(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 46 : คิดแบบเดียวกัน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    18 ส.ค. 62


ตอนที่ 45


คิดแบบเดียวกัน...





          "นี่ทุกคน! เย็นนี้กินเลี้ยงกันมั้ย ห้องเราได้กำไรเยอะเลย" หัวหน้าห้องพูดเสียงดังจนได้ยินทั่วห้อง 


          "ฝนตกแบบนี้ ยังจะกินเลี้ยงอีก!!"


          "พรุ่งนี้ไม่ได้เหรอหัวหน้า"


          "ฝนมันก็ไม่ตกหนักแล้วมั้ย"


          "ไม่เอาอ่ะ!" 


          "พรุ่งนี้เถอะ นะ นะ"


     เริ่มมีเสียงโวยจากเพื่อนในห้อง บางคนก็เห็นด้วย บางคนก็เฉยๆ แต่ที่เดือดร้อนสุด คือหัวหน้าห้องนั่นเองที่ดันเสนอเรื่องกินเลี้ยงขึ้นมาให้ถกเถียงกัน


          "อะไรอีกวะนั่น กินเลี้ยงอย่างนั้นเหรอ" ฝนเกาหัวขมวดคิ้วยุ่งกับภาพวุ่นวายข้างหน้า รู้สึกว่าเธอจะเซ็งเต็มทน


          "อื้อ เหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ" ฉันพยักหน้านิดๆ ก่อนจะพากันย้ายร่างไปหลบอยู่ท้ายห้องเพื่อความปลอดภัย


          "แต่ฉันก็อยากกินเลี้ยงนะ ฉลองหลังจากที่เหน็ดเหนื่อยมานาน" ปลาพยักหน้าหงึกหงักเหมือนจะเห็นด้วยกับหัวหน้าห้อง ทำเอาฉันกับปลาลำบากใจไปนิดๆเลย


     ไม่ใช่ไม่อยากไปนะ แต่ฝนตกแบบนี้ดูเหมือนจะไม่สะดวกอ่ะ...


     บรรยากาศแบบนี้น่านอนดีออกนะ


     อ่ะ... จริงสิ...


          "พรุ่งนี้ดีไหม มีร้านที่อยากแนะนำพอดี" เพียงฉันเอ่ยออกมากลางดงเพื่อนที่กำลังถกนั้น พวกเขาพร้อมใจกันหันหน้ามองฉันทันที


          "ร้านไหนอ่ะ" หัวหน้าห้องรีบกระโดดเข้ามาหาฉัน ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับอย่างมีความหวัง


          "ร้านที่ฉันทำงานพิเศษน่ะ ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันขอผู้จัดการให้จองโต๊ะได้ ดีไม่ดีอาจจะลดราคาด้วยก็ได้นะ" ฉันยิ้มเจื่อนๆ รู้สึกถึงความหวังอันระยิบระยับของบรรดาเพื่อนๆตรงหน้า


     ไหงงั้นอ่ะ... ก่อนหน้านี้ยังถกเถียงฉันอยู่เลย ทำไมถึงได้พร้อมใจกันทำหน้าแบบนั้นซะได้น่ะ...


          "ตกลงเอาแบบนี้มั้ย" หัวหน้าหันมาถามเพื่อนๆที่เหลืออย่างยิ้มๆ ทุกคนต่างพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย...


     เอ๊ะ... ได้เหรอ?


          "งั้นพรุ่งนี้นะ เวลาไหนดี..." แล้วพวกเขาก็หันไปปรึกษาเรื่องเวลากันต่อ


          "ทำไมดูง่ายอ่ะ เมื่อกี้ยังเถียงกันแทบจะคลั่ง..." ฉันพึมพำกับตัวเองอย่างนึกเหวอ ฝนเข้ามาตบไหล่ฉันเบาๆจากด้านหลังแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม


          "โธ่ลูก... นานๆทีลูกจะเสนอความเห็นแบบนี้ ทุกคนเลยออกจะตื่นเต้นขนาดนั้น" ก็จริงนะ..


     ฉันไม่เคยเสนอความคิดเห็นอะไรในห้องเรียนเลย อย่างที่เคยบอกว่าเป็นคนที่โลกส่วนตัวสูง แม้ตอนนี้โลกส่วนตัวของฉันจะโดนฝนและซันบุกรุก แต่มันก็น่าสนุกดีนะ แปลกใหม่ดี...


     ผลที่ได้คือการมีเพื่อนที่ดีจากที่ไม่เคยมีตั้งแต่เมื่อก่อน...


     จะว่าไปนับซันเป็นเพื่อนได้รึเปล่านะ ก็ฉันชอบเขาอยู่ฝ่ายเดียว หือ... ฝ่ายเดียวเหรอ?


     ใจฉันเริ่มสั่นเหมือนประท้วงว่าไม่ใช่ ก็แปลว่าเขาคิดอย่างเดียวกับฉัน...


     บ้า! ไม่ใช่หรอก! อย่างซันน่ะนะ! ต...แต่เขาก็... จูบ...


     งื้ออออออ ทำไมต้องคิดถึงฉากตอนนั้นด้วยอ่ะ!!! TOT เขินก็เขิน อยากจะบ้า!


          "จะว่าไปร้านที่ไอทำงานพิเศษเห็นว่ามีไอติมเข้ามาเพิ่มแล้วนะ" เสียงของปลาหยุดทุกอย่างในความคิดฉันหมดสิ้น


     เห้ย จริงสิ เมนูสูตรใหม่ของร้านพี่ณิศานี่นา...


     ปกติที่ร้านก็มีไอติมถ้วยขายอยู่แล้วนะ แต่เห็นว่าปรับสูตรใหม่น่ะ จะว่าไปแล้วฉันไม่ได้เข้าร้านพี่ณิศาเป็นอาทิตย์แล้วนะเนี้ย เพราะยุ่งกับงานโรงเรียนนี่แหละ วันนี้น่าจะไปดูสักหน่อย อีกอย่างจะคุยเรื่องกินเลี้ยงนี่ด้วย


     ที่เสนอให้เพื่อนๆฟังน่ะ ก็เพราะอยากเพิ่มยอดคนเท่านั้นแหละนะ หึๆ


          "ทำไมยิ้มอย่างมีเลศนัยขนาดนั้น..." ฝนเหล่ตามองฉันอย่างนึกหมั่นไส้ พูดไปอย่างนั้นเธอคงดูฉันออกอยู่แล้วล่ะนะ


          "รู้อยู่แล้วจะถามทำไมอ่ะฝน" ฉันทำปากมู่ใส่


          "ไม่โปรโมทร้านซะเลยล่ะ" ปลาเข้ามาแซวด้วยอีกคน แถมยังยักคิ้วอย่างกวนๆ


     หือ... ไม่คิ้วว่าปลาจะยักคิ้วยิกๆแบบนั้นด้วยอ่ะ!!


          "ตกลงเป็นวันพรุ่งนี้ ตอนสี่โมงเย็นนะไอ ร้าน NisaT Cafe ใช่มะ" หัวหน้าห้องเดินเข้ามาหาพอดี


          "อื้อ" ฉันพยักหน้ารัวๆอย่างยิ้มแย้ม 


          "เอาน่า ที่ผ่านมาพวกเราอยากขอบคุณเธอที่ได้รับบทหนัก จนได้กำไรถล่มถทาย พวกเรา     จึงอยากตอบแทนบ้าง" หัวหน้าห้องเข้ามาตบไหล่ฉันเบาๆอย่างยิ้มๆ ก่อนจะโบกมือลากลับไปพร้อมกับเพื่อนที่เหลือ นั่นทำให้หัวใจฉันรู้สึกพองโตอย่างน่าประหลาด


     ที่ผ่านมาเพราะซันกันเอาไว้ เพื่อนๆในห้องยกเว้นฝนกับปลา แทบไม่กล้าเข้ามาคุยกับฉันถ้าไม่จำเป็น พอถึงเวลาจำเป็นที่ต้องเข้าหาฉัน สีหน้าของพวกเขาก็เหมือนกับระแวงอะไรสักอย่าง...


     มันทำให้ฉันลำบากใจได้ไม่น้อยเลย


     แต่มาวันนี้ที่ทุกคนยิ้มแย้มให้โดยไม่มีสีหน้าระแวงนั่นอีก ทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจที่พวกเขาไม่คิดรังเกียจฉันเลย


     จะว่าไป ซันหายไปไหนของเขากันน่ะ นี่ก็เก็บกวาดห้องเรียนเสร็จหมดแล้วนะ จะกลับบ้านกันอยู่แล้วอ่ะ...


          "ไอ กลับด้วยกันมั้ย" ฝนเข้ามาถาม ขณะที่ฉันมองซ้ายมองขวากวาดตารอบห้องเพื่อหาซัน... เขาหายไปไหนของเขา


          "ฉันจะไปหาพี่ณิอยู่น่ะ คุยเรื่องกินเลี้ยงพรุ่งนี้"


          "เดี๋ยวไปส่ง อยากไปพอดี ยัยปลามันล่อเค้กฉัน" 


          "ไม่ชวนสักคำ"


          "ก็กำลังจะชวนอยู่นี่ไงยะลูก!"


          "เธอชวนฉันกลับบ้าน..."


          "โธ่..." ยัง ยัง ยังจะบิดตัวอย่างนั้นอีก ช่างน่าหมั่นไส้นักนะ


     ในจังหวะที่ฝนกำลังเข้ามาคลอเคลียฉันอย่างเอ็นดู ไม่รู้ว่านี่คือการง้อของเธอรึเปล่า และฉันก็ไม่ได้งอนด้วยนะ...


     โอ่ะ... ซันเดินเข้าห้องมาพอดิบพอดีให้เห็นในสายตา ว่าแต่ทำไมถึงเดินตึงตังปล่อยรังสีอำมหิตราวกับอยากจะฆ่าใครสักคนอย่างนั้นล่ะ ไปโกรธใครมาเนี้ย...


     ร่างสูงเดินเข้ามาแหวกฉันกับฝนให้แยกออกอย่างนึกไม่พอใจนัก แต่ดีนะที่ไม่ได้ออกแรงมาก เขาแค่แกะฉันออกจากฝนเท่านั้น ฝนโวยวายใส่ซันทันที


          "เห้ยยย แม่ลูกจะกอดกันไหงเข้ามาแทรก"


          "กลับบ้าน..." ซันเมินฝนไปเลย แล้วเข้ามาสั่งฉัน แต่น้ำเสียงดูดุเข้มผิดปกตินะ 


          "อื้อ แต่ขอแวะร้านพี่ณิหน่อยนะ จะคุยธุระน่ะ" ฉันยิ้มเจื่อนๆ กับคนตรงหน้าราวกับรับมือเขาไม่ถูก ก็เจ้าตัวเล่นมาอารมณ์คุกรุ่นขนาดนี้ จะให้ฉันยิ้มเริงร่าเหรอ.. งื้อออออ... ไม่เอาอ่ะ ไอกลัว...


     อีกอย่าง... ดันมาขอแวะร้านก่อนกลับบ้านเนี้ย ไม่รู้ว่าเขาจะพิโรธรึเปล่า...


     ซันยืนนิ่ง ร่างสูงขมวดคิ้ว สายตาอ่านยากนั่นดูเหมือนกำลังใช้ความคิดขณะสบตากับฉันอยู่ เอ่อ...


          "อืม..." สุดท้ายเขาก็พ่นคำตอบออกมาสั้นๆ พร้อมกับถอนหายใจประดุจเสียงคำรามให้พวกเราทั้งสามคนสะดุ้งเล่น


     น...นี่เขาไปโกรธอะไรใครมากันเนี้ย?



     ร้าน NisaT Cafe



     วันนี้ฉันไม่ได้ทำงานพิเศษ อาจจะมาเป็นลูกค้าก็ได้ จึงไม่จำเป็นต้องเข้าหลังร้านเหมือนทุกทีอ่ะนะ รู้สึกแปลกๆอยู่เหมือนกัน...


          "อ้าว... น้องไอนี่นา..." เอ๊อะ... เสียงน่าขยาดๆแบบนี้มัน...


     พี่พาวถือถาดเปล่าวิ่งเริงร่าโดยไม่สนผู้คนเข้ามาทางฉัน ความหล่อ(เลว?)เด่นสง่ามาแต่ไกล แม้จะแอบเห็นฝนที่ทำหน้ากลอกตามองบนใส่อย่างเบื่อๆก็เถอะ ปลาเองก็มองนิ่งราวกับไม่รู้สึกรู้สา ส่วนซัน...


     มองพี่พาวตาขวางจนฉันที่ยืนบังอยู่ข้างหน้ารู้สึกได้... พี่พาวเองก็ชะงักกึกแล้วยิ้มแหยแก้เก้อหัวเราะแฮะๆ


          "เห็นน้องไอปลอดภัยพี่ก็ดีใจนะ วันนี้มาเป็นลูกค้าเหรอ?"


          "มาขัดหลังคาร้านให้มั้ง มารับออเดอร์ดิ!" ฝนรีบตอบแทน และคำตอบช่างน่ากวนซะเหลือเกิน พี่พาวถึงกับหันขวับมองฝนที่ยืนอยู่ข้างๆฉันอย่างนึกไม่พอใจภายใต้หน้ากากรอยยิ้ม...


          "ครับ..." ยิ้มเหี้ยมเลย...


     ฉันเงยหน้าขึ้นมองซันที่ยังไม่ยอมกระดิกตัวไปไหน พลางส่งสัญญาณผ่านสายตาให้เขาไปนั่งกับฝนกับปลาด้วย ไม่รู้ว่าเขาจะยอมรึเปล่า เพราะฉันจะเข้าไปหาพี่ณิศาอนู่นี่นะ


          "ฉันไปหาพี่ณิศาแป๊บนะ ซันนั่งรอกับฝนกับปลานะ" พูดจบฉันก็รีบเดินเข้าหลังร้าน ทิ้งซันให้ยืนนิ่งอย่างนั้นแหละ เดี๋ยวก็คงหาไปนั่งกับฝนกับปลาเองนั่นแหละ... มั้งนะ...


          "ไอ ไม่เจอกันนานเลยนะเนี้ย" ตอนเดินผ่านห้องพักพนักงานดันเจอเบลระหว่างพักเบรกพอดี เพื่อนต่างโรงเรียนที่หน้าออกจะสวยเหมือนผู้หญิงวิ่งร่าเข้ามาหาฉัน


     เดจาวูจริงๆ ท่าทางวิ่งร่าเมื่อกี้เหมือนพี่พาวเด๊ะๆเลยอ่ะ...


          "อื้อ เพราะงานโรงเรียนนั่นแหละ" ฉันยิ้มกว้างตอบรับเบล


          "กะเธอมันมะรืนนู้นไม่ใช่ ทำไมโผล่มา ฮูดตัวนี้แมร่งแดงแจ๊ดเลย" เบลแซว


          "แหะๆ ฉันมาหาพี่ณิน่ะ พอดีที่ห้องตกลงจะกินเลี้ยงที่นี่ เลยว่าจะจองโต๊ะเอาไว้" พูดไปก็ส่งสายตาระยิบระยับใส่เบลไป


          "โห... งานเข้ากูเต็มๆน่ะสิ แบบนี้ต้องขอโบนัสจากเจ๊หน่อยแล้ว" 


          "พี่ณิล่ะ อยู่ห้องทำงานเหรอ" จะว่าไปเข้าตั้งแต่เข้าร้านยังไม่เห็นเลย ปกติจะนั่งสวยๆอยู่เคาน์เตอร์ร้านประจำเลยนะ


          "เห็นว่าเวียนหัวน่ะ พักอยู่ในห้องตลอดเลย สามวันมานี้" เบลขมวดคิ้วยุ่ง สายตาดูเป็นห่วงพี่ณิศาอย่างเห็นได้ชัด


          "เป็นอะไรอ่ะ" ฉันได้ยินแล้วตกใจ ชักรู้สึกเป็นห่วงพี่ณิศาแล้วสิ


          "ไม่หนักหรอก แค่โดนเฮียทัพบังคับไม่ให้ออกไปไหนน่ะ คงเฝ้ากันอยู่ในห้องนั่นแหละ" เบลยักไหล่


     จริงด้วยสิ เท่าที่ฉันเคยสังเกตมาด้วยความเผือก เวลาที่พี่ณิศาเป็นอะไรนิดหน่อย พี่ทัพมักจะห่วงพี่ณิศามากเกินไปหน่อย... แม้พี่ทัพจะโหดๆ มาดนิ่งๆแบบนั้นแต่เขาก็ห่วงพี่ณิศาล่ะนะ ก็แต่งงานกันแล้วนี่นา...


     เป็นคู่สามีหล่อ(โหด)ภรรยาสวย(เหวี่ยง)ล่ะ


          "อื้อ พอดีเลย เบลเข้ามาด้วยสิ" ฉันไม่พูดเปล่ายังเดินเข้ามาลากเบลให้มาด้วยกันซะเลย

กลัวพี่ทัพอ่ะ เพราะหวงภรรยาเกินเหตุ การที่ฉันมารบกวนเขาอาจจะเขม่นฉันก็ได้นะ... T^T


          "เออ ได้ๆ ห่วงเจ๊อยู่พอดี" เบลถอนหายใจเบาๆทั้งโดนฉันลาก




     ......



     ความเงียบปกคลุมไปทั้งบริเวณโต๊ะที่ฝนกับปลานั่ง เธอเหลือมองปีศาจที่นั่งโดดเดี่ยวอยู่โต๊ะตรงข้าม แถมพาวอีกคนที่นั่งคอตกเหงื่อพลั่กข้างๆกัน


     ปลาก็นิ่งเวอร์ เจ้าตัวตักไอติมสูตรใหม่ของร้านอย่างไม่สนใจใคร


     แต่ฝนนี่สิ ต้องมาอึดอัดกับรังสีอำมหิตชั่วร้ายของปีศาจ จนกินเค้กไม่ลงเนี้ย!


     ส่วนพาว เธอบังคับให้มานั่งตรงนี้เอง เพราะถึงช่วงพักเบรกของเขาพอดี เรียกให้มานั่งนี่ดีกว่าวิ่งร่าไปหาลูกสาวเธออีก ไอ้ท่าทางเต้นเร่าๆเมื่อกี้น่าหมั่นไส้นัก อยากถีบสักที...


     เป็นไงล่ะ ให้มานั่งข้างๆปีศาจ นั่งคอตกเหมือนหมาเลยว่ะ สะใจฝนแท้เว้ย!


     จริงด้วยสิ เรื่องเมื่อวานน่ะ...


          "นี่ปีศาจ แล้วเมื่อวานลงไปจัดการพวกกุ้ยนั้นตายหมดไหม" เธอถามตามความจริง เพราะดูจากสภาพปีศาจที่มีแผลให้เห็นในวันนี้


     ซันปรายตามองด้วยหางตานิ่งๆ จากการเหม่อลอยมองข้างนอก ท่าทางดูนิ่งๆแบบนั้น ราวกับจะบอกว่าเขาไม่รู้สึกสะท้กสะท้านอะไรทั้งสิ้น...


     แต่ดันมีแผลติดตัวมาด้วย น่าจะสะท้กสะท้านบ้างนะ


          "ไม่... แค่เละ" กว่าเจ้าตัวจะตอบ ใช้เวลาไปหลายวินาทีเลยทีเดียว


     ถามไปอย่างนั้นแหละ ความจริงฝนน่าจะเดาคำตอบได้อยู่แล้ว และคิดว่ามันคงยังจัดการตัวการไม่ได้ เพราะก้องดันโดนไล่ออกเสียก่อน ฝีมือของประธานนักเรียนล้วนๆ


     ไม่น่าเชื่อว่าประธานจะเล่นละครตบตาพวกเราได้ขนาดนี้ สมแล้วที่เป็นประธานนักเรียน รอบคอบถึงขนาดจัดการก้องได้จนมุม...


     อีกอย่างตัวการของละครตบตานี่ก็เป็น...



     ย้อนไปเมื่อวาน



     โรงเรียน Y ยังจัดกิจกรรมอยู่...



     หลังจากที่ฝนและพาวได้ยินเสียงประกาศดังทั่วโรงเรียน ก็ได้ยินเสียงซุบซิบของผู้คนขึ้นมาราวกับจะตื่นตระหนก ฝนกับพาวพร้อมใจกันหันมามองหน้ากันราวกับรู้ความคิดซึ่งกันและกัน...


     อะไรมันจะได้จังหวะเหมาะเหม็งขนาดนี้ นี่คงเป็นแผนของก้องเพื่อไม่ให้เธอกับพาวออกไปตามไอข้างนอกแน่ๆ


          "เชี่ย! มันเล่นอย่างนี้เลยเหรอวะ!" พาวเผลอสบถเสียงดังจนคนรอบข้างตกใจ เขาไม่สนใจปฏิกิริยารอบข้างแล้วรีบเดินตึงตังออกจากห้องไปอย่างรีบร้อน


          "เห้ย เดี๋ยวสิ!" ฝนรีบเดินตามพาวไปด้วยเช่นกัน เขาคงไปตรงไปหาก้องอย่างแน่นอน

 

     พาวรีบเดินไปยังอาคารของชั้นมัธยมห้าอย่างร้อนรน ในใจอยากจะต่อยมันสักที ก่ะอีแค่อยากเล่นงานปีศาจคนเดียว ทำไมต้องเอาผู้หญิงเข้ามาเกี่ยว


     แถมยังสกัดทางออกได้ทุกทางอย่างนี้ คิดเหรอว่าคนอย่างพาวจะหาทางออกไม่เจอ แต่ก่อนหน้านั้น ขอตื้บมันก่อน!


          "แม่ง... หาตัวยากชิบ" พาวหันซ้ายแลขวาหาตัวการของเรื่องนี้ท่ามกลางฝูงชนทั้งนักเรียนและผู้ปกครอง หารู้ตัวไม่ว่ามีฝนคอยตามเขาอยู่ข้างหลัง


     ไม่ได้อยู่ที่ห้องเรียนมัน แล้วมันอยู่ที่ไหนกัน?


          "ถ้าไม่อยู่ที่นี่ ก็อยู่อีกห้องหนึ่งอ่ะ ที่ที่มันชอบอยู่" เสียงเรียบเฉยของฝนดังขึ้นจากข้างหลังจนพาวแทบสะดุ้ง...


     นี่เขามัวแต่โกรธจนลืมว่าปรายฝนเดินตามเขามาเหรอเนี้ย แถมเจ้าตัวยังทำหน้านิ่งแบบนั้นอีก ใจเย็นนักนะ ทีก่อนหน้านี้ยังร้อนรนอยู่เลย!


     เออ จะว่าไปไอ้ก้องมันมีห้องลับส่วนตัวเฉพาะกลุ่มแก๊งมันด้วยนี่...


     กูก็โง่เดินหามันอยู่ตั้งนานสองนาน ควายจริงๆ!


     พาวรีบเดินไปยังจุดหมายอย่างรวดเร็ว ห้องที่มันชอบอยู่เป็นอาณาเขตหวงห้ามไม่ให้นักเรียนคนอื่นเข้าใกล้ และยังอยู่สุดทางเดินของอาคาร มีตู้เอกสารตั้งบังอยู่ระดับสายตา ทำให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาไม่ได้สังเกตว่ามีห้องอยู่ตรงนี้อีกห้อง...


     แต่...


     มีคนไปยืนอยู่ตรงหน้าประตูก่อนแล้ว...


     พาวเพ่งมองดูบุคคลสองสามคนให้ชัดๆ ขณะที่ยังเดินไปไม่ถึง นั่นมันประธานนักเรียน ครูวิชาพละ และ... ผู้อำนวยการโรงเรียนนี่หว่า? อะไรกันวะนั่น!?


     หรือว่าเรื่องประกาศเมื่อกี้ประธานจะรู้เบื้องหลังแล้วว่าเป็นมัน...


          "ดูเหมือนจะมีเรื่องน่าสนุกแล้วสิปรายฝน" พาวหันมากระซิบกับฝนที่เดินตามอยู่ข้างหลังไม่ห่างนัก


          "ตาไม่ได้บอดค่ะ เห็นๆกันอยู่" กวนตีนชิบ!


     กว่าพวกเขาจะเดินไปถึงพวกประธานนักเรียนกับผู้อำนวยการก็เข้าห้องนั้นไปแล้วไม่กี่วินาที ประตูห้องยังเปิดอยู่ จึงทำให้ได้ยินเสียงสนทนาชัดเจน!


          "สวัสดีครับผู้อำนวยการ ทำไมมาถึงที่นี่ได้ล่ะครับ" เสียงของก้องทักทายอย่างยียวนกวนบาทา เขาปั้นหน้ายิ้มทักทายทั้งสามคน และเหลือบๆมองพาวกับฝนที่กำลังพึ่งมาถึง


     อยากกระโดดเตะปากมันจริงๆ ถ้าไม่ติดที่ผู้อำนวยการกับครูที่ยืนอยู่ข้างหน้ามันเนี้ย...


     ก้องยืนยิ้มตามมาดของมันอยู่อย่างนั้น พร้อมกับพรรคพวกของมันอีกสี่ห้าคนของมัน เรียกง่ายๆ สมุนของมันนั่นแหละ


          "อธิบายมาได้รึเปล่าก้องพิภพ..." เสียงเข้าของผู้อำนวยการถามขึ้นมา ทำเอาพาวกับปลายฝนสะดุ้งเฮือก... น้ำเสียงแบบนี้... ไม่ต่างกับสิงโตที่กำลังคำรามใส่เหยื่อตรงหน้า ร่างสูงใหญ่วัยกลางคนจ้องคนตรงหน้าอย่างมีคำถาม "ทำไมถึงได้ประกาศปิดประตูโรงเรียน..."


          "ผมแค่กันพวกนักเรียนชายล้วนไม่ให้เข้ามา" ก้องยิ้มมุมปาก ขณะที่ทั้งสามคนที่กำลังนิ่งอยู่...


          "โกหกไม่เนียนนะคะรุ่นพี่..." ฝนดันพาวออก แล้วแทรกตัวเข้ามาแทนที่ "เลื่อนงานโรงเรียนเข้ามาเร็วให้พอดีกับจังหวะที่โรงเรียนชายล้วนนั่นว่าง จับเพื่อนฉันออกไปเป็นเหยื่อเพื่อล่อให้ปีศาจออกไปให้โดนพวกโรงเรียนนั่นรุม แล้วสั่งปิดประตูโรงเรียนกันพวกฉันไม่ให้ตามหาสินะ"


     ฝนพูดจบ ฉับพลันนั้น สายตาทุกคู่ก็จับจ้องทางฝ่ายก้องทันที...


          "อย่างนี้เองสินะ ที่มาขอให้ผมเลื่อนงานโรงเรียนให้เร็วแบบนั้น..." ประธานนักเรียนยิ้ม แต่แววตาไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย


          "แต่คุณก็ทำตามโดยไม่ติดใจอะไรนี่ครับประธานนักเรียน ถ้าเรื่องเป็นแบบนั้นจริง คุณอาจจะเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดก็ได้นะครับ" ก้องไม่ได้สะท้กสะท้านอะไรเลย ตรงข้ามเขากลับยิ้มอย่างมั่นใจว่าเป็นผู้เหนือกว่า


          "...." ประธานนักเรียนมองก้องนิ่ง ไม่ได้รู้สึกรู้สากับที่ก้องพูดมาเลยแม้แต่นิด


          "ฮ่าๆๆ" 


     ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังเริ่มมาคุจนรู้สึกอึดอัด ผู้อำนวยการโรงเรียนกลับหัวเราะกับคำพูดของก้องพิภพราวกับว่าที่เขาพูดมันน่าขันนัก


     ก้องหันมองผู้อำนวยการอย่างประเมินคู่ต่อสู้ แววตาดูประหลาดใจเล็กน้อยกับผู้ใหญ่ตรงหน้า...


          "สมกับเป็นวัยรุ่นจริงๆ ความคิดช่างทะเยอทะยานเกินวัย แต่..." ผู้อำนวยการหลุบตามองก้องต่ำ แววตาทรงอำนาจที่ยากจะเห็นนัก "ดันดูถูกผู้ใหญ่แก่ๆคนนี้อยู่นิดหน่อยนะ คิดว่าใครเหรอที่อนุญาตให้งานโรงเรียนจัดขึ้น..."


     จบประโยคผู้อำนวยการยิ้ม และประธานนักเรียนก็ยิ้มมุมปากไปด้วย เริ่มทำให้ก้องขมวดคิ้วอย่างมีคำถาม ก่อนจะเบิกตาโพลงเหมือนเข้าใจในอะไรบางอย่าง


     พาวกับฝนก็เช่นกัน... นี่พวกเขากำลังปะทะฝีปากเรื่องอะไรกันอยู่น่ะ...


          "ก็อย่างที่ผู้อำนวยการพูดนั่นแหละ" ประธานนักเรียนปรายตามองเหยียดก้องนิดๆ น้ำเสียงนิ่งเรียบไม่ร้อนรนตั้งแต่แรก "สิ่งที่คุณทำ มันอยู่ในแผนของผู้อำนวยการตั้งแต่แรก แต่ไม่คิดว่าจะดันมีคนอื่นเอี่ยวด้วย..."


     ก้องเริ่มชักสีหน้าคงนึกเจ็บใจ แต่ก็สายเกินไปแล้ว...


     "ตอนแรกแค่อยากจะให้พักการเรียนเท่านั้น แต่นายทำให้เด็กในโรงเรียนไปเอี่ยวกับโรงเรียนชายล้วนแบบนั้น เห็นทีผมจะต้องเปลี่ยนใจ" น้ำเสียงดุเข้มทรงอำนาจสะกดทุกคนที่ยืนอยู่ในห้องนี้เงียบกริบ กระทั่งฝ่ายของก้อง


     ก้องพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ได้แต่แสดงสีหน้าบิดเบี้ยวเจ็บใจเมื่อถูกต้อนจนมุม อำนาจในมือเขาตอนนี้ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะสำหรับบุคคลทรงอิทธิพลคนนี้มันไม่คณามือเขาด้วยซ้ำ...


     ตระกูลของเขาไม่มีพันธสัญญาอะไรเลยกับผู้อำนวยการคนนี้เลย ถึงได้รู้ว่าจุดจบของเขาในวันนี้จะเป็นอย่างไร


     บ้าชิบ!! เสือกดันเข้ามาเอี่ยวด้วย! แถมยังกลายเป็นผู้คุมเกมตั้งแต่แรกเริ่ม!!


          "หึ ครั้งนี้พวกคุณชนะ ยินดีด้วยนะครับ" ก้องข่มอารมณ์ไว้ทั้งหมด แล้วยกยิ้มมุมปาก เขาเดินผ่านประธานนักเรียน ผู้อำนวยการ หรือแม้กระทั่งพาวและฝนที่มองตามเขาด้วยแววตาที่รังเกียจ "หวังว่าคงจะไม่ได้เจอกันอีก"


     เขาโดนต้อนจนมุมแค่ตอนนี้ ใช่ว่าจะไม่ได้ดูความเละเทะของปีศาจเสียหน่อย คงไปช่วยกันไม่ทันหรอก เพราะผู้อำนวยการก็เพิ่งรู้จุดประสงค์ของก้องไม่กี่นาทีที่ผ่านมาเท่านั้นเอง...


     ก้องเดินออกจากห้องไปอย่างไม่แยแสอีกฝ่าย ส่วนสมุนที่เหลือพวกเขาไม่กล้าทำอะไรผู้ใหญ่แต่แรกอยู่แล้ว ได้แต่เดินคอตกตามก้องไปเงียบๆ 


          "เฮ้อ..." ฝนถอนหายใจเบาๆ ขณะปรายตามองกลุ่มของก้องที่ค่อยๆเดินจากไปหายลับไปตามฝูงคน รู้สึกเจ็บใจอย่างมาก...


     เธอไม่ได้ตบคนพวกนี้เรียงตัวเลยอ่ะ!! เสียดายโคตร...


     พาวก็เจ็บใจ ที่ไม่ได้กระทืบก้องเช่นกัน...


     ทั้งคู่กัดฟันกรอดๆ รอบตัวเริ่มปล่อยรังสีลุกเป็นไฟ!


          "ฮ่าๆๆ วัยรุ่นนี่ร้อนแรงดีจริงๆ" ผู้อำนวยการหัวเราะเสียงดัง เมื่อเห็นพาวกับฝนลุกเป็นไฟแทบจะเผากันอยู่แล้ว


          "ว่าแต่มีเด็กโรงเรียนเรา นอกจากปีศาจเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องที่ก้องวางด้วยงั้นเหรอ?" ประธานนักเรียนเดินเข้ามาถามด้วยสีหน้าลำบากใจนิดๆ พลางสะกิดใจฝนกับพาวได้...


     เห้ยยยย จริงสิ! ไอล่ะ!!


          "ไว้ให้รุ่นพี่ปากหมา.. เอ๊ย รุ่นพี่พาวกลับมาเล่านะคะประธาน ตอนนี้หนูขอออกไปช่วยเพื่อนหนูก่อน" ฝนรีบพูดก่อนจะออกตัววิ่งโดยไม่ห่วงสวยรีบไปช่วยเพื่อนอย่างเร็ว


     พาวเหมือนโดนโยนระเบิดเต็มๆ เขาเลิ่กลั่กนิดๆก่อนจะไหว้ลาผู้อำนวยการกับครูพละ แล้วรีบชิ่งออกจากแถวนี้ให้เร็วตามฝนไปติดๆ


     ผู้อำนวยกับพยักหน้าส่งสัญญาณให้ประธานนักเรียนออกคำสั่งเปิดประตูหน้าโรงเรียนให้เร็วที่สุด ก่อนที่ฝนจะเริ่มตกกระหน่ำ...


     หลังจากนั้นพาวต้องกลับมาอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นกับปีศาจและไอ ตอนที่ทั้งฝนและพาวจะไปถึงโรงเรียนชายล้วน ก็พบเพียงแต่ซากของพวกกุ้ยพวกนั้นเท่านั้น จะไม่เล่าเรื่องความเละเทะของพวกมันแล้วกัน


     ส่วนไอกับปีศาจก็หายไป บอดี้การ์ดของพาวก็ได้รับบาดเจ็บไม่ถึงตาย ได้รับรายงานเพียงว่ามีคนเข้ามาช่วย และนำตัวทั้งคู่กลับไปแล้ว เท่ากับว่าตอนนี้ไอก็ปลอดภัยแล้ว...


     ยิ่งกว่ายกภูเขาออกจากอกเสียอีก 


     อีกอย่างก็ดีใจที่ก้องถูกไล่ออกจากโรงเรียน แต่ใช่ว่ามันจะหยุดแค่นี้สักหน่อย...


     เหอะ... ดีไม่ดีคงจะโดนปีศาจกระทืบแก้แค้นวันใดวันหนึ่งก็ได้...




     ฝนถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อนึกทวนเรื่องราวของเมื่อวาน มาเห็นภาพทั้งคู่วันนี้ก็โล่งใจยิ่งกว่าโล่งใจเสียอีก แม้ปีศาจสภาพจะมีแผลนิดๆหน่อยๆก็เถอะ


     พวกกุ้ยโรงเรียนชายล้วนนั่นเละอย่างที่ปีศาจได้บอกเอาไว้จริงๆ แต่คงไม่ถึงตายหรอกมั้ง...


     ขอชื่มชมลูกสาวตัวเองเลยที่ไปงัดวิชาป้องกันตัวที่ได้ฝึกกับปีศาจเอาไว้ มาใช้ให้เป็นประโยชน์แบบนั้น... นึกแล้วอยากเห็นจริงๆ คงจะเฟี้ยวฟ้าวน่าดู...


     เอาเถอะ กินเค้กต่อดีกว่า




     ......



     ฉันกับเบลเดินทั้งลอยอย่างเอ๋อๆกันทั้งคู่ หลังจากที่ได้คุยจองโต๊ะกินเลี้ยงกับพี่ณิศา ซึ่งคำตอบที่ได้มาก็เป็นไปได้ด้วยดี ไม่คิดว่าจะรู้ข่าวน่าตกใจและน่าดีใจเพิ่มมาด้วย...


     พี่ณิศาท้องล่ะ ท้องได้เกือบๆสองเดือนแล้ว..


     ที่พี่ณิศาต้องรับมือคืออาการแพ้ท้องนี่แหละ แต่ยังดีที่พี่ทัพคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง มุ้งมิ้งดีนะ แต่...


     พอพี่ณิศารับปากและจะจัดการเรื่องจองโต๊ะให้เอง พี่ทัพนี่มองตาดุใส่พี่ณิศาเลยล่ะ นี่คงก่ะจะไม่ให้พี่ณิศากระดิกไปไหนเลยเหรอ...



     คุยกับเบลได้ไม่นานนัก ก็หมดเวลาพักเบรกของเบล ฉันออกมากวาดตามองหาซัน ไม่นานก็เจอว่าเขากำลังนั่งนิ่งเหม่อมองเมฆฝนข้างนอก


     เขานั่งโต๊ะเดียวกับฝนและปลาจริงๆด้วยแฮะ คงไม่สร้างรังสีกดดันให้ฝนกับปลาหรอกใช่มะ?

     อีกอย่างก็ไม่เห็นเขาใส่แว่นตาปลอมตัวแล้วนะ เขาเพิ่งรู้สึกตัวรึไง ว่าใส่ไปใครๆก็จำเขาได้เหมือนเดิม... เหอะๆ


     ฉันเดินเข้าไปนั่งที่ว่างข้างๆซัน เงียบๆ ซันเหลือบตามองฉันนิดๆ ก่อนจะหันไปมองวิวข้างนอกต่อ


          "เป็นไงบ้างๆ" ปลาหันมาถามเป็นคนแรกด้วยแววตามีความหวัง


          "พี่ณิจัดการให้แล้ว ส่งข่าวได้เลย" ฉันตอบปลาอย่างยิ้มๆ รีบให้ปลาส่งข้อความกระจายให้เพื่อนโดยด่วน


          "งั้นกิน..."


          "กลับบ้าน..." 


     ฝนพูดยังไม่ทันจบ เสียงดุๆของซันดังขัดขึ้นมาเสียก่อน พวกเราสามคนพร้อมใจกันหันไปมองปีศาจที่นั่งนิ่งแต่หน้าบึ้งตึงเหมือนไปหงุดหงิดใครมา...


     เดี๋ยวๆ ไม่มีใครทำอะไรให้เลยนะ เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย...


      ยังไม่ทันที่จะได้เปิดปากแย้งอะไร ร่างสูงลุกขึ้นแถมยังหิ้วฉันขึ้นด้วย ก่อนจะรีบลากฉันออกจากร้านอย่างรวดเร็วชนิดที่ว่าฝนกับปลายังห้ามไม่ทัน


          "ซัน..." ฉันเรียกเขาเบาๆ แต่ซันก็ไม่คิดจะหันหน้ามองหรือจะพูด เดินออกจากร้านไม่ไกลนักซันหยุดเดินทันที อะไรของเขาอ่ะ


     เขาปล่อยฉันลงเพราะเริ่มกลายเป็นจุดเด่นในสายตาของคนที่เริ่มเดินผ่านไปผ่านมา ร่างสูงตวัดมองฉันตั้งแต่ตัวจรดเท้าด้วยแววตาไม่พึงพอใจ ก่อนจะเอื้อมมือหนาดึงหมวกฮูดขึ้นมาคลุมหัวฉันจนเกือบมิดหน้าฉันอยู่แล้ว แถมยังกดหมวกฮูดให้ติดกับหัวฉันอีก!


          "กดหัวฉันทำไมซัน มันเจ็บนะ" ฉันรีบดึงมือซันออก แล้วเงยหน้ามองตาเขียวปั๊ด


          "ใส่ซะ... ห้ามเอาออก เด็ดขาด..." ซันกดเสียงลงต่ำจนน่าสะพรึงกลัว สีหน้าเขาดูไม่พอใจอะไรซักอย่าง จนอยากถามสุดๆ "วันหลังจะใส่ชุดอะไร ก็ใส่ดีๆ รัดรูปเกิน... คนมองกันตาแหก..."


     หะ... อะไรคือตาแหก?


     เดี๋ยวนะ! ชุดที่ฉันใส่มันอะไรอีก กางเกงขาสั้นเมื่อเช้าก็ไม่ได้ ชุดแบบนี้ก็ไม่ได้ อะไรของเขา ทำไมต้องทำท่าหงุดหงิดมาคุขนาดนี้ได้ ไองง...


     ถ้าจะห้ามขนาดนั้น วันหลังฉันจะใส่มาสคอตตุ๊กตาหมีน้อยแล้วแหละ...


          "โธ่ซัน แล้วจะให้ฉันใส่ชุดแบบไหนเล่า... นี่ก็ปกติธรรมดาออกนะ" ฉันตอบเขาพลางทำหน้าบูด กระพริบตาปริบๆเพื่อให้เขาใจอ่อนลงบ้าง


     ซันไม่ได้ตอบอะไร ร่างสูงแค่เหลือบตามองฉันนิดๆ จากนั้นเขาเลื่อนมือหนามาจับมือฉันก่อนจะลาก(?) ให้เดินตามแต่โดยดี ทำเอาฉันหัวใจเต้นโครมครามเลยทีเดียว


     นี่ดีนะที่ฝนหยุดตกแล้วเหลือแต่ความมืดของเมฆฝนที่ปกคลุมอยู่เท่านั้น ฉันยอมให้เขาเอาแต่ใจในท้ายที่สุด ที่ผ่านมาก็ขัดใจซันไม่ได้อยู่แล้ว


     ความร้อนและความรู้สึกแปลกจนใจสั่นแล่นเข้าทั่วร่าง เมื่อถูกซันจับมือฉันแน่นจนอยากจะแกะออก แต่อย่าลืมว่ามือซันเป็นกาว แกะเท่าไหร่ก็ไม่เคยออกหรอก


     ถูกจับมือแบบนี้สองรอบแล้วนะ มันเขินนะ รู้มั้ย!!


     อยากจะห้ามความคิดตัวเองมาก กับการกระทำของซันที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้...


     ทั้งสายตา คำพูดและ...การสัมผัส...



     มันทำให้ฉันหลงคิด ว่าซันก็ชอบฉันเหมือนกัน...






(to be continued)



Minetji : ก้องโดนไล่ออกซะแล้ว ดูง่ายเกินไปเนาะ วีรกรรมก้องยังอีกเยอะ ไม่รู้ว่าจะจบยังไง ตอนนี้บทน้องซันน้อยไปนิด ค่าตัวแพงค่ะ ฮ่าๆ


ช่วงที่ที่บ้านฝนฟ้าคะนองทุกวันเลยค่ะ ไม่กล้าเปิดเน็ตเลยทีเดียว กว่าคนแต่งมาปั่นนิยายอีกทีก็วันศุกร์ ปวดใจมากเลย 



ขอบคุณที่อ่านนะคะ


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #78 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 22:52
    แอบรอNCอยู่นะจ้ะแต่เธอ(เหมือนจะ)ไม่รู้บ้างเลย~ #รีดคนบาป
    #78
    1
    • #78-1 minetji2 (@Minetji) (จากตอนที่ 46)
      19 สิงหาคม 2562 / 17:58
      อดใจรออีกนิ้ดดด
      #78-1
  2. #77 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 21:25
    ทุกวันนี้ก็เหมือนแฟนกันอยู่ละ
    #77
    0