเอียงคองงถามพี่ซินอย่างไม่เข้าใจ เมื่อกี้ยังหัวเราะอยู่เลยอ่ะ...


          "...." พี่ซินไม่ได้พูดอะไร สีหน้าที่กำลังครุ่นคิดก็แปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์อย่างมีแผนการ...

     วินาทีนั้น ฉันรู้สึกเหมือนมีลางร้ายกำลังจะมาเยือน...


     เวลาพี่ซินแสยะยิ้มร้าย แววตาเจ้าเล่ห์แบบนั้น คงวางแผนอะไรไว้ในใจอยู่แน่ๆ...


          "ไอ่ซันหายไปไหนของมันกันนะ ทิ้งน้องไอให้เหงาหงอยอยู่คนเดียว" พี่ซินพูดอย่างอารมณ์ดี... อารมณ์ดีมากไป มันออกยันท่าทางระริกระรี้ไปหมดแล้วอ่ะ


          "พี่ซิน..." ฉันมองพี่ซินอย่างตั้งรับไม่ถูก พี่ซินยังคงยิ้มร่าอยู่อย่างนั้น ก่อนจะ...


          "เห้ย มาพักเบรกว้อย มานี่ๆ" พี่ซินเรียกพวกพี่ล่ำที่กำลังฝึกกันเอาเป็นเอาตายให้มาหา พวกเขามองกันอย่างงงๆ


     ไม่ให้พวกพี่เขางงได้ไง ก็ตอนที่ฉันเข้ามาพวกพี่เขาเพิ่งเริ่มฝึกกันเอง แม้จะเห็นแบบเหงื่อชุ่มอย่างนั้นก็เถอะ...


     และพวกเขาก็กรูกันมาทางนี้ จนฉันอ้าปากเหวออย่างตกใจ รีบกระโดดหลบหลังพี่ซินทันทีเลยแหละ... ไม่ใช่ว่ากลัวนะ แต่หัวใจจะวายกับหุ่นล่ำๆนั่นอ่ะ T^T


          "เพิ่งเริ่มฝึกไปไม่กี่นาที พักเบรกเพื่อ?" พี่ชายล่ำๆ ตัวเตี้ยกว่าทุกคน แต่ผมสีชมพูอย่างเด่นที่สุด ถามพี่ซินขึ้นมาพลางเกาหัวแกรกๆ


          "มันไม่ใช่พักเบรกหรอก มีเรื่องอะไรอีก จะให้ต่อยกับใคร?" อีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆกัน ฉีกยิ้มมุมปาก แววตาท้าทายน่าดู


          "มาแนะนำน้องสะใภ้น่ะ นี่ไง!" พี่ซินยิ้มระรื่น เธอดึงฉันที่กำลังออกจะเคลิ้มพวกพี่เข้าในระยะใกล้อยู่ ให้ออกมันประจันหน้าพวกเขา วินาทีนั้นฉันถึงกับเบิกตาโพลง!!


     เห้ยยยยย พี่ซินนนนนนน...


     ฉันแทบเข่าอ่อนเมื่อสายตาของพวกพี่ล่ำๆทั้งสี่คน ต่างจ้องมองยังที่ฉันอย่างสนอกสนใจ โดยมีพี่ซินล็อกเอวฉันไว้อยู่...


          "น่ารักแฮะ สมกับเป็นน้องสะใภ้"


          "อืมๆ น้องเราก็ตาดีเหมือนกันนะเนี้ย..."


          "ทำไมหน้าแดง?"


          "...."


     ไม่รู้ว่าพี่เขาพูดอะไร เพราะสติฉันลอยไปไกลแล้วจ้า...


          "น้องไอ นี่พวกบอดี้การ์ดของพี่ เคยเป็นทหารมาก่อน ได้ฉายาว่า สี่อาวุธ" เสียงพี่ซินเรียกสติฉันให้กลับมา กลับมานิดหนึ่ง ฉันรีบตั้งตัวให้ตรงก่อนจะที่จะลมจับกับออร่าความหล่อความล่ำของพวกพี่เขาทุกคน ทำไมคนบ้านนี้ถึงหล่อและสวยกันไปหมดเนี้ย...


          "ค..ค่ะ ย..ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ชื่อไอ..ค่ะ" ฉันพูดตะกุกตะกักอย่างประหม่าเห็นได้ชัดเลย ฮือ... ก็มันน่าอายนี่นา...


          "ครับ พี่ชื่อโรล์ เรียกพี่โรล์ก็ได้นะครับ" พี่ผมสีชมพูยื่นหน้าเข้ามาให้ตกใจนิด และยิ้มเริงร่าจนน่าดึงดูดเข้าหาเลยทีเดียว...


          "พี่ชื่อสไนเปอร์ เรียกพี่เปอร์ก็พอ"


          "ชื่อดาบครับ"


     ส่วนอีกคนที่ฉันเผลอมองตามเพราะพี่ๆคนอื่นเขาบอกชื่อกันหมดแล้ว คนนี้ทั้งออร่าความหล่อเด่นดูดีกว่าใคร แต่... รู้สึกจะคล้ายๆซันจังนะ หน้านิ่งๆเหมือนกันเลย


          "ปืน..." เขาบอกชื่อมา ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งกว่าคนอื่นเลย...


     ว่าแต่ ชื่อแต่ละคนมันแปลกๆจังอ่ะ...


          "คนนี้ซันหวง มาก!" พี่ซินเข้ามาโอบไหล่ฉันอย่างแนบแน่น เดี๋ยวๆ พี่ซินพูดอะไรนะ!!


          "ฮ่าๆ ท่าจะจริง เพราะเจ้าตัวเดินเข้ามานู้นแล้วคร๊าบบบบ..." พี่โรล์ยิ้มแหยๆ ก่อนจะชี้ต้นทางให้พวกเราพร้อมใจกันหันไปมองดู


     วินาทีนั้นฉันขนลุกซู่เลย ฮือ... 


     ฉันมองปีศาจที่เดินคุกคามเข้ามา แรงเดินเท้าดังตามจังหวะหลอนๆจนน่าขนลุก และที่สำคัญ แววตากับรังสีอำมหิตที่มากกว่าปกตินั่น... ฉันรู้เลยว่าอะไรจะตามมา...


     แง... ช่วยไอด้วยอ่า...


     พวกพี่ๆพากันเดินกระจายไปฝึกต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนพี่ซินยังยืนแสยะยิ้มร้ายกาจที่สุด!!


     งานนี้ ไอตายแหงมๆ.. TOT


     ซันเดินเข้ามาแล้วหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน รังสีอำมหิตคุกคามฉันรัวๆเลย ฉันรีบหดคอหลับตาปี๋ ไม่อยากมองอ่า... แค่นี้ก็กลัวหมดแล้วอ่า...


          "แค่แนะนำตัวกับน้องเอง หวงอะไรนักหนา" พี่ซินยิ้มมุมปาก แววตาขบขันซึ่งต่างจากฉันที่กลัวเขาหัวหด


          "...." ซันไม่ได้พูดอะไร ร่างสูงเพียงปรายตามองพี่สาวตัวเองเท่านั้น แต่ยังไม่หยุดท่าทางโหดๆนั่นเลย...


     หมับ!


     ไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรเลย ซันเข้ามาคว้ามือฉันแล้วลากฉันให้ออกจากที่นี่อย่างรวดเร็ว แม้ซันจะไม่ได้จับมือรุนแรง แต่รังสีคุกคามน่ากลัวนั่นก็ยังไม่ลดลง...


     แอบเหลียวมองพี่ซินนิดๆ พี่ซินยิ้มเริงร่าอารมณ์ดีพลางโบกมือลาน้อยๆ นี่จะไม่ช่วยกันเลยเหรอพี่... T^T



     โรงฝึกสอง



     เดดแอร์


     หลังจากที่ซันลากฉันเข้ามายังโรงฝึกที่ฝึกประจำ เขาก็นั่งกับพื้นเงียบตลอดเวลา รังสีอำมหิตไม่น่าเข้าใกล้นั้น น่ากลัวสุดๆ จนฉันที่ยืนไม่รู้จะฝึกอะไรถึงกับเว้นระยะห่าง


     แต่ถ้าจะเงียบแบบนี้ ไอจะไม่ทน...


     ฉันเดินเข้าไปหาซันอย่างใจกล้า และเข้าไปนั่งพื้นข้างๆซัน ถึงตัวจะไม่ติดมากก็เถอะ เจ้าตัวคงรู้แหละว่าฉันเข้ามา เขาไม่หันมามองหน้าฉันเลยอ่ะ...


     นี่เขางอนเหรอ... ไม่ใช่มั้ง...


     แต่ท่าทางแบบนี้ดูยังไงก็งอนอ่ะ แล้วงอนฉันเรื่องอะไร? ต..แต่ก็พอจะรู้นะ พวกพี่ๆล่ำนั่นไง อย่าลืมว่าเขาเป็นผู้ชาย ผู้ชายอ่ะ... ที่ซันมักจะกันฉันให้ออกห่างตลอดๆ


      รังสีอำมหิตรัวๆนั่นยังไม่ลดลงเลย ทำไงดีอ่ะ 


          "ซัน..." ฉันส่งเสียงอ้อนๆ และใช้มือจิ้มต้นแขนแน่นๆของเขายิกๆ ฉันไม่เคยจิ้มแขนซันเลยนะ แต่แน่นเป็นบ้าเลย...


     ซันตวัดสายตาดุๆใส่ซัน เขามองมือฉันที่ยังคงจิ้มแขนสลับกับมองหน้าฉันไปมาอยู่สองสามรอบ ส่งสายตาดุยังไงไอก็ไม่กลัวแล้วอ่ะ มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันจึงมองเขาด้วยสายตาออดอ้อนระยิบระยับเหมือนเด็กน้อยขอขนม


          "...." ยัง ยังไม่พูด ยังจะส่งตาดุแบบนั้นอีกนะ


          "โธ่... พี่ซินแค่แนะนำพวกพี่ให้ฉันรู้จักเอง"


          "...."


          "แค่นั้นเอง ไม่มีอะไรเลย"


          "มองพวกมันซะตาเยิ้ม น้ำลายจะหกออกปากอยู่แล้ว อย่าพูดดี..." ซันส่งเสียงกร้าวออกมา ราวกับเสือคำรามอยู่แล้ว น่ากลัวอ่ะ...


     แต่มันก็จริงนะ แทงใจดำเห็นๆเลย...


          "แค่มองเอง" ฉันกรอกตามองบนพูดแก้เก้อ หาซันสนใจไม่ แต่...


          "มองก็ไม่ได้!" ซันตอบเสียงแข็ง เขาตวัดสายตาที่ดุกว่าเดิมอีกเป็นเท่าตัว งื้ออออ...


     เอ้า... แล้วจะให้มองอะไร มองนก มองต้นไม้ อย่างนั้นน่ะเหรอ? ซันบ้า!


     แต่... ปกติซันเขามักจะใจเย็นตลอดเลยนะ เวลานี้กลับดูร้อนรนแปลกจนอยากจะขำเขาอ่ะ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าเวลานี้เขาน่ารักจัง แม้จะรังสีดุแบบนี้ก็เถอะ...


          "อื้อ ไม่มองก็ไม่มองนะ หายงอนรึยัง" ฉันส่งยิ้มให้ จนอีกฝ่ายชะงักแล้วหันมามองด้วยแววตาประหลาดใจนิดหน่อย


          "...." ซันมองฉันนิ่ง จนฉันเริ่มรู้สึกแปลกๆ สัมผัสถึงสายตาที่ประสานกันจนอยากดึงดูดเข้าหา...


     เพราะเราสองคนนั่งใกล้กันจนแขนกับไหล่ติดกันจนรู้สึกว่าร่างกายเริ่มร้อน และสายตาที่อ่านไม่ออกที่ทำให้หัวใจเต้นแรงเหมือนทุกครั้ง 


     อยากกระโดดหนี แต่อีกใจไม่อยากทำ กว่าจะรู้สึกตัว มือหนาก็เข้ามาโอบเอวฉันจากด้านหลัง และโถมร่างสูงใหญ่เข้ามาพร้อมกับใบหน้าคมที่เลื่อนเข้ามาประกบริมฝีปากฉันอย่างเบาๆ


     ฉันเผลอหลับตาลงรับสัมผัสที่ซันเขามอบให้ มันรู้สึกอบอุ่นและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน พลันเริ่มทำให้ร่างกายฉันร้อนแปลกๆ วินาทีนั้นก็รู้สึกถึงน้ำหนักของซันโถมทับเข้ามาจนเผลอนอนลงกันพื้นทั้งคู่


     ซันบดเบียดร่างกายเข้ามาทาบทับจนรู้สึกถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นแรงพอๆกับฉัน มือหนาทั้งสองข้างที่ประคองหน้าฉันไว้ เริ่มละออกห่างและเริ่มซุกซนมาจับแขนลูบเอวจนฉันรู้สึกจั้กจี้...


          "ซัน... เดี๋ยว..." ฉันเป็นฝ่ายถอนจูบเสียงเองราวกับยอมแพ้ และดันคนข้างบนให้ออกห่างแค่นิดเดียวเท่านั้น ยังสัมผัสได้ถึงลมหายใจของซันอยู่เลย...


     ซันไม่ได้ฟังอะไรฉันเลย ดวงตาสีเหลืองเข้มที่น่าหลงใหลเกินกว่าปกติทอดมองมา พลันทำให้หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นไปอีก ความร้อนของร่างกายที่สัมผัสกันจนแทบอยากละลายตรงนี้


     ฮือ... เป็นท่านอนที่น่าอายมาก... นี่มันแนบชิดกันเกินไปแล้ว...


     เราสองคนสบตากันด้วยความใคร่เสน่ห์หาล้วนๆ นี่แสดงว่าซันเขาชอบฉันจริงๆใช่ไหม...


     ซันเข้ามากอดฉัน ใบหน้าคมซุกเข้าซอกคอฉันจนขนลุกซู่... แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือประโยคที่เขากระซิบเบาๆด้วยน้ำเสียงกระเส่าข้างๆหูฉันมากกว่า!



          "ฉันชอบเธอ..."






(to be continued)




Minetji :  บอกชอบแล้ว ต้องปี้กันต่อนะ อย่าหยุด อย่าหยู้ดดดดดดดด



#ซันผู้แพ้รอยยิ้มของน้องไอ ฮ่าๆๆ



ขอบคุณที่อ่านนะคะ


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 19:28
    ต่อเลย ห้ามหยุดน้าาาาา
    555
    #82
    0
  2. #81 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 09:36
    ในที่สุดดดดดดก๋บอกชอบแล้วหลังจากนั้นก็ขอเป็นแฟน.../ลุ้นๆNC จะมาไหม
    #81
    0
  3. #80 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 19:32
    มันคือNCใช่มั้ย!บอกรีดทีว่าต่อไปจะNC! กรี้ดดดดดดด
    #80
    0
  4. #79 โรส (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 15:39

    รออออออ ได้กันๆ

    #79
    0